NË EMËR TË KUJT PO FLET NEHAT SHAQIRI ?
Kur “bashkëjetesa” fillon me burg për ata që nuk mendojnë si ti!
Zoti Nehat Shaqiri, qytetar i Vushtrrisë — pa e kuptuar ende se në emër të kujt po flet dhe në çfarë cilësie po merr rolin e gjykatësit të besimit, ligjit dhe të drejtave të qytetarëve — na paska ardhur të na mësojë se çfarë i duhet e çfarë nuk i duhet Vushtrrisë.
Por shkrimi juaj ka një problem të vogël: fjalët për “bashkëjetesë”, “respekt” e “mirëkuptim” nuk përputhen fare me helmimin që derdhet në pjesën tjetër të tij.
Sipas jush, një kishë katolike nuk duhet të lidhet me “grupe ekstremiste”, ndërsa në fund kërkoni që këto “grupe ekstreme antishqiptare” të përfundojnë në burg.
Pra, qenka kjo “bashkëjetesa” juaj?
Kush nuk mendon si ju — ekstremist.
Kush kërkon të ndërtojë kishë — përçarës.
Kush dhuron tokë për kishën — i dyshimtë.
Kush kërkon kthimin e një pjese të identitetit shqiptar — antishqiptar.
Dhe kush guxon t’ju kundërshtojë — kandidat për burg!
Sa interesante!
Por ka edhe një pyetje tjetër, shumë më të thjeshtë:
Kush jua dha juve të drejtën të përcaktoni se kujt i lejohet të angazhohet për ndërtimin e një kishe shqiptare dhe kujt jo?
Nëse komuniteti katolik ka të drejtë të kërkojë një kishë, pse duhet të shqetësoheni kaq shumë se kush e mbështet, kush dhuron tokë dhe kush angazhohet për të?
Apo problemi nuk qenka kisha?
Apo problemi qenka se për herë të parë disa shqiptarë po thonë hapur se edhe identiteti katolik shqiptar është pjesë e historisë dhe kulturës shqiptare, dhe se shqiptarët nuk kanë nevojë të marrin leje nga askush për të ushtruar lirinë e tyre të besimit?
Dhe këtu, zoti Shaqiri, shkrimi juaj bëhet edhe më transparent.
Ju flisni për “ekstremizëm”, por nuk tregoni asnjë fakt konkret për ndonjë vepër penale. Flisni për “përçarje”, por vetë e ndani shoqërinë në “ne” dhe “ata”. Flisni për ligjin, por në fund bëni thirrje për burgim mbi bazën e etiketave që ju vetë ua vendosni kundërshtarëve.
Kjo nuk është shtyllë kurrizore qytetare. Kjo është dyfytyrësi politike.
Dhe po, nëse dikush për çdo gjë shqiptare që nuk i përshtatet islamit politik kërkon të vendosë damkën “ekstremiste”, atëherë kemi të drejtë të pyesim:
Mos vallë problemi nuk është ekstremizmi i të tjerëve, por fakti se disa njerëz janë mësuar ta kenë monopolin mbi hapësirën publike, identitetin dhe interpretimin e shqiptarisë?
Sa për “sahanlëpirjen”, nuk po ju jap unë atë titull. Shkrimi juaj po e kërkon vetë.
Dhe sa për turkofilinë, nëse dikush e ndien veten të afërt me kulturën, politikën apo modelet neo-osmane, është e drejtë e tij. Por le të mos na shesë atë afërsi si patriotizëm dhe, mbi të gjitha, të mos na quajë “antishqiptarë” neve që kërkojmë të ruajmë e të ringjallim atë që është shqiptare.
Unë nuk kërkoj privilegj për katolikët.
Kërkoj barazi.
Nuk kërkoj përjashtim të myslimanëve.
Kërkoj që askush të mos ketë të drejtë të përjashtojë shqiptarët e besimit tjetër.
Dhe nuk kërkoj që ju të ndërtoni kishën.
Kërkoj vetëm të mos silleni sikur Vushtrria është pronë private e bindjeve tuaja fetare.
Kisha shqiptare nuk ka nevojë për lejen e Nehat Shaqirit.
As shqiptarët katolikë nuk kanë nevojë për leje nga askush për të qenë shqiptarë.
E nëse kjo ju shqetëson aq shumë, zoti Shaqiri, atëherë ndoshta duhet ta rishikoni jo kishën, por pasqyrën ku po e shikoni veten.
Sepse ndonjëherë, para se ta shpallim tjetrin “ekstremist”, duhet të kontrollojmë nëse nuk keni filluar vet të flisni me gjuhën e ekstremit.
Vushtrria ka nevojë për bashkëjetesë, po.
Por bashkëjetesa nuk ndërtohet duke kërkuar burg për ata që nuk mendojnë si ju.
Kjo quhet diçka tjetër.
Dhe emrin le t’ia gjejë vetë publiku.
