Sak Muji, Zvucër – Rugovë
GJIRI I NËNES
Poezi për recitim — Radio Klina
Gjiri i nënës nuk është
vetëm qumësht,
nuk është vetëm
ushqim për fëmijën e
porsalindur.
Është burimi i parë i
jetës,
është ngrohtësia e
parë,
është streha e parë,
është dashuria e parë
që njeriu e merr
para se të mësojë të
flasë.
Kur fëmija lind,
nuk e njeh botën,
nuk i njeh rrugët,
nuk i njeh emrat,
por e njeh nënën.
E njeh aromën e saj,
kraharorin e saj,
rrahjen e zemrës së saj,
dhe qetësohet aty ku
fillon jeta:
te gjiri i nënës.
Gjiri i nënës është më
shumë se ushqim.
Është ilaç.
Është imunitet.
Është forcë.
Është bekim.
Është ajo bardhësi e
shenjtë
që rrjedh nga dashuria
e nënës
për ta rritur fëmijën me
trup të fortë
e me shpirt të ngrohtë.
Mua nëna ime
nuk ma ndau gjirin për
dy vite.
Ajo më dha qumësht,
por bashkë me
qumështin më dha jetë.
Më dha qëndresë.
Më dha shëndet.
Më dha imunitet.
Më dha forcë
burrërore.
Më dha atë dashuri
që njeriu e mban në
gjak
edhe kur rritet,
edhe kur bëhet burrë,
edhe kur thinjat i
afrohen ballit.
Dhe sot, edhe i rritur,
unë e dua gjirin e
nënës.
Jo vetëm si trup,
por si simbol të jetës.
E dua si kujtim të
bardhë,
si burim të parë
dashurie,
si vendin ku njeriu për
herë të parë
mëson se çka është
siguria,
çka është ngrohtësia,
çka është nëna.
Sepse gjiri i nënës
nuk harrohet kurrë.
Ai mbetet në shpirt
si kënga e parë e jetës,
si lutja e parë pa fjalë,
si drita e parë
që fëmija e merr nga
kraharori i nënës.
Nuk ka askund si gjiri i
nënës.
Nuk ka ushqim më të
pastër.
Nuk ka dashuri më të
thellë.
Nuk ka mbrojtje më të
madhe.
Nuk ka vend më të
butë
ku fëmija e vendos
buzën,
zemrën, frymën dhe
besimin.
Gjiri i nënës është
tempull.
Është altar.
Është burim.
Është poezi.
Është fillimi i njeriut.
Prandaj, kur flas për
gjirin e nënës,
flas me respekt.
Flas me mall.
Flas me mirënjohje.
Flas për nënën time,
për çdo nënë,
për çdo fëmijë
që është rritur me
qumësht,
me përqafim,
me net pa gjumë,
me duar të buta
dhe me zemër të
madhe.
O nënë,
gjiri yt ishte buka ime e
parë,
uji im i parë,
qetësia ime e parë,
mburoja ime e parë.
Nga aty mora forcën
për t’u rritur,
për të ecur,
për të qëndruar,
për të dashur jetën.
Edhe sot,
kur e kujtoj atë kohë,
e kuptoj se njeriu nuk
rritet vetëm me
qumësht.
Rritet me dashuri.
Rritet me sakrificë.
Rritet me frymën e
nënës.
Rritet me atë gjoks të
shenjtë
ku fëmija pi jo vetëm
ushqim,
por edhe jetë.
Gjiri i nënës është
poezia e parë e njeriut.
Është kënga e parë e
shpirtit.
Është dashuria që nuk
vdes kurrë.
Me respekt për nënën
time
dhe për të gjitha nënat e
botës,
Sak Muji
