Majlinda Grajçevci nga Mitrovica, e bindur se më nuk ka alibi: Bashkësia Islame e Kosovës po asimilon shqiptarët
Arsye pse disa hoxhallarë u përfshinë në radhët e UÇK-së lidhet me përpjekjen për ta orientuar luftën edhe në një kornizë fetare

Falë veprimtarisë së Aminës, shumë shqiptarë në Sanxhak u njohën me historinë dhe ekzistencën e komunitetit të tyre
Gruaja nigeriane u dogj për vdekje nga turma për blasfemi të dyshuar kundër Islamit
Foto arkovore nga Pixabay.
Peder Jensen / Document.no
Një grua është djegur për vdekje nga një turmë në Niger në veri të Nigerisë pasi u akuzua për fyerje të themeluesit të Islamit Muhamed. Kjo raportohet nga BBC.
Policia denoncoi vrasjen e gruas – e cila u identifikua në mediat lokale si një shitëse ushqimore e quajtur Amaye – si “drejtësi e xhunglës” dhe tha se një hetim ishte duke u zhvilluar për të arrestuar dhe ndjekur penalisht autorët.
Mediat lokale cituan dëshmitarë okularë të thoshin se një burrë i propozoi shitësit me shaka dhe se përgjigja e saj u konsiderua blasfemuese nga disa në zonë.
“Fatkeqësisht, kjo çoi në një sulm të turmës dhe [asaj] iu vu flaka para se një ekip i përforcuar i sigurisë të mund të mbërrinte në vendin e ngjarjes,” tha Wasiu Abiodun, një zëdhënës i policisë së shtetit. Ai i bëri thirrje popullsisë të qëndrojë e qetë dhe të mos e marrë ligjin në duart e tyre pas vrasjes në qytetin Kasuwan-Garba.
Vrasjet e tilla nuk janë të rralla në Nigerinë Veriore, ku blasfemia konsiderohet një veprim kriminal sipas ligjit fetar islamik (sharia), i cili zbatohet paralelisht me ligjin sekular në 12 shtete të mbizotëruara nga myslimanët.
Sipas grupit për të drejtat e njeriut Amnesty International, blasfemia shpesh „përdoret si armë“ në Nigerinë Veriore. Një mosmarrëveshje ose grindje e vogël, shpesh „e skenuar qëllimisht“, çon në akuza për blasfemi, „dhe më pas turma rreh menjëherë të akuzuarin“, thuhet në raport.
Të paktën dy persona të tjerë janë rrahur nga turma për shkak të akuzave të tilla gjatë tre viteve të fundit, dhe kritikët vërejnë se nuk bëhet mjaftueshëm për të parandaluar vrasjet, që kanë prekur si myslimanë ashtu edhe të krishterë.
Në vitin 2022, studenta Deborah Samuel u qëllua dhe u dogj e gjallë në shtetin Sokoto pasi u akuzua për komentime blasfemuese.
Vitin e kaluar, kasapi Usman Buda u qëllua me gurë për vdekje në të njëjtin shtet nën rrethana të ngjashme.
Edhe pse kushtetuta e Nigerisë mbron lirinë e shprehjes, vendi mbetet thellësisht i ndarë në çështjet e besimit dhe drejtësisë.
Gjykata e Lartë e Nigerisë ka vendosur më parë se akuzat për blasfemi duhet të provohen në një gjykatë.
Nigeriansk kvinne brent til døde av mobb for påstått blasfemi mot islam
President konsensual dhe jo partiak!
Florim Zeqa
Me president konsensual dhe jo partiak nënkuptojmë arritjen e një uniteti politik për të mirën e vendit. E meqë është pikërisht kështu, atëherë e kemi rastin historik që për herë të parë pas çlirimit të vendit dhe 18 vjetësh në shtetin e pavarur ta zgjedhim presidentin që unifikon skenën politike kosovare.
President unifikues për të mirën e vendit
Më pëlqeu deklarata e ministrit të Punëve të Jashtme dhe Diasporës, z. Glauk Konjufca: “Konsensus për president ka vetëm për emër nga familja Jashari”, duke nënvizuar se: “Që të gjithë e kanë konsideruar dhe është në konsensus të partive politike deri më tash, të vetmit emra që kanë shkaktuar automatikisht një pritje pozitive, një konsensus automatik në shoqërinë tonë, është një president nga radhët e familjes së nderuar Jashari” (përfundon citati).
Familja Jashari gëzon respekt të veçantë dhe të pakontestueshëm në opinionin publik dhe jo vetëm kaq. Familja Jashari me sakrificën sublime, të paparë dhe të padëgjuar deri më tani në globin mbarë, e meriton të nderohet me postin e presidentit!
Me këtë akt do të arrihej një standard i ri politik në vendin tonë, që në poste të larta shtetërore të emërohen njerëz me bagazh atdhetar, që kanë merita të pakontestuara, që gëzojnë mbështetjen e gjërë popullore dhe jo vetëm politike.
Tashmë është momenti që për herë të parë në historinë e zgjedhjes së presidentit, pa presion ndërkombëtar të zgjedhet një figurë emblematike që e perafron e gjithë spektrin politik kosovar, pa dallim pushtet dhe opozitë!
Kosovës i duhet një president që ka dhënë gjithçka për shtetin pa marrë asgjë prej tij!
Me zgjedhjen e z. Murat Jashari për president të shtetit, përfundimisht do të merrte fund epoka e ndarjeve dhe e pazareve politike në Kuvend, si dhe do të hapej një kapitull i ri i zgjedhjes së presidentit unifikues, i cili në çdo situatë është i gatshëm t’i bëjë bashkë partitë politike për të mirën e vendit.
Kjo është e mundur dhe duhet të ndodhë jo më largë se më 4 Mars 2026 në Kuvendin e Republikës së Kosovës, me çka do të rreshtohemi një herë mirë si shtet unitar e jo sekular, si shtet laik e jo fetar.
Nuk kemi kohë për të humbur, vendin e presin sfida të mëdha, të cilat vetëm të bashkuar mund t’i përballojmë më lehtë dhe pa e dëmtuar të ardhmen e shtetit. Pra, Kosovës i duhet një president bashkëpunues dhe kooperues me bashkësinë ndërkombëtare, por jo servil i tyre, siq jemi mësuar zakonisht t’i shohim presidentët e shtetit tonë.
The New Paris Case; Reassessing France’s Role in the Structural Direction and Support of the MEK in Europe
The disclosure of documents and information related to the presence and activities of the leaders of the terrorist group Mujahedin, known as the Monafeqin” (Hypocrites), in France has once again drawn public attention to the nature of the relationship between this terrorist group and the government of Paris. At the center of this case are the names of Maryam Rajavi (Qajar Azodanlou) and Zahra Merrikhi; two prominent figures of this group who have been based in Europe for years and, according to the published documents, have been granted original French passports with alternative and assumed identities under official cover. What emerges from this information is not merely political hosting or the granting of humanitarian residence, but rather presents a more complex picture of an organized and multilayered relationship in which France appears not as a neutral observer, but in the position of supporter, guide, and political beneficiary.
According to the published information, the alias “Parvaneh Hamedani” was used in identity documents for Zahra Merrikhi, and the alias “Farzaneh Darbahani” for Maryam Rajavi (Qajar Azodanlou). The granting of such identities, if accompanied by official backing and the issuance of valid European documents, cannot be considered merely an administrative action, but can be analyzed as a supportive mechanism; a mechanism that enables these individuals, under new identity cover, to travel across Europe, expand their communication networks, and benefit from the legal and economic capacities of the Schengen area.
The long-term presence of Maryam Rajavi in the suburbs of Paris and the continuation of her political and media activities cannot be imagined without some form of structural protection and facilitation. When such presence is accompanied by the granting of the assumed identity “Farzaneh Darbahani,” the issue goes beyond political residence and turns into a matter related to protective cover and operational facilitation. Likewise, the use of the name “Parvaneh Hamedani” for Zahra Merrikhi within official documents shows that the possibility of travel and activity under an alternative identity has been provided; an issue that makes tracking, monitoring, and legal accountability more complicated.
Under such circumstances, the concept of “political asylum” is elevated beyond its classical definition. Granting alternative identities to senior figures of a group with a history of terrorist and violent actions effectively creates a layer of immunity that can protect them from international prosecution. If this process has taken place with political will and full awareness, it indicates a form of targeted and structural support.
In this context, the historical record of the terrorist group Monafeqin, known as the Mujahedin-e Khalq Organization of Iran, shows that this group has played a role in numerous violent operations in past decades. In the 1970s, this group was involved in the assassination of several American advisers and citizens in Tehran; including the assassination of Colonel Lewis Hawkins in 1973 and several United States military contractors. After the 1979 Revolution, this group participated in a series of bombings and armed operations against officials of the Islamic Republic, the most important of which were the bombing of the Islamic Republic Party headquarters on 28 June 1981 and the bombing of the Prime Minister’s office on 30 August of the same year; events that led to the killing of dozens of senior political officials and are recognized in regional security literature as clear examples of organized violence.
In addition, during the period of this group’s establishment in Iraq and its mercenary cooperation with Saddam Hussein’s government during the Iran–Iraq war, it carried out military operations such as “Forough Javidan” (1988), which had a military cross-border nature and were accompanied by heavy casualties among the people of Iran. These records caused this group to be placed, at certain periods, on the terrorist lists of the United States and the European Union (although it was later removed from those lists). Referring to this background gains additional importance in analyzing the granting of alternative identities and the facilitation of the activities of the current leaders of the group; because the discussion is not merely about a political opposition group, but about a group that has a record of armed activity and violent operations.
Within this same framework, France’s relationship with the group affiliated with Maryam Rajavi and Zahra Merrikhi appears to have functional and instrumental dimensions rather than being passive. In recent years, this group has appeared as an active media and political actor against Iran in European capitals and has used official and semi-official platforms. The continuation of such an environment for Maryam Rajavi and the leadership circle of the group cannot be explained without the support and facilitation of the host government. From this perspective, the group under the leadership of these individuals can be analyzed as a proxy force that, in exchange for playing a political and propaganda role, has benefited from support, protection, and official cover.
However, a more important part of this case can be examined in the financial and economic sphere. The financial activities of this network in Europe, which are pursued under the structural guidance of the leadership of the group, including Maryam Rajavi, have long been a subject of discussion. From collecting resources under various titles to holding costly meetings and creating front structures, all indicate that this terrorist group has been able to gain access to significant resources within the legal framework of the European Union. If such activities have been facilitated through the use of assumed identities such as “Farzaneh Darbahani” and “Parvaneh Hamedani,” the issue goes beyond a political debate and enters the realm of serious money laundering crimes, non-transparent financial circulation, and exploitation of Europe’s economic mechanisms.
In such a context, the support of a European state for the presence and activity of figures such as Maryam Rajavi (Qajar Azodanlou) and Zahra Merrikhi does not merely mean accepting a political opponent, but can be analyzed as providing infrastructural conditions for the continuation of the organized network’s activities. This situation raises serious questions about financial supervision, anti–money laundering mechanisms, and double standards in dealing with groups that have a violent background.
From a political perspective as well, the continuation of the free presence and activity of Maryam Rajavi in France, along with the granting of alternative identity cover, raises the question of whether Paris is merely a host or has in practice turned into the political–security employer of this network. When a terrorist group uses the soil of a European country for media, informational, and political pressure against another government and its leaders are under official protection and facilitation, the relationship formed carries a meaning beyond simple residence.
Ultimately, the main issue is not merely the original French passports under the assumed names “Parvaneh Hamedani” and “Farzaneh Darbahani,” nor merely the physical presence of Zahra Merrikhi and Maryam Rajavi in France; rather, it is the nature of the relationship in which the granting of alternative identities, facilitation of movement within the Schengen area, exploitation of Europe’s financial capacities, and continuation of organized terrorist activity can all be analyzed within a supportive framework. Clarifying the dimensions of this relationship is what can determine whether we are faced with ordinary political asylum or with a model of proxy exploitation in which an organized group, under structural support, is placed in service of broader political objectives.
From a political standpoint, the continued free presence and activity of Maryam Rajavi in France, accompanied by the granting of alternative identity cover, raises the question of whether Paris is merely a host or has, in practice, become the political–security patron of this network. When a group with a terrorist background utilizes the territory of a European country to exert media, informational, and political pressure against another state, and its leaders operate under official protection and facilitation, the relationship formed exceeds that of simple residence.
Ultimately, the central issue is not merely the alleged issuance of authentic French passports under the assumed names “Parvaneh Hamedani” and “Farzaneh Darbahani,” nor solely the physical presence of Zahra Merrikhi and Maryam Rajavi in France. Rather, it concerns the nature of a relationship in which the granting of alternative identities, facilitation of movement within the Schengen area, access to European financial capacities, and the continuation of organized terrorist-related activity may all be analyzed within a supportive framework. Clarifying the dimensions of this relationship is essential to determining whether the situation reflects ordinary political asylum or a model of proxy utilization in which an organized group, under structural protection, operates in service of broader political objectives.
Shënimi i Pavarësisë së Kosovës në Gjenevë, diplomacia Kulturore si Instrument i Përfaqësimit Shtetëror
Në foto: Mentor Latifi, ambasador

Nexhmije Mehmetaj, Gjenevë
“Shënimi i Pavarësisë së Kosovës në Gjenevë: Diplomacia Kulturore si Instrument i Përfaqësimit Shtetëror” nën organizimin e Konsullatës se Përgjithshme të Republikës së Kosovës në Gjenevë
Të hënën, më 23 shkurt 2026, në një nga sallat madhështore të Victoria Hall, në zemër të Gjenevës, u mblodhën shqiptarë dhe zviceranë për të shënuar një nga datat më të rëndësishme të historisë sonë kombëtare. Në këtë ndërtesë të gurtë, që ruan hijeshinë e arkitekturës së shekullit XIX dhe frymën aristokratike të jetës kulturore evropiane, u përjetësua një mbrëmje që i dha zë dhe dritë një ëndrre të kahershme – pavarësisë së Kosovës.
Në një hapësirë ku zakonisht kumbojnë simfonitë e mëdha të muzikës botërore, kësaj radhe jehona ishte shqiptare. Ishte jehona e 17 Shkurtit 2008, dita kur Kosova u shpall shtet i pavarur, duke vulosur sakrifica brezash dhe duke hapur një kapitull të ri në historinë e saj.
Një mbrëmje mes diplomacisë dhe artit
Një element thelbësor i kësaj mbrëmjeje solemne ishte roli organizativ dhe përfaqësues nga Konsullata e Përgjithshme e Republikës së Kosovës në Gjenevë, e cila, si institucion shtetëror, konceptoi dhe realizoi me përkushtim këtë manifestim në nder të përvjetorit të pavarësisë. Nën drejtimin e saj, aktiviteti nuk ishte vetëm një ceremoni festive, por një akt i mirëfilltë diplomacie kulturore, ku përmes gjuhës së artit dhe fjalës institucionale u promovua identiteti shtetëror, historia dhe vizioni evropian i Kosovës. Organizimi në një hapësirë evropiane prestigjioze si Gjeneva dëshmoi seriozitetin institucional dhe përkushtimin për ta përfaqësuar Kosovën me dinjitet në arenën ndërkombëtare, duke forcuar njëkohësisht lidhjet me diasporën dhe partnerët zviceranë.
Programi ishte konceptuar në dy pjesë: njëra me fjalën diplomatike, solemne e përfaqësuese; tjetra me gjuhën universale të muzikës klasike, që prek shpirtin përtej kufijve.
Të pranishmëve me fjalë mirëseardhjeje iu drejtua Udhëheqësja e Konsullatës së Përgjithshme të Republikës së Kosovës në Gjenevë, znj. Floreta Kabashi, nikoqire e kësaj mbrëmjeje mbresëlënëse. Fjala e saj përçoi krenarinë për rrugëtimin e shtetit të ri, falënderimin për miqtë zviceranë dhe mesazhin e qartë se Kosova sot është një realitet i konsoliduar në familjen evropiane.
Me përshëndetje të veçantë u adresua edhe Ambasadori i Republikës së Kosovës në Bernë, z. Mentor Latifi, i cili theksoi rëndësinë e miqësisë kosovaro-zvicerane dhe rolin e diasporës shqiptare në forcimin e kësaj ure bashkëpunimi.

Salla Victoria Hall
Këtë ngjarje festive e nderuan me praninë e tyre figura të rëndësishme nga jeta diplomatike, kulturore dhe institucionale, si:
- znj. Megi Fino, Zëvendësministre për Evropën dhe Punët e Jashtme të Republikës së Shqipërisë;
- z. Ermal Dredha, Ambasador i Republikës së Shqipërisë në Zvicër;
- znj. Vasilika Hysi, Ambasadore e Republikës së Shqipërisë në Gjenevë;
- znj. Ana Roch, Presidente e Këshillit të Madh të Kantonit të Gjenevës;
- z. Frédéric Borloz, Këshilltar Shtetëror i Kantonit të Vaudit;
- znj. Marjorie de Chastonnay, Këshilltare Administrative e Qytetit të Gjenevës;
- z. Musa Kamenica, Kryetar i Këshillit Komunal të Qytetit të Lozanës,
si dhe personalitete të tjera nga jeta publike zvicerane dhe ndërkombëtare.
Pjesa protokollare u udhëhoq me finesë dhe profesionalizëm nga znj. Artina Fejzullahu, e cila i dha rrjedhë natyrshme dhe elegante ceremonisë.

Udheheqesja e Konsullates se pergjithshme e Republikes se Kosoves ne Gjeneve, Zonja Floreta-Kabashi
Kur arti flet shqip në zemër të Evropës
Theksin më të veçantë të mbrëmjes e dha koncerti solemn – një përjetim artistik që e ngriti emocionin në dimensione të rralla. Tenori i mirënjohur Ramë Lahaj dhe sopranoja e jashtëzakonshme Marigona Qerkezi i dhanë dinjitet dhe madhështi kësaj nate festive.
Me interpretimin brilant të perlave të muzikës klasike botërore dhe shqiptare, ata krijuan një atmosferë të ngrohtë, fisnike e thellësisht emocionuese. Zëri i tyre depërtoi në çdo cep të sallës, duke dëshmuar se arti shqiptar jo vetëm që është pjesë e kulturës evropiane, por e pasuron atë me ndjeshmëri, forcë dhe identitet.
Një nga kulmet e mbrëmjes ishte interpretimi i këngës “Rrjedh në këngë e ligjërime”. Në atë çast, emocionet vërshuan vrullshëm. Të pranishmit u ngritën në këmbë, duartrokitën gjatë dhe shumë prej tyre iu bashkuan këngës, duke e shndërruar sallën në një kor të madh shqiptarësh e miqsh të Shqipërisë dhe Kosovës. Ishte një moment bashkimi shpirtëror, ku historia, kultura dhe krenaria kombëtare u shkrinë në një.

Tenori Ramë Lahaj dhe sopranoja Marigona Qerkezi
Një kujtim që mbetet
Ajo mbrëmje, në qytetin evropian të Gjenevës, do të mbetet gjatë në kujtesën e të gjithëve. Ishte më shumë se një përvjetor. Ishte një dëshmi se Kosova, e përfaqësuar me dinjitet, kulturë dhe profesionalizëm, di të ndërtojë ura miqësie dhe respekti.
Teksa largoheshim nga salla madhështore e Victoria Hall-it, fjala më e dëgjuar ishte:
“Faleminderit, znj. Floreta Kabashi! Të lumtë! Sa të mrekullueshëm ishit!”
Sepse kur Kosova përfaqësohet me njerëz të përkushtuar, me kulturë dhe dinjitet, ajo shndërrohet në një ambasadore të denjë të vlerave shqiptare në zemër të Evropës.
Më 25.02. 2026
Bordi i Paqes në vend të Mandatit Britanik të 1920

Nga Dritan Goxhaj, Tiranë
Marëdhënia midis politikës dhe biznesit në kapitalizmin amerikan që ata dhe ne po jetojmë në këtë perëndimin tonë, racizmi i natyrshëm në sistemin shoqëror perendimor që po e përjetojmë, natyra selektive e lirive në varësi të statusit që mbajmë në shoqëri, gadishmëria për të mbështetur genocidin dhe krimet e luftës – si bëri Kryeministri ynë në Izrael dhe në Amerikë, ndërkohë që hipokrizisht dënojmë krimet e të tjerëve, nuk mundën të fshihen më , sidomos pasi Trump ka marrë në dorë presidencën amerikane.
Dhe javës që shkoi Trump lançoi në Uashington Bordin e Paqes të cilin e ratifikoi një muaj më parë në Davos, i cili i garanton atij Fronin pas presidencës, ku Trump është vet emëruar Kryetar i këtij Bordi përgjithmonë. Dhe ku nuk ka as elektorat, as llogaridhënie, e as apel mbi të.
Të paktën OKB-ja e përdor Asamblenë e Përgjithëshme si gjethe fiku, ku lejohen diskutimet, debatet dhe rezolutat jo detyruese për të deklaruar qëndrime morale, edhe pse pastaj pushteti i përket totalisht Këshillit të Sigurimit.
Bordi i Paqes, në të kundërt nuk ofron asnjë lloj gjethe fiku, dhe nuk ka asnjë pretendim rreth kësaj, me pak fjalë Perandori ka dalë lakuriq, ku të gjithë mund ta shohin dhe atij as që i rruhet fare.
Një Bord i krijuar gjoja për të sjellë paqen në Gaza, por më shumë për të qeverisur punët globale si personale, e megjithatë në këtë takim të parë të këtij Bordi, nuk u përmendën fare sulmet e Izraelit në Gaza.
Sulme të cilat që nga mesi i tetorit 2025 kur u bë marëveshja e armëpushimit e deri ditën e mbledhjes së këtij Bordi, e kanë shkelur këtë armëpushim 1,620 herë. Praktikisht genocidi në Gaza nuk është ndalur asnjë ditë, dhe vazhdon akoma.
I vetmi diskutim që u zhvillua gjatë mbledhjes së këtij Bordi ishte vetëm ai i planeve për të kolonizuar Gazën dhe për ta shndërruar atë në një shtet policor dhe kamp përqëndrimi, bazuar mbi mbikqyrjen masive të inteligjencës artificiale dhe forcave të armatosura të vendeve anëtare të këtij bordi, dhe shpronësimin e tokës së palestinezëve nga korporatat që do paguajnë tarifën te perandori Trump.
Dhe në këtë pikë, Amerika e Trump dhe Izraeli përfaqësojnë Gjermaninë Naziste, ndërsa koalicioni ndërkombëtar i vendeve që marrin pjesë në këtë bord, ku bëjmë pjesë edhe ne edhe Kosova, përfaqësosjnë Francën e Vishis dhe Norvegjinë e Kuislingut.
Në vitet pas Luftës së Parë Botërore, sundimi kolonial nuk mund të deklarohej hapur, dhe për këtë u hartua në Versajë një zgjidhje ku kontrolli kolonial të quhej këtëj e tutje “Kujdestari”, që nënkuptonte një sundim të huaj i shtrirë pa kufij, ku sovraniteti nuk mohohej por ai shtyhej pafundësisht derisa ata që kryenin “kujdestarinë” ta shihnin të arsyeshme se popullata nën adminstrim do të ishte e gatëshme për vetqeverisje.
Dhe në 1920 Palestina u vu nën “kujdestarinë”, mbikqyrjen Britanike derisa sionistët që bashkpunuan me nazizmin dhe fashizmin sollën në Palestinë sionistë të rinj të cilët filluan të okuponin vendbanimet e palestinezëve, dhe arritën në 1948 ta shkatërronin fare shoqërinë palestineze.
Dhe tashti 106 vjet më vonë, sërish ky mandat për “kujdestari” është rikthyer.
Gazës po i ofrohet paqja si administrim i huaj në vend të sovranitetit. Dhe qëllimi i kësaj “kujdestarie” nuk është zhvillimi, por dëshpërimi, dhe çuarje e popullsisë drejt një nënshtrimi të përhershëm, ku krimet e shtetit nazist të Izraelit jo vetëm do të mbulohen, por edhe do të fshihen fare.
Dhe vendosën që ta rikthejnë mandatin Britanik të 1920-s nën një terminologji të re, “Bordi i Paqes”, sepse forca ushtarake dështoi. Ushtria pushtuese izraelite nuk arriti dot asnjë nga abjektivat që ajo deklaroi më 23 tetor 2023, as shkatërrimin e Hamasit, as “fitoren” e premtuar vazhdimisht nga krye nazisti Mileikosvski (Netanjahu), e as spastrimin etnik që Izraeli u mundua të bënte në Gaza.
Palestinezët qëndruan dhe rezistuan, rezistenca e armatosur rezistoi dhe qëndroi.
Kjo si pasojë e operacionit të Hamasit më 7 tetor 2023, i cili nëpërmjet një reziku të madh e të mirëmatur hodhi hapin vendimtar drejt çlirimit.
Shumë nga ju do e kundërshtoni, por më parë duhet të dini që në një luftë asimetrike, fitorja nuk matet me humbjen e plotë të armikut pushtues, por nga aftësia për të penguar objektivat e tij (ashtu si UÇK gjatë luftës në Kosovë kundër Sërbisë), për të ekspozuar dobësitë e tijë dhe për të frymëzuar pjesën tjetër të popullatës që ka vendosur të rrij pasivë, që të ngrihet.
Dhe kjo luftë ringjalli vullnetin për të rezistuar midis palestinezëve, duke sfiduar botën që të përballet me realitetet e egra të pushtimit, aparteitid dhe genocidid.
Operacioni i Hamasit më 7 tetor ishte më shumë se një operacion ushtarak, ishte një goditje strategjike në zemër të ekzistencës së shtetit genocidial të Izraelit. Me anë të atij operacioni dhe të rezistencës 2 vjeçare i vërtetoi jo vetëm palestinezëve skeptik, por edhe gjithë pjesës tjetër të botës, se Izraeli nuk është i pamposhtur, ai mund të mundet.
Kjo ka qënë aureola e vetme me të cilën Izraeli kish mbështjellë vetveten në gjithë botën, se ushtria e tij pushtuese ishte ushtria më e fortë e botës, dhe më e pathyeshmja. Pasi mbijetesa e pushtuesit varet gjithnji dhe vetëm nga projektimi i nje force dërrmuese, jo vetëm ushtarakisht, por edhe psikologjikisht, me qëllim që ta bëjë çdo lloj rezistence jo vetëm të duket e kotë, por edhe të dekurajojë të tjerët ti bashkangjiten asaj.
Dhe në këtë përplasje, Izraeli nuk ishte aspak në gjendje që të siguronte jo vetëm një fitore përfundimtare, poe as edhe një fitore të vogël, as taktike, as operacionale, e as strategjike, duke shënuar kështu edhe fundin e një ideje dhe epoke të ngritur nga pushtimi amerikan i Irakut, të njohur si “Luftra të shpejta e decizive”.
Hamasi e bëri krejtësisht të qartë atë që edhe UÇK është munduar t’i tregojë shqiptarëve, dhe shqiptarëve mohues, dhe pjesës tjetër të mohuesve perendimorë, se lëvzijet e organizuara të rezistencës, në momentin që kthehen në kryengritje të armatosura të organizuara ushtarake dhe hierarkike, jo vetëm që mund të shkaktojnë në mënyrë sistematike dhe të përsëritur pengesa ushtarake, por edhe të arrijnë të shkatërrojnë në mënyrë të padiskutueshme një divizion të ushtrisë pushtuese (ashtu si UÇK në betejën e saj për mbrojtjen e Kosovës qëndrore gjatë operacionit Patkoi, ku luftoi kundër një divizioni të ushtrisë Serbe) divizionin pushtues izraelit të Gazës.
Dhe atë që nuk arritën ta realizojnë në terren nëpërmjet dhunës, genocidit e vrasjes së fëmijëve e grave të pambrojtura, po mundohet ta arrijë nëpërmjet politikës, pasi aty ku forca ushtarake dështon, ndërhyn gjithnji diskursi i botës liberale perendimore e cila mundohet t’ja arrijë qëllimit sionist nëpërmjet administrimit civil të huaj, i cili garanton atë mbulesën morale nëpërmjet bashkëpunimit të vendeve muslimane, arabe dhe jo arabe, të cilat sigurojnë legjitimitetin politik të kolonizimit dhe spastrimit etnik.
Pra, do mundohen t’i riprogramojnë palestinezët nëpërmjet mandatit të ri, tashmë jo më Britanik, por Amerikan me emrin “Bordi i Paqes”.
Por prezenca ushtarake e Hamasit dhe grupeve të tjera të armatosura në Palestinë dhe veçanërisht në Gaza, e bën të pamundur këtë riprogramim, pasi vetëm kjo prezencë fizike dhe ideore hedh poshtë supozimin e çdo pushtuesi se “ të moshuarit do të vdesin, dhe të rinjtë do të harrojnë”, për këtë arsye perandori dhe lakejt e tij në këtë bord kërkojnë me çdo kusht çarmatosjen e këtyre grupeve, pasi sa kohë armët do të kalojnë nga të vjetrit të të rinjtë, lufta për liri dhe sovranitet vetëm do vazhdojë përpara edhe më me vendosmëri.
Dhe nëse perëndimi, Trump dhe gjithë Vishit dhe Kuislingët e tjerë anëtarë të këtij bordi, refuzojnë të kuptojnë këtë fakt themelor, atëherë të mos habiten fare, kur nesër Komandat e Përbashkëta Operacionale të Rezistencës së Armatosur të Palestinezëve të bëjnë të njëjtën luftë për liri që bënë ndaj pushtuesve izraelit edhe ndaj pushtuesve të rinj, anëtarë të këtij bordi, pasi “Bordi i Paqes”, ku kanë paguar haraçin (xhizen) për t’u bërë pjesë, është vetëm versioni më i fundit i kolonializmit në botën perendimore.
Ps: “Cepi më i errët i Ferrit është i rezervuar për ata që ruajnë neutralitetin e tyre në kohë krize morale”.
Dante Aligieri
Komedia Hyjnore
Më 25 Shkurt 2026
Irani ka etiketuar të gjitha forcat detare dhe ajrore të BE-së si «organizata terroriste»
Aktivitet ushtarake franceze. Ilustrim: Bob47 CC BY 3.0
Arnt Jensvoll / Document.no

Kryengritja në Iran 2025 – 26
Irani ka shpallur zyrtarisht të gjitha forcat detare dhe ajrore të vendeve të BE-së si “organizata terroriste”. Vlerësimi është bërë bazuar në faktin se BE në dhjetor të vitit të kaluar vendosi të klasifikojë Gardën Revolucionare të Iranit (IRGC) si një organizatë terroriste.
– Çdo njësi ushtarake që merr pjesë në veprime armiqësore kundër Republikës Islamike të Iranit, popullit të saj ose interesave të saj, është një organizatë terroriste. Kjo përfshin të gjitha forcat detare dhe ajrore të vendeve anëtare të BE-së nëse mbështesin ose marrin pjesë në agresion kundër Iranit, sipas ministrit të Jashtëm Abbas Araghchi.
Rrit hapësirën e veprimit të Iranit për sulme ndaj objektivave evropiane
Irani veçanërisht thekson mbështetjen ushtarake të BE-së ndaj Izraelit, praninë e anijeve luftarake evropiane në Gjirin Persik dhe Detin e Kuq si dhe fluturimet “të paligjshme” të mbikëqyrjes pranë hapësirës ajrore iraniane. Njoftimi nënkupton se Irani nga tani e tutje i konsideron të gjitha anijet dhe avionët ushtarakë të BE-së në rajon si objektiva legjitime për “masat mbrojtëse”.
Komisioni i BE-së dhe disa vende anëtare (përfshirë Gjermaninë, Francën dhe Hollandën) kanë refuzuar klasifikimin si «absurd dhe provokativ» dhe theksojnë se BE-ja nuk e njeh vendimin njëanshëm të Iranit. Disa vende evropiane thuhet se kanë rritur masat e sigurisë rreth instalimeve të tyre ushtarake në Lindjen e Mesme.
Etiketa e terrorizmit përshkallëzon luftën verbale mes Teheranit dhe Brukselit dhe mund t’i japë IRGC-së një hapësirë veprimi më të madhe simbolike për sulme ndaj anijeve ose avionëve evropianë në rajon.
BREAKING: Bashkimi Evropian shpall zyrtarisht IRGC-në e Iranit një ORGANIZATË TERRORISTE.
Fondet e saj janë ngrirë, asetet bllokuar, asnjë biznes më si zakonisht me një regjim që ushqen terrorin kundër Izraelit dhe botës së lirë. pic.twitter.com/lIF7kaFbxl
— Hananya Naftali (@HananyaNaftali) 19 Shkurt, 2026
Iran har stemplet alle EUs marine- og luftstyrker som «terrororganisasjoner»
“Penicilina” e islamistit – turkomadh , hoxhës Mustafa Bajrami










