Kreu Blog Faqe 248

Erdogan investon dhe e forcon ekonominë e Serbisë, ndërsa Kosovës e Bosnjës u ndërton xhami pas xhamije

Drini.us
-
0
Erdogan investon dhe e forcon ekonominë e Serbisë, ndërsa Kosovës e Bosnjës u ndërton xhami pas xhamije
Visiting Serbian President Aleksandar Vucic (L) attends a joint press conference with Turkish President Recep Tayyip Erdogan at the Presidential Complex in Ankara, Türkiye, Feb. 12, 2026. Turkish President Recep Tayyip Erdogan and his Serbian counterpart Aleksandar Vucic on Thursday pledged to strengthen economic ties between the two countries, following talks in Ankara. (Mustafa Kaya/Handout via Xinhua)
_____
PSE ERDOGANI INVESTON NË SERBI, E JO NË KOSOVË DHE BOSNJË?
Në Ballkan, fjalët kanë peshë emocionale, por paratë kanë gravitet.
Aty ku retorika ngrihet lart, kapitali shpesh tërhiqet; aty ku gjuha është e ftohtë dhe pragmatike, kapitali ulet, rrënjoset dhe ndërton fabrika. Pikërisht sipas kësaj logjike funksionon politika ballkanike e Recep Tayyip Erdoğan.
Në Sarajevë dhe në Prishtinë ai flet me gjuhën e historisë; në Beograd, me gjuhën e ekonomisë.
Do të përpiqem ta shpjegoj sjelljen e tij cinike dhe hipokrite nga disa aspekte :
ASPEKTI HISTORIK:
Bosnja dhe Kosova shfaqen në imagjinatën politike të Ankarasë jo si tregje reale, por si hapësira kujtese. Ato funksionojnë si simbole të trashëgimisë osmane, ku Turqia synon të jetë e pranishme moralisht, por jo e obliguar ekonomikisht. Historia këtu shërben si skenografi, jo si kontratë.
Serbia, përkundrazi, nuk është vend kujtese – është realitet gjeopolitik. Ajo nuk kërkon emocione, por marrëveshje. Pikërisht kjo e bën të besueshme për kapitalin.
ASPEKTI POLITIK:
Politika e jashtme e Erdoganit nuk udhëhiqet nga drejtësia historike, por nga stabiliteti i pushtetit. Serbia është shtet i centralizuar, me struktura të qarta vendimmarrjeje. Për investimet e drejtuara nga shteti, kjo përkthehet në siguri.
Bosnja është shtet i fragmentuar me nivele të shumta pushteti. Kosova mbetet ende jo plotësisht e njohur ndërkombëtarisht. Nga këndvështrimi i Ankarasë, këto nuk janë garanci – por rreziqe.
ASPEKTI EKONOMIK:
Faktet janë të qarta:
Në Serbi veprojnë mbi 1 500 kompani me kapital turk
Në Bosnjë rreth 200
Vëllimi tregtar Turqi–Serbi në vitin 2025: rreth 3,5 miliardë dollarë, me pritje reale për t’u afruar në 5 miliardë
Vëllimi tregtar Turqi–Bosnjë: rreth 800 milionë dollarë
Investimet turke në Kosovë mbeten të kufizuara dhe shpesh përqendrohen në koncesione politike, jo në prodhim industrial afatgjatë
Kapitali shkon aty ku mbrohet, ku qarkullon shpejt dhe ku gjeneron ndikim politik.
ASPEKTI STRATEGJIK:
Strategjikisht, Serbia është nyje: lidhje me Bashkimin Evropian, treg i madh i brendshëm, infrastrukturë logjistike dhe peshë rajonale. Një fabrikë në Serbi prodhon më shumë ndikim gjeopolitik sesa dhjetë ceremoni përkujtimore në Bosnjë.
Bosnja dhe Kosova nuk ofrojnë këtë shumëzim strategjik. Ato konsumojnë simbolikë, por nuk prodhojnë ndikim.
ASPEKTI TAKTIK:
Taktikisht, Erdogani investon aty ku kontrolli politik është i garantuar. Në Serbi, marrëveshjet zbatohen. Në Bosnjë, ato negociohen pa fund. Në Kosovë, ato ndërkombëtarizohen.
Kapitali nuk ka durim për vonesa morale.
ASPEKTI PSIKOLOGJIK:
Psikologjikisht, Erdogani sillet si lider që kërkon partnerë, jo protektorate. Bosnja dhe Kosova i përkasin kategorisë së atyre që presin. Serbia i përket kategorisë së atyre që negociojnë.
Ai investon aty ku ndihet i barabartë, jo aty ku pritet të jetë kujdestar.
ASPEKTI FILOZOFIK:
Filozofia politike e Erdoganit është utilitariste: e mira matet me dobinë. Historia, amaneti, vëllazëria – janë mjete retorike, jo kritere vendimmarrjeje.
Në këtë logjikë, drejtësia është luks; stabiliteti është domosdoshmëri.
ASPEKTI ETIK DHE MORAL:
Nga këndvështrimi etik, kontradikta është e thellë:
Turqia flet për solidaritet islam, por investon masivisht në një shtet që relativizon ose mohon gjenocidin ndaj myslimanëve.
Ajo i referohet amanetit të Alija Izetbegović, por i harron të gjallët për hir të varreve.
Moralisht, kjo nuk është tradhti emocionale, por kalkulim i ftohtë. Pikërisht ky kalkulim, megjithatë, e zbraz retorikën nga besueshmëria.
ASPEKTI FETAR:
Nga aspekti fetar, politika turke e instrumentalizon Islamin më shumë si shenjë identitare sesa si normë etike veprimi. Në Bosnjë dhe Kosovë, Islami shërben si urë emocionale, jo si kriter përgjegjësie ekonomike. Ndërtohen dhe restaurohen xhami, mbahen fjalime fetare – por themelet ekonomike mbeten të dobëta.
Në Serbi, feja nuk luan asnjë rol. Atje Turqia investon pa narrativë islame, pa retorikë vëllazërie – dhe pikërisht për këtë arsye, në mënyrë konsekuente.
Feja përjashtohet atje ku kapitali funksionon.
Kështu krijohet një paradoks i qartë:
Islami bashkon në diskurs, por ndan në praktikën ekonomike.
Ajo që paraqitet si afërsi fetare, përfundon si distancë ekonomike.
PËRFUNDIM:
Erdogani nuk investon aty ku ka borxh moral, por aty ku fitimi strategjik është i matshëm.
Bosnja dhe Kosova mbeten altarë simbolikë.
Serbia është treg funksional.
Në Ballkan, emocionet ndezin qirinj.
Kapitali ndërton fabrika.
Dhe politika, pothuajse gjithmonë, e ndjek kapitalin.

Pakistani shpall luftë të hapur kundër Afganistanit

Drini.us
-
1
Pakistani shpall luftë të hapur kundër Afganistanit

Prej videos X

Arnt Jensvoll  / Document.no

Po zhvillohen përleshje të forta përgjatë kufirit midis Pakistanit dhe Afganistanit pas disa sulmeve ajrore pakistaneze në territorin afgan në ditët e fundit.

Ministri i Mbrojtjes i Pakistanit, Khawaja Asif, deklaroi herët të premten se vendi kishte përpjekur gjatë kohë të shmangë një përshkallëzim ushtarak, por që durimi tani ishte shterur.

– Tani kjo është një luftë e hapur, tha Asif.

Forcat ushtarake pakistaneze pretendojnë se kanë sulmuar bazat e Tehrik-i-Taliban (TTP) në provincat afgane Nangarhar, Paktika dhe Khost. Talibanët iu përgjigjën të hënën dhe të martën me një ofensivë të madhe tokësore dhe pretendojnë se kanë pushtuar disa postblloqe ushtarake pakistaneze si dhe kanë vrarë dhjetëra ushtarë pakistanezë. Pakistani mohon humbjen e postblloqeve ushtarake dhe pretendon se ka vrarë më shumë se tridhjetë luftëtarë Taliban.

Përkufizim i kontestuar britanik i kufirit
Kjo është eskalimi më i rëndë midis dy vendeve që nga miratimi i një armëpushimi të brishtë në tetor 2025. Konflikti lidhet me linjën e kontestuar të Durandit, një kufi që Talebanët kurrë nuk e kanë njohur, si dhe me pretendimin e Pakistanit se Talebanët ofrojnë strehim për TTP-në, e cila qëndron pas sulmeve brenda Pakistanit.

Të dyja palët raportojnë për të vrarë dhe të plagosur, por shifrat janë kontradiktore dhe nuk janë verifikuar në mënyrë të pavarur. Raportohet se mijëra njerëz janë në arrati nga zonat kufitare.

OKB në terren

Situata është e tensionuar, dhe diplomatët shqetësohen se konflikti mund të përshkallëzohet nëse të dyja palët nuk tërhiqen. Pakistani ka mbyllur disa pika kufitare, dhe talebanët kanë paralajmëruar për «masa të forta kundër» sulmeve të mëtejshme pakistaneze. Nga ana e Kombeve të Bashkuara, komisioneri i lartë për të drejtat e njeriut, Volker Türk, deklaron se do të ishte më mirë të flisje me njëri-tjetrin sesa të qëllosh njëri-tjetrin.

Armiku i armikut tim është miku im
Lidhja midis Afganistanit dhe Pakistanit ka qenë e karakterizuar nga mosbesim i thellë për më shumë se njëqind vjet. Kufiri midis vendeve, Linja Durand, u tërhoq në vitin 1893 nga britanikët. Ai nuk është njohur kurrë nga Afganistani, ndërsa Pakistani insiston se është një kufi i përhershëm dhe ligjërisht i detyrueshëm.

Për më tepër, ekziston rivaliteti historik për zonat pashtune, mbështetja pakistaneze për grupe që Talibani i sheh si armiq (dhe anasjelltas) – «armiku i armikut tim është miku im», luftëra proxy për katër–pesë dekada, mbështetje për rebelët dhe akuza të ndërsjella për terrorizëm. Kjo është forcuar nga gjeopolitika bashkëkohore, terrorizmi dhe lufta për pushtet rajonal.

Daily Mail  BBC    GB News

Pakistan erklærer åpen krig mot Afghanistan

Kritikë ndaj marrëzive të Arbër Gashit

Drini.us
-
5
Kritikë ndaj marrëzive të Arbër Gashit

Lirim Gashi, Prizren

KUR FANATIZMI KËRKON FRONIN, SATIRA IA THYEN KËMBËT
(kritikë ndaj qasjes budallaqe të Arbër Gashit)
Ka njerëz të cilëve nuk u mjafton të jenë pasagjerë të parëndësishëm të historisë, por përpiqen të hidhen nga ura drejt lokomotivës së shoqërisë për t’ia rrëmbyer timonin arsyes. Jo për ta çuar trenin drejt përparimit, por për ta devijuar kah një drejtim i verbër, primitiv dhe përçarës. Ky është rasti i atyre që, nën petkun e “patriotizmit” ose të “reformës shoqërore”, synojnë të riformatojnë ndërgjegjen kombëtare duke sulmuar fenë, identitetin dhe bashkëjetesën.
ASPEKTI HISTORIK
Historia shqiptare flet qartë: shqiptarët nuk kanë mbijetuar falë feve, por falë unitetit përtej feve.
Në çdo periudhë vendimtare – nga Rilindja Kombëtare deri te luftërat çlirimtare – myslimanë, katolikë dhe ortodoksë kanë qëndruar krah për krah. Të pretendosh sot se një besim e bën shqiptarin më patriot se tjetrin, do të thotë të mohosh dhe të fyesh gjithë sakrificën historike të këtij populli.
ASPEKTI PATRIOTIK
Patriotizmi nuk matet me rituale fetare, por me përkushtim ndaj lirisë, drejtësisë dhe dinjitetit kombëtar. Shqiptari që e do vendin e vet, pavarësisht se si i lutet Zotit apo nëse nuk i lutet fare, është po aq patriot sa çdo tjetër. Çdo përpjekje për ta monopolizuar patriotizmin sipas fesë është, në thelb, antishqiptare.
ASPEKTI POLITIK
Në një shtet sekular, feja është çështje personale dhe jo instrument politik. Sulmi ndaj besimit të shumicës apo të pakicës, nën pretekstin e luftës kundër ekstremizmit, nuk e dobëson ekstremizmin – përkundrazi, e ushqen atë. Politika e mençur e lufton ekstremizmin me ligj, arsim, integrim dhe drejtësi, e jo me demonizim kolektiv dhe provokim ideologjik.
ASPEKTI FILOZOFIK
Filozofia politike e shoqërive të qëndrueshme mbështetet në parimin e tolerancës dhe të arsyes. Të përpiqesh t’i bindësh njerëzit përmes përçmimit, është shenjë varfërie mendore. Askush nuk e ka braktisur bindjen e vet sepse është fyer; përkundrazi, njeriu i fyer e ngurtëson identitetin e tij si gur.
ASPEKTI ETNOLOGJIK
Nga pikëpamja etnologjike, shqiptarët përbëjnë një trup të vetëm: me të njëjtin gjak, gjuhë, kujtesë kolektive dhe fat historik. Fetë kanë qenë shtresa kulturore mbi këtë trup, jo mure ndarëse. T’i kthesh këto shtresa në armë përçarjeje do të thotë të shkatërrosh ekuilibrin që e ka mbajtur këtë komb gjallë për shekuj.
ASPEKTI ETIK DHE MORAL
Etikisht dhe moralisht, është e papranueshme të fajësosh një komunitet të tërë për veprimet e një grushti ekstremistësh. Ky është kolektivizim i fajit – një logjikë e rrezikshme që historia e njeh shumë mirë dhe që gjithmonë ka prodhuar pasoja tragjike. Morali shoqëror nuk ndërtohet mbi urrejtje, por mbi drejtësi dhe përgjegjësi individuale.
Përfundim
Ekstremizmi luftohet duke u zbërthyer me fakte, jo duke u zëvendësuar me një ekstremizëm tjetër, ndoshta më “modern” në dukje, por po aq i trashë në thelb. Shqiptarët nuk kanë nevojë për tutorë ideologjikë që t’u tregojnë si duhet ta duan Zotin apo kombin. Ata kanë dëshmuar historikisht se dinë të jetojnë bashkë, të luftojnë bashkë dhe të fitojnë vetëm kur janë të bashkuar.
Prandaj çdo përpjekje për ta drejtuar trenin e shoqërisë drejt përçarjes nuk është reformë – është sabotazh.
KRITIKË NDAJ INJORANCËS SË ARBËR GASHIT
Në këtë kontekst, nuk mund të injorohen përpjekjet e Arbër Gashit, i cili po mundohet t’i bindë shqiptarët myslimanë të kthehen në shqiptarë krishterë, duke përdorur metoda jo vetëm naive, por krejtësisht kundërproduktive.
Këto tentativa nuk janë thjesht eksperimente ideologjike; ato janë një shembull klasik i përpjekjes për ta devijuar shoqërinë drejt një rrugë të verbër dhe përçarëse.
Metodat e tij bazohen në logjikë të mangët, në manipulim të besimeve individuale dhe në keqpërdorim të stereotipeve historike, duke harruar plotësisht faktin që identiteti shqiptar nuk ka qenë kurrë i njëanshëm fetar, por gjithmonë ndërshoqëror dhe plural.
Prandaj përpjekjet e tij për ta imponuar një “ndryshim” fetar të detyruar nuk e çojnë kombin drejt unitetit, por drejt fragmentimit dhe mosbesimit.
Sepse çdo metodë që e keqpërdor fenë si mjet për ta riformatuar identitetin kombëtar është jo vetëm e papranueshme etikisht, por edhe e dëmshme historikisht dhe politikisht.
Kosova dhe Shqipëria kanë mbijetuar dhe kanë përparuar për shkak të bashkëjetesës së të gjitha feve, dhe çdo përpjekje për ta sfiduar këtë ekuilibër bie natyrshëm para arsyes dhe historisë.
Në thelb, ajo që Arbër Gashi po përpiqet të bëjë nuk është reformë – është një rrezik ideologjik që tenton të shpërbëjë unitetin kombëtar duke e keqpërdorur fenë si mjet për përçarje.
Një shoqëri që e njeh historinë e vet e di që ky aventurizëm mendësor nuk mund të ketë kurrë sukses.
PSE UNË PERSONALISHT E LUFTOJ EKSTREMIZMIN PËRMES SATIRËS?
Unë e luftoj ekstremizmin përmes satirës, sepse ekstremizmi – në çdo formë që shfaqet – ushqehet nga serioziteti i rremë dhe nga aura e rrezikshme e “shenjtërisë” që ia atribuon vetvetes.
Ai kërkon të jetë i paprekshëm, të frikësojë dhe të pranohet si autoritet moral.
Pikërisht këtë maskë ia shqyen satira. Ajo nuk e lufton ekstremizmin duke i dhënë peshë, por duke ia zbuluar zbrazëtinë e brendshme.
Satira është armë intelektuale e shoqërive të lira. Ajo nuk shërben për ta poshtëruar njeriun, por për ta çarmatosur idenë e rrezikshme.
Ekstremisti nuk frikësohet nga kundërshtimi racional – ai frikësohet nga tallja e arsyetuar. Sepse aty ku qeshja bëhet e mundur, dogma fillon të shpërbëhet.
Aty ku një ide shndërrohet në objekt ironie, ajo humb fuqinë e saj hipnotike mbi masën.
Unë zgjedh satirën sepse ajo i vendos të gjitha format e ekstremizmit në të njëjtën bankë të të akuzuarve: fetare, politike, ideologjike, kombëtare apo pseudo-intelektuale. Për mua nuk ekziston ekstremizëm “i mirë” apo “i dobishëm”. Çdo ekstremizëm që përpiqet ta imponojë “të vërtetën” e vet përmes frikës, përçmimit apo dhunës mendore është armik i arsyes dhe i bashkëjetesës.
Satira, ndryshe nga urrejtja, nuk e kolektivizon fajin. Ajo godet idenë, jo njeriun; mendësinë, jo komunitetin. Pikërisht këtu qëndron forca e saj morale: ajo nuk kërkon gjak, por vetëdije; nuk kërkon heshtje, por reflektim; nuk synon nënshtrim, por çlirim nga iluzioni.
Në fund, unë nuk shkruaj satirë për të qenë i pëlqyeshëm, por për të qenë i dobishëm. E përdor atë si formë rezistence qytetare kundër çdo përpjekjeje për ta shndërruar shoqërinë në turmë dhe mendimin në bindje të verbër. Sepse një shoqëri që ende di të qeshë me ekstremizmin, është një shoqëri që ende nuk i është dorëzuar atij.

Në “iftarin” e organizuar nga RTI TV nuk ishte vetëm deputetja Edona Llalloshi, ishin edhe deputet të tjerë të Kuvendit të Kosovës!

Drini.us
-
1
Në “iftarin” e organizuar nga RTI TV nuk ishte vetëm deputetja Edona Llalloshi, ishin edhe deputet të tjerë të Kuvendit të Kosovës!

Shqiptar Shaljani, Shalë e Bajgorës, Mitrovicë 

KUR FOTOGRAFIA BËHET DEKLARATË PUBLIKE !
Statusi flet për “solidaritet” dhe “vlera”.
Por fotografia flet për diçka më të madhe.
Në këtë iftar të organizuar nga RTI TV nuk ishte vetëm një deputete. Në mesin e të pranishmeve ishin edhe figura të tjera politike, përfshirë zonjën Llalloshi dhe deputete të tjera të Kuvendit të Kosovës.
Kjo nuk është më një pjesëmarrje individuale.
Kjo është prezencë kolektive politike në një platformë fetare mediatike.
Perceptimi publik nuk është detaj – është thelb
Le ta themi hapur:
Një qytetar që nuk i njeh personalisht këto zonja, duke parë fotografinë pa kontekst, vështirë se do ta identifikonte menjëherë si një ambient tipik shqiptar pluralist.
Dominimi i simbolikës fetare në paraqitje krijon një imazh homogjen kulturor.
Shqiptarët historikisht janë identifikuar si komb përtej dallimeve fetare. Kur fotografia publike e figurave shtetërore jep mesazh uniformiteti fetar, perceptimi zhvendoset nga identiteti qytetar në identitet fetar.
Dhe politika matet me perceptim.
Nuk është çështje veshjeje – është çështje mesazhi
Askush nuk e konteston zgjedhjen personale të asnjë gruaje.
Por kur disa deputete të një shteti laik shfaqen kolektivisht në një event fetar të organizuar nga një medium me profil të caktuar ideologjik, kjo prodhon mesazh publik.
Deputeti nuk përfaqëson vetëm veten.
Ai përfaqëson shtetin.
Dhe shteti i Kosovës është laik.
Çfarë sinjali jepet?
Sinjali që del nga kjo pamje është i qartë:
Feja si hapësirë afirmimi publik.
Feja si platformë mediatike.
Feja si ambient legjitim për prezencë politike.
Kur ky normalizohet, kufiri mes besimit personal dhe projektit publik fillon të zbehet.
Kujdesi institucional është domosdoshmëri
Kosova nuk është ndërtuar si projekt fetar.
Ajo është ndërtuar si projekt qytetar dhe kombëtar.
Figura politike duhet të jenë të vetëdijshme se çdo paraqitje publike me simbolikë të theksuar fetare, sidomos në platforma mediatike të caktuara, ka peshë politike – edhe kur qëllimi deklarohet si shpirtëror.
Sepse në fund:
Simbolet krijojnë narrativë.
Narrativa krijon drejtim.
Dhe drejtimi formëson shoqërinë.

Presidenca nuk është harresë historike

Drini.us
-
2
Presidenca nuk është harresë historike

Nga Sak Muji, Rugovë

(smuji’26)

Kosova nuk është projekt diplomatik i tavolinave ndërkombëtare. Kosova është rezultat i gjakut, sakrificës dhe qëndresës së një populli.

Prandaj, kur dikush shpall publikisht: “Dua të bëhem President”, qytetarët kanë jo vetëm të drejtë, por detyrim moral të pyesin.

Prof. Dr. Arsim Bajrami ka dalë me thirrje për unitet politik konsensual për zgjedhjen e Presidentit. Ai flet për stabilitet institucional, për maturi shtetërore dhe për përgjegjësi kushtetuese. Por Presidenca nuk është vetëm stabilitet procedural. Është përfaqësim moral i historisë së shtetit.

Gjatë viteve të dialogut Kosovë–Serbi, në periudhën kur ai ishte pjesë e strukturave shtetërore, u arritën mbi 30 marrëveshje. Ato u prezantuan si hapa drejt normalizimit, si zgjidhje teknike, si domosdoshmëri diplomatike. Megjithatë, një fakt mbetet i pamohueshëm: Në këto marrëveshje nuk u artikulua qartë dimensioni i drejtësisë historike për krimet e kryera në Kosovë. Kjo nuk është shpifje. Është realitet i lexueshëm në tekstet e publikuara.

Pyetja është: a mjafton kjo për një kandidat për President?

Një President nuk është negociator teknik. Nuk është administrator institucional. Ai është simbol i dinjitetit kombëtar. Nëse dialogu u reduktua në formulime teknike dhe la jashtë dimensionin moral të historisë sonë, atëherë sot kërkohet reflektim — jo heshtje.

Unë nuk po akuzoj askënd për vepra penale. Po kërkoj përgjegjësi politike dhe qartësi publike. Sepse Presidenca nuk është shpërblim për karrierë. Është provë e ndërgjegjes shtetërore.

Prandaj parashtroj publikisht këto pyetje: – A ka qenë dialogu i asaj kohe i plotë në aspektin e drejtësisë historike? – A është bërë mjaftueshëm që krimet e luftës të mbeten pjesë e pandashme e diskursit shtetëror?

– A do të jetë Presidenca e ardhshme zë i qartë i kësaj të vërtete në çdo forum ndërkombëtar? Kosova nuk ka nevojë për President që kërkon vetëm konsensus mes partive. Ka nevojë për President që kërkon konsensus me historinë. Uniteti politik pa drejtësi historike është kompromis i përkohshëm.

Dinjiteti shtetëror është i përhershëm. Nëse synohet posti më i lartë i shtetit, atëherë transparenca dhe reflektimi janë minimumi që u detyrohet qytetarëve. Sepse Presidenca nuk është harresë historike. Është kujtesë institucionale.

Përkujtimi dhe studimi — sot bashkohen në një pikë të vetme: në kërkimin e së vërtetës

Drini.us
-
0
Përkujtimi dhe studimi — sot bashkohen në një pikë të vetme: në kërkimin e së vërtetës

Don Fran Sopi, Pejë

Të dashur pjesëmarrës,

Sot, nuk jemi mbledhur thjesht për një promovim libri. Nuk jemi këtu vetëm për të shfletuar një botim të ri, për të dëgjuar disa fjalë rasti dhe për t’u shpërndarë më pas në heshtje. Jemi mbledhur për një akt të thellë kujtese, për një akt ndërgjegjeje dhe për një akt kulture kombëtare.

Me ftesë të Këshillit Organizativ, jemi mbledhur për të kthyer sytë pas — jo për të mbetur në të kaluarën, por për ta kuptuar më mirë të tashmen dhe për ta ndriçuar të ardhmen. Sot përkujtojmë 80-vjetorin e martirizimit të një figure të shquar të Kishës Katolike dhe të kombit tonë — pader Anton Harapit — dhe njëkohësisht promovojmë veprën me peshë studimore “Tragjiku i idealizmit shqiptar” të studiuesit dhe shkrimtarit të mirënjohur Prend Ndue Buzhala. Këto dy dimensione — përkujtimi dhe studimi — sot bashkohen në një pikë të vetme: në kërkimin e së vërtetës.

Pader Antoni – figura e ndërgjegjes

Sipas dokumenteve dhe burimeve zyrtare historike, 20 shkurti i vitit 1946 mbetet një ndër datat më të errëta të historisë sonë moderne. Në atë periudhë të turbullt, kur ideologjia komuniste po konsolidonte pushtetin e saj diktatorial nën drejtimin e Enver Hoxhës, shumë figura të mendimit të lirë

  • u gjykuan, u persekutuan, u internuan dhe u pushkatuan.
  • Ndër ta ishte edhe françeskani mendjendritur, Atë Anton Harapi.
  • Ai nuk u dënua thjesht si individ, por si simbol.
  • U dënua si françeskan.
  • Si intelektual.

Si përfaqësues i një tradite mendimi që nuk pranoi të zhdukej. U dënua si ndërgjegje që nuk u përkul përballë nomenklaturës së errët komuniste.

Kush ishte pader Antoni në thelb?

Ishte françeskan me formim të thelë kulturor. Ishte meshtar i përkushtuar, pedagog që edukonte rininë me dashuri për librin, për dijen dhe për karakterin. Ishte filozof, shkrimtar e teolog, mendimtar që e shihte fenë jo si mbyllje në sakristi, por si energji morale për jetën publike. Ai nuk e ndante besimin nga përgjegjësia qytetare. Për të, feja dhe atdheu nuk ishin dy kahje të kundërta, por dy shtylla që mbështesnin njëra-tjetrën.

Pader Antoni ishte njeri i dialogut, por në asnjë mënyrë i kompromisit moral. Në kohë përplasjesh politike, ai kërkoi maturi dhe ekuilibër. Nuk ishte politikan në kuptimin partiak, por intelektual me ndërgjegje qytetare. Pikërisht kjo ndërgjegje e vendosi përballë fatit tragjik. Tragjedia e tij nuk qëndron vetëm në pushkatimin fizik. Ajo qëndron në përplasjen mes idealit dhe brutalitetit ideologjik.

Ai besonte se shoqëria mund të ndërtohej mbi vlera morale, mbi drejtësi dhe mbi dialog. Por ideologjia totalitare nuk njeh dialog; ajo njeh vetëm nënshtrim.

Ai besoi se ndërgjegjja është më e fortë se frika.

Dhe për këtë pagoi me jetën e tij, duke u martirizuar për Fe e Atdhe.

Një dëshmi tronditëse e kohës

Të dashur vëllezër e motra,

Le të ndalemi edhe në një dëshmi tjetër që lidhet me vrasjen e Atë Anton Harapit.

Pas pushkatimit të tij, thuhet se ambasadori i Jugosllavisë komuniste zhvilloi një vizitë zyrtare te Enver Hoxha. Në bisedë e sipër, Enveri është mburrur për zhdukjen e Harapit. Ambasadori, sipas kësaj dëshmie, ka thënë se i gjithë kleri katolik shqiptar janë “Patër Antona” dhe se, për mbarëvajtjen e partive komuniste dhe të qeverive “motra”, kishte porosi nga Beogradi që të likuidoheshin meshtarët e Kishës Katolike sa më parë, me çdo mjet, të gjithë ata që konsideroheshin të lidhur me Vatikanin.

Kjo dëshmi, pavarësisht se kërkon gjithmonë verifikim historik të kujdesshëm, tregon qartë klimën e kohës:

  • një kohë frike,
  • Dyshimi dhe
  • Përndjekjeje sistematike ndaj Kishës dhe ndaj çdo mendimi të lirë.

Vlerësimet për figurën e Atë Anton Harapit

Për figurën e Atë Anton Harapit janë shprehur personalitete të shquara.

“Kjo ishte edukata harapiane. Ai ishte i kryqëzuem n’Kryq për Fe e Atdhe”, është shprehur Atë Daniel Gjeçaj.

“Një frat i thjeshtë renditet përkrah mendimtarëve të mëdhenj të kombeve të tjera”, ka vlerësuar studiuesi dhe kritiku bashkëkohor Prof. Dr. Aurel Plasari.

Ndërsa Ernest Koliqi për Atë Anton Harapin thoshte se ishte “nji ndër njerëzit mâ të kulturuem të Shqipnís”.

Martirizimi i tij mbetet një testament historik: E vërteta mund të shtypet përkohësisht, por nuk shuhet.

Profesori Prend dhe trashëgimia e dinjitetit 

Në këtë përkujtim dhe promovim libri, është e natyrshme të ndalemi me respekt dhe mirënjohje te profesori Prend Ndue Buzhala dhe familja e tij nga Qabiqi i Klinës. Profesori rrjedh nga një familje që, në epoka të ndryshme, ka dëshmuar me vepra — jo vetëm me fjalë — besimin dhe atdhedashurinë. Ndër kontributet e tyre të vyera ishte edhe pjesëmarrja në ndërtimin e Kishës “Zoja e Madhe” në Dobërdol të Klinës, një akt që nuk ishte thjesht ndihmë materiale, por dëshmi besimi dhe dashurie për Kishën katolike dhe komunitetin.

Si meshtar që e njoh mirë, dëshmoj se mbështetja e profesor Prendit dhe e familjes së tij gjatë viteve të shërbesës sime në këtë famulli ka qenë e çmuar dhe e vazhdueshme. Ai ka qenë dhe mbetet një krah i fortë moral, zë i arsyes dhe i kulturës. Në të kam parë një shembull të asaj që do të thotë ta jetosh fenë si përgjegjësi publike dhe kombin si detyrë morale.

Profesori Prend Ndue Buzhala është një personalitet me vlera të mëdha letrare, i cili ka përjetuar sprova, tortura, përndjekje dhe burgosje në kohë të ndryshme historike. Ai ka kaluar një kalvar të vërtetë gjatë komunizmit jugosllav dhe përgjatë okupimit serb përgjatë viteve ’90-ta me rrahje, tortura dhe burgosje të padrejta nga policia serbe. Por e them se fal të madhit Zot, asnjëherë nuk e humbi as mençurinë, as maturinë, as dashurinë për kulturën shqiptare.

Kjo e bën figurën e tij edhe më domethënëse në kontekstin e këtij promovimi, sepse libri i tij nuk është thjeshtë analizë akademike, por akt kujtese, akt drejtësie dhe akt ndërgjegjeje kombëtare.

Dhe sot, krejt në fund, teksa përulemi me respekt para martirizimit të pader Anton Harapit, le të bëjmë sa më shumë që ta njohim sa më mirë këtë figurë madhore të popullit tonë.

Në fund të këtij fjalimi, e përgëzoj profesorin Prend për veprën e tij. Mirënjohje për punën dhe përkushtimin e tij.

Faleminderit për vëmendjen!

Më 26 shkurt 2026

Cilët janë ”drenicakët” që tradhëtuan Adem Jasharin?! (2)

Drini.us
-
1
Cilët janë ”drenicakët” që tradhëtuan Adem Jasharin?! (2)
Nga: Ismet M. Hasani, Suedi
_______
Tre kushërinj të afërt të Adem Jasharit dhe një ish-ministër, të ”shitur” për qindra-mijëra euro e spiunuan Adem Jasharin dhe e tradhëtuan bashkëkombasin e vet dhe Kosovën,
Po kush ishte ai ministër shqiptar?!
Presidentet e Kosovës nuk kanë bërë asgjë për të zbuluar atë ministër shqiptar, i cili, për t’i mbushur xhepat me para, spiunojë dhe tradhëtoi Adem Jasharin!
E përditshmja, ”Politika”gazeta e Beogradit, e datës 19 shtator të vitit 2010-të, ka publikuar një artikull me titull ”Tradhëtarët nga Kosova vijshin në Beograd” dhe spiunet e Republikës se Kosovës, që bashkëpunonin me Milosheviqin vinin në Beograd. Në këtë gazetë është deklaruar edhe ish Kryetari i Këshillit Ekzekutiv të përkohshëm të Kosovës – Zoran Angjelkoviq, për gazetën ”Politika”ka folur për ”bisedimet e harruara midis Kosovës dhe Beogradit, bisedime të bera në vitet 1998 me shqiptarët e Kosovës” i cili njihet fort mirë me ministrin që e ka spiunuar dhe tradhëtuar Adem Jasharin, bashkë me tre kusherinjtë e afërm të Adem Jasharit.
Rast ky që ka pasur si pasojë vrasjën e 55-së anëtarëve të familjës ”Jashari”.
  Hamëz Jashari & Adem Jashari
 
Drejtuesit e popullit të Kosovës le t’i tregojnë popullit se KUSH ISHTE AI MINISTËR?!
Ndryshe, do t’u jesin borxh përgjithmonë Adem Jasharit dhe familjës se tij dhe popullit të Kosovës.
Si është e mundur që një spiun shqiptar i Kosovën të jetë bashkëpunëtor me Sërbinë dhe spiun e tradhëtar i Adem Jasharit?!
Është e habitshme se si për atë kollaboracionist, spiun, ministër i Kosovës, të mos kenë dijeni Kryeministri dhe Kryetari i Kosovës!?
A është turp për Qeverinë e Kosovës, që ministrat e saj, të spiunojnë dhe të bëhen tradhëtar të Kosovës e bashkëpunëtorë të Serbisë?! Këtë turp nuk mund ta ”pastrojë” askush dhe, spiujt dhe kolaboracionistet t’i zbuloi Kosova e jo Serbia! Këtë turp dhe faqe të zezë nuk mund ta fal askush…!
Ah Drenicë! Ke pasë shumë Azem Galica, Hasan Prishtina, Avni Rrustema, Adem Jashara etj. por edhe KARRABISHTA, që i kanë lënë shumë nëna, motra e vëllezër me vajë, kanë qenë bashkëpuntorë të Serbisë e spiunjë në dëm të Kosovës. Por ti Drenicë kurrë s’u përkule, por dole faqebardhë e fitimtare gjithmonë në luftëra me armiq’ e tradhëtarë të huaj e bishtave nga populli yt, spiujve nga populli yt, të cilët, pasi ka vdekë Azem Bejta, Avni Rrustemi, Adem Jashari, le të ”lëvrojnë” e le të “ladrojnë” nëpër Drenicë, Dukagjin, Shalë e Bajgorë, Llap e Gollak e në krejt Kosovë e lë të spiunojnë kundër popullit të vet, e të tradhëtojnë, siç e tradhëtuan Adem Jasharin!
Këta spiujë e tradhëtarë po shkelin besën, burrërinë, moralin, parimin, vlerën…!
Deri kur kështu do të zgjas kjo farë stuhije dekadente!?
Deri kur, këta spiunjë e tradhëtarë do të vrasin motrat tona e vëllezërit tonë e t’ua marrin fytyrën popullit të vet!?
Prandaj zgjohuni nga gjumi e mos lejoni, si deri me tash ”lëvërimin” e ”ladrimin” e këtyre që punojnë, veprojnë e tradhëtojnë shqiptar e heronj në të mirë të Serbisë!
Që në pabesi e kanë tradhëtuar e vrarë Adem Jasharin me familjën e tij; kanë masakruar gra, pleqë e fëmijë! Pra, është momenti i fundit që Kosova të lirohet nga këta spiunjë, shqip-folës, serbo-fil e tradhëtarë!
( v i j o n )

Zgjedhja e presidentit/es me parësi interesin shtetëror

Drini.us
-
0
Zgjedhja e presidentit/es me parësi interesin shtetëror
Idriz Zeqiraj, Gjermani 
________
      Me bashkëpunimin Vjosa-Albini, me veprimtarët tjerë, reciprokisht përfituan në karrierë. Ndërsa Kosova dhe populli i saj përfituan shumë në shtetësi. Ata bënë ndryshimin e madh dhe cilësor: Largimin nga pushteti i përgjakur të “komandantëve” profanë , mujsharë dhe zullumqarë. Ata, falsifikueshëm, u thirrën në akronimin prej tri germave “UÇK”,  në luftën e pa bërë. Realisht, prej 4 (katër) të akuzuarve në Hagë, 3 (tre) prej tyre nuk ishin fare pjesë e luftës. Përkundër, luftën e kishin parë në televizor, nga “Blloku i Zi” i Tiranës. Nuk ishin as krerët dhe as bishti i UÇK-së.
      Këtë e thonë edhe anëtarët e hershëm të kryesisë të LPK-së dhe themelues të “UÇK-së të LPK-së”, madje me gojë dhe shkrim. Po citoj me emër vetëm njërin syresh, Prof. Dr. Muhamet Kelmendin, në shkrimin: “Shkatërruesit e UÇK dhe të LPK”, duke akuzuar: “Hashim Thaçin, Azem Sylën, Xhavit Halitin, Kadri Veselin, me intrigimt e Shqipërisë, Francës, Serbisë dhe të grupeve greko-serbe”.
      Gjatë luftës, me shantazh dhe kërcënim banditesk, dhunshëm e përgjakshëm, grabitën milionat e Fondeve të Mërgatës. Pas luftës, të instruktuar nga sigurimsat banditër të Enver Hoxhës, ekzekutuan ushtarakët luftë bërës të FARK-ut të Ibrahim Rugovës; kuadrot dhe veprimtarët e LDK-së; për ta përvetësuar luftën e tyre. Ekzekutuan gazetarët e luftës, të cilët denoncuan krimet e “komandantëve” pa ushtarë. Eliminuan, gjithnjë, prapa shpines, veprimtarët e hershëm, brenda llojit, pra, të LPK-së, për ta shmangur konkurrencën e pritshme në Kosovën e lirë.
     Me qeverinë e komponuar nga zyrtarët e lartë social-komunistë të Tiranës, huazuan metodat regjimit fashist të Enver Hoxhës, për t`i eliminuar fizikisht kundërshtarët politikë, me gjak e terror, për ta nënshtruar popullin e Kosovës. Shqiptarët e Kosovës, të cilët ishin përballur me soldateskën serbo-sllave, “të armatosur deri në dhëmbë”, tashmë, në liri, ishin bërë si “pula të lagura”. Sepse ishin të pambrojtur, rrastë të rrezikuar, ngaqë po ekzekutoheshin në oborrin e tyre, në hyrjen e shtëpisë, të banesës! Në shtëpitë
e kulturës, në qytete dhe fshatra, ishte hequr fotografia e Presidentit Rugova, duke u zëvendësuar me fotografi të “gjeneralëve” të vetëshpallur!
     Filluan zhvatjen e Kosovës, me tenderime abuzive dhe privatizime korruptive të pasurive të brezave shqiptarë. Dhe, zbatharakët dhe brekëgrisurit e djeshëm, u bënë multi-milionerë të sotëm. Uzurpuan troje e toka, nëpër qytete, në veçanti, në kryeqendrën e Kosovës, në Prishtinë, duke ngritur vila e pallate, me paratë abuzive qeveritare, me haraçin e vjelur përgjakshëm. Pallatet e ndërtuara i dhanë me qira të majme, madje edhe shtetit, për Institucionet shtetërore, edhe Ministri! Shantazhi dhe kërcënimi, për zyrtarë që mbronin pronën e shtetit, kushtonte me jetë.  Arkitekti dinjitoz dhe me integritet, Rexhep Luci, u ekzekutua në mes të Prishtinës dhe askush nuk dha llogari për krimin makaber!
     Siç e pranojnë eksponentët e OVL të UÇK-së, madje me mburrje, se PAN-i pagoi milionat, për t`i marrë nga Haga dosjet penalizuese të katërshës. Ato ua sollën në paketa nga Beogradi, duke ia besuar Zyrës Qendrore të OVL të UÇK-së në Prishtinë, për t`i publikuar në media dhe shpërndarë në popull. Qëllimi ishte i dyfishtë: I pari, pengimi i drejtësisë në Hagë, përmes frikësimit të dëshmitarëve; se dyti, nxitja e gjakderdhjes ndër-shqiptare. Të paktën, qysh në muajin e parë, janë shënuar dy vrasje, me bazë dosjet e denoncuara.
     Urtësia na mëson: “Një krua (burim) që ka rrjedhur gjithmonë, nëse nuk rrjedhë më, të paktën, ai do të pikojë”. Kjo vlen për fenomenin – presidenten Vjosë Osmani. Ajo është mbesa e Kolonel Sylejman Vuçiternës, nga Vebovci, i Vushtërisë, i arratisur në Shqipëri, me not përmes Lumit Buna. Në Elbasan mbaroi Shkollën Normale, kurse në Torino të Italisë kreu Akademinë Ushtarake. Ishte emëruar në krye të Komandës së Përgjithshme të Ushtrisë Kombëtare Shqiptare. Ishte i martuar me vajzën e një familje të njohur, kishte 5 (pesë) fëmijë, jetonte në Tiranë.
     Në Luftën e Dytë Botërore (LBD), Sylejman Vuçiterna u kthye në Kosovë dhe u priu luftëtarëve nacionalistë, në mbrojtje të Kosovës dhe të Sanxhakut. Ishte dënua me vdekje nga Qeveria jugosllave, por iku në Shqipëri, në vjeshtën e vitit 1944. U arestua më 14 nëntor 1944. Më 15 tetot 1948, në “Gjyqin Special”, të bërë në sallën e kinema “Kosova”, u dënua me 30 vjet burg. Në sallën e gjyqit ishte edhe vetë Enver Hoxha! Vuajtjen e dënimit e bënte në kampin-burg të Vloçishtit, me punë të detyruar në tharjen e “Kënetës të Maliqit”. Nga tmerret e trajtimit në burg, tentoi vetëvrasjen, duke prerë gishtat e këmbës me bel (hashov, lopatë e mprehtë). Mjeku i burgut kërkoi dërgimin në spital, për kurim. Komandanti i burgut, Tasi Marko, nuk e lejoi, por udhëroi varrosjen për së gjalli, në kanalin ku Koloneli Vuçiterna punonte. Familja e tij u nxor nga shtëpia dhe u internua.
     Historinë e trishtme të Sylejman Vuçiternës e mësova nga shokët e tij, në vitet `80-a, në Burgun e Burrelit, siç njihet në literaturën botërore, si “Burgu i Vdekjes”. Në vizitën e parë të Vjosë Osmanit, në cilësinë e Presidentes të Kosovës, rrëfimin për gjyshin e shpalosi në sallën e Parlamentit shqiptar. Deputetët e Partisë Socialiste (PS), të cilët kurrë nuk kërkuan falje dhe as nuk u distancuan, për krimet e etërve të tyre, e konsideruan si “provokim të rëndë dhe keqpërdorim të foltores të Parlamentit shqiptar”!
      Megjithatë, ajo denoncoi krimin e madh të Qeverisë së parë komuniste, të kryesuar nga filo-sllavi Enver Hoxha, me byroistët e saj kriminelë, përmes vrasjes makarbe të familjarit të saj, Kolonel Sylejman Vuçiterna.
     Shtetarë e pushtetarë të qeverive paraprake, si dhe argatët e tyre, mercenarë mediatikë, analistë dhe banalistë rrugaçë, tashmë, të zbuluar si agjentë të shteteve armike të Kosovës, për ta denigruar figurën e presidentes Vjosë Osmani, kanë shpikur dhe shpifur, sikur babai i saj, Raif Osmani, përmes një zyre civile komunale, i ka shërbyer pushtetit monist serb. E vërteta është se Raif Osmani është nga anëtarët e parë të grupimit të Forcave të Armatosura të Republikës të Kosovës (FARK), të themeluar nga Dr. Ibrahim Rugova. Për këtë veprimtari, ai është arrestuar, burgosur dhe dënuar me grupin e ushtarakëve, nën komandën e Gjeneral Hajzeraj, në cilësinë e ministrit të parë të Mbrojtjes në Kosovë.
      Dy akuza bazë, që i bëhen presidentes Vjosë Osmanit, janë: “Presidentja ka aprovuar veprimet e kryeministrit Kurti në verin e Kosovës, respektivisht, çmontimin e strukturave paralele të Serbisë brenda territorit të Kosovës”. Përgjigja e saj është e qartë: “Për të gjitha veprimet në veri jemi konsultuar dhe dakoorduar me kryeministrin Albin Kurtin, sepse kanë qenë veprime të duhura dhe shumë të nevojshme, ngaqë strukturat ilegale serbe kanë qenë të paligjshme”.
      Akuza e dytë, po kaq bajate dhe banale, është se “presidentja Vjosë Osmani e caktoi datën e zgjedhjeve, pikërisht, kur mërgimtarët do të vinin për Vitin e Ri dhe dhe do të votonin masivisht për LVV”! Opozita të gjitha vendimet e Qeverisë Kurti i dërgonte në Gjykatën Kushtetuese dhe vonesat në përgjigje, burokratike apo edhe objektive, kushtonin në kohë, ditë dhe javë. Opozita e papërgjegjshme dhe krejt e budallme, “si breshka ke nallbani”, e çoi vendin në zgjedhje! Dhe, pacipërisht e kriminalisht, për këtë e akuzonte pozitën!
      Ishin dy data të mundshme zgjedhore: 21 apo 28 dhjetor? Udhtimi nga Mërgata, për në Kosovë, është sa i mundimshëm, aq edhe i kushtueshëm. Bota Perëndimore dhe botërore, dihet, ajo me zhvillim për punësim të emigracionit, ka rregulla strikte dhe pushime të afatizuara. Mërgimtarët donin të përfitonin në kohë, në ditë. Vjosa vjen nga bota akademike dhe është mençurake me taban. Këtë e thonë edhe pedagogët e saj. Prandaj presidentja plotësoi dëshirat dhe nevojat e mërgimtarëve, për t`u çmallur me familjarët dhe Kosovën e lirë, të munguar në vite e dekada, përgjatë mërgimit të tyre dhe jo për interesat të krerëve të veçantë partiakë.
      Tashmë, presidentja Vjosë Osmanit, në të gjithë veprimtarinë e saj politike, ka dëshmuar se nuk bënë kompromis me krimin dhe kriminelët. Për vetë faktin se Vjosa e mbylli mandatin e parë presidencial, pa qenë pjesë e ndonjë subjekti politik, qoftë edhe simbolikisht, tregon se ka pasur paanëshmëri absolute partiake, pa u merakosur për mbështetjen e nëvojshme, për mandatin e dytë presidencial. Ky fakt domethënës, demanton bindshëm, se ajo nuk punoi për ta siguruar karrieren e saj presidenciale, por i shërbeu me përkushtim Atdheut-Kosovë, përtëritjen e miqësive, në nivel ndërkombëtar. Ajo, me inteligjencën dhe maturinë diplomatike, në mendjet dhe zemrat gjithë shqiptare, po na sjell imazhin e urtakut të papërsëritshëm, Presidentit historik, Dr. Ibrahim Rugova.
    Simpatia masive e shqiptarëve është provuar me votimin plebishitar, të 14 shkurtit 2021, me 300 mijë votues për atë, Vjosen. Të gjitha sondazhet të shqiptarëve vendorë dhe botërorë, regjistrojnë edhe sot 80 % mbështetje për Vjosë Osmanin, presidente të ardhshme. Kjo përzgjedhje referendumtare, po i tmerron ziliqarët dhe inatçinjtë infektivë.
     Sidoqoftë, anashkalimi i Vjosë Osmanit, nga çfarëdo kalkulimi të mundshëm i Kurtit, me partitë e tjera, do të ishte një pabesi dhe humbje morale e Albin Kurtit. Por, mbi të gjitha, do të kishte kosto të lartë humbëse për Kosovën. Sepse, lidhjet, tashmë, të krijuara me Qendrat e Vendosjes të politikës ndërkombëtare, rezultojnë të suksesshme për Kosovën. Dhe, kjo, jo vetëm që nuk është pak, përkundrazi, është kulmore.
     Andaj, duhet stimuluar dhe mbështetur, presidentja e sotme dhe e nesërme, Vjosë Osmani, jo nga një parti politike, por nga i gjithë spektri politik, djathtas dhe majtas. Dhe, këtë ia kemi borxh, parasë gjithash, Kosovës, popullit të saj të shumëvuajtur, të cilin, disa nga politikanët e kanë përgjakur dhe zhvatur pamëshirshëm dhe mizorisht.
     Ju, kuvendarë, mos abuzoni me një Kushtetutë, të hartuar nga miq të Serbisë, në koordinim aprovues me ndoca pushtetarë të Kosovës, rrastë të shantazhuar me dosje kriminale   penalizuese dhe kushtëzime të rënda. Pavarësia e Kosovës, do të shpallej edhe pa Kushtetutën e Presidentit Ahtisari. Kësaj radhe lë të vazhdohet me pazaret e pista kuvendore. Por, kjo Kushtetutë, me halle shumë për Kosovën, duhet ndryshuar, përfshirë edhe zgjedhjen e drejtpërdrejtë të Presidetit/es nga sovrani, populli. Ashtu siç duhet ndryshuar edhe rregulloren-ligj, votimin – Kosova me një zonë zgjedhore -. Sot, deputeti është “elektron i lirë”, voton me urdhër të shefit të tij partiak, nuk i jep llogari askujt dhe, kinse, është  përfaqësues i popullit!? Kësaj i thonë: “Hajde rrenë, hajde”!
       Është provuar se inati është humbës në politikë. Zgjedhjet inatçore, ju, opozitë hallakamë, përkundër vullnetit të popullit, i provuat dhe e pësuat, rëndshëm dhe turpshëm, duke i shkaktuar humbje buxhetit të shtetit miliona euro dhe mijëra ditë dhe orë m‡simi të humbura! Një stërmundim inatçor dhe idiotesk, “përrallë me tupan”! Përsëri, edhe po të bëhen zgjedhje, sot apo nesër, opozita aktuale, do të jetë humbëse përsëritëse, pavarësisht përmasës humbëse apo përmirësuese të rezultatit, në raport me LVV dhe aleatët e saj në pozitë. Përsëri Kurtin kryeministër do ta keni, sepse diferenca në përqindje votash, është dhe do të mbetet fatale, tmerruese, madje shpresë-humbur për fitore të afërme, derisa bashkëjetoni me krimin dhe kriminelët, brenda subjekteve politike të juaja. Dhe, me këtë kokë të pamend, do të vazhdoni të mbeteni opozitë e sotme dhe e nesërme.
     Pavarësisht deklarimit, deri në betim të opozitës, se “nuk votojmë dhe as nuk qëndrojmë në sallën kuvendore, për zgjedhjen e Vjosë Osmanit presidente të serishme”, kujtoni referencën se “politika është art i së mundshmes” dhe përmbyllni odisejadën zgjedhore në këtë fillim marsi 2026, duke e zbutur trishtimin tuaj të skajshëm.
     I mençuri anonim ka thënë se “xhelozia brenë dhe shkatërron edhe dashurinë më hyjnore!” Por, në rastin konkret, kur është fjala për presidenten Vjosë Osmanin, xhelozia kundërshtare, nuk do të arrijë ta zvetnojë, dashurinë dhe admirimin e shqiptarëve të kudondodhur. Dhe, ky vlerësim vjen për integritetin, personalitetin dhe qëndrueshmërinë proverbiale, për të arritur qëllimet fisnike, gjithherë, për të mirën e Atdheut-Kosovë, të vajzës mitrovicase dhe nuses preshevare, Vjosë Osmani-Sadriu.

Në fytyrën e Profesorit, lexohet historia e krejt një kohe

Drini.us
-
4
Në fytyrën e Profesorit, lexohet historia e krejt një kohe

Sak Muji, Rugovë

Në fytyrën e Profesorit lexohet historia – jo vetëm ajo personale, por ajo e një kohe të tërë.

Vitet e persekutimit nuk ia thyen shpirtin, por ia forcuan qëndrimin.

A mbeti njeri i dijes edhe kur iu mohua liria, mbeti zë i arsyes edhe kur heshtja imponohej me dhunë.

Në sytë e tij ka dhimbje të përjetuar, por edhe një dritë të pashuar besimi.

Në krah të tij, Raxhije Dushi Rogova – jo thjesht bashkëshorte, por shtylla e heshtur e qëndresës.

Ajo është forca që nuk bërtet, por që mban. Është durimi që nuk thyhet.

Është dashuria që nuk zbehet as nga vitet, as nga vuajtjet, as nga pritjet e gjata.

Dashuria e tyre nuk është thjesht kujtim rinie; është një besëlidhje e provuar në kohë të vështira.

Është një lidhje që ka kaluar përmes stuhive dhe ka dalë më e fortë. Në buzëqeshjen e tyre sot nuk ka vetëm gëzim – ka fitore morale.

Ata përfaqësojnë një brez që u përball me padrejtësinë, por nuk hoqi dorë nga dinjiteti.

Një çift që dëshmon se liria mund të burgoset përkohësisht, por shpirti jo.

Me respekt për Profesorin dhe për Raxhijen – shembull i dashurisë, qëndresës dhe fisnikërisë.

— Sak Muji ’26

Majlinda Grajçevci nga Mitrovica, e bindur se më nuk ka alibi: Bashkësia Islame e Kosovës po asimilon shqiptarët

Drini.us
-
0
Majlinda Grajçevci nga Mitrovica, e bindur se më nuk ka alibi: Bashkësia Islame e Kosovës po asimilon shqiptarët

Majlinda Grajçevci, Mitrovicë

Shumë kohë është humbur duke u fokusuar tek “grupe të huaja”, ndikime ruse apo individë të izoluar. Sikur në atë thënien “Ujku, ujku, por çakalli po bën kërdinë”. Pra realiteti është i thjeshtë dhe i pakundërshtueshëm: Bashkësia Islame e Kosovës, si institucion dhe hierarki, po ushtron propagandë dhe presion që minon identitetin shqiptar, historinë dhe shoqërinë tonë.
Këto nuk janë veprime të rastësishme, nuk janë “ligjërata të disa individëve” dhe as “ndikime ruse”. Është linja institucionale e BIK-ut, drejtoria dhe hierarkia që e kanë vendosur këtë rrugë. Alibia bie vetvetiu.
– Fakte dhe shqetësime konkrete –
1. Ligjërata dhe predikime radikale
Në xhami dhe ngjarje publike, predikimet nuk janë thjesht për fe; ato minojnë identitetin shqiptar, krijojnë urrejtje ndaj kombit shqiptar dhe relativizojnë rolin historik të kombit.
Manipulim i historisë dhe narrativës kombëtare
Historia e UÇK-së dhe ngjarjeve të luftës shpesh interpretohet në mënyrë që të dobësojë narrativën kombëtare dhe ta paraqesin si luftë islamike.
Figurat kombëtare fyhen, quhen dreqën, të pafe, serbë etj.
Narrativa islame e historisë mund të krijojë një kornizë ideologjike që i minimizon shqiptarët në të kaluarën dhe të tashmen e tyre.
Ka besimtarë të tyre shqipfolës si Ambera Kelmendi e cila si pasojë e këtyre ligjëratave, deklaron se duron t’ia fyesh kombin por jo fenë.
2. Presion mbi arsimin dhe shkollat
Ndryshimi i planprogramit shkollor favorizon lëndët fetare islame mbi edukimin kombëtar.
Futja e lëndëve fetare me fokus vetëm tek Islami në shkolla publike, duke i dhënë përparësi një grupi besimtarësh mbi të tjerët.
Ndryshimi i orarit të shkollës për t’u përshtatur me agjërimin — një vendim që tregon prioritet të dukshëm për besimtarët islamikë mbi shoqërinë e gjerë, dhe shkel të drejtat e nxënësve, të drejtën e tyre për pushim të mjaftueshëm.
3. Skandale publike dhe materiale dokumentuese
Video, ligjërata dhe dokumente tregojnë propagandë institucionale, presion mbi komunitetin dhe përçarje të shoqërisë.
Këto skandale nuk janë të rastësishme, por pjesë e një linje të qëllimshme ideologjike.
Fyerje të flamurit, figurave historike kombëtare, deklarata e filmuar ku shqiptarët paraqiten ardhacakë në Kosovë.
4. Narrativa neootomane dhe influencë ideologjike
Aktivitetet dhe predikimet nuk janë thjesht fetare; ato shpesh përqendrojnë fuqinë ideologjike te një kornizë transnacionale që nuk respekton pluralizmin brenda-kombëtar.
Ky është një presion i qëndrueshëm mbi identitetin shqiptar, që i jep përparësi kornizës fetare mbi identitetin kombëtar.
5. Hierarkia institucionale është përgjegjëse
Nuk është çështje individësh apo grupe të jashtme. Është udhëheqja e BIK-ut, drejtoria dhe struktura institucionale që përcaktojnë këtë rrugë.
Çdo justifikim i veprimeve me “po e bëjnë disa individë” është i pavlefshëm dhe i rremë.
Hoxhollarët që kanë bërë propagandë antishqiptare ose fyerje në baza kombëtare nuk janë përjashtuar asnjëherë.
Propaganda e BIK, që përfshin edhe këto narrativa islamike vetëm sa ka ardhur duke u rritur së bashku me autoritetin e hoxhollarëve mbi besimtarët.
Çfarë duhet të kuptojmë?
Identiteti shqiptar nuk mund të jetë opsion.
Çdo diskurs që delegjitimon kombin shqiptar, manipulon historinë, ushtron presion mbi arsimin ose komunitetin duhet të ekspozohet dhe të marrë përgjegjësi.
Nuk ka kohë për heshtje, pritje apo justifikime. Alibia ka rënë. Faji është i institucionit, i gjithë linjës drejtuese të BIK-ut.
Mesazhi final:
Ne nuk mund t’i lejojmë autoritetet fetare që përdorin fenë për të dobësuar identitetin tonë kombëtar. T’i heqim alibinë, t’i ekspozojmë veprimet e tyre dhe t’i tregojmë publikut të vërtetën tani – për të mbrojtur historinë, kulturën dhe kombi tonë.
Nuk ka alibi: Bashkësia Islame e Kosovës po asimilojnë shqiptarët
Shumë kohë është humbur duke u fokusuar tek “grupe të huaja”, ndikime ruse apo individë të izoluar. Por realiteti është i thjeshtë dhe i pakundërshtueshëm: Bashkësia Islame e Kosovës, si institucion dhe hierarki, po ushtron propagandë dhe presion që minon identitetin shqiptar, historinë dhe shoqërinë tonë.
Këto nuk janë veprime të rastësishme, nuk janë “ligjërata të disa individëve” dhe as “ndikime ruse”. Është linja institucionale e BIK-ut, drejtoria dhe hierarkia që e kanë vendosur këtë rrugë. Alibia bie vetvetiu.
____
Shihi të dy videot për ta parë një ndër shembujt e porosisë shkatërrimtare ndaj kombit shqiptar prej paralajmërimit islamik dhe prej një të myslimanizuari nën mbikqyrjen e Serbisë:
1...247248249...1,746Faqja 248 nga 1,746