Kreu Blog Faqe 458

Sudani do të bëhet një pikë qendrore për terrorizmin islamik

Drini.us
-
0
Sudani do të bëhet një pikë qendrore për terrorizmin islamik

Një ushtar nga forcat e mbështetjes së shpejtë (RSF) me flagën kombëtare të Sudanit. Provinca e Lindjes së Nilit, Sudan, qershor 2019. (Foto AP/Hussein Malla, Arkiv)

Anna Mahjar-Barducci / Document.no

Lufta brutale civile e Sudanit, shpesh e mbuluar nga tituj globalë, nuk është vetëm një përplasje midis forcave të armatosura të Sudanit (SAF) dhe aleatëve të tyre të mëparshëm ushtarakë që tani janë rivalë, Forcat e Mbështetjes së Shpejtë (RSF). Ajo është një marrje e llogaritur e pushtetit nga Vëllazëria Musulmane, e cila duket se po përdor SAF si një kalë trojan për të dominuar Lindjen e Mesme të Afrikës dhe Detin e Kuq – një arterie kritike për tregtinë globale.

Sidoqoftë, përpjekjet e fundit të liderit të SAF, gjeneral Abdel Fattah al-Burhan për të ulur ndikimin islamik, ndoshta në kërkesë të SHBA-ve ose Egjiptit, sinjalizojnë rrënjët e thella të Vëllazërisë Musulmane në ushtri, me qëllim kontrollin mbi Sudan, Lindjen e Mesme të Afrikës dhe Detin e Kuq, një kërcënim të rrezikshëm që mund të shqetësojë furnizimet me naftë, të rrisë çmimet globale dhe të ringjallë Sudanin si një seli terroriste që i vë interesat perëndimore në rrezik.

Një trashëgimi e kontrollit islamik

Zbritja e Sudanit në kaos filloi në vitin 1989 kur gjenerali Omar al-Bashir, i mbështetur nga Fronti Islamik Kombëtar i Vëllazërisë Myslimane, mori pushtetin.

Për tre dekada, regjimi i tij orkestroi gjenocidin në Sudanin e Jugut dhe Darfur, i dha strehë Osama bin Ladenit nga 1992 deri në 1997 dhe mundësoi sulmet e Al-Kaedës, duke përfshirë bombardimet e ambasadave amerikane në Kenia dhe Tanzani në 1998. Regjimi i Bashirit gjithashtu kanalizoi raketa iraniane në Hamasin dhe mbështeti Ushtrinë e Rezistencës së Zotit të Ugandës, duke e kthyer Sudanin në një bastion ekstremist global.

Rrëzimi i al-Bashirit në vitin 2019 rriti shpresat për demokraci, por grushti i shtetit i al-Burhanit në vitin 2021 kundër qeverisë së përkohshme dhe lufta e vitit 2023 me RSF shkatërruan ato ëndrra. Nën sipërfaqe, Vëllazëria Myslimane është rrënjosur në SAF dhe e ka bërë atë një mjet për ambiciet e saj rajonale.

Mbytja e vëllazërisë në SAF

SAF duket se është i infiltruar nga fraksionet xhihadiste si Brigada Al-Bara Bin Malik, krahu ushtarak i Vëllazërisë Myslimane, Brigada Bunyan Al-Marsous dhe rebelët e Lëvizjes për Drejtësi dhe Barazi të udhëhequr nga Ministri i Financave Dr. Jibril Ibrahim. Këto grupe, të lidhura me Shërbimin e pamëshirshëm të Inteligjencës dhe Sigurisë Kombëtare të al-Bashir, e portretizojnë luftën e tyre si një “xhihad” kundër RSF dhe shoqërisë civile laike të Sudanit.

Siç raportohet nga mediat arabe, Ali Ahmed Karti, udhëheqësi i Lëvizjes Islamike i sanksionuar nga SHBA, është një orkestrues kyç i aleancës midis SAF dhe Vëllazërisë Myslimane. Që nga ditët e tij studentore, Karti ka organizuar besnikët e Vëllazërisë në ushtri dhe më vonë ka mbushur SAF-në me xhihadistë.

Raportet në gazetën saudite Asharq Al-Awsat zbulojnë se pas vitit 1989, udhëheqja e Vëllazërisë Myslimane në Sudan, e cila ishte në linjë me qeverinë e al-Bashirit, spastroi mijëra oficerë jo-fondamentalistë, disa u vranë dhe mori kontrollin e pranimeve në akademitë ushtarake. Në vitin 2019, SAF u rreshtua ideologjikisht me Vëllazërinë Myslimane.

Ndikimi ideologjik i Kartit prishi mundësinë e hapjes së rrugës për një qeveri të civilizuar tranzitore në Sudan pas grushtit të shtetit ushtarak në tetor 2021. Karti gjithashtu lëshoi batalione xhihadiste, të cilat u riemëruan “Rezistenca Popullore” e al-Burhanit.

Këtë verë, dukej se kishte çarje në aleancën midis SAF dhe Vëllazërisë Myslimane. Në gusht, al-Burhan detyroi tërheqjen e pesë gjeneralëve të lartë ekstremistë islamikë, duke përfshirë gjeneralin Nasreddin, komandant i Korpusit Panzer të SAF, të cilin Vëllazëria Myslimane thuhet se e kishte përgatitur si një pasardhës të mundshëm. Megjithatë, analistët paralajmërojnë se ndikimi i Vëllazërisë Myslimane ndodhin dhe shtrihen në institucionet civile, veçanërisht në ministritë e jashtme dhe të drejtësisë.

Pse kjo ka rëndësi për Perëndimin

Irani ka ndihmuar këtë aks midis Vëllazërisë Myslimane dhe SAF me armë, përfshirë dronët Ababil-3 dhe Mohajer-6, të cilët sipas Iran International u dorëzuan në Port Sudan në mars dhe qershor 2024. Pamjet satelitore nga BBC World Service konfirmojnë praninë e tyre në një vend ushtarak afër Khartoum. Mbështetja e Iranit për këtë aks, e lidhur me ambiciet e tyre për prani në Detin e Kuq, përputhet me qëllimet e Vëllazërisë: pra, kërcënimi i aleatëve amerikanë si Izraeli, Arabia Saudite dhe Egipti.

Deti i Kuq menaxhon 10-15% të tregtisë detare botërore, përfshirë naftën dhe gazin e rëndësishëm. Në një konflikt, një Sudan i kontrolluar nga Vëllazëria Myslimane, e cila përdor SAF si një ndërlidhës, mund të mbyllë këtë rrugë ashtu siç ka bërë milicia Houthi, duke rritur kështu çmimet dhe duke ndikuar në ekonomitë amerikane dhe të tjera. Lidhjet e Vëllazërisë me Al-Qaedën dhe Shtetin Islamik rrezikojnë të krijojnë…

Administrata Trump po navigon mbi një vijë të ngushtë, duke u përpjekur dukshëm të balancojë qëndrimin pro-SAF të Egjiptit dhe mbështetje të UAE për RSF-në. Egjipti aktivisht mbështet SAF-in për të forcuar stabilitetin e saj si një institucion kombëtar, duke tentuar gjithashtu të zbusë ndikimin e Vëllazërisë Musulmane dhe sponsorit të saj Katar. Rrjeti Ayin vërejti se Egjipti insiston që “SAF-i duhet të mbetet qendror në çdo rend politik pas luftës,” ndersa UAE kërkon të kundërtën. Pastrimi “kozmetik” i Al-Burhan nga gjeneralët islamistë tregon se ai mund të ndikohët nga Egjipti dhe SHBA, por varësia e tij nga mbështetja financiare dhe ushtarake e Vëllazërisë kufizon aftësinë e tij për të realizuar reforma reale.

Sudani është dukshëm pjesë e agjendës globale të Vëllazërisë Musulmane. Të injorosh ngjarjet atje do të lejojë vetëm që një bastion armiqësor të krijohet në një rajon që është strategjikisht vital për interesat perëndimore.

Anna Mahjar-Barducci është drejtore projekti në Institutin për Kërkimin e Mediave të Lindjes së Mesme (MEMRI). Ajo ka kontribuar gjithashtu në institute të mendimit dhe institucione akademike si TRENDS (Emiratet e Bashkuara Arabe). Artikujt e saj janë publikuar në The New York Sun (SHBA), El Mundo (Spanjë), Maroc Diplomatique (Marok) dhe Haaretz (Izrael). Ajo aktualisht është kolumniste për gazetën italiane La Ragione.

Mahjar-Barducci ka mbajtur leksione në Departamentin e Shtetit Amerikan dhe ka marrë pjesë në shumë ngjarje të organizuara nga Departamenti i Shtetit Amerikan përmes Iniciativës për Partneritetin e Lindjes së Mesme (MEPI). Ajo gjithashtu ka punuar si hulumtuese në Azinë Jugore, Tunizi, Senegal dhe Zimbabve.

Sudan blir knutepunkt for islam-terror

Kur heshtja ime thyeu heshtjen e saj

Drini.us
-
0
Kur heshtja ime thyeu heshtjen e saj

Lirim Gashi, Prizren

(në shqip, serbisht dhe gjermanisht)
Ishte një mëngjes i çuditshëm, kur qyteti dukej si një teatër i madh, ku çdo hap tingëllonte si një dramë e improvizuar.
Njerëzit nxitonin në rrugë, tramvajet kërcisnin mbi shina, dhe aroma e bukës së sapopjekur përzihej me erën e fortë të kafesë që dilte nga kafeneja ime e preferuar.
Unë isha ulur pranë dritares, me filxhanin e kafesë përpara, që e trazoja ngadalë me lugë, ndërsa mendja më fluturonte larg, në vendet ku nuk mbërrin as zëri, as hidhërimi.
Papritmas, dera u hap me një tingull të bezdisshëm metalik.
Hyri Christina.
Nga mënyra se si e mbante çantën dhe se si e shikonte dyshemenë, ndjeva se diçka e rëndë e shtynte në mendime.
U ul përballë meje, ngriti sytë dhe foli me një ton që ma kujtoi rrëfimin e mëkateve në një kishë të braktisur nga Zoti:
“Lirim,” – tha me zë të ulët, – “ndjej gjithnjë e më shumë sikur nuk jetoj më në Gjermani.
Ndonjëherë ndjej sikur jam në Siri… ose Irak… ose Afganistan.”
Kafeja më u duk papritmas më e hidhur se zakonisht.
Nuk fola. Heshtja ime u bë e plotë dhe e trashë, si një mur që ndalon çdo bisedë të këtij lloji.
Ndjeva rrahjet e shpeshtuara të zemrës së saj, që qëndronin pezull mes nesh, të zbuluara dhe të pastra.
Heshtja ime u bë pasqyrë – dhe ajo e pa veten aty brenda.
Pastaj ndodhi.
Frymëmarrja e saj e rënduar u çlirua nga një psherëtimë e thellë, si shpirti që merr frymë lirshëm pas shumë vitesh robërie.
Nga buzët i doli një “më fal” që më preku më shumë se çdo fjalë e thënë më parë.
“Lirim, më fal,” – tha, me zë të dridhur, – “ndoshta u shpreha gabimisht”.
Nuk kam asgjë kundër këtyre njerëzve.
Ata nuk janë fajtorë që fuqitë e mëdha hodhën demokraci mbi ta nga qielli – me bomba që i shndërruan qytetet dhe fshatrat e tyre në hi.
Ata nuk janë fajtorë që ikën.
Ne jemi fajtorë që i detyruam të iknin.”
Një dhimbje e thellë më kaloi në stomak.
Imazhe të tmerrshme mu shfaqen në imagjinatë: fëmijë të mbuluar me pluhur, gra që vraponin me foshnjat në krah, burra që shikonin qiellin duke pritur goditjen tjetër.
Por mendova diçka që nuk e kisha thënë kurrë me zë të lartë:
“Christina,” – i thashë ngadalë, – “unë kam humbur 22 anëtarë të familjes sime.
Ata nuk i vranë bombat e këtyre shteteve.
I masakruan xhelatët serbë me uniforma.
Përkundrazi – bombat e këtyre shteteve shpëtuan popullin tim nga barbarët serbë.
Po, vranë dhjetëra njerëz, por ndaluan gjenocidin që mund të kishte shfarosur miliona.
Ndonjëherë, një bombë shpëton më shumë jetë sesa merr.”
Sytë e saj u hapën gjerë. Heshtja mbizotëroi për një moment.
Pastaj i thashë :
“Njerëzit që sheh sot nuk janë pushtues.
Ata janë dëshmitarë të asaj që ndodh kur demokracia nuk mbillet me duar dhe me drejtësi mbi tokë, por bie nga qielli.
Ata janë kujtesa jonë e gjallë.
Unë nuk jam kundër bombave në parim – jam kundër padrejtësisë që i bën të nevojshme.
Bota nuk duhet të arrijë kurrë deri në atë pikë ku vetëm bombat mund ta ndalojnë gjenocidin.”
Ajo më pa gjatë, me sy të lagur dhe të çliruar nga lotët.
“Mbase,” – tha më në fund, – “ka ardhur koha që Gjermania të mos i shohë më këta njerëz si problem, por si dëshmitarë që na rikujtojnë mëkatet tona .”
Mora një gllënjkë nga kafeja e ftohur dhe nuk më pengoi më shija e saj e hidhur.
“Po, Christina,” – i thashë, – “ndoshta Zoti nuk na dërgon më vetëm profetë.
Ai na dërgon refugjatë.
Dhe ndonjëherë ata nuk trokasin.
Ndonjëherë e thyejnë derën – sepse ndjejnë se kemi harruar që kemi zemra”
Jashtë, një fëmijë me kaçurrela qeshte duke kaluar mbi biçikletë.
Christina e ndoqi me sy dhe buzëqeshi për herë të parë që nga momenti që kishte hyrë.
Dhe unë mendova: ndoshta ky është fillimi i një shërimi që na duhet të gjithëve.
Pastaj ia bëra të qartë se të gjithë të fortit hedhin mllefin e tyre hipokrit mbi të dobëtit, sepse asnjë bashkim i shteteve myslimane nuk mund ta kërcënojë njerëzimin aq sa SHBA, Kina, Rusia dhe Izraeli veç e veç.
Sepse vetëm Pakistani ka një bombë atomike që mund, në rastin më të keq, ta shkaktojë një Hiroshima dhe Nagasaki tjetër.
Gjithashtu ia bëra të qartë se këto shtete janë luanë pa dhëmbë, sepse fatmirësisht feja e prapambetur ua ka hequr dhëmbët e rrezikshëm të shkencës.
Kështu që, të gjithë ata që e kritikojnë mënyrën e tyre të jetesës, janë hipokritë të pandërgjegjshëm kur përpiqen t’i ndryshojnë me bomba.
***
KADA JE MOJA TIŠINA PREKINULA NJENU TIŠINU
Autor: Lirim Gashi
___
Bio je to jedan od onih jutara kada grad izgleda kao veliko pozorište, u kojem svaki korak zvuči kao improvizovana drama.
Ljudi su žurili ulicama, tramvaji su škripali po šinama, a miris sveže pečenog hleba mešao se sa jakim aromama kafe iz mog omiljenog kafića.
Sedeo sam pored prozora, šoljica ispred mene, koju sam polako mešao kašikom dok su moje misli letele daleko, na mesta koja nijedan glas ni bol ne mogu da dosegnu.
Odjednom se vrata otvorila neprijatnim metalnim zvukom.
Ušla je Kristina.
Sam način na koji je držala torbu i gledala u pod učinio je da osetim kako je nešto teško pritiskalo njene misli.
Sela je naspram mene, podigla oči i govorila tonom koji je podsećao na ispovest greha u napuštenoj crkvi:
„Lirim,“ – rekla je tiho – „uvek jače osećam da više ne živim u Nemačkoj.
Ponekad imam osećaj da sam u Siriji… ili Iraku… ili Avganistanu.“
Kafa je odjednom imala gorčinu veću nego obično.
Nisam rekao ništa. Moja tišina postala je potpuna i gusta, poput zida koji zaustavlja svaku ovakvu vrstu razgovora.
Osetio sam njene ubrzane otkucaje srca, koji su visili između nas – otvoreni i čisti.
Moja tišina postala je ogledalo – i ona je videla svoj odraz u njemu.
Onda se desilo.
Njeno teško disanje pretvorilo se u dubok uzdah, poput duše koja nakon mnogo godina zatočeništva konačno diše slobodno.
Sa njenih usana izašlo je „Žao mi je“, što me više dirnulo nego sve prethodne izgovorene reči.
„Lirim, žao mi je,“ – rekla je drhtavim glasom – „možda sam se pogrešno izrazila.
Nemam ništa protiv tih ljudi.
Oni nisu krivi što su velike sile sručile demokratiju sa neba – bombama koje su njihove gradove i sela pretvorile u pepeo.
Oni nisu krivi što su morali da beže.
Mi smo krivi što smo ih primorali na beg.“
Duboka bol probola mi je stomak.
U mojoj mašti pojavile su se strašne slike: deca pokrivena prašinom, žene koje beže sa bebama u rukama, muškarci koji zure u nebo i čekaju sledeći udarac.
Ali sam pomislio na nešto što nikada nisam izgovorio naglas:
„Kristina,“ – rekao sam polako – „izgubio sam 22 člana svoje porodice.
Nisu ih ubile bombe tih država.
Ubili su ih srpski dželati u uniformama.
Naprotiv – bombe tih država su spasle moj narod od srpskih barbara.
Da, ubile su desetine, ali su zaustavile genocid koja bi mogao da uništi milione.
Ponekad bomba spasi više života nego što ih uzme.“
Njene oči su se raširile. Nekoliko trenutaka zavladala je tišina.
Onda sam joj rekao:
-Ljudi koje danas vidiš nisu okupatori.
Oni su svedoci onoga što se događa kada demokratija nije usađena rukama i pravdom na zemlji, već pada sa neba.
Oni su naše živo sećanje.
Ne protivim se bombama u principu – protivim se nepravdi koja ih čini potrebnim.
Svet nikada ne sme doći do tačke kada samo bombe mogu zaustaviti genocid.“
Gledala me je dugo, bistrim očima oslobođenim od suza.
„Možda,“ – rekla je na kraju – „je vreme da Nemačka te ljude više ne vidi kao problem, već kao svedoke koji nas podsećaju na naše grehe.“
Popio sam gutljaj hladne kafe, ali njen gorak ukus više mi nije smetao.
„Da, Kristina,“ – rekao sam – „možda nam Bog više ne šalje samo proroke.
On nam šalje izbeglice.
I ponekad oni ne kucaju na vrata.
Ponekad lome vrata – jer osećaju da smo zaboravili da imamo srca.“
Napolju se dete smejalo dok je prolazilo biciklom.
Kristina ga je pratila čudnim pogledom i prvi put se nasmejala od kada je ušla unutra.
Pomislio sam: možda je ovo početak izlečenja koje svi trebamo.
Zatim sam joj jasno dao do znanja da svi moćni svoju licemernu ljutnju bacaju na slabe, jer nijedna unija muslimanskih država ne može ugroziti čovečanstvo kao što to mogu SAD, Kina, Rusija ili Izrael pojedinačno.
Jer samo Pakistan poseduje nuklearnu bombu koja u najgorem slučaju može izazvati još jednu Hirošimu ili Nagasaki.
Takođe sam joj objasnio da su te države pitomi lavovi bez zuba, jer im je nazadna religija, srećom, oduzela opasne zube nauke.
Dakle, svi oni koji kritikuju njihov način života su nesvesni licemeri ako pokušavaju da ih bombama promene.
***
ALS MEINE STILLE IHRE STILLE BRACH
Von Lirim Gashi
___
Es war ein Morgen, an dem die Stadt wie ein großes Theater wirkte, in dem jeder Schritt wie ein improvisiertes Drama klang.
Die Menschen eilten durch die Straßen, die Straßenbahnen quietschten über die Schienen, und der Duft frisch gebackenen Brotes vermischte sich mit dem kräftigen Aroma des Kaffees aus meinem Lieblingscafé.
Ich saß am Fenster, die Kaffeetasse vor mir, die ich langsam mit einem Löffel umrührte, während meine Gedanken in die Ferne flogen, an Orte, die weder Stimme noch Schmerz erreichen.
Plötzlich öffnete sich die Tür mit einem unangenehmen metallischen Geräusch.
Christina trat ein.
Allein die Art, wie sie ihre Tasche hielt und auf den Boden sah, ließ mich spüren, dass etwas Schweres sie in Gedanken drückte.
Sie setzte sich mir gegenüber, hob die Augen und sprach mit einem Ton, der an das Bekenntnis von Sünden in einer verlassenen Kirche erinnerte:
„Lirim,“ – sagte sie leise – „ich habe immer stärker das Gefühl, dass ich nicht mehr in Deutschland lebe.
Manchmal habe ich das Gefühl, ich bin in Syrien… oder im Irak… oder in Afghanistan.“
Der Kaffee schmeckte mir plötzlich bitterer als sonst.
Ich sagte nichts. Mein Schweigen wurde vollkommen und dicht, wie eine Mauer, die jedes Gespräch dieser Art aufhält.
Ich spürte ihre beschleunigten Herzschläge, die zwischen uns hingen – offen und rein.
Mein Schweigen wurde zum Spiegel – und sie sah ihr eigenes Bild darin.
Dann geschah es.
Ihr schweres Atmen löste sich in einem tiefen Seufzer, wie eine Seele, die nach vielen Jahren der Gefangenschaft frei atmet.
Von ihren Lippen kam ein „Es tut mir leid“, das mich mehr berührte als alle vorher gesprochenen Worte.
„Lirim, es tut mir leid,“ – sagte sie mit zitternder Stimme – „vielleicht habe ich mich falsch ausgedrückt.
Ich habe nichts gegen diese Menschen.
Sie sind nicht schuld, dass die Großmächte Demokratie vom Himmel über sie gebracht haben – mit Bomben, die ihre Städte und Dörfer in Asche verwandelten.
Sie sind nicht schuld, dass sie geflohen sind.
Wir sind schuld, dass wir sie zur Flucht gezwungen haben.“
Ein tiefer Schmerz durchfuhr meinen Magen.
Schreckliche Bilder erschienen in meiner Vorstellung: Kinder, bedeckt von Staub, Frauen, die mit Säuglingen in den Armen rannten, Männer, die in den Himmel starrten und auf den nächsten Schlag warteten.
Doch ich dachte an etwas, das ich noch nie laut ausgesprochen hatte:
„Christina,“ – sagte ich langsam – „ich habe 22 Mitglieder meiner Familie verloren.
Sie wurden nicht von den Bomben dieser Staaten getötet.
Sie wurden von serbischen Henkern in Uniform ermordet.
Im Gegenteil – die Bomben dieser Staaten retteten mein Volk vor den serbischen Barbaren.
Ja, sie töteten Dutzende, aber sie stoppten die Maschine des Völkermords, die Millionen hätte auslöschen können.
Manchmal rettet eine Bombe mehr Leben, als sie nimmt.“
Ihre Augen weiteten sich. Einen Moment lang herrschte Stille.
Dann sagte ich:
„Die Menschen, die du heute siehst, sind keine Besatzer.
Sie sind Zeugen dessen, was passiert, wenn Demokratie nicht mit Händen und Gerechtigkeit auf Erden gepflanzt wird, sondern vom Himmel fällt.
Sie sind unser lebendiges Gedächtnis.
Ich bin nicht prinzipiell gegen Bomben – ich bin gegen die Ungerechtigkeit, die sie notwendig macht.
Die Welt darf niemals an den Punkt gelangen, an dem nur Bomben den Völkermord stoppen können.“
Sie sah mich lange an, mit Augen, die von Tränen befreit und klar waren.
„Vielleicht,“ – sagte sie schließlich – „ist es an der Zeit, dass Deutschland diese Menschen nicht mehr als Problem, sondern als Zeugen sieht, die uns an unsere Sünden erinnern.“
Ich nahm einen Schluck von meinem kalten Kaffee, doch sein bitterer Geschmack störte mich nicht mehr.
„Ja, Christina,“ – sagte ich – „vielleicht sendet Gott uns nicht mehr nur Propheten.
Er schickt uns Flüchtlinge.
Und manchmal klopfen sie nicht an.
Manchmal brechen sie die Tür auf – weil sie spüren, dass wir vergessen haben, dass wir Herzen haben.“
Draußen lachte ein Kind mit Locken, während es auf einem Fahrrad vorbeifuhr.
Christina folgte dem Kind mit den Augen und lächelte zum ersten Mal, seit sie den Raum betreten hatte.
Und ich dachte: Vielleicht ist dies der Beginn einer Heilung, die wir alle brauchen.
Dann machte ich ihr klar, dass alle Mächtigen ihre heuchlerische Wut auf die Schwachen werfen, denn keine Vereinigung muslimischer Staaten kann die Menschheit so bedrohen wie die USA, China, Russland oder Israel jeweils für sich.
Denn nur Pakistan besitzt eine Atombombe, die im schlimmsten Fall ein weiteres Hiroshima und Nagasaki auslösen könnte.
Außerdem machte ich ihr klar, dass diese Staaten zahme Löwen ohne Zähne sind, da die rückständige Religion ihnen glücklicherweise die gefährlichen Zähne der Wissenschaft genommen hat.
So sind all jene, die ihre Lebensweise kritisieren, unbewusste Heuchler, wenn sie versuchen, sie mit Bomben zum Umdenken zu zwingen.

Vizitat e mija në Kabashin e Venit në Prizren dhe në Kabashin e Pukës

Drini.us
-
1
Vizitat e mija në Kabashin e Venit në Prizren dhe në Kabashin e Pukës

Prof. Eqrem Zenelaj

Në Kabash ma të bukurin Vend ! Vizitë në Kabashin e Venit ( Prizrenit dhe Kabashin e Pukës ! Kabashi I Prizrenit dhe Kabashi I Pukës dy degë të një Lisi ! Nga Kabashi dolen shumë figura të medha te Kombit e Fese se Krishtere si :Nil Kabashi Kardinal i shpallur i shejtë nga Selia e Shejtë ndertues i kishës Grota Ferrata 100 km larg Romes , Kardinali Françesko Koka , Gjok Mar Gjini bashkeluftar I Oso Kukës, Rrustem Kabashi udhëheqës I kryengritjeve antiosmane me Idriz Seferin, Isa Boletinin etj, Sali Shabani që Vrau kriminelin e krimeve te rënda në Kabash ( 105 vetë I masakroi te Kisha e Kabashit ndersa Sali Kabashi ( Shabani ) e vrau Kapetan Spirr Dobrosavljeviçin dhe ndihmesin e tij Filen !
Kabashi i Prizrenit përmendet te Historiani Grek I Shek.V dhe I’ve para Krishtit dmth 2526 vite me pare !
Ndersa heraldikat e Kabashit gjenden në Institutin Arkeologjik të Romes ,Në Enziklopedia Italiane dhe Enciklooedi tjera të huaja !

“Dashuria ndaj “Zajednicës”, askend nuk duhet ta bëjë të verbër

Drini.us
-
1
“Dashuria ndaj “Zajednicës”, askend nuk duhet ta bëjë të verbër

Afrim Caka, Gjakovë

DASHURIA NDAJË ZAJEDNICËS NUK DUHET T’I BËJË OPOZITARËT, LIRIMËT SHQIPFOLËS TË VERBËR
Unë besoj që ALBINI, Vjosa, Donika, Kusari, Peci, Konufca si kryeministër e ministra mund të rilindinë përseri! Po me emer të Gjergj Kastirotit e Adem Jasharit do ta bëjmë Dardanin të lirë pa Zajednicë e Gorana etj…
Shpesh takojmë deputet opozitar e analistë në media, rrugë, parlamentë që sillen sikur zhvillimi i tyre është i ndalur që në moshën shkollore dhe nuk ka ecur më tutje sesa shkalla fillestare. Opozitarët, për të cilët karakteristike është tradhëtia, servilizmi dhe përulja, përshtaten keqë në shoqërinë tonë. Ata e ndiejnë vetën komod vetëm duke i plotësuar, urdhërin e dikujt. Opozitari servil jeton sipas rregullave dhe porosive të oligarkëve të tyre, të vendosura prej të tjerëve, synimi për të zënë një pozitë nënshtrimi te deputeti i një tipi të tillë, gati sa nuk kalon në çmenduri.
Në rastin e tanishëm, këto ndryshime do të jenë tejet me rrezik edhe për vetë ekzistencën afatgjatë të opozitës dhe për mbrojtjen e interesave jetike të kombit shqiptar. Po ashtu ndryshimi i shpejtë 20 vjeçar i sundimit të një strukture opozitare dhe Lirimjanëve, Matoshëve, Kajtazve të Kaukazit dhe dështimit i një rruge të caktuar, ekstremin korruptiv, tradhetisë, servilizmit e të cilës ne si kombë e kemi ndjekur me shumë papërgjegjëësi, idiotizëm e servilizëm, por sepse i shërbente parisë së PDYKYS, AAKYS, RADOJÇIQIT e ABDYGJYKËVE, na kishin vënë përpara përgjegjësive shumë të mëdha e të rrezikëshme në shërbim të Serbisë e Rusisë.
Më keqja se tek opozita e Lirimjanët (veteranit të rrejshëm familjar) këtu mungojnë alternativat e duhura dhe të arsyeshme kombëtare, por edhe ndyshe nga shtetet e kombet tjera, sepse këtu është krijuar një ekuilibër shoqëror që e pranon këtë gjendje tradhëtie si të natyrshme. Edhe më gjerë se kaq, sistemet korruptive opozitare e ndërthurura ekonomike, politike dhe shoqërore që na janë imponuar ne, këta bastartë gjak prishur, që jemi përdorur si kavie eksprimentale, kanë tradhëtuar plotësisht. Ka dështuar edhe kapitalizmi kriminal, dallkaukët dhe qytetar, e katundaresk e provincial të ndjekur nga oligarkët e parisë sunduese e provincave më thella nga fushat e livadhet e tyre.
Ja se si bien kulturat dhe perandoritë duke i hapur rrugë krijimeve të reja me shkije, shkina, gorejka e gorana si Duda Balje. Përzierja e gjakut dhe prishja racore në mesin opozitar e të analistët janë shkaqet e vetme që ka sjellë rënien e qytetërimeve antike pasi Lirimjanët, Matoshët, Buzhalët, Sylët, Pandurët, Miranat, Çitaket, Deliajat, Lushtakët, Gashët dhe ky muti i flliqur Azdrenët, nuk shkatërrohen kurr nga lufta, por nga humbja e INTUITËS rezistuese. Në mjedisin tonë, gjithçka që nuk i përket racës së pastër është kashtë për tagji.
Duke i shkuar sjelljetë psikologjike të opozitës, të cilët na japin mundësinë për t’i kuptuar më mirë karakteretë e tyre, ne ende nuk i kemi analizuar aftësitë e tyre intelektuale ose çrregullimetë e tyre mendore. Opozitarët e kësaj kategorie, për të po flasim, si rregull, pothuajse nuk merren me punë të dobishme dhe gjithnjë janë të rrethuar me gjëra të çregullta dhe plehra. Këta prototipa, të cilët, duket, se kënaqën nga pisllëku dhe rrëmuja në parlamentë e në media dhe kemi të vështirë t’i përfytyrojmë dashamirët e Radojçiqit pa këtë tipar dallues.
Këto specia më të ulta të qenieve “shqiptare” na japin prova të kësaj cilësie vetëm në shkallë të naltë, sepse shpesh nuk shkojnë përtej formimit të një shoqërie familjare si një (IDIOM) afrikane me shkije e shkina. Me rritjen e gatishmërisë për t’i nxjerrë më në sfond interesat personale, zhvillohet edhe aftësia për të organizuar në komunitete edhe me të gjera deri te formimi i komunave me (goranë e gorejka). Gatishmëria për të sakrifikuar kombin dhe, nëse është e nevojshme, edhe gjithë jetën e shqiptarëve, e treegon formën e saj më të ulët te raca iliro – dardane. Kjo nuk do të thotë se fëmijët e prindërve të korruptuar e miljonerajanë më të paaftë, shkaku i ndryshimeve qëndron vetëm të mjrdisi në të cilën janë rritur e edukuar ata.
Shume vite kaluan që nga ajo kohë e pas luftës e deri sa mbërritëm në këtë çmenduri antishqipatre. Tashmë arrija ta kuptoja se ajo që e kisha kujtuar si dekadencë patologjike ishte vetëm dremitja para stuhisë. Gjatë kohës së tyre kur ndodheshim gjatë kapjes së shtetit tonë, Dardani a tashmë që ishte mbërthyer nga ajo heshtje mbytëse që paralajmëronin stuhinë e fortë. Aty – këtu , shihej ndonjë shkreptimë, që zhdukej menjëherë në kancelaritë e tyre në errësirën e kombëshme.
Më pas, shpërthente lufta për coptimin e Mitrovicës dhe përnjëherë, shtjellat e para të tornados që po vinte tërë opozitën e analistët në Debat Plus. Mes asaj tradhëtie mbytëse e tradhëtie, shqiptarët ndjenin atmosferën shtypëse dhe paralajmëruese, madje aq shunë saqë ndjesia e katastrofës së afërt u shndërrua në ndjenjën e bllokimi në formimin e qeverisë. Uronin që Zoti t’ia lëshonte frerët fatit që nuk mund të mbahej më. Pastaj, rrufetë e para të mëdha nga Lirimët, Batonët, Matoshët tronditën kombin, Stuhia shpërtheu dhe vetëtimat e qiellit nga Serbia u përzien me gjëmimet e topave të Luftës serbe.
E po nga qyteti, fshati e provincat tjera e tronditen gjakun e derdhur për liri…

Si do ta mirëpriste Amerika një “Lidhje të Re të Prizrenit” me dimensione panshqiptare?

Drini.us
-
1
Si do ta mirëpriste Amerika një “Lidhje të Re të Prizrenit” me dimensione panshqiptare?

Prof. Dr. Fadil Maloku

  • Sociolog dhe profesor i Universitetit të Prishtinës

Hyrje

Kohëve  të fundit, duke marr parasysh dinamikat e zhvillimeve dhe proceseve globale po edhe ato rajonale e lokale e sidomos duke dëgjuar për iniciativa të reja politike, për parti e lëvizje rë reja, më mbushet mendja se në shoqërinë tonë ka filluar një lloj “ngopje”, apo si të themi një lloj atrofie e paknaqësie me partitë e vjetra që u krijuan në ca momente të caktuara historike; LDK-ja me rastin e suprimimit të edhe asaj pak autonomie që na e mori dhunshëm Serbia në vitin 1989 dhe PDK-ja bashkë me AAK-n, kur nisën krismat e para për çlirimin e Kosovës nga zgjedha e robërisë shekullore serbe. Këto parti si formën ashtu edhe përmbajtjen e tyre e ndërtuan dhe e licencuan si pasojë i momenteve të caktuara hiatorike. Që në fakt i bie se ato u afirmuan dhe u legjitimuan në publik vetëm falë vlerësimit tejet preciz të individëve e grupeve që me iniciativat u tyre më vonë u shndërruan edhe në protagonistë kryesor të atyre rrethanave. Rugova, p.sh. me lëvizjen (interesante!) pacifiste, kurse Thaçi e Haradinaj me luftën e tyre çlirimtare! Tani, në kohën tonë pyetja që mendoj se duhet të shtrohet është; A është në horizont ajo “rrethana” apo ai “momenti” i duhur historik për të “riparuar” e ridimensionuar mundësitë, ambiciiet dhe shpresat e shqiptarëve për të rritur kërkesat dhe ëndërrat kombëtare për një “botë të re gjithshqiptare”? Unë them se PO! Por, dilema fundamentale për mua është dhe mbetet; Cili bazament, cili ideal, apo cila Platformë ideologjike apo politike, duhet të na shërbej si çelës për dy kauza; njërës që ka të bëjë me një shtetësi të përbashkët dhe tjetrës që ka të bëjë me një komb të fuqishëm e monolit në Ballkan? Dilema tjetër(që për mua poashtu mbetet pezull!), si të realizohet ky synim e ambicie e kahmotshme e shumë patriotëve dhe lëvizjeve historike në të kaluarën? Pra, ta thjeshtësoj; A mundet Platforma  e dy Lëvizjeve të mëhershme të Prizerenit të na shërbej si një udhërrëfyese e denjë apo si një  “road mapp” e sukseshme për ta finalizuar njëherë e përgjithëmon ëndërrën e baahkimi kombëtar? Mendoj se po! Por, meqë rrethanat (që po gjykojmë si momente kyçe) sociopolitike janë pak a shumë identike, si duhet konzumuar nevojat dhe strategjitë e reja në këtë “kaosin” e kontrolluar që po ndodh në gjithë botën e sotme…

Pse, Lidhja e Prizerenit duhet të mbetet edhe më tej “Piemont” i ambicieve tona gjithëkombëtare?

  • Sepse, në krejt historinë e qenësimit të kombit shqiptar, ideja dhe koncepti  i “Lidhjes së Prizrenit” ishte, është dhe mendoj se do mbetet ai kulmi më sublim dhe më i sinqerti i organizimit  tonë kombëtar, ai i rezistencës dhe idealit të bashkimit kombëtar, për tu faktorizuar e fuqizuar njëherë e gjithëmonë shqiptarët në arealin e Ballkanit Perëndimor. Padyshim që për këte Projekt madhor, shumë emra e patriot të shquar të kombit andej e këndej kufirit punuan dhe u saktifikuan (jetëra e pasuri) me vetédije e me bindje se do realizohet herdokurdo kjo ëndërr. Pa dashur té futem në historicizma, për të cilët mendoj se duhet të rishkruhen edhe shkaku i fakteve të “fjetura” dhe mosdija e mosangazhimi ynë që u dëshmuan në dy tentativat (Levizjen e parë dhe ate të dytën) e mëhershme, një Lëvizje e Re pan shqiptare do mund përveç tjerash të ngre jo vetëm entuziazmin e harruar kombëtar për një shtet të vetëm, por edhe pikëpyetje të reja mbi konturat e arkitekturës së gjeopolitike e gjeostrategjike që po merr formë e përmbajtje, për çdo ditë. Në këtë kontekst, një pyetje delikate dhe provokative do mund të ngrihet: si do të mund të mirëpritej nga administrata (qoftë kjo me Trump, apo ndonjë tjetër) amerikane një iniciativë e tillë paqësore gjithëshqiptare?
  1. “Pulsi” i  transaksionalizmit politik dhe pragmatizmi diplomatik i Donald Trump

Fillimish, nëse dëshirojmë të jemi realist duhet të kuptojmë se; Donald Trump, ndryshe nga gjithë presidentët e deritanishëm amerikanë përveç sjelljeve atipike (jo)diplomatike, ai shquhet edhe si lider që nuk “vuan” fortë për parime ideologjike, por shumë më shumë për ato të përfitimit strategjik e transaksional: “What do we get out of it?” Sepse, gjithë tashmë e kanë kuptuar se vendimet që ai i merr dhe marrëveshjet që ai i nënshkruan (si në planin e brendshëm ashtu edhe ate të jashtëm) bëhen ad hoc me shpejtësi drite! Kjo cilësi e re ku në vend marrëveshjeve politike avansohen ato biznisore në diplomacinë dhe politikën botërore u kuptua e dëshmua më së miri në rastin marrëveshjes  së Uashingtonit në Shtëpinë e Bardhë, asaj të armëpushimit midis Indisë dhe Pakistanit, Izraelit e Iranit. Po e potencoj këte fakt si risi në kuptimin që shqiptarët që e duan vërtetë bashkimin kombëtar, do duhej shfrytëzuar e maksimalizuar deri ne ekstrem “frymen” e re të transaksioneve ekonomike (që asnjëherë s’e kanë futur në funksion), në mënyrë që të kuptohen shanset për një mbështetje të heshtur apo të tërthortë të projektit të bashkimit shqiptar. Natyrisht, gjithnjë duke e bindur Ameriken, se ky Projekt përveç lëverdisë ekonomike (investimeve grandioze, psh. në Trepçë)do sjell siguri e stabilitet rajonal. E ajo çka është më e rëndësishme, do sjell dobësim, margjinalizim, e anemi afatgjatë për interesat ruse.

  1. Kushtet që kushtimisht do i pranonte Trump, në këmbim të bashkimi shqiptar?

Të gjithë e dimë që interesat amerikane s’ka shanse të deklinohen shpejt dhe me ndërrim administratash. S’dyti, asnjë administratë amerikane – përfshirë këtu edhe këte të Trumpit– nuk do ta mbështeste zyrtarisht ndryshimin e kufijve në Ballkan nëse kjo nënkupton dhunë, tension ndëretnik apo sfidim të NATO-s. Mirëpo, jam i bindur se nëse kësaj apo cilës do amdministratë amerikane ideja e bashkimit të trojeve nga ana e Lëvizjes së Re të Prizerenit, i ofrohet me kujdes dhe me një mal faktesh (ekonomike, politike, gjeopolitike e gjeostrategjike) e argumentesh për realizuar në marrëveshje dhe kordinim të plotë, do të mund të pranohej apo të paktën të tolerohej në mënyrë joformale dhe të heshtur. Ndërkaq, për të gjetur rrugë realizimi i gjithë kësaj ambicie, synimi e aspirate gjithëkombëtare, do varet të paktën nga këta tre faktorë fundamental:

• Nga shkalla e (mos)kërcënimit të sigurisë dhe stabilitetit rajonal: Ku ambicia dhe synimi i shqiptarëve në Rajon (Shqipërisë, Kosovës dhe Maqedonisë) për bashkim arrinë të garanton fundin e konflikteve të ngrira dhe merr përsipër se nuk do shkakton ndonjë konflikt të ri.

• Nga Influenca e re gjeopolitike; Ku Lëvizja e Re e Prizerenit (si; Projekt i bashkimit) do marrë përsipër minimin, dobësimin dhe kontestimin afatgjatë të interesave dhe të pranisë; Ruse, Kineze e deri diku edhe Turke;

• Nga avantazhi i theksuar ekonomik: Ku Kompanitë transnacionale, me afsh ende kërkojnë tregje të virgjëra dhe me një Marrëveshje afatëgjate (p.sh.99 vite) do u mundësohej qasja ekskluzive në sferën e infrastrukturës, në energji dhe në investime strategjike ekonomike.

Përfundimi; Pra, krejt ideja dhe koncepti i përshtatjes së interesave shqiptare me ato amerikane, do duhej të “shitet” si një pako zgjidhjeje për sigurinë dhe stabilitetin e interesave afatgjata amerikane për Ballkanin, e asesi si një ambicie e aq më pak si një Projekt e kërkesë ekskluzive paqësore (jo e dhunshme) e interesave shqiptare.

  1. Rrethanat në të cilat Trump nuk do té përkrahte kurrë bashkimin shqiptar;

Në këte pikë, një Lëvizje e Re e Prizerenit, do duhej me “skalpelin” e kirurgut të identifikoj ca linja të kuqe të qarta që, nëse kalohen, do ta bënin Trumpin (dhe çdo president tjetër amerikan) kundërshtar të drejtpërdrejtë të bashkimit kombëtar shqiptar. Në “korpusin” e këtyre linjave alarmuese duhet theksuar;

• Aktet dhunshme e terroriste dhe kujdesin ndaj segregacionit eventual etnik dhe ndonjë përplasje eventuale të NATO-s që do mund të inicoheshin nga grupet ekstremiste e radikale nga Rusia, Kina apo Lindja.

• Kujdesin maksimal ndaj infiltrimit apo përfshirjes së interesave Ruse e Kineze që mund të vijnë nga Serbia dhe (“Kali i Trojes”) “Lista Serpska”.

    • Qëndrimet politike të ndonjë subjekti shqiptar që mund ta spostojnë “korin” diplomatik amerikan në një anashkalim eventual në negociata eventuale politike.

• Garancionet juridike për minoritete serbe apo atyre maqedonase si pjesë e zgjidhjes një herë e përgjithmonë të lëmshit për të drejtat e pakicave. Që natyrisht do “mbuloheshin” me njé arkitekturë të re standarde, ashtu sikurse i ka gjithë bota demokratike.

Përfundimi; I gjithë ky projeksion hipotetik që përputhet me idetë konceptet, synimet dhe ambiciet e dy Lëvizjeve të mëhershme të Prizerenit, për bashkim përkon dhe tingëllon si “zgjidhje e njëanshme” apo “shtytje për përplasje e konfrontime të reja etnike në rajonin e Ballkanit, jo vetëm administrat e tanishme e Donald Trump, por asnje administrat tjetër në të ardhmen lëre që fare nuk do ta përkrahte, por egzistojne gjasat shumë reale që në fillimet e saja ajo do refuzohej e madje edhe sanksionohej e ndëshkohej ashpër përmes kanaleve diplomatike, presioneve politike e madje edhe sanksioneve ekonomike.

  1. A ka precedentë të kësaj logjike në politikën e Trumpit?

Po, sigurisht që ka. P.sh. Marrëveshjet e Abraham Accords midis Izraelit dhe disa shteteve arabe, jo vetëm në publikun e brendshëm por edhe ate mbarëkombëtar (përmes medieve dhe trysnisë mediatike) u “promovuan” dhe u përkrahën nga qendrat e rëndësishme të atëhershme vendimarrëse globale. Anipse, ato në thelb ishin transaksione gjeopolitike por të “mbuluara” mjeshtrisht me çmimin e interesave të Kompanive transnacionale (KTN-ve) ekonomike e ushtarake. Madje, edhe ideja e shkëmbimit të territoreve Kosovë–Serbi, e promovuar në mënyrë të tërthortë nga Grenell gjatë presidencës Trump, ishte rasti më eklakant dhe më i rrezikshëm ku administrata Trump, ishte skajshmërisht e gatshme të pranoj “ridefinimin” (“redesign” ) e kufirit me Serbinë, me pretekstin e garancioneve të sigurisë dhe stabilitetit në Ballkan.

Përfundimi; Kështu që një “Lidhje e Re e Prizrenit” që arrinë të ofroj zgjidhje përfundimtare dhe të arrinë ta bind cilen do administratë amerikane, pa i kërcënuar interesat amerikane, pra, pa i vé në pikëpyetje afatgjata kéto interesa mbi gjitha trojet shaiptare dhe që jap garancione dhe njëkohésisht mundëson standarde maksimale mbrojtëse për minoritetet, sigurt se nuk do të refuzohej automatikisht nga një administratë si ajo e Trumpit.

  1. Sa janë shqiptarët gati ta adresojnë një projekt të tillë?

Problemi kryesor unë nuk e shoh tek administrata Trump, sepse, kjo çéshtje me një mobilizim të fuqishëm të Lobit Shqiptaro -Amerikan mund të kthehet në favor tonin, por e shoh më shumë tek iniciativat, organizimi dhe adresimi i ideve dhe Projekteve shqiptare. E them troç, ngase;

• Mungon një Platformë apo strategji e përbashkët gjithëkombëtare mes Prishtinës, Tiranës, Tetovës e Preshevës.

• Klasat aktuale politike ende janë të  përçara, të korruptuara dhe të varura ndjeshëm nga interesat klanore e grupore të grupeve të caktuara.

• Mungon një bashkërënditje profesionale lobimi në Uashington, në kohën kur Serbia ka rritur ndjeshëm lobin e saj. Kétu, për mendimin tim Lobi Shqiptaro-Amerikan, nga agjenda e tyre duhet të hjekin dorë mbrojtjen vetëm të Kosovës, apo vetëm të Shqipërisë. Lobi që tani duhet të filloj te avokoj ekskluzivisht vetëm interesat gjithëkombëtare të rajonit. Andaj, shqiptarët nëse e duan një bashkim real dhe të qëndrueshëm, duhet të ndërtojnë një projekt që fillon në Washington dhe jo vetëm në Prizren.

Do theksuar se Administrata e Trump, për nga stili dhe pragmatizmi i saj aq sa mund të konstatohet nga distanca (këtë do duhej ta vlerësonte Lobi Shqiptaro-Amerikan) dhe vlerësimi ynë sociopolitik, nuk besoj se do ta përjashtonte ad hoc dhe kategorikisht një “Lëvizje të re të Prizerenit”, për aq kohë sa ajo arrinë të imponohet dhe të arsyetohet në Zyrën Ovale, si; një zgjidhje e mençur politike; si një Projekt paqësore që nuk kërcënon as minimalisht vlerat e demokracisë, lirisë dhe ato të integrimit euroatlantik, por që është në përputhje të plotë me interesat amerikane në rajon. Mirëpo, nëse ajo perceptohet gabimisht si projekt i nxitur nga ndjenja shoveniste, ato ultra ekstremiste, është e paorganizuar dhe e ndërlidhur me djallëzi të fshehta ndaj Amerikës dhe rivalëve té saj, atëherë, ajo do të refuzohej me vendosmëri dhe pa hamendje të theksuar;

Natyrisht, shansi ekziston – por ai nuk varet vetëm te administrata aktuale Trump, por te vetë shqiptarët  sidomos te Liga Shqiptaro -Amerikane, të cilët duhet të gjejnë mënyra e metoda se si ata e lobojnë, konceptojnë e artikulojnë ëndrrën e kahmotshme historike për bashkim kombëtar.

  1. Do e realizojnë  ate me metoda paqësore të stilit “rugovian”, apo me metoda të dhunshme ala “UÇK”, kjo nuk është dilema “hamletiane”, ngase, ekipi i “Lidhjes së re të Prizerenit”, si një Lëvizje panshqiptare e me orjentime pro perëndimore e gjithëkombëtare, bashkë me Lobin-Shqiptaro Amerikan, po edhe gjithë akterët politik dhe agjensit tjerë civil e mediatik që e përkrahin këte ide, do jenë garantuesit kryesor për arritjen e këtij qëllimi me mjete politike diplomatike, arsimimore,  kulturore dhe kohezionin shoqëror.
  2. SHBA-të nuk besoj që  janë kundër një Projekti gjithëshqiptarë që do përputhej me interesat e saja gjeopolitike e gjeostrategjike afatgjata, por, janë dhe do mbesin edhe në të ardhmen vetëm kundër kércënimeve të sigurisë dhe stabilitetit, kundër përdorimit të dhunshëm e sidomos kundër akteve terorriste dhe ambicieve ekstremiste që gjatë kalvarit të realizimit t Projektit edhe mund të infiltrohen.
  3. Gjithashtu, një “Lidhje e Re Shqiptare” e kohës post moderne, nuk është e thénë të ndodhë ekskluzivisht me rrahagjokësi, me himne e me dronë të sofistikuar, por me një Marrëveshje paraprake dypalëshe dhe me një besnikëri e lojalitet të verifikuar ndaj interesave të përbashkëta shqiptaro-amerikane në këtë pjesë të botës. Dhe jam shumë i bindur që cilado administratë amerikane, nëse dimë ta béjmë një “Ofertë” pragmatike, praktike dhe me garancione të efektivitetit maksimal, mund të jetë më pak rezistente dhe më shumë lojale ndaj iniciativave që mund té “bashkëjetojnë” gjatë me interesat strategjike amerikane në Ballkan.
Kuptohet që mënyrat e realizimit të “ëndërres” për bashkim kombëtar (një flamur, një komb dhe një shtet) janë nga më të ndryshme dhe se ato nuk janë as të lehta  e as të thjeshta! E rëndësishme është kjo; që të mos harrojmë se simboli i Prizrenit, si kulm (“Piemonti” i shqiptarizmës)  i Rilindjes Kombëtare mbetet edhe në këte shekull një burim i papërsëritur frymëzimi dhe një tregues i qartë i ambicies së papërmbajtur për një shtet të fuqishëm dhe stabil në Ballkan. Ndërkaq, e ardhmja e kësaj aspirate varet shumë më shumë nga uniteti social, mençuria diplomatike, aftësia ekonomike dhe mjeshtria e lobimit nëpër kancelaritë vendimarrëse. Sidomos në Uashington…

Grida Duma dhe reportazhi i saj më i plotë gazetaror nga pjesa e veriut të Kosovës

Drini.us
-
0
Grida Duma dhe reportazhi i saj më i plotë gazetaror nga pjesa e veriut të Kosovës
Teksti i dokumentarit nisë kështu:
“Ka territore që i ke në letër, por nuk i zotëron. Në harta, veriu ka qenë gjithmonë Kosovë. Por në përditshmërinë e tij, ka qenë një vend i huaj: një hapësirë ku shteti nuk hynte, ku ligji nuk dëgjohej, ku flamuri valëvitej vetëm në fletë zyrtare, por jo në rrugë.
Për shumë vite, veriu ishte një kufi i padukshëm, një botë që i ngjante Kosovës vetëm nga larg. Nga afër, ajo ishte një tjetër histori: një territor i mbuluar nga sirenat, i mbajtur peng nga frika dhe nga strukturat paralele.
Në këtë tokë, Kosova ekzistonte vetëm si ëndërr. Dhe megjithatë, historia ka momente kur ëndrrat kërkojnë të bëhen realitet.
Më 24 shtator 2023, Banjska u bë skena e një përplasjeje që nuk ishte si të tjerat. Në këtë fshat të vogël, u provua fuqia dhe guximi i shtetit të Kosovës.
Afrim Bunjaku ra duke mbrojtur shtetin. Ai dha jetën e tij për të treguar se këtu, veriu nuk mund të ishte më një zonë e lirë për strukturat paralele. Sakrifica e tij nuk ishte e kotë. Ajo rrëzoi mitin se këtu shteti nuk guxon.”
– Top channel nuk mori plumb gjatë xhirimit sepse atë pjesë tani e kontrollon Policia e Kosovës
Pra, në veri te Kosovës, fabrika që prodhonte pjesë tankesh, nga një destinacion paramilitar është kthyer në destinacion zhvillimor, nga një destinacion armësh për luftë është konvertuar në destinacion për energjetikë. Pra ishte një strategji suksesi e qeverisë hap pas hapi, derisa, opozita ankohej jo nga Serbia por nga qeveria e Kosovës që ushtronte sovranitet. Kjo opozitë dëshironte status-quo-në, ngjashëm si bashkësia ndërkombëtare por ja qe dëshirat nuk iu realizuan.
Godina e Kryqit të Kuq të Serbisë që ishte prezantuar si qendër humanitare në fakt ishte një bazë paramilitare, jo për të shpëtuar jetë por për tu stërvitur për agresion. Këtë bazë e inauguroi presidenti serb Vuçiq me 2018 derisa qeveria e Kosovës heshti. Heshti sepse bizneset i kishin të përbashkëta, flitet se një pjesë e kriptovalutave prodhoheshin edhe për politikanët Kosovar të kohës.
Sot, ura u ndërtua për pesë javë, që është një rekord rajonal derisa sovraniteti i veriut të vendit është një realitet i lumtur!
***
Ja video nga reportazhi i gjerë i Grida Dumës në pjesën veriore të Kosovës, që pamëdyshje është paraqitja më e plotë e gjendjes pas Banjskës…:
___

Pavarësia e Dytë/ Veriu i Kosovës! Top Story pamje ekskluzive në Ujman, Banjskë dhe vila e Radoiçiç

Kosova është e jona, çdo centimetër i saj do të mbrohet!

Drini.us
-
0
Kosova është e jona, çdo centimetër i saj do të mbrohet!

Halil Geci, Skenderaj

“KOSOVA NUK ËSHTË PËR TRADHTARË!
KOSOVA ËSHTË E JONA – ÇDO CENTIMETËR I SAJ DO TË MBROHET!”
Lista Serbe dhe aleatët e saj po përpiqen të fshijnë emrin dhe simbolet e shtetit tonë.
Kjo listë është mbrojtur e përkrahur nga tradhtarët shqiptarë, të cilët sot bllokojnë çdo proces legjitim dhe sfidojnë shtetin e Kosovës.
Ish-pushtetarët dhe opozitarët që i mundësuan këto privilegje u pasuruan duke favorizuar armiqtë e Kosovës.
Çdo kërkesë që ka bërë Lista Serbe – nga “zajdnica” me kompetenca ekzekutive, deri te falja e 40 kishave shqiptare – iu është plotësuar nga ata që sot po bërtasin për patriotizëm.
Sipas Planit të Ahtisaarit, Listës Serbe iu dhanë 10 vende të garantuara në Parlament, edhe pse serbët përbëjnë vetëm rreth 4% të popullsisë së Kosovës. Kjo duhej të ishte fazë kalimtare, por opozitarët e mbajtën gjallë këtë mekanizëm në bashkëpunim me Beogradin dhe e përdorën për interesa të tyre politike.
Sot, Lista Serbe nuk i përgjigjet Kosovës, por Beogradit dhe Moskës. Qëllimi i tyre është i qartë: të fshijnë nga Kushtetuta dhe dokumentet zyrtare emrin “Republika e Kosovës”, stemën dhe çdo simbol të shtetit që ata nuk e njohin.
Fuqinë juridike kësaj liste ia dhanë opozitarët e djeshëm, që sot bashkë me të bllokojnë Parlamentin dhe proceset e shtetit. Ata heshtin për krimet e luftës dhe pasluftës, ndërsa përpiqen të kontrollojnë jetën dhe pasurinë e qytetarëve shqiptarë.
Një pyetje për opozitën:
A keni guxim t’u tregoni qytetarëve se çfarë po kërkoni me votën tonë?
Kur ishit në pushtet, ndihmuat serbët të ndërtonin koloni dhe shtëpi në Luginën e Dillit e në Mitrovicë, hapët tendera me Listën Serbe dhe Radojçiq, u pasuruat dhe u bëtë milionerë, ndërsa sot po tentoni të paraqiteni si shpëtimtarë.
Populli po ju sheh qartë: veprimet tuaja e dobësuan shtetin, fuqizuan Listën Serbe dhe minuan integritetin e Kosovës.
“Ne, si popull dhe si votues, do t’i përballojmë këto sfida. Nuk do të lejojmë askënd ta shesë atdheun tonë. Sot është koha ta mbrojmë Kosovën me votë.
Pikërisht vota do t’ua tregojë opozitës vendin dhe vlerën e saj.”
Shih videon:
____

Kosova shtet i çudirave!

Drini.us
-
0
Kosova shtet i çudirave!

Isa Mystafa i LDK-së me Hashim Thaçin e PDK-së, që tashmë gjëndet në Burgun e Hagës

Florim Zeqa

Shkrimin e sotëm po e nisi me një gjarje të vërtetë të një analfabeti funksional! E merrë eprori i tij një punëtorë për ta meësuar se si përdoret kompjuteri. Pasi ia bën gati dhe ia vë në funksion PC-në, i thotë: “merre mausin dhe vendose tek ikona atje lartë. Ai e merrë mausin në dorë dhe e ngritë në lartësinë e ikonës së caktuar në kompjuter”! Me këtë veprim, eprori e kuptoj se punëtori i tij asnjëherë në jetën e tij nuk e kishte përdorur kompjuterin!

Pse (nuk) i duhet politikanit asistenti?! 

Andaj, deri diku mund të arsyetohen deputetët ‘analfabet funksional’ për angazhimin e asistentëve/asistenteve, por jo edhe deputetët ‘akademik me plagjiaturë’ që e dëmtojnë buxhetin e shtetit pas pasur fare nevojë!

Do të ishte mirë, që qeveria në largim apo ajo në ardhje cila do qoftë ajo, që deputetëve të legjislaturës së 9-të (nëse e vazhdon punën) t’ua siguoj edhe ‘Dronët’ për vajtje-ardhje në Parlament shkaku i trafikut të ngarkuaruar!

Ngase do të jenë të pamjaftueshëm asistentët personalë për deputetët pasivë dhe analfabet të Kuvendit të Kosovës!

Ngase, vetëm edhe kjo po u mungon! Gjitha të tjerat i kanë të garantuara nga shteti, i cili për dikë është bërë nënë e për dikë tjetër njerkë!

Puna e asistentëve dhe e këshilltarëve nuk është risi në qeverisjet e pasluftës. Kemi pasur Kryeministër me 5 zëvendëskryeministra dhe me 25 këshilltarë, kemimpasur Qeveri më shumë ministri dhe me mbi 100 asistentë dhe këshilltarë, Kryeparlamentar me 5 zavendëskryetar, por deri më tani kemi pasur vetëm President pa zavendëskryetarë, por më shumë këshilltarë, vozitës dhe parrukierë, kamarierë dhe shërbëtorë njëkohësisht!

Mirëpo, për politikanët asgjë nuk është e pamundur në shtetin e Kosovës! Nëse nuk di ta përdorë kompjuterin, e merrë këshilltarin dhe asistentin. Pagat dhe honoraret nuk i ndalen asnjëherë, sikurse që nuk i mungojnë as drekat dhe darkat në restorantet luksoze, poashtu makinat e shtetit në dispozicion 24 orë, telefonat mobil i kanë të mbushur plot me paratë e shtetit!

Politikanët karrierist gjatë fushatave zgjedhore vrapojnë pas qytetarëve dhe i trajtojnë vetëm si numra për vota, kurse pas zgjedhjeve nuk i trajtojnë më as si njerëz, i harrojnë tërësisht deri në zgjedhjet e radhës.

Politikani që i merr votat, nga roli i lypësarit kalon në atë sundimtarit!

Bota tronditet kur të dëshmohen padrejtësitë që i janë bërë UÇK-ës në Hagë prej Prokurorisë Speciale

Drini.us
-
3
Bota tronditet kur të dëshmohen padrejtësitë që i janë bërë UÇK-ës në Hagë prej Prokurorisë Speciale

Akademik Prof Dr Hakif Bajrami

Gjyqi i historisë kurrë as nuk të denon, as nuk të shpërblen, pa e merituar!

Në fund të shekullit XX-të për shqiptarët ndodhi mrekullia e shekullit. Në këtë kohë duhej mësuar se nga shekulli XIX dhe pjesa më e madhe e shekullit XX-t, shqiptarët ishin denuar nepër kongrese dhe konferenca paqsore, sikur  të ishin agresor apo fajtor te të gjitha mizoriave, e nuk e kishin asnjë faj për to, nuk ndodhi satsia, por organizimi ynë në luftën politike dhe ushtarake për t` u çliruar.Pas vitit “paqesor” më 1946 në Paris, shqiptarët prap u detyruan edhe pse ishin në anën e aleatëve, të jetojnë me statusin e popullit të ndarë në disa shtete, e që e kishin statusin e pakicës kombëtare. Por shqiptarët me burgje politike, demonstrata e greva qytetare, reagime intelektuale, debate nepër organizata të ndryshme për të drejtat minoritare dhe të drejtat e njeriut, e sollën mendimin shqiptar deri në atë gjendje sa që më 1981 provuan edhe të ngritën në kryengritje (2 prill 1981 në Besi Kosovë). Aty e vërteta u pa që pjekuria politike dhe rrethanat ndërkombëtare ishin të nivelit, por gatishmëria për sakrifica ende nuk ishte pjekur sa duhet. Prandaj, sa do që reagimi shqiptar kundër robërisë, sidomos në Kosovë po rritej, dhuna shtetërore kundër shqiptarëve po trefishohej. Në këtë rrugëtim, shembja e komunizmit dhe Murit Berlinit më 1989, krijoi një rrethanë të re sa që lindën idetë e para që shqiptarët t` i kthehën pushkës, pa e harruar lapsin, edhe pse projeksionet ishin jo në favorin e tyre. Lidhur me këtë më 1990, do të kemi lëvizje konkrete të një fillimi të ri popullor,lëvizje e një fillimi të organzimit politik, pajtimtar dhe ushtarak.

Derisa përfaqsuesit e republikave jugosllave po mbanin mbledhje për ruajtjën ose shembjën e RSFJ-ës, shqiptarët e panë se në projektët e reja nuk janë askund të përfaqsuar, sepse projektoheshin të mbasin koloni e re, me tretman të vjetër. Dhe ky realitet, do të ndikoi pozitivisht te disa militantë që nuk pranonin ma debate ideologjike, por filluan të ushtrojnë “debate” ushtrake të organzimit të luftës e cila në proces kohor do ta merr emrin Ushtria Çlirimtare e Kosovës. E vërteta, si emër UÇK lindi në një lagje të Prishtinës, e nxierrur nga rrënjët e zemrës dhe ndienjat e shpirtit, më 1993.

Kështu Zahir Pajaziti dhe Adem Jashari do të promovohën në ushtarët e parë në luftë për ndryshimin e Epokës që po vinte, në realitet të Epokës për me i prish të gjitha pazaret që ishin bërë në të kaluarën nepër kongrese dhe konferenca ndaj popullit më të vjetër të Evropës.

Guerila shqiptare e konfrontoi okupatorin në Kosovë me dheun, ujin dhe ajrin e saj

Zahir Pajaziti në një tubim do t` i pyet qytetarët shqiptar cilët milicë janë me siellje sadiste ndaj popullit; cilët konfientë janë të ekspozuar që punojnë për okupatorin.Me këto pyetje Zahiri donte ta përfshinte edhe popullin në luftën speciale.Dhe pyetjet e tij për një kohë fare të shkurtë u plotsuan nga populli, i cili nuk e njihte saktësisht. Pasi qi i tuboi informatat, Zahair Pajaziti ua besoi detyrat shokëve, dhe me një grup patriotësh shkoi në Tiranë për ushtrime ushtarake. Atje, do të takohët jo vetëm me oficerë instruktorë, por edhe me politikanë të cilët e njihnin situatën politike në Kosovë në të gjitha etapat e pas Luftës së Dytë Botërore.

Ndërsa kontakti i Zahir Pajazitit me Kryetarin e Shqipërisë Ramiz Alinë ishte fare miqësor dhe emocional. Ramiz Alia në pritje do t` i drejtohët Zahir Pajazitit me këto fjalë: Edhe ne kemi luftuar në Kosovë më 1944/45, por në kushte dhe rrethana shumë delikate sepse sllavët ishin më të shkolluar, por ajo nuk do të thot se populli nuk ishte patriot dhe nuk e donte Kosovën e lirë. Në anën tjetër Zahir Pajaziti do ta shtrojë pyetjën: A pajtoheni që pasi të bisedojmë me te, Adem Demaçi ta merr drejtimin politik të luftës sonë, e cila do të jetë sigurisht më e suksesëshme se ajo e LANÇ-ës. Pyetja  e dytë është se drejtimin ushtarak do t` ia rezervoimë një oficeri që ka aftësi organizative strategjike ushtarake dhe që din t` i kombinojë politikën me ushtarakën. Kurse, drejtimin diplomatik për luftën tonë të drejtë mednojmë se do ta nxierim dikend që ka përvojë në këtë drejtim.(Kujtime të Kolonel Halil Katanës).

Ramiz Alia do të ndërhyn dhe do ta pyet se çfar qëndrimi ka LDK për mundësinë e hyrjës së Kosovës në luftë? Zahiri përgjigjet: Me sa kam informata ata janë njerëz të lapsit, janë të urtë, por nuk janë të hunit e të konopit, si i kërkon lufta dhe politika aktive.

Kur Ramiz Alia e pyeti Zahirin a keni kontaktuar me ndonjë shtet mik perendimor? Zahiri do të përgjigjet: Nuk duam t` i a lidhim veti duartë . Ne po e nisim luftën. Pastaj, do të na bashkohën ata që kanë interes për popullarizim të luftës së drejtë, gjithnjë duke u mbështetur në Rrezolutën e KS OKB mbi dekolonizimin nga viti 1960; duke u mbështetur në Konventat e Gjenevës për luftën nga viti 1949. E sipas realitetit që po ngjanë në botë SHBA po duket se do të jetë superfuqi e vetme. Ne asaj politike që na njeh si komb e si popull, do t` ia msyjmë t` i imponohemi. Rruga e imponimit sigurisht se nuk do të jetë sikurse ajo e Tiranës më 1946, sepse tani kemi patriot dhe trima të shkolluar dhe të përgatitur për sakrifica të mëdha, por që fitorja do të jetë e jona. Sepse duam që pleqëritë e Berlinit më 1878, Londrës më 1912, Verasajit më 1919 dhe Parisit më 1946, do t` i prishim për gjithëmonë, pra me luftë të drejtë do t` i bëjmë copë e grimë. Shansa na është para syve, por sot nëse shprehim oportunizëm dhe politikanizëm, prap do paguajm haraq shekujsh. Kryesorja, historinë kësaj radhe nuk do ta matim as me pllambë e as me piqik, por me milimetra për çdo sksion duke e bërë realitet Doktrinën Demaçi, historinë do ta shkruajmë vet sepse: O lindja o Prendimi nëse na ndihmojnë, lufta jonë do të jetë e drejtë. Madje, ne nuk do ta hargjojmë as një minutë kohë për ideologji. Por, kjo nuk do të thot se nuk kemi ideale. Po, kemi ideale, por ato janë për një luftë të pastër dhe me elemente të neoluftës.

Lufta jonë nuk mund të imagjinohët pa një ndihmë horizontale (popullore) nga populli i Dukagjinit. Kjo do të thot se e pranojmë çdo epërsi që ka Drenica, për luftën tani dhe të traditës sidomos. Këtu në Tiranë nuk kemi ardhur, për ta mësuar historinë e doktrinave të luftës, por kemi ardhur të mësojmë artin e luftës nga oficerët patriot. Ne Shoku Ramiz, ne tani pas një kohe tragjike nepër të cilën kemi kaluar, nuk duam më e pasë fatin e tentim kryengritjës shqiptare të drejtuar nga Ruzhdi Xhaka më 2 prill 1981 në Kosovë. Ne do ta hulumtojmë çdo shansë, sepse kryengritjën më e nisë është disi fare lehtë,thonë dokrtinat ushtarake, por pas asaj nisje duhet t` ia dijmë fundin dhe epilogun. Ne, deshtimin e Kryengritjës më 1981 ia mbështesim edhe faktit se Kosova kryengritëse së pari ishte e mbylluar kah Shqipëria. Së dyti, kur t` i shtohet këtij realitti se edhe popullin nuk e kishin të gatëshëm për mejdan, atëherë na detyron që tani të mendojmë dy herë e së treti të veprojmë, por të dalim nga veprimi me fitore në shpirt dhe fitore në dorë. E kur të dya veprojnë së bashku, atëherë faqebardhësia para kombit do të shndritë si dielli, në çdo kohë.

Çka mendonte Adem Demaçi dhe çka mësohej prej tij

Siç dihet lufta ishte e vështirë dhe e gjatë si ka thënë Adem Demaçi më 1964 në Programin e LRBSH-ës, që mbeti në histori si program vizionar historik. Ne Shoku Ramiz pa Demaçin në luftë do të jemi sikur kur njeriu hynë në një punë të rënd fizike, por i mungon njëra dorë. A hyrja e Demaçit në luftë për neve është më tepër se me i pasur dy duar. E vërteta, ate populli e respekton, sepse më në fund e ka mësuar se çfar idealesh i mbronte në burg për 28 vjetë. Madje populli e ka të njohur se ky patriot është burgosur tri herë dhe kurrë nuk ka ndryshuar as kurs as pozicion për çlirimin e Kosovës. Maje, Adem Demaçi gjithëmonë ka llogaritë se Nëna Shqipëri herdo kur do të na dali krah, ashtu si na doli krah më 1972 kur me dhjeta profesor univerzitar erdhën në Kosovë dhe aty e mbollën farën e re të patriotizimit, e cila fare e kishte emrin:arsimim, flamur dhe bashkim kombëtar”.

Takimi Ramiz Alia – Adem Jashari “tet a tet”!

Ramizi: Mirë se keni ardhur kreshnikë të Kosovës dhe Shqipërisë. Adem Jashari…Luftën nuk po e nisim me shpresë se intelektualët patriot, punëtorët e vyeshëm, dhe fshatarët bukdhënës do të na bashkohën. Këta kanë mësuar dhe përjetuar kohëra të egra. Jo, lufta jonë është e vullnetarëve. Kush ka vullnet, fronti është i hapur, por jo me anarki, por i nënshtrohën diciplinës ushtrake shumë të rrebët, do të thoja Spartane për kah taktike, por Skenderbegiane për kah strategjia.Pra luftën do ta nisim në bazë të traditës: Ahmet Delis, Azem Bejtës, Shaban Palluzhës. Lufta jonë nuk do jetë gjashtë ditëshe, por do të jetë e gjatë dhe në stilin “dhëmb për dhëmb”. Po na thonë se duhët ta nisim luftën sikurse ata në Slloveni dhe Kroaci. Jo, ne do të manovrojmë një kohë, pastaj e dijmë se nuk do të jemi në paketin e luftës në mes sllavëve. E një zgjidhje në paketë, Kosovën e servon sërish në koloni.

Ramizi: Ne kemi caktuar këtë strukturë të bisedimeve për dy shkaqe: 1.I druajmë dekonspirimit; 2. Duam ta mbatim autoritetin e juej dhe të prijësve të Kosovës, a jeni të vendosur për luftë të vërtetë dhe me uniformë ushtarake. Konsiderojmë se lufta pa politikanë, dhe politikanë pa luftë, e këta së bashku pa strategji diplomatike, nuk premtojnë sukses. Pra kështu mendojnë oficerët e karierës. Ademi: Kohën dhe vendet do t` i zgjedhim ne. Ne e kemi mësuar atë betimin që ka ndodhë në xhamin e Palacit (vendlindje e Hasan Prishtinës), kur një profesor e lexoi hymnin e pajtimeve dhe rrugën kah do të shkojmë. Aty u tha: “Ejani në tubime, po shkojmë në pajtime, po nisemi simbolikisht në luftë për bashkim kombëtar”! Ne krahas luftës edhe do të mësojmë.

Ramizi, pas largimit të kreshnikëve: “Këta nuk janë persona me shkollë të mesme.Këta janë univerzitarë të lartë dhe nuk po tregojnë nga modestia. Oficeri “Sokoli”: “Jo Shoku Ramiz, këta janë shqiptarë që kanë lexuar shumë filozofi të odave, burgjeve dhe shkollës. Pra dituria e tyre është një livadh i butë me lule. A e vrenë si flasin me pezm dhe me krenari, spse luftën që po e nisin e kanë me seriozitet. Ramizi: I mësoni ju këta, po mësoni edhe ju prej tyre. Oficeri: Me siguri Kryetar!

Si do të çmohët ky dialog në Tiarnë dhe cili ishte procesi?

Historia këtë dialog në Tiranë do ta çmojë se Çështja shqiptare, po merrte epilogun e një shkolle të re të luftës për çlirimin e Kosovës, kulmi i së cilës është edhe pjesëmarrja e shumë oficerëve patriot nga niveli qendror e deri te Zonat operative.E vërteta, nga fillimi askush në Kosovë nuk kishte besuar se lufta do ta bartë fatin e Kosovës sërish në tavolinat ndërkombëtare, pra ndaras nga çështjet e republikave sllave, siç ndodhi në Konferencën e Rambujes shkurt-mars 1999.

Pas konferencës Rambujesë, pas bombardimeve 78 ditëshe të NATO-s, Serbia dhe Rusia nuk do të ndalën së montuari intriga dhe akuza të çdo lloji kundër UÇK-ës. Kulmi i asaj lufte speciale do të arrihët me themelimin e Gjykatës Speciale. Tani pas pesë vitësh të qëndrimit të katër drejtuesëve të UÇK në burgun hetues në Hagë, pritët që epilogu të marr drejtim të shpalosjës së realitetit, por që shumë çka do të varet nga qëndrimi i Gjykatës.

Çka pritët në gjykimin e vitit më 2026 në Gjykatën Speciale në Hagë?

Kësaj radhe nuk dua të analizoi luftën e UÇK-ës por do të ndalëm për t` i prezantuar shkencorisht padrejtësitë që po i bëhën Kosovës pas çlirimit (10 qershor 1999) dhe pas shpalljës së Pavarësisë më 17 shkurt 2008. Dua ta potencj se një kohë të gjatë UÇK është quajtur “terroriste”, sepse nuk kishte adresë shtetërore. E kur e fitoi adresën, se nuk është organizatë terroriste, okupatori filloi për të thurur plane kompromitimi, të cilit fenomen tragjikisht iu bashkua makineria politike, ushtarake dhe diplomatike ruse, me disa satelitë komunist të saj.

Tani për Hashim Thaçin dhe shokët e tij të luftës, për luftën e UÇK-ës, Aleanca e NATO-s e ka për detyrë të shekullit, të dali e ta spejegoi publikisht pse ishin nga 24 marsi e deri më 10 qershor 1999 aleatë të UÇK-ës në luftë, kundër Hitlerit të dytë e që ishte Sllobodan Milloheviqi. E për luftën e përbashkët flasin vet bombardimet e 1058 aeroplanëve të NATO-s për 78 ditë pa pushim.Por gjatë kësaj kohe okupatori në Kosovë i hapi 600 varreza masive për shqiptarë, barti kufoma të shqiptarëve për të humbur gjurmët e gjenocidit, madje preu me sharrë shqiptarë në vende publike, për ta frikësuar popullin. Të gjitha këto mizori i bëri me paramendim të programuar politik, ushtarak dhe strategjik, për luftëra të reja okupuese.Lidhur me këtë, dokumentët e kohës informojnë se nazifashizmi serbian, pas “ngadhnjimit në Kosovë”, do ta sulmonte:Maqedoninë, Shqipërinë dhe Bullgarinë, kejtë me qëllim që të pozicionohët edhe në Selanik, krejtë me progarm rus që t` i afrohët Stambollit sikurse më 1877, duke imponuar një paqe te re ala “Para e Shën Stefanit”, mars 1878.

Në lidhje me këtë që u tha, Bashkimi Evropian në Këshillim e Evropës do ta hap një dosje të rrezikshme për drejtësinë globale, me imponim nga Rusia. Kështu, në vend që të hulumtohën kriemt e vërteta në Kosovë, disa qarqe në Evropë filluan t` i dalin krah makinerisë serbiane, që i humbi katër luftëra, kryesisht me intriga të sajuara. Por, mbi të gjitha pjestarët e UÇK-ës si prijës të luftës me përgjegjësi ia përgjegjën çdo ftese të Gjykatës Speciale. Madje themelimin e Gjykatës Speciale KS OKB ia përplasi si mundësi që ta themelojë ose Këshilli i Evropës, ose Kuvendi i Kosovës. Dhe, kur u mblodhën faktët, u pjestuan dhe u zbritën e shumëzuam, u pa se shansat për kompromitim të UÇK-ës pa fakte janë krijimi i temave kriminale si: “Transpalntim të Organeve njerëzore nga krerët e UÇK-ës”. Ky fenomen i akuzës ishte i paparë në histori, prandaj shumë mendje të ndritura në mbar globin i tronditi. Dhe kur prokurorët e regjur e vrejtën se është fjala për rrena të fabrikuara ruso-serbe, atëherë akuzën e konvertuan prap rusët dhe serbët në akuzë si: “Ndërmarrje kriminale kundër kundërshtarëve politik”. E nuk ishte fjala për kundërshtarë politik fare, por ishte fjala për luftë të drejtë që bënte UÇK, duke i zbuluar orientimet e veta publikisht. Mbi të gjitha, kur intrigantët ruso serbian u mbështetën për muri, vektori i akuzave erdhi duke u ngushtuar. Por dihet se gjatë luftës në fillim të vitit 1999, SHBA e patën menjanuar nominimin për UÇK-ën se: “UÇK nuk është organizatë terroriste”.

Tash nëse denohen me trillime katër të burgosurit në Hagë (Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Jakup Krasniqi dhe Rexhep Selimi) po del se Madllin Ollbrajt, Vesli Klark, Riçard Hollbruk dhe mbi të gjitha Presidenti Bill Klinton që e luftonin neofashizmin serbian, përkatësiht rregjimin e Hitlerit të Ballkanit,paskan qenë të manipuluar!!! Pra të jesh njëherit aleatë i UÇK-ës, ndërsa të burgosurit që janë në Hagë, ishin drejtuesit kryesor të UÇK, vetvetiu po zbulohët se me Gjykatën Speciale nga fillimi diçka po shtremrohej. Mbi të gjitha, po të ishte UÇK  “organizatë terroriste”, shtrohët pyetja a do të pranonte Adem Demaçi (Mendela i Evropës) që ta merr drejtimin e Zyrës Politike të UÇK-ës me seli në qendër të Prishtinës. Kurrë.

Madje kur dihet se ishte fare reale se jo vetëm Adem Demaçi por edhe stafi i tij ndihmës, kanë mundur të ekzekutohën nga serbët në çdo minutë, pa pasë një grancion nga SHBA, që me drejtësi patën filluar ta drejtojnë politikën mondiale. Jo, UÇK ka pasë garancion nga SHBA se po bën luftë të drejtë në përputhje të plotë me Rrezolutën e KS OKB nga viti 1960 mbi dekolonizimin e botës. Lidhur me këtë, mendoj se drejtuesit politik, ushtarak dhe diplomatik të SHBA duhet ta marrin mandatin e dëshmisë vetëm për të vërtetën historike mbi luftën e UÇK-ës. Po këtë ndërhyrje të Amerikës që shpresojmë se do të ndodhë, bota do ta kuptojë se Gjykata Speciale në Hagë është raciste. Ajo hapur shihet se është e dirigjuaar nga makineria neofashiste serbe, me shpërndarje të dezinformatave,me siellje të dosjeve para derës së Zyreve të OVL UÇK-ës, pale mos po u dhez lufta qytetare në Kosovë, gjithnjë me shpresë se me regrutme të mercenarëve shqiptarë, duke i “nominuar” si të dëmtuar të një partie, që “paska qenë kundër luftës”, që kur përkthehet shqip del se ajo parti, paska qenë kundër çlirimit të Kosovës, e realiteti tregon se nuk ishte ashtu. Por lufta e asaj partie ishte sa politike aq edhe një filozofi civilizuese që quhej gandinste.

Tani po e shënojmë një detal nga koha  e luftës.Një mik nga Turqia pati filluar me myhybët e tij të i bëjë roje Zyres Politike të UÇK-ës në Prishtinë. Në lidhje me këtë, më 11 janar 1999 kinse rojet “turke” i paskan identifikuar dy hafije. Emrat e tyre ishin të trilluar. E vërteta këtë trillim Adem Demaçi-Baci, pa e hulumtuar çështjën deri në fund, duke e ditur se është fjala për intriga serbiane, turkun që e njihnim si figur por jo emrin,e fali. Por “turqit” e kamufluar me do “shubare”, u tregua shumë shpejtë se ishin persona të trilluar, të cilët çdo hulumtim serioz i xhevshte nga realiteti.Pra ishin intriga serbe të fabrikuara. Për ndryshe ne i kishim informatat se turqit politikisht dhe ushtarakisht ishin në anën e UÇK-ës, e që u vërtetua me rastin e fillimit të bombardimeve.

Përfundimi:Në bazë të analizës eksplikative del se lufta në Kosovë e UÇK-ës dhe e NATO-s si luftë e drejtë me një anë dhe lufta e Serbisë dhe tinzisht e Rusisë neokomuniste është një luftë e Tretë Botërore, por e kufizuar në hapsirë dhe kohë. Për ndryshe, planet e Rusisë ende bota e civilizuar nuk i ka zbuluar, sepse prapa Beogradit qëndronte tërë bulumenta e Vaselenës për krijimin e një rendi të ri rreligjioz botëror, i paraparë që më 27 maj 1999 ta mbaj Kongresin e saj të parë në Beograd. Jo vetëm kaq, gati dy muaj në Aeroportin e Moskës kanë qendruar në gjendje gadishmërie pesë (5) aeroplan rus për të bartur kufoma të shqiptarëve dhe për t` i maskuar diku në Sibir.E vërteta, hyrja e repartit rus së pari në Kosovë më 11 qershor 1999, nuk është gjë tjetër përpos një ekspozim se kush qëndronte prapa nazifashizmit serbian, të clit më 2006 iu nda edhe Mali i Zi përkundër kërcnimeve ruse, të cilat ende shpresojnë se do të kthehën në Ballkan.

Pra largimi i të gjitha republikave nga Jugosllavia që filloi me shkëputje të Sllovenisë dhe Kroacisë dhe përfunddoi me shkëputje të Malit Zi më 2006, më 2026 në Tribunalin e Hagës do të pushojnë të gjitha intrigat serbiane duke u plasuar në greminën e rrenave dhe mbeturinave të tyre histerike.

Shkrimi iu kushtohët: Adem Demaçit, Ambasadorit  Viliam Vokerit dhe Gjeneralit Vesli Kllark.

 Më 10 IX 2025

Dritan Goxhaj mendon që Perëndimi është në duart e sociopatëve narcistë

Drini.us
-
1
Dritan Goxhaj mendon që Perëndimi është në duart e sociopatëve narcistë

Dritan Goxhaj, Tiranë 

PERËNDIMI NË DUART E SOCIOPATËVE NARCISTË 

Pjesa e parë 

Amerika, nuk është i vetmi vend në këtë dynjanë tonë të rrejshme, që shpesh, sidomos në këto kohët e fundit, udhëhiqet nga sociopatët dhe narcistët. Po ashtu, edhe Izraeli me aparteidin dhe genocidin e tij të vazhdueshëm ndaj palestinezëve dhe agresionin e vazhdueshëm të tij ndaj fqinjëvë arabë vepron në të njëjtëm mënyrë si aktualisht Amerika, si rezultat i udhëheqjes sociopate dhe narciste të tij. 

Po, as Europa jonë nuk mbetet pas këtij trendi të narcizmit dhe sociopatisë; mjafton të shohësh për këtë sesi ata, të ashtuquajtur “udhëheqës” të saj, përkulen me paturpësi ndaj kërkesave amerikane edhe kur ato duket qartë që do të shkatërrojnë totalisht vetë Europën dhe, nën ndjenjën e narcizmit dhe të udhëhequr nga sociopatia që i dallon, gjithçka e bëjnë vetëm për të qënë të besueshëm  për njerëzit shumë të pushtetshëm të kësaj bote, (aktualisht ndaj Trumpit). 

Për të kuptuar më mirë sociopatinë dhe narcizmin e këtij Perëndimit, mjafton të analizojmë tre ngjarje të ndodhura në harkun kohorë të 25 ditëve të fundit. 

Ngjarja e parë ka të bëjë me mbledhjen në Paris, të ashtuquajturve “udhëheqës” Europianë, të mbledhur nga Presidenti i Francës, Makron dhe Kryeministri Britanik, Staimer, me bashk iniciaivë të Kancelarit Gjerman Mertz dhe Kryeministres Italiane, Meloni, me qëllim të formimit të të ashtuquajturit –“Koalicion i të Vullnetëshvme- për në Ukrainë”. 

Ngjarja e dytë ka të bëjë me deklaratat e lëshuara nga zyra e Komisioneres së Bashkimit Europian, Ursula Von der Lejen ,se avioni me të cilin ajo po udhëtonte në drejtim të Bullgarisë, gjoja pësoi një sulm elektronik nga Rusia, duke i bllokuar GPS avionit. 

Ngjarja e tretë ka të bëjë me sulmin e Izraelit në Doha të Katarit, me qëllim: vrasjen e gjithë udhëheqësisë së Hamasit. 

Le t’i analizojmë një e nga një këto ngjarje, të ndara në tre pjesë, duke e nisur nga ngjarja e fundit, e cila është edhe më e freskëta. 

Ngjarja e tretë – Sulmi Izraelit në Doha të Katarit. 

Dje, më 9 shtator 2025, Izraeli tentoi të vriste udhëheqjen e Hamasit në Doha të Katarit, të cilët ishin mbledhur me kërkesë të Amerikës, për të diskutuar një propozim amerikan për armëpushimin në Gaza.  

Në këtë mbledhje merrnin pjesë:  

1.Udhëheqësi i Hamasit në Gaza, Khalil Haja; 

2.Udhëheqësi i Hamasit për Bregun Perendimor, Zaher Jabarin; 

3.Kreu i këshillit SHURA të Hamasit, Muhamed Daruish; 

4.Kreu i Hamasit për jashtë vendit, Khaled Mashal  

Mbledhja e tyre bëhej në Katar, dhe kjo me kërkesë të vetë amerikanëve, të cilët, në vitin 2024, kur Katari vendosi të mbyllte zyrën e Hamasit në Doha, atëherë presidenti amerikan, Biden i kërkoi publikisht Katarit që mos ta mbyllte zyrën dhe të vazhdonte të bëntë ndërmjetësin në bisedimet me Hamasin. 

Kjo, ngaqë Katari është një aleat strategjik i Amerikës në Lindjen e Mesme, pasi aty është e vendosur baza më e madhe amerikane në rajon dhe në të cilën ndodhet edhe CENTCOM – Komanda Qëndrore e Forcave Amerikane. 

Sulmi izraelit ndaj Hamasit në Doha u bë me avjonë luftarakë, të cilët lëshuan rraketa me precision të lartë ndaj godinës ku pretendohej se ndodheshin udhëheqësit e Hamasit. 

Për të bërë këtë sulm, avionëve Izraelitë u është dashur të udhëtojnë për 4000 km, vajtje – ardhje. Për këtë mison, izraelitët nuk kanë angazhuar më shumë se dy avjonë luftarak të tipit F-15; por, që ky mision të kryhej, duhej që këta avjonë të furnizoheshin në ajër me karburant, prandaj kanë angazhauar edhe dy avionë çisternë, për ruajtjen e të cilëve ka angazhuar, të paktën, 8 avjonë të tjerë luftarakë. 

Për të mbërritur në Katar, Izraeli ka shfrytëzuar hapësirën ajrore Siriane, më pas ka hyrë në hapësirën ajrore Irakene, derisa ka dalë mbi ujrat ndërkombëtare mbi Gjrin Persik. 

Normalisht, Siria nuk ka mbrojtje ajrore dhe, që prej rrëzimit të Asadit nga Pushteti aviacioni izraelit e përdor hapësirën ajrore siriane sipas dëshirës.  

Ndërsa hapësira ajrore Irakene manaxhohet nga forcat amerikane, ndaj edhe aty izraelitët kanë hyrë e dalë sipas dëshirës. 

Ndërsa, hapësira ajrore e Katarit manaxhohet dhe mbrohet nga vetë forcat ajrore të Katarit, të cilët kanë avionë luftarakë në dispozicion dhe Mbrojtjen Kundërajrore e bëjnë nëpërmjet sistemit Patriot. 

Dhe këtu është edhe kleçka, pasi Mbrojtja Kundërajrore, pra sistemi Patriot, nuk ka arritur të dallojë aspak avjonët Izraelitë. Kjo tregon se ajo nuk ka funksionuar. 

Lind pyetja: Pse nuk ka funksionuar? 

Sepse ajo, në momentin e përshtatshëm është fikur në distancë nga CENTCOM, ngaqë Sistemi Patriot e ka një opsion të tillë – kjo ishte edhe një nga arsyet pse turqit nuk morrën Patriot, por S400- sepse në çdo kohë amerikanët mund ta fikin atë. 

Dmth, Izraeli sulmoi ushtarakisht Katarin, një aleat të Amerikës dhe nën mbrojtjen e armëve amerikane të kontrolluara prej tyre. 

Ky sulm i Izraelit, i cili nuk ia arriti qëllimit ndaj Hamasit në Katar, është një veprim sociopatësh dhe narcistësh të cilët përveç interesit të tyre personal, dhe mburrjes që do bënin në rast të suksesit, nuk sjell asnjë lloj avantazhi: as taktik, as strategjik e as politik, as për Izraelin e as për Amerikën. Ky akt terrorist i Izraeli ka edhe njw tw mirë, sepse i gjithw njerwzimi botwror po bindet për çdo ditë e më shumë, se Izraeli është thjesht një shtet terrorist i drejtuar nga sociopatë dhe që nuk duhet në asnjë mënyrë të kihet marëdhënie më këtë lloj shteti e etniteti. 

Ndërsa, për Amerikën, kjo është një katastrofë diplomatike, pasi tregon se Amerikës nuk mund t’i besohet për asgjë; ngaqë ajo sot udhëhiqet nga një narcist, i cili mendon vetëm për lavdinë e tij, dhe aspak për imazhin e Amerikës.  

Në këtë mënyrë e me këto veprime, vetëm se dëmtohet totalisht besueshmëria dhe reputacioni amerikan, jo vetëm në Lindjen e Mesme, por në gjithë botën, dhe se askush nesër nuk ka për ta marrë më seriozisht Amerikën, si dhe të gjithë ata që ndihen të pasigurt nga kjo lloj pabesie amerikane do mundohen të gjejnë aleanca të tjera, të cilat mund t’ju japin garanci egzistence. 

Pse askush nuk do besojë më tek Amerika? 

Sepse, siç edhe e shpjegova më lart, nuk ka asnjë mundësi teknike që ky sulm të ketë ndodhur pa miratimin direkt të Presidentit të Amerikës, si Komandant i Ushtrisë Amerikane, pasi vetëm me urdhër e dijeni të tij, forcat izraelite kanë mundur të navigojnë hapësirat ajrore të vendeve të cilat manaxhohen nga Amerika, dhe vetëm me dijeni e urdhër të Presidentit Amerikan mund të fiket sistemi “Patriot” në Katar. 

Por ky sulm nuk ia arriti qëllimit. Pse? 

Dikush e ka sinjalizuar Hamasin për këtë sulm izraelit. 

Kush, vallë, mund ta ketë lajmëruar kryesinë e Hamasit, për këtë sulm ndaj tyre? 

Vetëm tre vende e kanë mundësinë ta bëjnë atë, në atë rajon: Irani, Rusia dhe Kina. 

Rusia ka në bazën ajrore të Hmeimit, në Siri, sistemin S400, dhe është ajo që ka dedektuar e para lëvizjen e avjonëve izraelitë, si dhe drejtimin e tyre, pasi ky sitem mundet t’i indetifikojë abjektet fluturuese deri në distancën 600 km, pra deri në mes të Irakut ka mundur të bëjë gjurmimin e tyre me S400; pastaj, nga aty ka mundur ta bëjë me anë të satelitëve, por edhe me anë të sistemit tjetër S400 që ka instaluar në Iran, në centralin bërthamor të Busherit. 

Edhe Iranianët kanë mundur t’i gjurmojnë avionët izraelitë, në momentin kur ata kanë hyrë në hapësirën ajrore të Irakut, e që janë drejtuar drejt Gjirt Persik.  

Po kështu, zbulimin e këtyre avjonëve kanë mundur ta bëjnë edhe dy anijet Kineze të zbulimit, të vendosura para 6 muajsh në Gjrin Persik. 

Gjithashtu, si rusët edhe iranianët, kanë lidhje direkte me Hamasin, pasi të dyja e njohin atë organizatë si Organizatë Çlirimtare, si dhe kanë edhe marëdhënie politike dhe diplomatike me të.  

Duke pasur dijeni, që Kryesia e kësaj Organizate ka qënë e mbledhur dje në Katar, për diskutime, nuk ju është dashur shumë kohë për të bërë një kalkulim të thjeshtë arithmetik, se ku shkonin ata avjonë izraelitë; prandaj, menjëherë nëpërmjet kanaleve të tyre direkte me Hamasin kanë bërë të mundur largimin nga godina të udhëheqësisë së tyre, duke e dështuar kështu gjithë operacionin e Izraelit. 

Kjo tregon qartësisht që atë zonë, tashmë e kontrollojnë të tjera forca globale, dhe me këto veprime Amerika vetëm rrezikon të mbetet në të ardhmen e afërt thjesht një mysafir i padëshiruar në atë rajon. 

Ps: Dy aleatë të ngushtë të Amerikës (Turqia dhe Arabia Saudite) i janë ankuar Amerikës: pse ka lejuar që një aleat tjetër i ngushtë i sajë (Izraeli), të sulmojë një aleat tjetër të ngushtë të tyre, Katarin.  

Kësaj i bje muhabet pa bereqet.  

10.9.2025 

1...457458459...1,767Faqja 458 nga 1,767