SKANDAL QË NUK DUHET TË KALOJË NË HESHTJE!
____
Sërish hapen thirrjet për bursa studentore nga Ministria e Arsimit dhe Shkencës. Pesë skema bursash, mijëra euro mbështetje financiare dhe premtime për zhvillimin e të rinjve, për arsimimin e tyre dhe për një të ardhme më të mirë. Në njoftimet zyrtare flitet për motivimin e rinisë, për barazi në arsim dhe për investimin në kuadro të reja. Por përtej fjalëve të bukura dhe deklaratave institucionale, shtrohet një pyetje që nuk mund dhe nuk duhet të mbetet pa përgjigje: Ku janë fëmijët e dëshmorëve të UÇK-së, fëmijët e veteranëve, të invalidëve të luftës dhe të familjeve të personave të zhdukur gjatë luftës në Kosovë, kur bëhet fjalë për mbështetjen e tyre në arsim?
A mund të flasim për drejtësi shoqërore, për barazi dhe për respekt institucional, nëse një kategori e të rinjve që vijnë nga familjet e prekura drejtpërdrejt nga lufta ndihen të lënë anash në një çështje kaq jetike siç është arsimimi?
A mund të flasim për sakrificën e dëshmorëve vetëm në përvjetorë, në akademi përkujtimore dhe para kamerave, ndërsa kur fëmijët e tyre kanë nevojë për përkrahje konkrete për të vazhduar studimet, institucionet nuk u japin përgjigjet që presin?
Dëshmorët nuk dhanë jetën që fëmijët e tyre të mbeteshin vetëm përballë vështirësive. Ata luftuan për liri, dinjitet dhe një të ardhme më të mirë për brezat që do të vinin.
Sot, këta breza kanë ëndrra, synime dhe ambicie. Disa dëshirojnë të bëhen mjekë, të tjerë mësues, inxhinierë, juristë, shkencëtarë e profesionistë të fushave të ndryshme. Por për shumë familje, rruga drejt universitetit nuk është vetëm çështje vullneti dhe talenti. Ajo shoqërohet edhe me barrën e shpenzimeve për studime, libra, banim, transport dhe nevoja të përditshme.
Pikërisht në këto momente duhet të dëshmohet përgjegjësia e shtetit. Jo vetëm me fjalë, por me politika të drejta, me mbështetje konkrete dhe me mundësi të barabarta për të gjithë.
Është e dhimbshme kur shoqëria i kujton familjet e dëshmorëve vetëm në ditët e përkujtimit, por harron se jeta e tyre vazhdon edhe ditën tjetër, edhe muajin tjetër, edhe kur kamerat largohen dhe fjalimet përfundojnë. Fëmijët rriten, përballen me sfida, hyjnë në universitete dhe përpiqen të ndërtojnë të ardhmen e tyre. Nevojat e tyre nuk përfundojnë me ceremonitë zyrtare.
Po kështu, pasojat e luftës nuk kanë përfunduar për familjet e veteranëve, invalidëve të luftës dhe personave të zhdukur. Për shumë prej tyre, pasiguria ekonomike dhe barra emocionale vazhdojnë të jenë pjesë e përditshmërisë. Përkrahja në arsim nuk duhet të shihet si privilegj, por si një mundësi për t’u dhënë të rinjve hapësirën që meritojnë për të ecur përpara.
Arsimi nuk duhet të jetë një rrugë ku fëmijët e familjeve të dëmtuara nga lufta ndihen të harruar. Ai duhet të jetë ura që u mundëson atyre të ndërtojnë një të ardhme me dinjitet.
Ministria e Arsimit dhe Shkencës, si institucioni përgjegjës për politikat arsimore, duhet të japë përgjigje të qarta për mënyrën se si janë hartuar këto skema bursash, cilat kategori përfitojnë, cilat janë kriteret e përzgjedhjes dhe çfarë mundësish konkrete ekzistojnë për studentët nga familjet e dëshmorëve, veteranëve, invalidëve të luftës dhe personave të zhdukur.
Nëse këto kategori nuk përfshihen në skema të veçanta, atëherë duhet të hapet një diskutim serioz për nevojën e krijimit të mekanizmave të posaçëm të mbështetjes, duke respektuar ligjin, meritën akademike dhe parimin e mundësive të barabarta.
Nuk po kërkohet që dikujt t’i merret e drejta për t’ia dhënë dikujt tjetër. Nuk po kërkohet që studentët të ndahen në më të vlefshëm dhe më pak të vlefshëm. Përkundrazi, po kërkohet që institucionet të shohin realitetin e çdo familjeje, të njohin nevojat e atyre që përballen me vështirësi të veçanta dhe të ndërtojnë politika që nuk lënë askënd pas.
Drejtësia nuk arrihet duke i harruar disa për t’i ndihmuar të tjerët. Drejtësia arrihet kur secilit i jepet mundësia të ecë përpara dhe kur nevojat e veçanta trajtohen me përgjegjësi.
Sot, Ministria shpall pesë skema bursash dhe flet për investimin në të ardhmen e vendit. Por e ardhmja e Kosovës nuk ndërtohet vetëm me studentët që përfitojnë nga këto skema. Ajo ndërtohet edhe me ata që presin një mundësi, me ata që përpiqen të vazhdojnë studimet pavarësisht vështirësive dhe me ata që ndihen të anashkaluar nga politikat publike.
Prandaj, kërkojmë transparencë të plotë, sqarime institucionale dhe një shqyrtim serioz të mundësive për mbështetjen e studentëve nga familjet e dëshmorëve të UÇK-së, veteranëve, invalidëve të luftës dhe familjeve të personave të zhdukur.
Kërkojmë që këto çështje të mos trajtohen vetëm si tema për deklarata publike, por si përgjegjësi që kërkojnë zgjidhje konkrete.
Kërkojmë që askush të mos mbetet pa mundësi arsimimi për shkak të vështirësive ekonomike. Kërkojmë që kontributi dhe pasojat e luftës të merren parasysh në hartimin e politikave mbështetëse, në përputhje me ligjin dhe me parimet e barazisë.
Dhe mbi të gjitha, kërkojmë që institucionet të dëgjojnë zërin e këtyre familjeve, jo vetëm kur është koha për përkujtim, por edhe kur është koha për vendime që ndikojnë drejtpërdrejt në jetën e fëmijëve të tyre.
Sepse një diplomë e fituar me mund, një ëndërr e realizuar dhe një i ri që arrin të ndërtojë jetën e vet janë gjithashtu dëshmi e një shoqërie që nuk i harron rrënjët e saj.
Kosova nuk duhet t’i kujtojë dëshmorët vetëm me emra në pllaka përkujtimore. Ajo duhet ta dëshmojë respektin edhe përmes kujdesit ndaj familjeve të tyre dhe përmes mundësive që u krijon brezave të rinj.
Nuk mjafton të thuhet se sakrifica e tyre nuk do të harrohet. Kjo duhet të dëshmohet edhe në politikat publike, në vendimet institucionale dhe në mundësitë që u ofrohen fëmijëve të tyre.
Fëmijët e dëshmorëve nuk kërkojnë mëshirë. Kërkojnë dinjitet, mundësi të barabarta dhe institucione që i dëgjojnë. Familjet e veteranëve, invalidëve të luftës dhe personave të zhdukur nuk kërkojnë fjalë boshe. Kërkojnë përgjegjësi dhe zgjidhje.
Sot është koha që Ministria e Arsimit dhe Shkencës të japë përgjigje të qarta dhe të tregojë se si do të sigurojë që asnjë student të mos mbetet pa mbështetjen e nevojshme vetëm sepse vjen nga një familje që ka përjetuar pasojat e luftës.
Liria është fituar me sakrificë. E ardhmja ndërtohet me arsim. Drejtësia dëshmohet me vepra.
Dhe nëse vërtet dëshirojmë një Kosovë të drejtë, atëherë nuk duhet të lejojmë që fëmijët e atyre që sakrifikuan për këtë vend të ndihen të harruar pikërisht atëherë kur kanë më shumë nevojë për përkrahje.
RESPEKT PËR DËSHMORËT E UÇK-së!
RESPEKT PËR FAMILJET E DËSHMORËVE, VETERANËT, INVALIDËT E LUFTËS DHE FAMILJET E PERSONAVE TË ZHDUKUR!
ARSIM DHE MUNDËSI TË BARABARTA PËR ÇDO STUDENT!
Drejtësia nuk duhet të mbetet vetëm fjalë në deklarata. Ajo duhet të shihet në jetën e njerëzve.
MINISTËR I ARSIMIT, DIL PUBLIKISHT DHE PRANO PËRGJEGJËSINË!
Sot, kur shpallen pesë skema të bursave studentore dhe flitet për barazi, drejtësi e mbështetje për të rinjtë, lind një pyetje që kërkon përgjigje urgjente: KU MBETËN FËMIJËT E DËSHMORËVE TË UÇK-së, VETERANËVE, INVALIDËVE TË LUFTËS DHE FAMILJEVE TË PERSONAVE TË ZHDUKUR?
Ministër, a e kupton sa e rëndë është për një familje të dëshmorit të shohë se institucionet flasin për të ardhmen e rinisë, ndërsa ajo kërkon përgjigje për mundësitë arsimore të fëmijëve të saj?
A e kupton se pas çdo fëmije të dëshmorit qëndron një histori sakrifice, pas çdo familjeje të veteranit qëndrojnë vite të tëra përballjeje me vështirësitë dhe pas çdo familjeje të personave të zhdukur qëndron një plagë që ende nuk është mbyllur?
Ministër, arsimi nuk është vetëm deklaratë në konferenca për media. Arsimi është përgjegjësi, është drejtësi dhe është mundësi për të ardhmen!
Nëse në këto skema nuk janë paraparë mundësi të posaçme për fëmijët e kategorive të luftës, dil publikisht dhe shpjego pse. Nëse këta studentë janë lënë jashtë mbështetjes së veçantë, trego çfarë do të bëjë ministria për ta dhe kur do të ndërmerren hapa konkretë.
Mos lejo që sakrifica e prindërve të tyre të përmendet vetëm në ditë përkujtimore, ndërsa nevojat e fëmijëve të tyre të mbeten pa përgjigje.
Fëmijët e UÇK-së nuk kërkojnë mëshirë. Kërkojnë mundësi, dinjitet dhe trajtim të drejtë!
Nuk po kërkojmë që të drejtat e një studenti të mohohen për t’ia dhënë një tjetri. Po kërkojmë që shteti të mos i harrojë familjet që bartin pasojat e luftës dhe që, krahas meritës akademike, të shqyrtojë edhe nevojat e tyre për mbështetje.
Sot është koha për përgjigje, jo për heshtje. Është koha për përgjegjësi, jo për fjalë të bukura.
MINISTËR, DIL PUBLIKISHT!
Shpjegoju prindërve, studentëve dhe gjithë qytetarëve se çfarë vendi zënë fëmijët e dëshmorëve, veteranëve, invalidëve të luftës dhe familjeve të personave të zhdukur në politikat e bursave studentore.
Nëse ka pasur mangësi në hartimin e këtyre skemave, pranoje dhe ndërmerr hapa për t’i korrigjuar. Nëse kriteret ekzistuese ofrojnë mundësi për këta studentë, bëji ato të qarta dhe transparente.
Kosova nuk mund të ndërtojë një të ardhme të drejtë duke i lënë familjet e saj të luftës me ndjenjën se janë harruar.
Respekti për dëshmorët nuk dëshmohet vetëm me fjalë. Ai dëshmohet edhe me përgjegjësi institucionale dhe me kujdes për brezat që lanë pas.
DREJTËSI NË ARSIM!
DINJITET PËR FËMIJËT E DËSHMORËVE!
PËRGJEGJËSI NGA MINISTRIA E ARSIMIT!
KJO ÇËSHTJE KËRKON PËRGJIGJE. HESHTJA NUK ËSHTË ZGJIDHJE!
Anuk ju vjen turp kur merrni vendime të gabuara, pa menduar për pasojat që ato ua sjellin fëmijëve të dëshmorëve dhe familjeve të kategorive të luftës?
Është e lehtë të publikohen njoftime për bursa dhe të flitet për mbështetjen e të rinjve. Por përgjegjësia e vërtetë dëshmohet me vendime të drejta, me transparencë dhe me kujdes për të gjithë ata që kanë nevojë për mbështetjen e shtetit.
Kush e mori këtë vendim që fëmijët e dëshmorëve të UÇK-së, veteranëve, invalidëve të luftës dhe familjeve të personave të zhdukur të mbeten pa një skemë të posaçme mbështetjeje për bursa studentore?
Kush mban përgjegjësi për këtë mungesë dhe kush do të japë përgjigje para këtyre familjeve?
Ministri i Arsimit duhet të dalë publikisht dhe të sqarojë pse këto kategori nuk janë përfshirë në një skemë të veçantë bursash, nëse vërtet janë lënë jashtë kritereve.
Fëmijët e atyre që sakrifikuan për lirinë e Kosovës meritojnë përgjigje, dinjitet dhe mundësi të barabarta për arsimim.
Mos i kujtoni familjet e dëshmorëve vetëm në ditë përkujtimore, por dëshmojeni respektin edhe me vepra!
Ky është një turp për Ministrinë e Arsimit! Është e papranueshme që fëmijët e dëshmorëve të UÇK-së, veteranëve, invalidëve të luftës dhe familjeve të personave të zhdukur të mos trajtohen me kujdesin dhe përkrahjen që meritojnë.
Si mund të flitet për drejtësi, barazi dhe mbështetje për rininë, kur këto familje kërkojnë përgjigje për mundësitë e arsimimit të fëmijëve të tyre?
Fëmijët e UÇK-së nuk kërkojnë mëshirë, por dinjitet, drejtësi dhe mundësi të barabarta!
Ministria e Arsimit duhet të japë sqarime publike për kriteret e bursave dhe të tregojë se çfarë mbështetjeje ofrohet për këto kategori. Sakrifica e dëshmorëve nuk duhet të kujtohet vetëm me fjalë, por edhe me vepra konkrete.
Respekti për ata që sakrifikuan për lirinë e Kosovës duhet të dëshmohet edhe përmes kujdesit ndaj fëmijëve dhe familjeve të tyre. Heshtja nuk është përgjigje, ndërsa drejtësia në arsim duhet të jetë përgjegjësi e çdo institucioni!
KËRKESAT TONA JANË TË QARTA:
1. Transparencë e plotë për kriteret dhe përfituesit e skemave të bursave studentore.
2. Sqarim publik për mundësitë që kanë studentët nga familjet e dëshmorëve, veteranëve, invalidëve të luftës dhe familjeve të personave të zhdukur për të përfituar nga këto skema.
3. Shqyrtim serioz i mundësisë së krijimit të mekanizmave të posaçëm mbështetës për studentët nga familjet e prekura nga lufta, në përputhje me ligjin dhe parimin e mundësive të barabarta.
4. Përgjigje institucionale për shqetësimet e këtyre familjeve dhe masa konkrete për të parandaluar që vështirësitë ekonomike të bëhen pengesë për arsimimin.
5. Përgjegjësi dhe llogaridhënie nga Ministria e Arsimit për mënyrën se si hartohen dhe zbatohen politikat e mbështetjes studentore.
Këto kërkesa nuk janë privilegj për askënd. Janë thirrje për drejtësi, transparencë dhe përgjegjësi ndaj qytetarëve.
Një shtet i drejtë nuk i harron familjet që kanë përjetuar pasojat e luftës. Një shtet i përgjegjshëm i dëgjon shqetësimet e tyre dhe kërkon zgjidhje që respektojnë ligjin, meritën akademike dhe nevojat reale të studentëve.
Liria është fituar me sakrificë. E ardhmja ndërtohet me arsim. Drejtësia dëshmohet me vepra.
Nëse vërtet dëshirojmë një Kosovë të drejtë, duhet të sigurohemi që çdo i ri të ketë mundësi të ndërtojë të ardhmen e vet me dinjitet dhe që asnjë familje të mos ndihet e harruar nga institucionet.
KJO ÇËSHTJE KËRKON PËRGJIGJE. HESHTJA NUK ËSHTË ZGJIDHJE!
