Beteja e Kosovës, midis mitit dhe realitetit | Konfront
Fituesi nuk kërkon leje nga humbësit për të qeverisur
Halil Geci, Skenderaj
Kur demokracia shpallet “diktaturë” vetëm sepse pushtetin e fitojnë të tjerët dhe jo opozita. Shkrimet e Lirim Gashit gjithmonë më shtyjnë të mendoj dhe të reflektoj se si t’u përgjigjem. Lirimi e di mirë se unë e çmoj dhe i lexoj me interes të madh analizat dhe shkrimet e tij politike.
Shkrimi i tij me titull “Kur fitorja shndërrohet në diktaturë vetëm pse nuk fiton opozita” më bëri jo vetëm ta lexoj me vëmendje, por edhe ta mbështes mesazhin që ai ka dashur të përcjellë.
Thelbi i argumentit të Lirim Gashit është i thjeshtë: nuk ka diktaturë kur një parti politike, e cila fiton zgjedhjet në mënyrë demokratike dhe siguron shumicën parlamentare, merr përgjegjësinë për të qeverisur dhe për të ushtruar kompetencat që ia jep Kushtetuta dhe vota e qytetarëve.
Në çdo demokraci parlamentare është normale që shumica fituese të marrë: — postin e Kryeministrit, — postin e Kryetarit të Kuvendit, — dhe të ketë rol vendimtar edhe në zgjedhjen e Presidentit sipas procedurave kushtetuese.
Por në Kosovë ndodh e kundërta: opozita e paraqet këtë realitet demokratik si “kapje të shtetit” ose si “diktaturë”, jo sepse janë shkelur rregullat demokratike, por sepse nuk janë vetë në pushtet. Problemi nuk qëndron tek demokracia thot Lirimi por tek vështirësia për ta pranuar rezultatin zgjedhor. Ai sjell edhe shembuj nga demokracitë e konsoliduara parlamentare, ku poste të rëndësishme shtetërore janë mbajtur nga e njëjta familje politike pa u konsideruar kjo si diktaturë apo rrezik për demokracinë.
Rasti i Angela Merkelit, Horst Köhlerit dhe Norbert Lammertit është një prej këtyre shembujve. Pyetja që Lirim Gashi ia drejton opozitës është e drejtpërdrejtë: “Nëse fituesit nuk lejohen të qeverisin me kompetencat që ua jep shumica parlamentare, atëherë cili është kuptimi i zgjedhjeve?” Për ta përforcuar këtë ide, ai sjell edhe frymën satirike të humoristit dhe shkrimtarit Ephraim Kishon, i cili me shumë gjasë do ta përshkruante këtë situatë me fjalët: “Ky nuk është sistem politik, por një teatër ku fituesi duhet të kërkojë falje që fitoi.”
Në fund mbetet një pyetje e thjeshtë: a është problem demokracia, apo pamundësia për ta pranuar verdiktin e qytetarëve? Ai me një fjalë i drejtohet opozites në demokraci fituesi qeveris o loparë,ndërsa opozita kontrollon dhe kritikon pushtetin.
Kjo është logjika e sistemit parlamentar. Të gjitha të tjerat janë debat politik, por jo domosdoshmërisht krizë e demokracisë.
Kur fitorja shndërrohet në diktaturë, vetëm pse nuk fiton opozita
Lirim Gashi, Prizren
Nëse e dëgjon opozitën kosovare me një vesh pak më të relaksuar dhe me një humor të tipit “HAJ KUKU MEDET”, të krijohet përshtypja se demokracia është një sistem shumë delikat: mjafton që fituesi i zgjedhjeve të marrë edhe një post shtesë, dhe papritur republika kthehet në një film horror me titullin “Diktatura që erdhi nga kutitë e votimit”.
Pra, skenari është ky: qytetari voton, numrat dalin, partia fituese del e para… dhe pastaj fillon alarmi kombëtar: “Rrezik! Po i marrin tri pozitat kryesore të shtetit! Demokracia është në rrezik!” Si të thuash, fituesi qenka i rrezikshëm pikërisht sepse… fitoi.
Tani le ta shohim këtë “katastrofën tonë institucionale” pak më afër. Kryetari i Kuvendit? Nuk është ndonjë shpikje e improvizuar në WhatsApp-in e partisë fituese. Rregullat dhe interpretimet kushtetuese e thonë qartë: i takon shumicës parlamentare. Në çdo vend normal kjo quhet procedurë. Në versionin opozitar kosovar quhet “grusht shteti”. Pse ? Vetëm pse presidenti i shtetit nuk vjen si Atifetja, i mbështjellë me zarfin A4 të Kristofer Dellit”. Kryeministri? Ky post zakonisht nuk bie nga qielli si meteor politik. Ai del nga vota.
Dhe kur një subjekt politik del i pari dhe lideri i tij është më i votuari në vend, kjo në sistemet demokratike quhet “rezultat zgjedhor”, e jo “komplot i errët oriental”. Presidenti? Këtu fillon pjesa më interesante e dramës. Sipas propozimeve të vetë kryeministrit, flitet për një figurë konsensuale, mbi-partiake, me integritet. Por në versionin opozitar, kjo lexohet si: “po përgatitet diktatura… por me diplomë europiane”.
Dhe pastaj vjen refreni i madh: “Nëse i marrin të tria postet kryesore, do e kapin shtetin!” Ndërkohë, askush përveç meje nuk e shpjegon me qetësi matematikën elementare: nëse partitë fituese i marrin të tria postet kryesore përmes shumicës parlamentare dhe marrëveshjeve institucionale, kjo nuk është kapje shteti — është arkitekturë politike e dalë nga vota. Por le ta bëjmë një eksperiment mendor, ashtu siç e kërkon debati i panevojshëm dramatik. Në Gjermani, për shembull, nuk u shemb Republika kur tri institucionet më të rëndësishme të shtetit u udhëhoqën nga e njëjta familje politike në të njëjtën kohë. Kur Horst Köhler u bë President federal (me mbështetje të CDU/CSU), Angela Merkel (CDU) ishte Kancelare, dhe kryetari i Bundestagut ishte Norbert Lammert (po ashtu CDU). Askush nuk doli në Berlin me pankarta: “Republika po bie sepse fituesit po fitojnë”. Përkundrazi, u quajt sistem parlamentar.
Por në versionin tonë kosovar të interpretimit amator politik, e njëjta situatë do përkthehej: “Alarm! Demokracia u përqendrua në duar të gabuara!” (dmth: në duart e atyre që dolën të parët në zgjedhje) Dhe këtu vjen pyetja që e bën gjithë këtë dramë paksa komike: Nëse opozitarët tanë të dashur jabë të bindur se çdo përqendrim institucional i shumicës është diktaturë, atëherë çfarë është demokracia sipas tyre? Një sistem ku fituesi del i pari… por qeveris vetëm nëse humbësit e lejojnë?
Sepse në atë logjikë, zgjedhjet nuk prodhojnë fitues — prodhojnë vetëm administratorë të përkohshëm që duhet të kalojnë fillimisht “testin e miratimit nga pakica e përhershme”. Dhe këtu Kishoni do ndalej, do e shikonte skenën, do e tundte kokën dhe do thoshte diçka të thjeshtë: “Ky nuk është sistem politik. Ky është teatër ku fituesi duhet të kërkojë falje që fitoi.” Në fund, frika se “një parti po i merr të gjitha” shpesh nuk është analizë kushtetuese — është nostalgji për një realitet ku humbja ka më shumë të drejta se fitorja. Dhe kjo, sado dramatike të tingëllojë, nuk është krizë demokracie.
Është krizë e pranimit të rezultatit. Opozitarë të dashur : A e keni të qartë, apo duhet t’jua vizatoj në gjuhën tuaj të dashur serbe, edhe pse e kuptoni vetëm pak, si Dullo Kotinski?
Ndërtues urash, poezi kushtuar atdhetarit Bajrush Behrami
Poezi
Ndërtues urash
(Kushtuar Bajrush Behramit, të burgosurit politik të ndërgjegjes sonë kombëtare, bashkëpunëtorit më të ngushtë të Ukshin Hotit dhe ushtarit të radhëve të para të UÇK-së)
Shtatmesëm, flokëgështenjë,
sy ulliri, qëndrim burri.
Kur thoshte “po”,
fjalën e tij mund ta thyente vetëm vdekja.
Po t’i shtroje bukë e kripë,
ishte mirënjohës.
Atë që e konsideronte shok e mik,
dhe që luftonte pa hile për Atdhe,
jepte kokën për të.
Ata që heshtnin
edhe kur vendi ishte në robëri,
haptas i mallkonte.
E kishte pasion artin.
Portretizonte Gjergj Kastriotin,
Norën e Hotit,
Idriz Seferin
e Mic Sokolin.
Kur dikush e pyeste
pse vetëm ata,
përgjigjej:
“Po të mos ishin ata,
nuk do të ishim ne.”
Për këngën, thirrje lirie,
dhe përpjekjet për ribërjen e Shqipërisë,
e burgosën dhe e dënuan —
por kurrë nuk e thyen,
as nuk e nënshtruan.
Iu gëzua çlirimit të Kosovës
më tepër
se lindjes së katër fëmijëve të tij.
Iku më 30 qershor 2018
me amanetin:
Ruajeni si sytë
vendin
dhe njëri-tjetrin.
I gjithë Llapi e njohu
si burrin që ndërtonte ura
dhe bashkonte njerëz,
rrënonte mure
dhe shuante hasmëritë.
Kushdo që kalon
pranë varrit të tij,
lotët e tradhtojnë.
Vërtet ishte burrë,
shpirtbardhë
dhe engjëllor.
Arif Ejupi
Crans-Montana, 10 korrik 2018
Ministri i tretë socialdemokrat dëshiron të hetojë ndalimin e thirrjeve për lutje islamike në hapësirat publike
Xhami në Rovsingsgade, Danimarkë
Ministri i Imigracionit dhe Integrimit Morten Bødskov (S) po merr pishtarin nga paraardhësi i tij Rasmus Stoklund (S) dhe do të rifillojë një hetim nëse thirrjet për lutje në hapësirat publike mund të ndalohen ose kufizohen.
Hetimi ka qenë i pezulluar që nga shpallja e zgjedhjeve të përgjithshme.
“Pozicioni im është i qartë: Thirrjet për lutje nuk duhet të dëgjohen nëpër çatitë daneze”, thotë Morten Bødskov në një koment me shkrim për Ritzau.
“Nuk ka vend në Danimarkë dhe nuk duhet të keni dyshime nëse keni përfunduar në një periferi të Islamabadit kur ecni nëpër Danimarkë.”
Morten Bødskov është tani Ministri i tretë Social Demokrat i Imigracionit që nis një hetim mbi legjislacionin kundër thirrjeve për lutje.
Hera e parë ishte në vitin 2020, kur Mattias Tesfaye (S) filloi hetimin në qeverinë njëpartiake Social Demokrate.
Hetimi nuk u përfundua para se qeveria SVM të vinte në pushtet dhe në dhjetor të vitit të kaluar Rasmus Stoklund rifilloi hetimin. Por zgjedhjet e përgjithshme u penguan përsëri.
Ministri aktual i Imigracionit, Morten Bødskov, e quan ‘kujdes në kohë’ hetimin nëse thirrjet për lutje mund të ndalohen.
“Sepse duhet ta mbrojmë Danimarkën nga islamizimi që tashmë zë shumë hapësirë publike.”
Ka pak shembuj të thirrjeve për lutje në hapësirën publike.
Në nëntor, Rasmus Stoklund u dërgoi një letër të gjitha 98 komunave në vend për të dëgjuar për përvojat e tyre me thirrjet për lutje.
78 komuna e kthyen letrën dhe 3 prej tyre ishin në gjendje të raportonin ankesa “në lidhje me thirrjet për lutje ose lutjet me zë të lartë”.
Këto ishin Bashkia e Kopenhagenit, Bashkia e Brøndby dhe Bashkia e Odense.
Rasmus Stoklund i pranoi Ritzau-t se problemi është i papërfillshëm, por pohoi se ishte ‘kujdes i duhur’ për të hetuar një ndalim.
“Problemi nuk ka nevojë të jetë i madh nga perspektiva ime përpara se të shqyrtojmë nëse është një mundësi.”
“Nuk kam nevojë që papritur të kemi një xhami që fillon të bëjë thirrje për lutje jashtë një rrethi diku në Danimarkë, dhe vetëm atëherë të fillojmë të vendosim se si ta trajtojmë këtë çështje. Do të doja të dija tani se mbi çfarë baze ligjore mbështetemi”, tha Stoklund në dhjetor.
Kuajt modernë të Trojës, si maskohet nacionalizmi serb pas revoltës studentore
(në shqip dhe serbisht)
Në videoklipin e mëposhtëm shfaqet një studente e re serbe, e cila para qytetarëve të mbledhur ankohet me zë të lartë dhe me ngarkesë të madhe emocionale se Ligji për Shtetësinë, i miratuar nga Qeveria Kurti, i paska dhënë definitivisht fund iluzionit se Serbia mund ta trajtojë Kosovën si një pronë të vetën, ku hyn, del dhe vendos sipas qejfit.
Ajo përfaqëson një kategori studentësh që në opinionin publik paraqiten si zëri i pastër i revoltës kundër regjimit klerofashist, kleptokratik dhe represiv të Vuçiqit, por që në çastet vendimtare zbulojnë një rol krejt tjetër.
Nën petkun e idealizmit studentor, ata shndërrohen në Kuaj Modernë të Trojës, përmes të cilëve shërbimet sekrete serbe dhe ruse përpiqen ta devijojnë pakënaqësinë qytetare nga lufta për demokraci, drejtësi dhe sundim të ligjit, duke e orientuar atë drejt një nacionalizmi edhe më të ashpër e më agresiv se ai i regjimit që pretendojnë se e kundërshtojnë.
Pikërisht këtu qëndron paradoksi i tyre më i madh:
ndërsa deklarojnë se e luftojnë autokracinë, ata vazhdojnë t’i ushqejnë të njëjtat mite imperialiste që e mbajnë atë gjallë.
Me fjalë të tjera, ata i ndryshojnë parullat, por jo edhe logjikën; i ndryshojnë fytyrat, por jo edhe ambiciet për ta parë Kosovën jo si një shtet sovran e të pavarur, por si një territor mbi të cilin Serbia duhet ta ruajë përgjithmonë të drejtën e ndërhyrjes arbitrare.
Komenti im :
Nëse kjo serbe e re do ta arrinte vërtet orgazmën aq zhurmshëm dhe aq emocionalisht sa flet, atëherë do ta lejoja të më këndonte këngë nacionaliste serbe, ndërsa unë me penisin tim do t’ia “luaja” mes kofshëve, himnin e Internacionales Seksuale Shqiptare.
Po ta kishte vërtet një talent kaq dramatik për emocione në çastin e kulmit të epshit, sa e ka kur flet, do t’ia jepja një pasaportë diplomatike kosovare për t’i shfaqur lirshëm emocionet e çmendura të vaginës së saj – aty ku këngët nuk këndohen, por shpërthejnë si bomba.
Në njërën dhomë, do të këndoheshin baladat nacionaliste serbe nën mbikëqyrjen e rreptë të Kombeve të Bashkuara, në dhomën tjetër do të ushtrohej Internacionalja e Çmendur Seksuale Shqiptare sikur të ishte një stërvitje aerobike ideologjike e natyrës kardiovaskulare, ndërsa në mes do të qëndronte një vëzhgues neutral nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe do të shkruante:
“Kjo nuk është më muzikë. Kjo është gjeopolitikë seksuale që buron nga kofshët e Trekëndëshit Serb të Bermudës.”
“Maşallah” në atë çast do të bëhej përshëndetja zyrtare e të gjithë atyre që i mbijetuan audioterapisë së saj.
E diku në sfond unë do të rrija ulur, do të pija kafe dhe do të thosha:
“Mos u shqetësoni, vëllezër shqiptarë, kjo nuk është çmenduri. Ky është thjesht një realitet serb, që i ka humbur dokumentet e veta falë Ligjit për Shtetësinë që e ka miratuar Qeveria Kurti.”
Mashallah, mashallah.
Dëgjojeni dhe shikojeni këtë Videoclip për ta kuptuar se për çfarë e kam fjalën.
MODERNI TROJANSKI KONJI: KAKO SE SRPSKI NACIONALIZAM MASKIRA IZA STUDENTSKOG BUNTA
Autor : Lirim Gashi
U priloženom video-snimku vidi se mlada srpska studentkinja koja se pred okupljenim građanima glasno i veoma emotivno žali da je Zakon o Državljanstvu, koji je usvojila Vlada Kurtija, konačno stavio tačku na epohu iluzije da Srbija može da tretira Kosovo kao svoju svojinu, u koju može da ulazi, izlazi i odlučuje po sopstvenoj volji.
Ona predstavlja jednu kategoriju studenata koji se u javnosti prikazuju kao autentičan glas pobune protiv Vučićevog klerofašističkog, kleptokratskog i represivnog režima, ali koji u ključnim trenucima otkrivaju sasvim drugačiju ulogu.
Pod plaštom studentskog idealizma oni deluju kao savremeni Trojanski Konji, preko kojih srpske i ruske obaveštajne službe pokušavaju da građanski bes skrenu sa borbe za demokratiju, pravdu i vladavinu prava ka još tvrđem i agresivnijem nacionalizmu od onog koji navodno osporavaju.
U tome se ogleda njihov najveći paradoks:
dok tvrde da se bore protiv autokratije, oni nastavljaju da hrane iste imperijalne mitove koji tu autokratiju održavaju u životu.
Dakle, oni menjaju parole, ali ne i logiku; oni menjaju lica, ali ne i ambicije da Kosovo posmatraju ne kao suverenu državu, već kao teritoriju nad kojom Srbija treba zauvek da zadrži pravo na arbitrarnu intervenciju.
Moj komentar:
Ako bi ova mlada Srpkinja zaista doživljavala orgazam tako glasno i tako emotivno kao što govori, dozvolio bih joj da mi peva srpske nacionalističke pesme, dok bih joj svojim penisom između butina „svirao“ himnu Albanske Seksualne Internacionale.
Kada bi zaista posedovala tako dramatičan talenat za emocije u trenutku vrhunca strasti kakav pokazuje dok govori, dodelio bih joj kosovski diplomatski pasoš kako bi slobodno mogla da ispoljava lude emocije svoje vagine – tamo gde se pesme ne pevaju, već eksplodiraju kao bombe.
U jednoj prostoriji pevale bi se srpske nacionalističke balade pod strogim nadzorom Ujedinjenih nacija, u drugoj bi se uvežbavala Luda Albanska Seksualna Internacionala kao da je reč o ideološkom kardiovaskularnom aerobiku, dok bi između stajao neutralni posmatrač iz Sjedinjenih Američkih Država i zapisivao:
„Ovo više nije muzika. Ovo je seksualna geopolitika koja izvire iz butina Srpskog Bermudskog trougla.“
„Mašalah“ bi u tom trenutku postao zvanični pozdrav svih koji su preživeli njenu audioterapiju.
A negde u pozadini ja bih mirno sedeo, pio kafu i rekao:
„Ne brinite, braćo Albanci, ovo nije ludilo. Ovo je samo srpska stvarnost koja je izgubila svoja dokumenta zahvaljujući Zakonu o Državljanstvu koji je usvojila Kurtijeva vlada.“
Mašalah, mašalah.
Pogledajte i poslušajte ovaj video-klip da biste razumeli o čemu govorim.
_____
Shih videon:
Besim Krasniqi dhe Fitim Brahimi (Shaljani), dy mërgimtarë nga Danimarka dhe Gjermania, u rikthyen tek rrënjët e veta të krishtera
Besim në Zot e Atdhe !
Të dashur miq,
Gjatë jetës sime kam pasur fatin të njoh shumë bashkatdhetarë, veprimtarë e patriotë të dalluar, të cilët me punën dhe përkushtimin e tyre kanë lënë gjurmë të pashlyeshme në shërbim të kombit. Megjithatë, rrallëherë kam takuar njerëz që e jetojnë idealin kombëtar me aq përkushtim, dinjitet dhe përulësi sa Besim Krasniqi dhe Fitim Brahimi (Shaljani), dy mërgimtarë të nderuar në Danimarkë dhe Gjermani.
Ata nuk janë vetëm bij të denjë të kombit shqiptar, por shembuj frymëzues të asaj se si dashuria për atdheun nuk zbehet nga largësia. Përkundrazi, në mërgim ajo bëhet edhe më e fortë, edhe më e vetëdijshme, edhe më sakrifikuese. Me tërë qenien e tyre, së bashku me familjet, ata punojnë, veprojnë dhe jetojnë për idealin kombëtar, duke dëshmuar çdo ditë se shqiptaria nuk është vetëm prejardhje, por një mision që mbrohet me zemër e me vepra.
Nuk është rastësi që të dy, me bindje të lirë dhe me vetëdije të plotë, janë kthyer në besimin e të parëve, duke e parë këtë si pjesë të pandashme të identitetit të tyre kombëtar dhe shpirtëror.
Besimi shpesh më thotë me krenari:
“U ktheva në besimin e të parëve sepse unë jam Besimi. Kur nuk i besoj të vërtetës sime, historisë sime dhe rrënjëve të kombit tim, atëherë si mund t’i dal para Zotit e të dëshmoj me ndërgjegje të pastër se jam shqiptar?”
Këto nuk janë thjesht fjalë. Janë bindje të thella që burojnë nga zemra e një shqiptari të ndershëm, i cili nuk druhet kurrë ta shprehë publikisht identitetin e tij kombëtar dhe besimin që ka zgjedhur. Ai e bën këtë me krenari, me dinjitet dhe me respekt, duke u bërë frymëzim për familjen, miqtë dhe bashkatdhetarët në atdhe e në diasporë.
Për nipin tim të çmuar, Fitim Brahimi (Shaljani), nuk do të ndalem gjatë, jo sepse nuk kam çfarë të them, por sepse për të kanë folur e kanë shkruar tashmë mediat shqiptare dhe ato ndërkombëtare. Veprimtaria, puna dhe suksesi i tij janë bërë tashmë një histori krenarie. Ai është një personalitet që me talentin, përkushtimin dhe vizionin e tij po e ngre gjithnjë e më lart emrin shqiptar në arenën ndërkombëtare. Jam i bindur se koha do të sjellë edhe shumë surpriza të bukura nga ky bir i denjë i kombit, i cili me punën e tij po dëshmon se shqiptarët dinë të arrijnë deri te yjet.
Familjet e Besimit dhe Fitimit janë dëshmi se atdhedashuria nuk trashëgohet vetëm me fjalë, por kultivohet me edukatë, me shembull dhe me sakrificë. Ato janë vatra shqiptarie, ku dashuria për Zotin, për kombin dhe për traditën ecin dorë për dore, duke formuar breza që nuk harrojnë kurrë se nga vijnë.
Lutja ime është e thjeshtë dhe e sinqertë:
Zoti i bekoftë të gjitha familjet shqiptare, ashtu siç i ka bekuar familjet e Besim Krasniqit dhe Fitim Brahimit! U dhëntë shëndet, mbarësi, forcë dhe jetë të gjatë, që edhe për shumë vite të vazhdojnë t’i shërbejnë me nder Zotit, kombit dhe atdheut shqiptar.
Lavdi shqiptarëve që e mbajnë gjallë identitetin e tyre kudo që jetojnë! Sepse kombi ynë bëhet më i fortë kur bijtë dhe bijat e tij nuk harrojnë kurrë rrënjët, historinë dhe idealet që i bashkojnë.
“Atdheu nuk matet me kilometrat që na ndajnë prej tij, por me dashurinë dhe veprat që ia kushtojmë çdo ditë.”
Historiani Jusuf Buxhovi thotë se Kosova duhet ta ndalojë orgjinë klerofashiste serbe në Gazimestan
– Shteti i Kosovës, që ta dëshmojë sovranitetin historik dhe kulturor në hapësirën e vet të lënduar dukshëm me Pakon e Ahtisarit dhe lëshimet kishës ortodokse serbe, së pari duhet të ndalojë “haxhillëqet” kishtare serbe në Kosovë, veçmas këtë që lidhet me shënimin e Vidovdanit, pastaj duhet të ridefinojë monumentin e ngritur në Gazimestan në përputhje me të vërtetën historike jashtë ikonografinë hegjemoniste serbe, gjë që nënkupton shpalljen e një konkursi ndërkombëtar për ngritjen e një memoriali që pasqyron rolin e faktorit dardan në mesjetë në kuadër të formacioneve feudale ku ata ishin të barabartë me të ngjashmit në hapësirën e shkapërderdhur të Bizantit si dhe të faktorëve të tjerë në të në rrethanat e krishtërimit të përbashkët…
Shënimit të betejës së Kosovës në përputhje me konceptin hegjemonist të Beogradit, që nuk paraqet tjetër pos një orgji klerofashiste, duhet t’i jepet fund njëherë e mirë.
Ka dy arsye të forta për këtë vendim:
E para, ka të bëjë me mbrojtjen e sovranitetit dhe të integritetit shtetëror të Kosovës nga një agresion vandal që përsëritet çdo qershor gjatë këtyre njëzet e sa vjetëve të fundit, kur Kosova është çliruar nga pushtimi serb, gjë që nënkupton edhe lirimin nga ikonografia e këtij pushtimi, që mbështetet mbi një mit të falsifikuar siç ishte Beteja e Kosovës, së cilës, kisha ortodokse serbe, prej vitesh ia jep konotacionet e një liturgjie religjioze mbi konceptet hegjemoniste serbomëdha.
E dyta, ka të bëjë, me atë se një ngjarje historike, çfarë ishte Beteja e Kosovës e qershorit të vitit 1389, ndonëse gjithnjë me deficite të mëdha të argumentimit shkencor, nuk guxon që të mbetet në pronësi të interpretimit të historiografisë serbomadhe dhe konceptit të saj antishkencor me ç’rast ajo paraqitet si “beteje” serbe kundër osmanëve, ku përjashtohen faktorët e saj kryesor – Arbërit dhe të të tjerët, në një luftë të lidhjes së të krishterëve të Ilirikut kundër osmanëve,që u zhvillua në Dardani dhe assesi në Serbi, ngaqë asokohe, nuk ka pasur as Serbi e as shtet mesjetar serb, siç propagandon Beogradi, duke u mbështetur mbi gënjeshtra dhe fakte të trilluar, gënjeshtër kjo që për fat të keq pranohet edhe nga një pjesë e mirë e historiografisë institucionale në Tiranë dhe Prishtinë.
Parakusht që Kosova, më në fund, të mbrojë sovranitetin e vet shtetëror dhe njëherësh ta mbrojë të vërtetën historike nga një keqpërdorim flagrant me Luftën e Kosovës, në mënyrë që Beogradit t’i merren edhe të ashtuquajturat “tapi historike” ndaj Mesjetës dhe Kosovës me të cilat po demonstron në saje të koncesioneve të Pakos së Ahtisarit dhe veprimeve të tjera të papërgjegjshme të politikës së Kosovës gjatë këtyre njëzet e sa vjetëve, është që ta marrë nën mbikëqyrje kompleksin memorial të Gazimestanit, duke e shpallur atë monument të trashëgimisë kulturore dhe historike të Kosovës. Kjo nënkupton ridefinimin e memorialit nga aspekti historik dhe kulturor në përputhje me të vërtetën historike, që si parakusht duhet të ketë largimin e monumentit të tanishëm të Gazimestanit, të vendosur dhunshëm në vitet e tridhjeta të shekullit të kaluar nga Beogradi, i cili simbolizon karakterin hegjemonist serbomadh !
Miti i sajuar i Kosovës, klerofashizmi serb dhe shteti i Kosovës
Para 37 vitesh në Gazimestan, para turmës një milionëshe serbe, me fjalët se “pas gjashtë shekujsh, prapë gjendemi para betejave dhe në beteja, të cilat nuk janë të armatosura, por sado që të tilla nuk përjashtohen”, Milosheviqi, hapi kapitullin e përgjakshëm të rrënimit të Jugosllavisë me pasoja tragjike për popujt e saj.
Në këtë ditë, në tribinën e Gazimestanit, para kryesisë së shkërmoqur jugosllave dhe sy botës së hutuar me ato që po ngjisnin me trashëgimin e Titos, u promovua “vozhdi” serb i reinkarnuar nga Lazari i Kosovës që ta rikthejë “lavdinë histotorike serbe” dhe, si tha, “misionarizmin e serbëve për ta mbrojtur qytetërimin europian” (kuptohet nga shqiptarët pushtues të tokave të shenjta serbe)!
Po ato ditë, diku afër Gazimestanit, dr. Ibrahim Rugova, asokohe kryetar i Shoqatës së Shkrimtarëve të Kosovës, në një intervistë historike dhënë magazinit gjerman “Der Spiegel”, ndër të vetmit, në emër të ndërgjegjes intelektuale, historike, kulturore dhe politike (ndonëse pa mandat të saj), ia ktheu përgjigjen kërcënimeve të Millosheviqit drejtuar shqiptarëve po edhe të tjerëve në festën klerofashishte të Vidovdanit serb.
Me pak fjalë, kundërpërgjigja e Dr Rugovës Millosheviqit, në të përjavshmen më të fuqishme gjermane dhe europiane të kohës, ishte se në mars të atij viti, në ditën e 23-të, Millosheviqi, me tanke dhe në rrethanat e gjendjes së jashtëzakonshme, rrënoi autonominë e Kosovës, si njësi federative. Me këtë bëri puç ndaj kushtetutës jugosllave. Ky veprim nga shqiptarët shikohet si ripushtim i Kosovës, mbas atij të vitit 1945. Me këtë rast Rugova tërhiqte vërejtjen serbëve se “sa herë ndonjë popull i vogël, e të tillë janë edhe serbët, kanë provuar të vejnë hegjemoni në Ballkan, kanë përfunduar tragjikisht”.
Pra, orgjia klerofashishte serbe e qershorit të vitit 1989, përfundoi siç parashikonte dr Rugova në magazinin gjerman. Por nga këndvështrimi i sotëm historik, Gazimestani nxori në pah dy nga akterët më të rëndësishëm të saj, që shënuan epoka me kah të kundërt.
Në njërën anë, Millosheviqin – humbës të saj, i cili në vitin 2003, si president i mbetjes jugosllave, përfundoi në Trtibunalin Ndërkombëtar të Hagës për krime lufte kundër njerëzimit ku edhe vdiq gjatë procesit në vitin 2006.
Dhe, në tjetrën anë – dr Ibrahim Rugovën, si lider historik të shqiptarëve, i cili, me themelimin e LDKs-ë më 23 dhjetor të vitit 1989, me mandatin e votës së lirë nga zgjedhet presidenciale dhe parlamentare në vitin 1992 dhe 1998, mori përgjegjësinë historike të rezistencës institucionale-aktive paqësore (me shtetin paralel) deri te ajo e armatosur, e cila solli ndërhyrjen ushtarake të NATO-s nga 24 marsi deri më 10 qershor 1999.
Historia, midis demistifikimit të mitit të sajuar serb të Kosovës për qëllime hegjemoniste dhe të lirimit të Kosovës prej tij që për epilog pati shtetin e pavarur të Kosovës të shpallur më 17 shkurt 2008, mund të thuhet se fillimin e fundit e pati më 28 qershor 1989 në Gazimestan.
Ky kapërcim i jashtëzakoshëm historik, megjithatatë, ka lënë prapa frymën e klerofashizmit serb, i cili, në çdo Vidovdan, përpiqet që në Kosovë, ta mbajë të gjallë mitin mesjetar të “Kosovës djep historik serb”, sadoqë realiteti (shteti i Kosovës dhe përkatësia perëndimore e shqiptarëve) e ka zhvlerësuar deri në anakronizëm!
Nëse e keni kuptuar kaq mirë rrezikun e antiamerikanizmit, atëhere pse Milazim Krasniqi i shërbeni dhe e ushqeni atë përmes promovimit të islamit politik?
Zoti Milazim Krasniqi,
Postimi juaj për bisedën me një zyrtar amerikan në vitin 2000 është interesant, sepse tregon se dikush kishte kuptuar herët se edhe popujt që ndihmohen mund të bien pre e mosmirënjohjes dhe propagandave antiamerikane.
Por pikërisht këtu lind paradoksi juaj.
Nëse e keni kuptuar kaq mirë rrezikun e antiamerikanizmit, pse prej vitesh i shërbeni dhe e ushqeni atë përmes promovimit të islamit politik? Pse promovoni narrativa alternative për historinë shqiptare, duke e glorifikuar Perandorinë Osmane, e cila ishte një perandori pushtuese dhe jo një projekt kombëtar shqiptar?
Pse vazhdimisht sulmohet tradita laike e shqiptarëve dhe pse paraqitet si ideal transformimi i shoqërisë sonë në një model më të islamizuar, kur dihet se identiteti politik dhe shtetëror i shqiptarëve është ndërtuar mbi parime kombëtare dhe perëndimore?
Pse në ligjërata, shkrime dhe qëndrime publike krijoni simpati për rryma ideologjike që historikisht kanë qenë në kundërshtim me vlerat euro-atlantike, ndërsa njëkohësisht shprehni shqetësim për antiamerikanizmin?
Amerika nuk e ndihmoi Kosovën që ajo të largohej nga Perëndimi. Amerika e ndihmoi Kosovën që të bëhej pjesë e botës së lirë, demokratike dhe laike. Kushdo që punon për zbehjen e këtij orientimi, objektivisht kontribuon në forcimin e klimës antiamerikane, pavarësisht se çfarë deklaron publikisht.
Prandaj pyetja mbetet: si mund të paralajmëroni për rrezikun e antiamerikanizmit, ndërsa në të njëjtën kohë promovoni ideologji dhe narrativa që e ushqejnë atë?
Ky është një kontradiktë që kërkon përgjigje.
