Kreu Blog Faqe 1677

Pse serbët akuzojnë ?

Drini.us
-
0
Pse serbët akuzojnë ?

Fahri Xharra

Fahri Xharra, historian e publicist nga Gjakova

Igumeni i Manastirit të Deçanit i akuzon shqiptarët dhe forcat paqëruajëse në Kosovë se që nga viti 1999 e deri me tani ,ekstremistet shqiptar të Kosoveës i  “paskan shkatërruar” mbi 150 objekte fetare kishtare serbe, si dhe i ” paskan” asgjësuar me qindra varreza pravosllave serbe.

Sa ka të vërtetë në kete deklaratë fashiste tē këtij igumeni të Deçanit dhe pse mu tani ky del me tëto fjalë të cila e ushqejnë nacionalizmin serb dhe i rrënqethin kundërshtarët tanë që i kemi në Europē?

Ndoshta edhe e ka ” mirë ” se neve na intereson më shumë mirëqenja e Palestinës ( me të cilët nuk na lidhë asgjë) se sa pavarësia e Kosovës dhe se e kemi bindjen që pa Palestinë të pavarur nuk na vyen as Kosova e pavarur apo pavarësia e jonë nuk është e plotë pa ” pavarësinë” e  saj.

Kur dalim në rrugë e çirremi si harbutër për të “drejtat ” e arabëve në vend se të kerkojmë më vondosmëri mos- prekjen e kufijve të Kosoves, nuk kērkojmë asgjë  për të drejtat e shqiptarëve ne Luginën e Presheves, në Maqedoni dhe në Mal të Zi, ne automatikisht i inkurajomë serbët në shpifje dhe iu rrisim apetitet për më shumë.

Të mos harrojmē që ngjarjet e fundit treguan që jemi ende mbetje osmane , gjë Europa si të tillë nuk na do kurrë në mesin e tyre.

Sa vonë ka filluar të flitet që kishat e quajtura ” serbe” historikisht janë shqiptare, por kur neve na u çel gojë kontratat u nënshkruan. Po, po u nënshkruan se ato janë trashëgimi serbe.

Serbët filluan të ankohen në botë se objektet fetare pravosllave janë në rrezik nga shqiptarët, bota gati është duke e pranuar këtë kukamë serbe.

Qëllimi është i pastër si loti, ata e kërkojnē policinë dhe ushtrinë serbe që t’ i ruajë ata nga ” barbaria ” shqiptare.

Igumeni Janjiq tha: “Nuk kemi besim tek Prishtina” 

Serbët e Kosovës nuk kanë besim që Prishtina mund ta ruan  trashigimin serbe pravoslave në Kosovë.

(Nemamo poverenja u Prištinu”      Iguman manastira Visoki Dečani Sava Janjić istakao je da SPC i kosovski Srbi nemaju poverenja da Priština može da zaštiti srpske svetinje i baštinu na Kosovu)

Të mjerët ne që nuk jemi të zotët për asgjë, dhe askush nuk i beson fjalëve tona.

Igumani thotë se sikur të dorëzonim Kishat Pravoslave Serbe qeveritarëve shqiptar heret a vonë ” do ti shihnim skenat barbare të shkatërrimit që ekstremistët shqiptar i kryen në vitin 2004

(On smatra da bi predaja baštine Srpske pravoslavne crkve na Kosovu albanskim vlastima pre ili kasnije “rezultirala varvarskim scenama skrnavljenja koje su ekstremisti među kosovskim Albancima počinili tokom nereda 2004. godine”.)

Një mend , kurrë nuk e gjetën fajtorët e 2004- shes.

Fahri Xharra, Gjakovë

Kina nuk brengoset që të flasë me Sekretarin e Mbrojtjes të SHBA

Drini.us
-
0
Kina nuk brengoset që të flasë me Sekretarin e Mbrojtjes të SHBA

Defense Secretary Lloyd Austin speaks during an event with President Joe Biden and Vice President Kamala Harris to mark International Women’s Day, Monday, March 8, 2021, in the East Room of the White House in Washington. (AP Photo/Patrick Semansky)

Nga: Hans Rustad – Document.no

Sekretari i Mbrojtjes Lloyd Austin është përpjekur të vendosë kontakte me homologët e tij kinezë, por nuk merr asnjë përgjigje. Ata i lënë pas dore përpjekjet e tilla. Raporton Reuters.

U.S. Defense Secretary Lloyd Austin has so far been unable to speak with China’s top general despite multiple attempts to set up talks, U.S. defense officials said on Friday.

Austin duhej të takonte Wei Fenghe në një takim të ministrave të mbrojtjes në Singapor më vonë këtë muaj, por takimi u anulua për shkak të pandemisë.

Austin përshkruhet si një Sekretar i Mbrojtjes i “zgjuar”. Ai është i ngarkuar shumë ideologjikisht dhe është pro pastrimit të patriotëve konservatorë nga mbrojtja. Për këtë qëllim, ai ka punësuar Matthew Garrison, i cili është një lloj komisioneri. Ushtria amerikane nuk ka pasur asnjëherë komisionerë politikë. Kjo është diçka që ju e dini nga sistemet komuniste.

Garrison ka shkruar zyrtarisht në Twitter se mbështetësit e Trump janë racistë. Për ta nuk ka vend në ushtri.

Kur Sekretari i Shtetit Tony Blinken u takua me Kinezët në Alaskë, në Mars, ai u trajtua shumë ashpër nga Shefi i Delegacionit, Yang Jiechi .

“The United States does not have the qualification to say that it wants to speak to China from a position of strength,” Yang said right to Blinken’s face.

Kina jep shenja se nuk i respekton njerëzit e Biden, së pari ministrin e jashtëm dhe tani ministrin e mbrojtjes.

Pentagon chief unable to talk to Chinese military leaders despite repeated attempts

Nga norvegjishtja: Drini

Nga pjesa e 11 -të e librit “Cilësitë e mira plotgjithësore”

Drini.us
-
0
Nga pjesa e 11 -të e librit “Cilësitë e mira plotgjithësore”

Kapitulli nr. 11 i librit “Cilësitë e mira plotgjithësore” [besim]-Ardit Dardania:

11. Koncepte dhe mendime për të panjohurat e thella

1. Afërsia ndaj “Cilësive të mira plotgjithësore” ofrohon ambient të lirë vështrues që individi të shprehë konceptet apo mendimet për të panjohurat e thella në menyrë të pavarur, ashtu si ai e ndjen si më objektive.

2. Duke qëndruar larg ndikimeve të njëmendësive rritet shkalla e objektivitetit në vështrimin e qartë të koncepteve të ndryhsme për të panjohurat e thella.

3. Ka disa që për të panjohurat e thella mendojnë që në to gjenden kapacitetet e plota energjidhënëse, që kanë ndikim kudo, kanë prezencë të çdoherë, kanë harmoni të plotë, kanë rregullësi të plotë.

4. Disa i konceptojnë në formë besimi të panjohurat e thella(mund të jetë edhe e panjohura e thellë) që kanë natyrë të organizuar inteligjente, të padukshme për ne, të padëgjueshme për ne, të paprekshme për ne, të panuhatshme për ne e që mund të ndikojnë në pjesën fizike-materiale në jetë, kozmos.

5. Disa kanë koncept në formë besimi se ka një të panjohur më të thellë ndaj të gjitha të panjohurave të tjera. Ata, asaj të panjohurë ia atribuojnë një fjalë, e cila mund të jetë kryesisht nga kategoria gramatikore emër ose mbiemër. Ata, atë të panjohur më të thellë e konceptojnë që ajo është qenie vepruese dhe sipas tyre ajo e panjohur mban rregullësi në kozmos e në ne.

6. Disa për të panjohurat e thella mendojnë që ato funksionojnë në një menyrë plotësisht ndryshe që nuk mund të zbërthehen nga kapaciteti mendor njerëzor.

7. Disa besojnë që të panjohurat më të thella nuk janë konceptuar me saktësinë e duhur, as në librat joreligjiozë, as në librat religjiozë, për shkak të kapacitetit jo nivelit të duhur njerëzor për t’i përshkruar saktë ato.

8. Disa bëjnë pytje se pse për të panjohurat më të thella për çeshtje të njëjta ka libra të ndryshëm që kanë mospërputhje të koncepteve në mes tyre.

9. Disa për të panjohurat e thella mendojnë që ato përfaqësohen nga mirësia e plotë, harmonia e plotë, nga rregullësia e plotë, që kanë sturkturë të nivelit të lartë përmbajtësor, të cilat nuk janë nën funksioninin e kohës kronologjike, nuk janë në funksion të ndryshimit.

10. Disa mendojnë që të panjohurat e thella nuk kanë mundësi të zbulohen ndonjëherë, sepse ato ndërlidhen me absoluten, e cila si e tillë nuk mund të arrihet dot nga mendja njerëzore, duke qenë se ajo gjithmonë evoluon dhe nuk ndodh asnjëherë që të arrin në nivelin e përkryerjes absolute. Ata e kuptojnë që janë në evolucion të përherëshëm, në ndryshim të përherëshëm.

11. Nga aspekti i “Cilësive të mira plotgjithësore” shikohen nga prizmi joanues të gjitha konceptet apo mendimet për të panjohuarat e thella.

12. Nga aspekti i “Cilësive të mira plotgjithësore” konceptet apo mendimet për të panjohuarat e thella vështrohen me zemërgjerësi si për mendësitë joreligjioze, si për mendësitë religjioze.

Adolf Hitleri dhe Kryemyftiu i Jeruzalemit Amin al Husseini (pjesa e dytë) 

Drini.us
-
0
Adolf Hitleri dhe Kryemyftiu i Jeruzalemit Amin al Husseini (pjesa e dytë) 

Nga Alberto Rosselli

Me rastin e trazirave të vitit 1936, Husseini nxiti myslimanët fondamentalistë të sulmonin edhe fraksionet e moderuara islamike, duke shkaktuar (sipas burimeve britanike) jo më pak se 4,000 vdekje.

Myftiu palestinez me nazistët

Të informuar për revoltën nga konsulli gjerman, Ministria e Jashtme dhe udhëheqësit e Waffen SS filluan t’i kushtojnë më shumë vëmendje veprimtarisë së Myftiut dhe pasuesve të tij, duke mbajtur një qëndrim të mosbesimit thelbësor ndaj botës Islamike. Në shtator 1937, dy oficerë të rinj SS, Karl Adolf Eichmann (i cili më vonë u bë koordinatori suprem i “Zgjidhjes Finale”) dhe Herbert Hagen, dërgohen në Jeruzalem për të provuar nivelin e besueshmërisë së Myftiut dhe bashkëpunëtorëve të tij dhe, ndoshta, për të gjetur kushtet për një bashkëpunim më konkret politiko-ushtarak. Urdhri i Hitlerit është në fakt të intensifikojë marrëdhëniet midis nazizmit dhe Islamit radikal, por të vazhdojë me kujdes të plotë. Ndërsa ai e konsideron interesante mundësinë për t’i bashkangjitur karrocës naziste një element prestigji siç është Myftiu i Madh, Fyhrer – i cili nuk e fsheh përbuzjen e tij jo vetëm për hebrenjtë, por edhe për të gjithë garën semite – ai nuk dëshiron, të paktën për momentin, provokojnë një krizë të Lindjes së Mesme me implikime të paparashikueshme. Ndërsa dy agjentët gjermanë po përgatiten të largohen për në Palestinë, autoritetet ushtarake britanike, të cilët kanë hetuar aktivitetet përmbysëse të Kryemyftiut Amin al Husseini për disa kohë, lëshojnë një urdhër arresti kundër Amin al Husseini, duke e detyruar këtë të fundit të fshihet. Sidoqoftë, porsa arriten në Haifa, Eichmann dhe Hagen arrijnë të kontaktojnë me të. Bisedimet e fshehta midis dy agjentëve dhe Myftiut të Madh rezultojnë mjaft premtuese. Përfundimisht, Eichmann i ofron Husseinit mbrojtjen e inteligjencës gjermane dhe furnizimin me para, armë, municion dhe eksplozivë në këmbim të angazhimit të tij për të punuar së bashku me Gjermaninë për të zhdukur “demonin sionist”, por edhe për të minuar bazat e sundimit anglo-francez në Lindjen e Mesme. Husseini nuk paraqet asnjë vështirësi, duke e deklaruar veten “të lumtur për të bashkëpunuar për triumfin e një kauze të drejtë” dhe premton të bëjë më të mirën e tij, duke përfshirë gjithashtu drejtuesit e komuniteteve myslimane të Sirisë, Transjordanit, Libanit dhe Irakut.

Në vitin 1938, sipas korrespondencës Wiesenthal, emri i koduar i Myftiut të Madh shfaqet tashmë në listën e pagave të Abwehr II (ministria e mbrojtjes gjermane). Kah fundi i të njëjtit vit, Abwehr II planifikon një program për të dërguar në Palestinë, përmes anijeve që mbajnë një flamur neutral, disa furnizime me armë dhe municion të destinuara për forcat e Husseini. Për arsye sigurie, ngarkesa duhet të shkarkohet në një port në Arabi, ndoshta Jeddah (Arabi Saudite). Në momentin e fundit, megjithatë, operacioni është pezulluar. Hitleri, tashmë i angazhuar në Spanjë, me Legjionin Kondor, së bashku me gjeneralin Francisco Franco, dhe në procesin e aneksimit të Bohemisë në Gjermani, preferon të shmangë përkeqësimin e mëtejshëm të marrëdhënieve me Anglinë, shërbimet sekrete të së cilës, ndër të tjera, unë tashmë janë në dijeni të lidhjet midis nazistëve dhe Myftiut të Madh.

Në shtator 1939, pas pushtimit gjerman të Polonisë, Amin al Husseini deklaroi publikisht se ai dëshironte të jepte mbështetjen e tij të qartë për “udhëheqësin e denjë dhe të guximshëm Adolf Hitler”, duke u kërkuar “myslimanëve të marrin armët së bashku me Gjermaninë naziste”.

Në fillim të vitit 1941, nga mikrofonët e një transmetuesi sekret, Myftiu i Madh thërret “të drejtën e arabëve për të zgjidhur problemin hebre me të njëjtat mënyra dhe të njëjtat mjete të përdorura nga Führeri, dhe nis një shpallje që të gjithë myslimanët të kontribuojnë me armë drejt suksesit të forcave të Boshtit Romë-Berlin.Tokio”. Sidoqoftë, duke mos qenë ende në gjendje të përfitonte nga mbrojtja gjermane dhe duke pasur frikë të arrestohej nga britanikët, kah fundi i vitit 1940, Amin al Husseini vendos të ikë në Irak dhe të lëvizë vetë, duke përdorur paratë që ndërkohë janë dërguar tek ai nga ‘Abwehr (ministria e mbrojtjes gjermane). Falë këtyre burimeve, ai filloi të mbështeste partinë nacionaliste Irakiane të Rashid Aliut (një ekip që, ndër të tjera, kontrollon një pjesë të madhe të ushtrisë), kundërshtuar fuqimisht kundër Britanikëve dhe Hebrenjve. Dhe Mesopotamia bëhet kështu vendi i provës i organizatës së ngritur nga Myftiu me markat gjermane. Rashid Ali, i cili po pret momentin më të mirë për të lëshuar revoltën anti-angleze, e mirëpret Husseinin si vëlla dhe e fsheh atë në një strehë të fshehtë, duke e lejuar atë të veprojë i patrazuar.

Kryemyftiu palestinez me SS gjerman

Drejtori i revistes “Historia dhe Vërteta” Alberto Rosselli                        

  • Jetëshkrim i shkurtë i gazetarit italian Alaberto Rosselli

Alberto Rosselli është një gazetar dhe eseist historik i cili bashkëpunon dhe ka bashkëpunuar për ca kohë me gazeta të shumta italiane dhe të huaja dhe me faqe të ndryshme tematike në internet mbi historinë, etnologjinë, historinë ushtarake dhe diplomatike, historinë e feve dhe gjeopolitikën. Rosselli ka për meritë të tij disa vepra  dhe disa ese duke përfshirë Québec 1759, Konflikti Anglo-Francez në Amerikën e Veriut 1756-1763 (përkthyer edhe në anglisht), Perëndimi i Gjysmëhënës – Perandoria Osmane në Luftën e Parë Botërore, The rezistenca anti-sovjetike në Evropën Lindore 1944-1956 (përkthyer edhe në frëngjisht); Kolonia e fundit – lufta koloniale në Afrikën Lindore Gjermane 1914 – 1918; “20 vjet në filma” (Il Ventennio në Celluloide) (në bashkëpunim me Bruno Pampaloni); Mbi Turqinë dhe Evropën; Holokaustin Armen; Histori të Fshehta të Luftës së Dytë Botërore; Lëvizja Panturanike dhe ‘Turqia e Madhe’ dhe persekutimi i katolikëve në Spanjën republikane 1931-1939, përndjekja e të krishterëve në Kinë, Lufta Civile në Kinë 1927-1949, Lufta Civile Greke 1944-1949, Amerika që nuk ishte; Aviacioni Osman gjatë Luftës së Parë Botërore; Në qiej dhe në oqeane (histori të aviatorëve dhe marinarëve italianë); Eposi i kolonave dhe lufta në Detin e Veriut (në bashkëpunim me Gabriele Faggioni); Operacione ajrore dhe detare në Detin Ligurian 1940-1945 (në bashkëpunim me Gabriele Faggioni); Histori të Fshehta të Luftës së Parë Botërore; Faqe të panjohura të Luftës së Dytë Botërore; Vikingët në Amerikë dhe ndryshimi i klimës; Histori e shkurtër e Luftës Civile Ruse 1917-1920; Kalifati Islam; “Lufta e sotme e gjatë vllavrasjeje”(La lunga Guerra fratricida) ( www.storiaverita.org ).

Përgatitur nga Paul Tedeschini, shkrimtar e publicist nga Italia

(Vazhdon me pjesen e tretë)

Orët e gjata të pritjes!

Drini.us
-
0
Orët e gjata të pritjes!

Florim Zeqa  

Pas vendimit të ministres së Punëve të Jashtme dhe Diasporës (MPJD), Donika Gërvalla për  shkarkimin e ambasadorëve, siq i quan ajo të emëruar politikisht duke u thirrur në emrin e reformave të shërbimit diplomatik.

Miratimi i menjëhershëm i këtij vendimi nga ana e presidentes Vjosa Osmani për lirimin nga detyra dhe tërheqja e ambasadorëve të emëruar politikisht është bërë temë diskutimi në opinionin publik dhe ka shkaktuar reagime të shumta në mesin e partive opozitare e sidomos nga të shkarkuarit në misionet diplomatike.

I fundit që reagoi pas vendimit të ministres Gërvalla ishte kryeministri Albin Kurti, i cili u shprehë me optimizëm; “ky është hapi i parë në reformën e domosdoshme në shërbimin e jashtëm dhe MPJ, duke shtuar se shumë shpejtë do të bëhet dekretimi i i diplomatëve të rinjë”.

E përbashkëta e deklarimeve të tre zyrtarëve të lartë shtetërorë (Gërvalla, Osmani dhe Kurti) ishte “falenderimi” për ambasadorët e shkarkuar për kontributin e dhënë për vendin!

Në javët apo ditët në vijim kur pritet të bëhet përzgjedhja e ambasadorëve të rinjë, dihen emrat e diplomatëve të shkarkuar 1. Beqë Cufaj – Gjermani, 2. Nait Hasani – Shqipëri, 3. Arbër Vllahiu – Çeki, 4. Lirim Grejqevci – Holandë, 5. Shpend Kallaba – Hungari, 6. Gezim Kasapolli – Kroaci, 7. Avni Kastrati – Slloveni, 8. Gjergj Dedaj – Maqedonia e Veriut, 9. Hajdin Abazi – Australi, 10. Ylber Hysa – Mali i Zi, 11. Avni Arifi – Emiratet e Bashkuara Arabe dhe 12. Amir Ahmeti – Katar.

Dilema e hapur mbetët se cilët do të jenë pasuesit e tyre apo emrat diplomatëve të preferuar të pushtetarëve të rinjë!

Në mesin emrave më të përfolur janë edhe të disa intelektualëve krijues në Kosovë dhe Diasporë të cilët i shkrinë pendat e tyre duke ju thurur lavde pushtetarëve të rinjë!

Deri atëherë, lobuesit e pushtetarëve të rinjë do të i përjetojnë orët e gjata të shpresës dhe ankthit, ngase jo të gjithë do ta kenë privilegjin e përfshirjes në stafin diplomatik, përkatësisht të zgjedhjes në postet vakante të ambasadorëve në shtetet respektive ku janë Ambasadat e Republikës së Kosovës.

Pas orëve të të gjata të pritjes, do të pasojnë orët e gëzimit të papërshkruar dhe të zhgënjimit të thellë të intelektualëve krijues dhe disa veprimtarëve që u rreshtuan përkrahë pushtetarëve të rinjë!

E vërteta dhe e përbashkëta e këtij rrotacion politik është e njëjtë, sikurse emërimi i ambasadorëve (diplomatëve) praraprakë që ishte politik, edhe shkarkimi i tyre është politik.

E vërteta është se vendimi politik për shkarkimin e ambasadorëve nuk ka të bëjë fare me përformancën e tyre në shërbimin diplomatik, por si kriter i shkarkimit u përdor përkatësia apo afërsia partiake, pasi të gjithë diplomatët e shkarkuar ishin të përzgjedhur nga ish partitë në pushtet, po ashtu pa përfillur kritere dhe kualitetete profesionale.

Do të ishte e logjikshme, nëse ndonjëri prej ambasadorëve nuk e ka kryer punën mirë, të shkarkohej me procedura të rregullta ligjore dhe të bëheshin transparente mangësitë e punës së tyre, por jo të shkakrkohen në “bllok” duke i “falenderuar” për punën e mirë në shërbim të vendit.

Falenderimi dhe shkarkimi nuk shkojnë në të njëjtit binarë!

Falenderimi për ambasadorët e deritanishëm do të kishte kuptim në fund të mandatit të tyre politik, por assesi pas shkarkimit pa asnjë justifikim bindës për qytetarët e vendit dhe bashkatdhetarët.

Kjo përveq papjekurisë politike, e dëshmon vazhdimin e diskursit të hakmarrjes politike nga ana e pushtetarëve të rinjë, për të sjellur në vend të diplomatëve paraprakë militant partiak dhe servil të rinjë që lobuan gjatë fushatës zgjedhore për ardhjen në pushtet të një klase më pak të re, por më shumë të vjetër dhe të ricikluar politike.

Pas përfundimit të procesit të emërimit të ambasadorëve të rinjë do të jemi dëshmitarë të reagimeve të shumta dhe interesante të lobuesve që nuk do të jenë pjesë e përzgjedhjes së pushtetarëve të rinjë.

Sindromi i Stokholmit, pasojë e keqinformimit të mediave të shitura!

Drini.us
-
1
Sindromi i Stokholmit, pasojë e keqinformimit të mediave të shitura!
Lirim Gashi, Prishtinë
Ne si individë, popull dhe shtet shumë më tepër do ta përmirësonin pozitën e fëmijëve palestinezë në rripin e Gazes, duke i ngritur mardhëniet e Kosovës me Izraelin në nivelin më të lartë të mundur diplomatik dhe ndërshtetëror, sesa duke e kritikuar qysh në start politikën e brendshme dhe të jashtme shtetërore të këtij populli dhe shteti mik.
Sepse duke e kritikuar qysh në start te ndërtimit te mardhënieve ndërshtetërore politikën shtetërore të këtij populli dhe shteti mik, që na është gjetur pranë, në momentet më të vështira të historisë sonë të dhimbshme kombëtare, kur po përballeshim me atë thënien shekspiriane “të jesh, apo të mos jesh”, ne do ta kemi të pamundur ndërtimin e besimit të ndërsjellë, që është parakushti kyç për ngritjen e mardhënieve ndërmjet dy popujve tanë dhe dy shteteve tona në nivelin më të lartë të mundur diplomatik dhe ndërshtetëror. Pse po e them këtë?
Sepse ndikimi ynë pozitiv mund të jetë shumë më i madh tek një mik besueshëm, sesa tek një mik që ka razerva dhe dyshime ndaj nesh. Sepse fitimi i besimit reciprok është parakushti më i mirë për të shkëmbyer mendime, pikëpamje dhe këshilla produktive e mirëdashëse. Përndryshe cila është esenca e bisedës ndërmjet përfaqësuesve legal dhe legjitim të dy shteteve mike, nëse nuk përfundon me shumëzim pikëpamjesh reciprokisht të dobishme dhe mirëdashëse?
Është tragjedi e pafalshme se sa pak janë të informuar shqiptarët e Kosovës për ndihmën enorme të hebrejve për lirinë, pavarësinë dhe shtetësinë që e gëzojnë sot, pavarësisht faktit që Izraeli vonë na ka pranuar si shtet. E edhe më i pafalshëm është fakti se sa pak e kanë informuar dhe sqaruar mediat kosovare publikun e tyre, jo vetëm për rolin pozitiv kyç të politikës izraelite për çlirimin, lirinë, pavarësinë dhe shtetësinë e popullit shqiptar të Kosoves, por edhe për historinë e vërtetë të mardhënieve izraelito-arabe. Ky apsurd kundërproduktiv ka ndodhur, sepse mediat tona ia kanë shitur për një grusht lekë shpirtin, etikën, moralin, profesionalizmin dhe kodeksin gazetaresk grupeve të interesit, të cilat kanë bërë allash veresh me qarqet ekstremiste islamike neo-otomane dhe arabe.
E edhe më të turpshme këtë të vërtetë e bën fakti se pjesë të pushteteve tona të pasluftës kanë qenë shumë shqipfolës të shantazhuar nga shërbimet sekrete serbe për shkak të biografisë se tyre udbashe. Sepse pushtetet serbe prej vitit 1999 e deri në ditët e sotme mosprezencën e tyre direkte fizike, politike, ushtarake dhe policore në Kosovë e kanë kompensuar përmes mobilizimit dhe riaktivizimit të klyshve të tyre të fjetur udbash dhe shqipfolës, të cilëve u kanë dhënë urdhëra për ta dëmtuar shtetin e dytë shqiptar në Ballkan respektivisht Kosovën, në çdo fushë lëmi dhe sferë të jetës politike, ekonomike, financiare, fiskale, diplomatike, publike, arsimore, kulturore, shkencore, edukative, fetare, shëndetësore dhe ambientale, e sidomos në fushën e sigurisë së përgjithshme.
Pra bëhet fjalë për një luftë speciale, të cilën Serbia e ka zhvilluar kundër Kosovës paralelisht në shumë fronte. Fatkeqësisht pikërisht pse kjo luftë ka ndodhur paralelisht në shumë fronte, ne si popull pa vetëdijesim të mirëfilltë individual, kolektiv e atdhetar, pa traditë shtetformuese dhe me një shtetësi të brishtë, s’kemi pasur as gjasa teorike për t’u mbrojtur nga goditjet e njëpasnjëshme, pavarësisht numrit të madh të institucioneve mbikëqyrëse ndërkombëtare. Sikur shqiptarët e Kosovës ta dinin se sa janë bukpërmyst për shkak të naivitetit, mungesës së diturisë, mungesës së traditës shtetformuese, mungesës së sqarimit dhe mungesës së përvojës, do të turpëroheshin nga vetvetja. Sepse do ta kuptonin që injoranca së pari i ka shndërruar jo vetëm në viktima të lehta të pushteteve kleptokrate, anti kombëtare dhe anti shtetërore të pasluftës, por edhe në pacientë të kapluar nga Sindromi i Stokholmit, respektivisht në pacientë të cilët janë shndërruar në armiq të vetvetes.
Dhe kur je armiku më i madh i vetvetes s’ke nevojë për armiq të jashtëm, sepse e kryen pa të keqën e askujt punën e tyre.

Antiamerikanizmi i heshtur në Shqipëri

Drini.us
-
0
Antiamerikanizmi i heshtur në Shqipëri
Kastriot Myftaraj, Tiranë
Nuk është e vështirë që të vërtetohet se 99% e njerëzve në Shqipëri janë antiamerikanë të heshtur. Në Shqipëri të majtët dhe të djathtët janë antiamerikanë të heshtur, për arsye të ndryshme. Të majtët e kanë pohuar vetveten si antiamerikanë të heshtur qëkurse Partia Socialiste nuk ka bërë një akt të posaçëm për dënimin e themeluesit të saj Enver Hoxhës. PS është PPSH (PKSH) që ka ndryshuar emrin në 1991 dhe historia e saj politike nuk mund të mbyllet me një ndryshim emri, ashtu siç nuk zhduket e kaluara e një krimineli kur ai ndryshon emrin.
Enver Hoxha ishte i vetmi udhëheqës komunist në botë i cili personalisht shkruajti një libër për rrezikun amerikan për vendin e tij: “Rreziku anglo-amerikan për Shqipërinë”. Për këtë arsye PS duhet të kishte bërë një rezulutë të posaçme për të dënuar antiamerikanizmin e Enver Hoxhës. Fakti që drejtuesit e PS-së nuk e bënë është domethënës. Ata dhe mbështetësit e tyre e miratojnë antiamerikanizmin e Enver Hoxhës. Se kur do të çantiamerikanizohen kjo mbetet për t’ u parë. Meqënëse jemi këtu, a nuk duhej që anëtarët e familjes së Enver Hoxhës të ishin persona non grata në SHBA?
Të djathtët janë antiamerikanë të heshtur për arsye se kanë një mëri ndaj SHBA që mbështet të majtët në Shqipëri. Të majtët në Shqipëri janë ish-komunistët. SHBA kërkoi ta ndërtojë demokracinë dhe kapitalizmin në Shqipëri me anë të komunistëve dhe ky eksperiment u provua një dështim. Këtu unë fut edhe Ramizin Alinë, edhe Sali Berishën edhe Fatos Nanon, edhe Edi Ramën. Kur në Shqipëri dështoi eksperimenti i ndërtimit të demokracisë dhe kapitalizmit (ekonomisë së tregut të lirë) nga komunistët, SHBA iu dhanë këtyre licencë për diktaturë me Edi Ramën në krye.
Burokracia e Departamentit të Shtetit, e ndikuar nga lobet e dyshimta, u bë nxitëse e antiamerikanizmit në Shqipëri.
Sot thuhet se Shqipëria është ndër vendet më proamerikane në botë. Arsyetimi i kësaj është qesharak. SHBA çliroi Kosovën thonë. Dhe këtë e thonë ata të cilët nuk duan bashkimin e Kosovës me Shqipërinë. Pra, Shqipëria është proamerikane sepse Amerika paska çliruar një shtet tjetër?! E qartë, nuk dijnë ta arsyetojnë proamerikanizmin.
Ne i jemi mirënjohës Amerikës sepse Presidenti Wilson nuk lejoi që Shqipërisë t’ i shkëputen territore në 1920. Kjo është e vërtetë por me këtë logjikë del që Franca, Belgjika, Holanda, Italia, Greqia, Norvegjia, Danimarka të jenë mosmirënjohëse ndaj SHBA që i ka shpëtuar në dy luftëra botërore. Madje Greqinë Amerika e shpëtoi edhe nga vendosja e diktaturës komuniste pas Luftës së Dytë Botërore.
SHBA është e vetëdijshme që në Shqipëri mbisundon fryma e antiamerikanizmit të heshtur. Amerikën në Shqipëri nuk e duan, thjesht e kanë frikë. Dhe SHBA sillet në atë mënyrë që shqiptarët ta kenë frikë. Prandaj në stërvitjen e madhe ushtarake “Defender Europe 21” që po mbahet tani edhe në Shqipëri, do të bëhet në qendër të Tiranës një stërvitje demonstruese ushtarake amerikane me armatim të rëndë. Çfarë supozohet që të tregohet me këtë demonstrim force në bulevardin kryesor dhe dy sheshet kryesore të Tiranës? A thua parashikohet që desantë rusë të hidhen mbi Tiranë dhe forcat ushtarake amerikane të vijnë për të luftuar me ta, duke e shndërruar kryeqytetin shqiptar në shesh lufte? Askush nuk e beson këtë gjë. Qëllimi është që t’ i demonstrohet fuqia ushtarake amerikane një popullsie te e cila mbisundon fryma e antiamerikanizmit të heshtur. Kjo është luftë psikologjike. Gjëra të ngjashme në qendër të kryeqytetit kanë bërë pushtuesit italianë dhe gjermanë gjatë Luftës së Dytë Botërore. Sjellje të tilla në periferi të perandorisë janë shenja të këqija.
* Autor i emisionit “Ju flet Moska!”. 

Sa gra i kishte dhe cilat ishin të gjitha gratë e Pejgamerit Muhamed a.s

Drini.us
-
0
Sa gra i kishte dhe cilat ishin të gjitha gratë e Pejgamerit Muhamed a.s

Karikaturat për profetin e Muslimanëve, Mohammadin, në Jyllands-Posten të Danimarkës

Islami është 1, sipas Islamistëve!

Gratë e Pejgamberit Muhamed a.s
1.Sa gra ka pasur pejgamberi Muhammed a.s dhe kush jane ato?
2. Sa Femije i ka pasur Pejgamberi Muhammed a.s, dhe me cilat gra i ka pasur ata femije?
1. HATIXHJA
Gruja e pare e pejgamberit a.s ishte Hatixhja, e bija e Huvejlidit. Ajo ishte nje grua e ndershme dhe e pasur, qe merrej me tregti, e cila para se te martohej me Pejgamberin a.s kishte mbetur e veje dy here. Pejgamberi a.s kur u martua me Hatixhenr ishte 25 vjeqar, ndersa Hatixhja ishte 40 vjeqare. Gjat 25 viteve Hatixhja ishte e vetmja bashkshorte e Muhamedit a.s Pejgamberi jetoj me Hatixhen 25 vite, dhe kishin lindur 2 djem dhe 4 vajza : Vajzat: Zejnebes, Rukijes, Ummu Kulthumit, dhe Fatimja. Djemte Kasimi dhe Abdullahu te cilet vdiqen qe foshnje.
2. SEVDA
Pas vdekjes se Hatixhes, Pejgamberi a.s u martua me SEVDANE nga fisi Benu Amir.I ati i saj ishte ndere te paret qe e kishte Pranuar Islamin. Ajo ishte vejushe e njerit prej shokve mysliman qe u shprengulen ne Absini, por qe vdiq gjate kthimit ne Meke.
3. AISHE
Aishe ishte e bija e Ebu Bekrit -es Sadikut.
4. HAFSA
Hafsa eshte e bija e Umer ibn ul-Hattabit. Kur i vdiq i shoqi pas plagve te marra ne betejen e Bedrit ajo mbeti vejushe. Ishte shum e re kur mbeti e ve. Pejgamberi u martua me te tri vjet pas hixhrit.
5. ZEJNEBA
Zejneb a eshte bija e Huzejmit. Burri i saj vdiq si deshmor ne betejen e Bedrit. Ajo u be e njohur si nena e varfnjakve, per shkak te zemergjersise dhe kujdesit te posaqem qe trregonte ndaj te varferve.
6. UMMU SELEME
Ummu Seleme ishte e bija eEbu Umejjeh ibn el Mugrir, njerit nga prijesit e kurejsheve. Ne fillim Ummu Seleme u martua me Ebu Selemen dhe se bashku u shprengulen ne Abisini. Kur me vone, pase plagve te marra ne betejen e Uhudit ai vdiq, ajo u be njera nga grat e Pejgamberit a.s.
7. XHUVEJRIJE
Nje vit pas betejes se Hendekut, Pejgamberi a.s edhe nje here luftoj kunder Benu el-Mustalikve dhe i mundi. Berrehu erdhi me plaqk te shumta ne kampin e Myslimanve, si bija e prijsit te njerzve te saj. Pejgamberi a.s e mbrojti nga poshtrrimet dhe u martua me te, ia ndrroj emrin ne Xhuvejrije.
8. ZEJNEB BIN XHASHE
Zejneb bin xhashe ishte vajza e halles se Pejgamberit a.s, motrres se Abdullahut. Pejgamberi e martoj ate me djalin e adaptuar te tij, Zejd ibn Harithin, i cili ishte nje rob i qliruar. Pese vjete pas Hixhrit ata u shkurorizuan. Islami nuk e njihteinstucionin e adopzimit, andaj Pejgamberit ju shpall nje ajet i kuranit, ne te cilen atij iu urdheruar te martohet me Zejneben.
9. UMMU HABIBE
Ummu Habibe ishte e bija e Ebu Sufjanit, e perkrahu islamin dhe se bashku me te shoqin e saj te pare u shprengul ne Abisni. ku ai u be i krishter. Si rrezultat i kesaj, kjo martes me Ummu Habiben u nderpre. Me von burri saj vdiq. Pejgamberi a.s e kuptoj veshtersin e saj dhe nepermjet Neguisti rregulloi martesen me te. Ajo dha pelqimin e saj.
10. SAFIJA
Safija ishte e bija e prijesit te fisit haber Benu Nadir. I ati i saj ishte njeri nga armiqet e perbetuar te Pejgamberit a.s. Kur ky fis u debua nga Medineja, babaj i saj u vendos ne Hajber.Pas renies se Hajberit, ne vitin e shtate te hixhrit, Safija u zu rob. Ajo e pranoj islamin dhe Pejgamberi u martua me te.
11. MEJMUNE
Mejmune ishte bija e Harithit nga fisi i Havazineve dhe kunata e El Abbasit, xhaxhait te Pejgamberit a.s. Ajo ishte e ve dhe jetonte ne Meke. Pejgamberi u martua me te, kur pas shum viteve te mergimit, se bashku me ihthtaret e tij hyri ne Meke.
12. MARIJA
Pas marreveshjes se Hudejbijes, Pejgamberi a.s me ftese personale ftoi sirin, Egjiptin dhe viset tjera qe ti bashkohen Islamit. Mukavkis, kryetar i kopteve te egjiptit, i dergoi Pejgamberit a.s si dhurat Marijen, e cila ishte nje vashe kopte. Ajo ishte e vetmja grua pas Hatixhes, e cila i lindi Pejgamberit a.s nj djale qe quhej Ibrahim, i cili vdiq ne femijeri.
Vajzat e Pejgamberit u martuan:
Zejnebja u martua me Ebu el AS Rebi`un, e ema e te cilit ishte motrra e hatixhes.
Rukijja dhe Ummu Kulthumi u martuan me Utben dhe Utejbn, Djemte e Ebu Lehebit. Sidoqoft, me ardhjen e Islamit keto martesa u prishen. Me vone, Uthman ibn Affani u martua me Rukijjen, kurse pas vdekjes se saj, me te motren Ummu Kulthumin.
Fatim a u mrtua me Ali ibn Ebu Talibin. Allahu i Madheruar i ka dhuruar Fatimes a.s prej imam Aliut a.s trre mushkuj: Hasanin, Hysenin dhe Muhsinin, i cili qe si femije kishte ndrruar jete, ndersa u kishte dhuruar edhe dy vajza: Zejneben dhe Ummu Kulthum. Keto dyja jane emertuar sipas dy tezeve te tyre, respektivisht motrave me te vjetra te Hazreti Fatimes. Ne kete menyre deshiruan ta mbajne gjalle kujtimin per to, pasi ishin transferuar ne ahiret. Ato ishin teje te aferta me Fatimen a.s, Allahu qofte i knaqur me to.
ATTENTION EDITORS – THIS PICTURE MAY OFFEND SOME PEOPLE
A man poses with the new issue of French satirical weekly Charlie Hebdo entitled “Tout est pardonne” (“All is forgiven”), which shows a caricature of Prophet Mohammad, at a cafe in Nice, southern France January 14, 2015. The first edition of Charlie Hebdo published after the deadly attacks by Islamist gunmen sold out within minutes at newspaper kiosks around France on Wednesday, with people queuing up to buy copies to support the satirical weekly. A print run of up to three million copies has been set for what has been called “the survivors’ edition,” dwarfing the usual 60,000 run. REUTERS/Eric Gaillard (FRANCE – Tags: CRIME LAW MEDIA) TEMPLATE OUT

Gjurmët shumëshekullore të shqiptarëve të ikun nëpër botë – Shën Merkurjali dhe Pjetër Bardhi – Durrësaku

Drini.us
-
0
Gjurmët shumëshekullore të shqiptarëve të ikun nëpër botë – Shën Merkurjali dhe Pjetër Bardhi – Durrësaku

Daniel Gàzulli, tashmë i ndjerë, më 03/12/2017.

  • Në foto është me shkrimtarin dhe publicistin Paul Tedeschini, që jeton në Itali.

Beteja e Fushë-Kosovës më 1389 shënon fillimin e natës së gjatë osmane jo vetëm për kombin tonë, po për të gjithë popujt ballakanikë. Nga ky vit e deri në pushtimin përfundimtar, barbarët aziatikë turq-otomanë fillimisht pushtuen, por edhe bashkpunuen me princë vendas, që pranuen vasalitetin për pak përfitime e pushtet, por praktikisht gjysëmhana kishte fillue ta thante barin kudo ra ajo.

Nga viti 1389 e deri në 1453 pushtuesit turq nënshtruen plotësisht Bullgarinë dhe pjesën ma të madhe të Greqisë, kurse në vitin 1520 konsiderohet pushtimi i plotë i gjithë siujdhesës Ballkanike. Çerekshekulli i lavdishëm i Gjergj Kastriotit kishte qenë vetëm një vetëtimë e shkelqyeshme në qiellin e përgjakun shqiptar. Mërgimet biblike të ballkanasve, veçanarisht të shqiptarëve e grekëve drejt Perëndimit, drejt botës së  krishtenë (sidomos në siujdhesen Apennine), kishin fillue me kohë, e ikjet ma të shumta ishin nga bregdeti shqiptar dhe siujdhesa e Peleponezit (Moreja – arvanitasit). Shqiptarët që u tretën në dhé të huaj jo rrallë lanë gjurmë të thella edhe në trevat ku shkuen. Për njenin prej tyne, krejtësisht i panjohun në historiografinë shqiptare, do të flasim sot. Quhej Pjetër Bardhi prej Durrësit (Pietro Bianco da Durazzo).Në historinë e qytetit të Forlì, në qender të Romanjës (Romagna) – Italia Veriore bregdetare adriatike, dy janë figurat ma të shqueme shqiptare: Shën Merkuriale (San Mercuriale) dhe pikërisht Pjetër Bardhi nga Durrësi.

I pari, Shën Merkuriale, me origjinë shqiptare – siç e përshkruejnë të gjithë historiografët vandas italian, ka jetue në shekujt IV e V dhe ka qenë Peshkopi i parë i qytetit Forlì (Itali). Eshtnat e tij ruhen si një relikë e shejtë në Kishen e Shën Trinisë, që ishte në atë kohë Kisha në qendër të qyetetit. Ndërsa në periferi të qytetit ishte Abacia me kuvendin, që edhe sot mbajnë emnin “Abacia San Mercuriale”. Me zgjanimin e vazhdueshem të qytetit Forlì, kjo abacì u perfshi në qytet dhe sot ajo ban pjesë në sheshin kryesor të qytetit. (Shih “Storia di  Forlì, 1996; “Abbazia di San Mercuriale in Forlì”, 1998). Per San Merkurialin do te shkruej ne nji shkrim te veçante.

Kurse historia e Pjetër Bardhit nga Durresi, shpesh e përzieme në mes kronikës, legjendës dhe mistikës, siç ka qenë e natyrëshme për personazhet dhe ngjarjet e mesjetës, fillon aty nga viti 1445, kur një mërgimtar i ikun nga Durrësi, ndoshta i vetmi që u kishte shpëtue dallgëve të detit te ikurve nga mizoria osmane (Sa jetë na ka marrë deti !), gjendet diku në bregdetin e qytetit Ravenna i veshun me një rrobë krejtësisht të bardhë.

Deti – miku dhe anmiku i shqiptarëve të ikun nga hordhitë osmane, nuk ishte ma për Pjetrin, prandaj ai vendosi të largohej prej tij e të hynte diku ma në thellësi te gadishullit italik në kontinent.

Gjatë rrugës, diku në një pyll në afërsi të qytetit Forli, thuhet në kronika, ai kishte gjetë mbi një pemë një pikturë me Shë Mërinë dhe Jezusin.

Ikjet e atëherëshme janë shpesh të përzieme me legjenda apo mistifikime figurative. I tillë asht bie fjala fluturimi i Zojës së Shkodres mbas ramjes së qytetit të Rozafës nën shpatat e osmanëve për në Gjenacan (Genazzano), në afërsi të Romës. Me siguri, për ta shpëtue nga dhunimi i turqëve, pikturen e Zojës së Shkodres do ta ketë marrë me vete ndonjë mërgimtar.

Tue pa pikturen e

Shën Mërisë në Tempullin e Fornò-së (shtatë kilometra nga Forlì), ndërtue pikërisht nga Pjetër Bardhi, vetiu lindin disa supuzime krejt të besueshme.

Piktura asht e stilit bizantin. Pra, ka shumë mundësi që Pjetri ta kishte sjellë me vete nga Durrësi. Dallgët e detit i kishin marrë ndoshta shumë shokë të fatit e të fatkeqësisë, por i kishin lanë atë pikturë, së cilës ai i kushtoi një prej Tempujve ma të bukur të shekullit XV në Europë. Aq i ligshtuem ishte nga udhëtimi në det, thuhet në kronika, sa mezi mbahej në kambë, e megjithate pikturën nuk e lëshonte.

Durrësaku ynë, që mbante në trup vetëm një këmishë të bardhë, u strehue në një barakë në periferi të Forlisë, po shumë shpejt baraka e tij u ba vend pelegrinazhi. Historianët e kohës, ndër të cilët Andre Bernardi, që shkruen se ka qenë për gjashtë vjet berber i tij (e në atë kohë nuk asht për t’u çuditë që historiani bante edhe punën e berberit, ashtu edhe berberi ate të historianit), na thotë se tek ai vinin njerëz të panumurt, kush për t’u këshillue me të, kush për t’i kërkue të lutej për të, e shumëkush për të pa një Shejt të gjallë.

Ishte koha kur nuk priteshin shpallje nga Vatikani të shejtnimit të figurave të shqueme të krishtnimit. Ndodhte që atë titull, para Kishës vetë, ia jepte populli, e titullin Shejt Pjetër Bardhi prej Durrësit e kishte marrë qysh në të gjallë.

Kronikat e kohës na sjellin jehonen e figurës së tij, pa na përshkrue qartë cili qé roli i Pjetër Bardhit në jetën forlìveze  në mes viteve 1445-1477: Vendasit shikonin tek ai një figurë të shejtë, po mbas asaj figure, pa dyshim, ishte një vepër e madhe.

(Në foto: Rruga nga Forli drejtë Ravenes asht nji fshat me emnin “DURAZZANINO” dhe asht pikrisht rruga që ka ba “Pjeter Bardhi nga Durrësi” mbas zbarkimit në portin e Ravenes në drejtim të qytetit Forli)

Aq e vështirë iu ba jeta në Forlì prej vizitave të shumta, sa ai vendosi të largohej nga qyteti e të ndërtonte një Tempull pak ma larg, në një pyll, në fshatin që sot quhet Fornò. Tempulli asht një godinë madhështore, po për këte do të flasim në vijim. Ndërtimi i tij kërkonte një projekt vërtetë prej arkitektësh të shquem: arkitekt i saj ishte vetë Pjetri. Kërkonte fonde, shpenzime e punë gjigande: Nuk kishte si ta bante një vetmitar i vorfen, siç ishte durrësaku ynë. Përtej legjendave, kuptohet se autoriteti i tij ishte aq i madh, sa të mundësonte ndërtimin e një Tempullit të tillë. Një vepër të tillë mund ta linte vetëm një njeri (qoftë edhe shejt ky) që ka lanë shumë vepra të denja me jetën e tij.

*

Le të kthehemi pak tek “takimi” me Pjetër Durrsakun. Ishte një mbasdite e nxehtë tetori e vitit 2011 kur gjatë udhëtimit në Veri të Italisë iu afruem qytetit Forlì dhe bashkë me një mikun tim nisemi në rrugën që të çon në Cervia, qytezë bregdetare e një nder qendrat ma të bukura të plazheve romanjole. Vetëm mbas fare pak kilometrash (saktësisht shtatë) miku im ngadalson shpejtësinë e makinës. Në një tabelë lexojmë: “Via Pietro Bianco da Durazzo”. Marrim atë rrugë dhe mbas rreth një kilometri gjendemi përpara Tempullit kushtue Shën Mërisë, por i njohun në populli si “Santuario di Pietro Bianco da Durazzo”. Godina gjashtëshekullore të imponohet menjëherë. Tempulli asht në formë rrethore. Në arkitraun e portës kryesore shkruhet: “Viti jubilar 1450. Unë Pjetër Bardhi prej Durrësi fillova këte Kishë të Shën Mërisë dhe bana të gjithë zbukurimet e afresket, që të jetojë në shekuj e t’i falemi shpëtimtarit tonë, Birit të Saj”. Si thamë, Tempulli asht në formë rrethore, e diametri i të cilit asht 33,83 metra, kurse muri rrethues i ndertesës së tempullit asht 15 metra i naltë. Papritë ndeshemi me një dukuni arkitektonike unike: Në qendër të Kishës asht një godinë tjetër tetëkandëshe, me rreze 7 metër, por që del mbi çatinë e Tempullit, sepse kjo godinë tetëkandëshe asht e naltë 20 metër, pra edhe pesë metër ma e naltë se Kisha vetë. Në ballë të saj asht shtatorja e Zojës prej mermeri të bardhë Karrare, kurse kudo gjenden afreske të punueme me mjeshtri. Në qendër të godinës së mbrendëshme tëtëkandëshe, mbi një altar të thjeshtë, gjendet piktura (fugurja, si thuhej dikur) e Shën Mërisë, stil i pastër bizantin, që, simbas legjendës, Pjetër Bardhi e kishte gjetë mbi një pemë pikërisht të pyllit të këtushëm ndërsa i afrohej Forlisë, por që të gjitha gjasat janë se ai e kishte sjellë që nga qyteti i tij në anën tjetër të Adriatikut. Por ajo që më tërheqë vëmendjen menjëherë asht një afresk i madh, kopje e zmadhueme e origjinalit të Shen Mërisë, po e quejmë bizantine, dhe Pjetri ynë, veshë krejtësisht në të bardha, ulë në gjunjë para saj tek lutet. Në të djathtë të Tempullit gjendet një sarkofag. Aty ruhen eshtnat e Pjetër Durrsakut, Pietro  Bianco da Durazzo. Sarkofagu asht ndërtue dy vjet mbas vdekjs së Pjetër Bardhit – Durrësakut (1477), pra në vitin 1479, nga sundimtari i Forlì, Pino III Ordelaffi (1453-1480).

Sarkofagu i Pjetër Bardhit (ne foto)

Vijnë për të vizitue këtë Tempull nga anë e anës.

Themeluesi i tij asht i njohun jo vetëm në Forlì e në Romanjen mbarë, por edhe ma gjanë. Vetëm në Atdheun e dhunuem nga gjysëmhana osmane nuk kujtohet kush për të. Një ikanak (i arratisur) i madh (por i harruem) i shekullit XV, kur mbi trojet iliro-shqipatre shkeli kamba shkretnuese e otomanëve. Si shumë ikanakë (te arratisur) të tjerë ndër shekuj, bashkëatdhetarë të tij, nga Marin Barletti, Marin Becikemi tek  Leonik Tomeu; nga të parët e De Radës tek ata të Françesko Krispit. Si ikanakët e vitit 1991 apo 1997. Po këta të fundit, nga se ikën?

Vallë hija e osmanëve bani të largoheshin përsëri nga Atdheu mbasardhësit e Pjetër Durrësakut? Nga brigjet e Adriatikut drejt Perëndimit ka gjithmonë ikanakë (te arratisur). Hijet e së shkuemes, që zgjaten herë mbas here mbi Ballkan, i detyrojnë të ikin. Por të paktën të mos i harrojmë. Ishin dhe janë bijë të kësaj Toke, bijë të trojeve të Heroit Kombetar GJERGJ KASTRIOTIT !

Viktor Orbán: Politika e BE-së për Lindjen e Mesme u përshtatet muslimanëve në Europën Perëndimore

Drini.us
-
0
Viktor Orbán: Politika e BE-së për Lindjen e Mesme u përshtatet muslimanëve në Europën Perëndimore

Kryeministri hungarez Viktor Orbán duke folur gjat një vizite në Jerusalem sëbashku me kolegun çek Andrej Babis me kryeministrin e Izraelit Benjamin Netanyahu, me 11 mars 2021. Foto: Abir Sultan / Pool përmes AP / NTB.

Nga: Christian Skaug – Document.no 

Kur BE-ja e dominuar nga Gjermania dhe Franca e trajtojnë Izraelin dhe Hamasin si të barasvlefshëm moralisht, kjo është për shkak të konsideratës për miliona qytetarë muslimanë të Evropës Perëndimore, sipas Kryeministrit të Hungarisë Viktor Orbán.

Në një deklaratë të premten, kryeministri hungarez pretendoi se konsiderata për  muslimanët peshon më rëndë në boshtin franko- gjerman sesa populli i Evropës Qendrore, ku ka pak muslimanë, shkruan Jerusalem Post.

Prapavija e sjelljes së Orbánit është bllokada e Hungarisë të martën ndaj një deklarate zyrtare rreth konfliktit mes Izraelit dhe Hamasit nga Këshilli Evropian për Marrëdhëniet e Jashtme, i cili do të kishte kërkuar unanimitet mes vendeve anëtare.

Deklarata, e bërë nga shefi i punëve të jashtme të BE, Josep Borrell, do të kishte barazuar një shtet me një organizatë terroriste në listën e sanksioneve të BE, tha kryeministri hungarez.

The statement would have said that the “priority is the immediate cessation of all violence and the implementation of a ceasefire» and that the “high number of civilian casualties…high number of children and women – this is unacceptable.”

In addition, Borrell said: “We condemn the rocket attacks by Hamas and other terrorist groups on Israeli territory. We fully support Israel’s right to [self] defense, but we have also considered and stated it has to be done in a proportionate matter, respecting international humanitarian law.”

Orbán mendon se trajtimi i konfliktit dëshmon për ndryshime të përhapura sociale në Evropën Perëndimore, që sipas mendimit të tij kan hyrë në një epokë post-krishtere dhe post-kombëtare:

«We can also see that most western European countries have entered an era of a post-national and post-Christian concept of life,» the Hungarian leader argued.

Nga ana tjetër, Hungaria jeton në një kulturë hebraike – krishtere, thotë ai:

«But it cannot be ignored that we still live our lives according to Judeo-Christian values, a Judeo-Christian culture and concept of life.»

Kryeministri hungarez komentoi gjithashtu një deklaratë të udhëheqësit gjerman të CDU-së dhe kandidatit për kryeministër Armin Laschet, i cili e ka quajtur paraqitjen e Hungarisë në BE një çështje kryesore në politikën e jashtme evropiane dhe mbrojti se Këshilli mbi Marrëdhëniet e Jashtme duhet të jetë në gjendje të mbështetet në vendimet e shumicës dhe jo në unanimitet.

Hungaria thjesht ka përfituar nga një mundësi që sigurojnë rregullat aktuale, tha Orbán, duke dërguar një akuzë ndaj Laschet se Hungaria po vepron në këmbim me sjellje joeuropiane:

«According to the treaties of the Union, full agreement is needed on important issues such as foreign policy. Hungary, therefore, acted in accordance with the basic treaty when it vetoed. To accuse Hungary of being non-European because it exercised its right set forth in the treaty, is in fact deeply non-European,» the Hungarian prime minister argued.

Është e drejta e vendeve të Europës Qendrore të qëndrojnë në bazë të pikëpamjeve dhe interesat e tyre, përfundon Orbán.

Nga norvegjishtja: Drini

1...1,6761,6771,678...1,698Faqja 1,677 nga 1,698