Ramiz Tafilaj, Hjuston, SHBA
SHQIPËRIA NUK KA TË DREJTË TË HARROJË
2 Gusht, 2026
Ka momente kur historia nuk troket me topa e tanke.
Ajo troket me dokumente, me vendime qeveritare dhe me heshtjen e atyre që kanë detyrimin ta mbrojnë interesin kombëtar.
Një moment i tillë po afrohet.
Raportimet se Serbia synon të hapë një konsullatë në Shkodër nuk janë thjesht një lajm diplomatik. Ato janë një provë serioze për shtetin shqiptar, për klasën politike në Tiranë dhe për vetë ndërgjegjen kombëtare.
Shkodra nuk është një qytet i zakonshëm.
Ajo është një nga themelet mbi të cilat është ndërtuar identiteti ynë kombëtar. Është qyteti i qëndresës, i kulturës, i dijes dhe i sakrificës. Është qyteti që nuk u përkul as para perandorive dhe as para pushtuesve.
Prandaj, çdo vendim që lidhet me Shkodrën nuk është thjesht administrativ.
Është kombëtar.
Po, e drejta ndërkombëtare ia njeh Shqipërisë të drejtën të pranojë ose të refuzojë hapjen e një konsullate të huaj. Askush nuk e mohon këtë.
Por e drejta për të bërë një veprim nuk do të thotë se ai veprim është i mençur.
As nuk do të thotë se ai është në interes të kombit.
Pikërisht këtu fillon përgjegjësia politike.
Sepse Serbia nuk është një shtet që ka mbyllur kapitullin e konflikteve me shqiptarët.
Përkundrazi.
Edhe sot ajo nuk e njeh pavarësinë e Republikës së Kosovës.
Edhe sot ajo vazhdon ta kundërshtojë subjektivitetin ndërkombëtar të Kosovës.
Edhe sot nuk ka ndërtuar një marrëdhënie të plotë besimi me shqiptarët.
Këto janë realitete politike që askush nuk mund t’i anashkalojë.
Atëherë lind pyetja që çdo qytetar shqiptar ka të drejtë ta bëjë:
Pse pikërisht tani?
Pse pikërisht Shkodra?
Dhe mbi të gjitha, çfarë fiton kombi shqiptar?
Nëse këtyre pyetjeve nuk u jepet një përgjigje e qartë, atëherë çdo vendim i tillë do të mbetet politikisht i diskutueshëm.
Historia shqiptare është plot me mësime të dhimbshme.
Në vitin 1913, Fuqitë e Mëdha copëtuan trojet shqiptare pa pyetur shqiptarët.
Më pas erdhën dekada shtypjeje, shpërnguljesh dhe luftërash.
Kulmi i kësaj tragjedie ishte lufta e Kosovës, ku mijëra shqiptarë humbën jetën dhe qindra mijëra të tjerë u dëbuan nga shtëpitë e tyre.
Këto nuk janë plagë që mbahen hapur për të ushqyer urrejtje.
Janë kujtesë që duhet të na mësojë përgjegjësi.
Paqja ndërtohet mbi drejtësi.
Pajtimi ndërtohet mbi të vërtetën.
Ndërsa besimi ndërtohet mbi reciprocitetin.
Nëse Serbia kërkon marrëdhënie më të thella me Shqipërinë, hapi më domethënës do të ishte njohja e Republikës së Kosovës dhe ndërtimi i një politike të qëndrueshme respekti ndaj shqiptarëve.
Kjo do të ishte një shenjë e fuqishme besimi.
Deri atëherë, çdo hap që krijon përshtypjen se Shqipëria po bën lëshime pa një ndryshim të dukshëm në qëndrimin e Serbisë do të ngjallë pyetje të ligjshme në opinionin publik.
Për këtë arsye përgjegjësia e qeverisë shqiptare është e madhe.
Kryeministri Edi Rama dhe kabineti i tij kanë të drejtë të ndërtojnë politikën e jashtme të vendit.
Por ata nuk kanë të drejtë të kërkojnë që qytetarët të heshtin kur lindin dilema për interesin kombëtar.
Demokracia nuk matet me numrin e marrëveshjeve që nënshkruhen.
Matet me aftësinë për t’u dhënë qytetarëve përgjigje të sinqerta.
Nëse ekziston një interes strategjik për Shqipërinë, ai duhet të shpjegohet.
Nëse nuk ekziston, atëherë lind pyetja pse duhet të ndërmerret një hap i tillë.
Por ky zhvillim duhet të jetë edhe një kambanë alarmi për politikën në Kosovë.
Sa herë që Prishtina mbetet e përçarë, sa herë që energjia politike harxhohet në konflikte të brendshme, dobësohet zëri i Kosovës në arenën ndërkombëtare.
Në politikën ndërkombëtare nuk ka vakum.
Kur një shtet nuk arrin të mbrojë me unitet interesat e tij, aktorët e tjerë përpiqen të avancojnë të tyret.
Ky është një mësim që shqiptarët e kanë paguar shtrenjtë gjatë historisë.
Prandaj uniteti në çështjet kombëtare nuk është luks.
Është domosdoshmëri.
Shqipëria dhe Kosova duhet të kenë konsultime të rregullta për çdo zhvillim strategjik që prek interesat e përbashkëta.
Jo sepse këtë e kërkon protokolli.
Por sepse këtë e kërkon përgjegjësia ndaj kombit.
Në fund mbetet vetëm një pyetje.
A është gati Shqipëria të dërgojë një mesazh politik të kësaj natyre, ndërkohë që Serbia ende nuk e njeh Kosovën?
Kjo nuk është pyetje kundër paqes.
Nuk është pyetje kundër dialogut.
Është pyetje në emër të dinjitetit shtetëror.
Sepse paqja nuk ndërtohet duke harruar historinë.
Ajo ndërtohet duke e njohur atë, duke nxjerrë mësime prej saj dhe duke vendosur që interesi kombëtar të mos jetë kurrë më objekt kompromisi të pamenduar.
Historia nuk kërkon nga ne hakmarrje.
Historia kërkon kujtesë.
Dhe mbi të gjitha kërkon që askush, pavarësisht pushtetit që ka sot, të mos harrojë se qeveritë janë të përkohshme, ndërsa kombi është i përjetshëm.
