Kam pëzgjedhur disa thënie të urta, fjalë të mençura që disa prej filozofëve më të hershëm i kanë lënë të shkruara bazuar në përvojën e tyre njerëzore e studimore. Në çdo libër që lexoj, thëniet e urta i shkruaj në një bllok të veçantë shoqëruar me datën e ditës kur i shkruaj, titullin e librit dhe autorin. Kështu kur i rilexoj bëj një udhëtim brenda meje në kohë e hapësirë. Disa prej tyre po i shkruaj këtu për ju. Ndoshta dikë e ndihmojnë në situatën ku ndodhet, por mbani mend, asgjë nuk është e përhershme, as dhimbja, as vuajtja, as problemet e madje as vetë jeta.
“Shumë shpesh gabimi më i madh që bëjmë është se duam të tjerët pa mësuar të duam një herë vetveten.
Fjalët janë si çelësat, nëse i zgjidhni me kujdes ato mund të hapin çdo zemër e të mbyllin çdo gojë.
Vetmia është çmimi që paguajmë kur fillojmë të rritemi vertikalisht.
Shumë shpesh sprovohemi jo për të treguar dobësitë tona por për të zbuluar fuqinë tonë.
Mos ndërmerrni vendime të përhershme mbi bazën e emocioneve të përkohshme.
Mos i vini të tjerët në piedestale aq të larta sepse kështu do t’ju shohin nga lart poshtë.
Njerëzit të këshillojnë nisur nga eksperienca e tyre. Nuk është e thënë që përvoja e tyre të jetë gjithnjë e përshtashme dhe e nevojshme për ty.
Lumturia që kërkon gjendet brenda teje. Mos mendo se dikush tjetër përpos teje mund të ta sjellë atë.
Kur nevrikosesh keq për diçka, mendo: “A do e mbaj mend këtë pas 10 vjetësh?”
Në teatrin e jetës, roli më i vështirë për t’u luajtur është vetvetja.
Janë miq të vërtetë ata që thonë gjëra të bukura për ty kur nuk je prezent e gjërat e këqija t’i thonë drejt e në sy.
Nëse je miku i të gjithëve, je armiku i vetvetes.
Gjëja më e vështirë për t’u pranuar është ndryshimi. Vjen një ditë që dhe miqtë e tu të ngushtë bëhen të huaj.”
