Kreu Blog Faqe 627

Ramazani, muaj kur makineria islamike vë në lëvizje mekanizmat e trushpërlarjes antishqiptare

Drini.us
-
0
Ramazani, muaj kur makineria islamike vë në lëvizje mekanizmat e trushpërlarjes antishqiptare

Iftari politik në rrugët e qytetit të Kamenicës (Dardanes) para disa vitesh.

Nga: Ardian Jezerci

Të nderuar bashkatdhetarë,
Ata që mendojnë se ramazani është thjesht një muaj agjërimi, e kanë gabim! Çdo vit, ramazani është periudha gjatë së cilës makineria islamiste vë në lëvizje mekanizmat e saj më të fuqishëm të indoktrinimit/trushpërlarjes.
Studime të ndryshme mbi radikalizimin tregojnë se gjatë këtij muaji, mesazhet ekstremiste përhapen me një intensitet të pashembullt. Sipas Middle East Institute, organizatat islamiste e përdorin ramazanin si një mjet propagande për të rritur rekrutimin dhe për të forcuar ndikimin e tyre në shoqëri.
Po ashtu, raportet e Counter Extremism Project tregojnë se grupet xhihadiste si ISIS dhe Al-Qaeda kanë rekrutuar luftëtarë dhe kanë kryer shpesh sulmet e tyre më të mëdha gjatë ramazanit, duke e konsideruar këtë muaj si “kohën më të bekuar për xhihadin”.
Në Kosovë, ky fenomen i indoktrinimit maksimal është po aq i dukshëm: gjatë ramazanit, diskursi fetar në xhami dhe rrjete sociale bëhet më agresiv. Në studio televizive, hoxhallarët shtojnë thirrjet për një “rikthim te vlerat islame”, ndërsa ndikimi turk dhe arab rritet ndjeshëm përmes veprave pseudo-humanitare.
Në këtë klimë të ndezur, disa faqe të shqyera të Kuranit në rrugët e Prizrenit shërbejnë si një pretekst ideal për të përhapur histerinë kolektive. Por kush përfiton nga kjo? A është ky një akt i sinqertë revolte i një qytetari, apo një ngjarje e inskenuar për të ushqyer narrativën e “persekutimit të myslimanëve”?
Sidoqoftë, historia ka treguar se islamistët përdorin çdo mjet (duke përfshirë edhe vrasjet) për të ruajtur kontrollin mbi masat, dhe ramazani është momenti i tyre më i fuqishëm për ta bërë këtë.
Shqiptarët duhet të hapin sytë: ata që duan një komb të tjetërsuar dhe të përkulur përpara dogmës nuk do të ndalen, por as ne nuk duhet të ndalemi në mbrojtjen e identitetit tonë kombëtar.
Shqiptarët nuk kanë nevojë për një fe që i bën të huaj në tokën e tyre, por për një besim që i lidh me rrënjët e tyre të vërteta.
Ejani, PAGËZOHUNI edhe ju!
Mund të jetë një imazh i teksti që thotë "LIDHJA SHOIPTARE PER RIKTHIM NE KATOLICIZỄM 00) ร้มม 十 YICE メラハーキ ME SELI MESELINEBRUKSEL NE BRUKSEL"

Kur avokati Spartak Ngjela flet qesim

Drini.us
-
5
Kur avokati Spartak Ngjela flet qesim

Eshref Ymeri

Në emisionin “Breaking” të kanalit televiziv “Top Channel” të datës 28 shkurt, moderatorja, zonja Fiori Dardha, kishte ftuar për intervistë avokatin e njohur Spartak Ngjela. Intervistën moderatorja e hapi me konfliktin Rusi-Ukrainë, duke shtruar pyetjen se si mund të zgjidhej. Për habinë e atyre teleshikuesve që e njohin historinë e marrëdhënieve mes këtyre dy vendeve, avokati deklaroi:

“Duhet të kemi parasysh një gjë që Rusia nuk shkëputet nga pushtimi i Ukrainës. E ka ëndrrën e vet shekullore. Kanë një lidhje të veçantë me njëra-tjetrën, historike. Janë pothuajse një popull. Mund të ndryshojnë pak dialektet…”.

Pra, sipas avokatit Ngjela, rusët dhe ukrainasit na qenkan pothuajse një popull! Por për ta vërtetuar një gjë të tillë me fakte historike, ai nuk vazhdoi më tej. Edhe moderatorja duhej ta kishte pyetur se si e argumentonte ai një pohim të tillë. Në dialekte ndryshojnë me rusishten edhe serbishtja, edhe bullgarishtja, si gjuhë të familjes sllaviane, por as serbët, as bullgarët nuk janë pothuajse një popull me rusët.

Në respekt të teleshikuesve, duhet bërë një “shtegtim” drejt historisë së marrëdhënieve ruso-ukrainase, në mënyrë që të dalë në dritë e vërteta dhe që avokati Spartak Ngjela të ketë kujdes herë tjetër për të mos folur qesim, se nuk është hera e parë që ka folur kësisoj.

[Rastet, kur avokati Spartak Ngjela ka folur qesim nëpër studiot televizive, janë të shumta, por këtu do të mjaftohemi vetëm me tre prej tyre:

        “Kur, pas pesëdhjetë vjetësh, mësuesi do të pyesë nxënësit në klasë se kush ka qenë Donald Lu, nxënësit do t’i përgjigjen se ai ka qenë ambasadori amerikan i vitit 2016 që na ka shpëtuar nga abuzimi i gjatë çnjerëzor i pushtetarëve të korruptuar” (Citohet sipas: “Ngjela: Ja si do të përgjigjen nxënësit se kush është Donald Lu”. Gazeta “Mapo”. 04 maj 2016).

“Ngjela zbërthen mesazhin e Kim: Berisha do ekstradohet në SHBA, vendimin e ka marrë FBI”. Intervistë në News 24. 02 gusht 2021.

        I ftuar në TV “Të pashoq” më 10 prill 2024, Spartak Ngjela ka thënë: Blinkeni ka deklaruar: “Ne do t’jua heqim korrupsionin shqiptarëve”.

Do të ishte mirë që moderatoret dhe moderatorët e kanaleve televizive, që e ftojnë në studio këtë avokat të lajthitur nga trutë, të mos e lejojnë të flasë mbroçkulla, të cilat ksehasin edhe fëmijët e kopshteve, ose të mos e ftojnë më për intervista se është bërë si gjellë e thartuar].

Marrëdhëniet mes Kievit dhe Moskës janë shoqëruar me mjaft ngjarje të rënda që kanë lënë gjurmë të thella në vetëdijen kombëtare të popullit ukrainas. Ne kemi një informacion të pasur për natyrën e këtyre marrëdhënieve, të cilat kanë kaluar nëpër një spirale tragjike. Por në këto shënime nuk dëshirojmë të shfletojmë informacionet personale nga burime të mirfillta ukrainase, në mënyrë që të mos i lëmë shteg vetes të bëjmë vlerësime që ndokujt mund t’i tingëllojnë si subjektive, aq më tepër që ushqejmë shumë urrejtje ndaj politikës ruse, e cila tradicionalisht, duke filluar që nga Kongresi i Berlinit (1878), Konferenca e Londrës (1913), Traktati i fshehtë i Londrës (1915), ka mbajtur dhe vazhdon të mbajë një qëndrim tejet armiqësor ndaj kombit shqiptar në tërësi dhe ndaj Republikës së Dardanisë në veçanti, deri edhe në ditët tona.

Prandaj e quajtëm me vend t’i drejtohemi një materiali mjaft interesant të një analisti ukrainas, i cili, duke u mbështetur mbi fakte historike, hedh mjaft dritë mbi arsyet e vërteta se pse ukrainasit kanë urrejtje për rusët. Analisti i nderuar quhet Vadim Gontarenko, i cili u është drejtuar rusëve me një letër të hapur që në vitin 2014. Ja përmbajtja e letrës:

“Marrëdhëniet e tendosura mes ukrainasve dhe rusëve kanë qenë të përhershme. Ato nuk janë krijuar sot, ato shkojnë larg, e kanë zanafillën që nga kohët e Rusisë Kieviane, kur princët rusë që gjoja i përkisnin së njëjtës etni, thereshin me njëri-tjetrin që si e si të hidhnin në dorë fronin e Kievit.

Megjithatë, nuk kemi ndër mend të futemi thellë në histori. Do ta fillojmë nga viti 1618, kur hetmani  (komandant i trupave kozake, – E.Y.) ynë lavdimadh Sahajdaçni (1582-1622), së bashku me zaporozhasit e vet të lavdishëm, i kalli datën Rusisë dhe për pak sa nuk pushtoi Moskën. Unë mendoj se pikërisht që asokohe rusët i kanë marr zët ukrainasit. Dhe kjo është e kuptueshme: moskovitët asokohe i mbushën pantallonat.

Mandej pasoi beteja në afërsi të Konotopit (qytet i krahinës Sumskaja në verilindje të Ukrainës – E.Y.), kur një tjetër hetman i shquar, Vigovski (1608-1659) u dha dërrmën trupave cariste. Kanë pas qarkulluar llafe asokohe se cari rus kaq keq i paskej mbushur pantallonat, saqë ia kishte mbathur nga Moska, nga frika se mos kozakët do të shkonin për të hedhur në dorë shpirtin e tij mëkatar.

Paskëtaj kanë qenë jo të pakta betejat e ukrainasve në aleancë herë me polakët, herë me turqit, herë me suedezët, herë me gjermanët kundër rusëve. Prandaj nuk pijnë ujë hipokrizitë dhe rrëfenjat me përralla për “miqësinë shekullore mes popujve vëllezër”, sepse, në të vërtetë, nuk ka pasë ekzistuar kurrfarë miqësie. Sepse ata, me të cilët ju gjoja keni pasur miqësi, nuk kanë qenë ukrainas dhe djalli e merr vesh se kush kanë qenë ata, sepse ukrainasit e vërtetë asnjëherë nuk hynin në marrëdhënie miqësore me ata që iu kanë bërë të liga.

Po, po! Dhe nuk është nevoja të shtrembëroni turinjtë dhe t’i hapni sytë kokërdhok nga qielli. Ju menduakeni se treqind vjet bashkëjetesë në një shtet të vetëm kanë qenë periudhë idilike fund e krye, se, demek, ukrainasit dhe rusët kanë jetuar në paqe dhe në lumturi? Por ne, ukrainasit, nuk jemi të këtij mendimi. Ne e mbajmë mend shumë mirë sesi carët tuaj, bashkë me careshat tuaja, ndalonin përdorimin e gjuhës sonë, se si ata po e shfarosnin vetvetësinë (identitetin) tonë, duke mos lejuar përdorimin e emërtimit “Ukraina” (që do të thotë krahinë kufitare dhe që në fundin e shek XVIII rusët filluan ta quanin “Rusia e Vogël” – E.Y.) dhe “ukrainas”, duke i zëvendësuar ato me emërtimet idiote “Rusia e Vogël” dhe “rus i vogël”; se si sundimtarët tuaj i torturonin me armën e urisë stërgjyshërit tanë dhe i vrisnin për të vetmen arsye se ata donin të jetonin të lirë në shtetin e tyre të pavarur.

Çdo ukrainas normal e di dhe e mban mend një gjë të tillë. Kurse ata që i mohojnë të gjitha këto fakte, ata vetëm ukrainas nuk janë.

Prandaj, në qoftë se dëshironi që ukrainasit të mos ju urrejnë më, në qoftë se keni qejf ta ktheni atë që nuk ka pasë ekzistuar kurrë, ja se çfarë duhet të bëni: cari juaj i gjithë Rusisë Vovoçka Putin le të vijë në Kiev, të kalojë në Sheshin Meidan (ukrainasit e quajnë Maidan, fjalë kjo me prejardhje nga persishtja që emërton çdolloj mjedisi të hapur, parku apo sheshi në tërësi – E.Y.), të bjerë në gjunjë dhe, në emër të të gjithë popullit rus, t’i kërkojë ndjesë popullit ukrainas… Pastaj le të shporret nga toka jonë e shenjtë. Dhe, në ikje e sipër, le të ndalet në çdo qytet, në çdo fshat dhe të kërkojë ndjesë për të gjitha ato të liga që carët, perandorët dhe sekretarët e përgjithshëm kanë bërë në tokën e Ukrainës!

Dhe po të ndodhë me të vërtetë një gjë e tillë (për çka unë dyshoj shumë), ne, ashtu qoftë, do të fillojmë të miqësohemi me ju dhe do t’i harrojmë fyerjet e vjetra. Atëherë mund të flitet për ndofarë lidhjesh ekonomike (dhe për asgjë më tepër). Por kjo nuk përbën fakt se ne do të japim pëlqimin për gjësend tjetër. Sepse ne kështu jemi si popull: të keqen nuk e kujtojmë, por na duhet ta regjistrojmë. Prandaj mos u sillni shumë ashpër me ne: vlerat evropiane ne i kemi shumë më për zemër sesa ato euroaziatke…” (Citohet sipas: Vadim Gontarenko. “Pse ukrainasit kanë urrejtje për rusët”. Faqja e internetit “UAINFO”. 22 shkurt 2014).

Kur mbaruam së lexuari këtë letër të analistit Vadim Gontarenko, menjëherë na erdhi ndër mend një strofë mjaft kuptimplote nga një poezi e poetit të shquar kombëtar ukrainas Taras Shevçenko (1814-1861), të cilin perandori Nikollai I (1796-1855), për përmbajtjen e poemës “Ëndrra”, e pati ndëshkuar rëndë, duke e degdisur në stepat e humbura të Kazakistanit dhe të Kirkizisë për kryerjen e shërbimit ushtarak:

Brune, bëni qejfin tuaj,

Por jo me moskalë*,

Se moskalët janë të huaj,

Janë duke ju tallë.

Pra, zanafilla e konflikteve politike mes këtyre dy shteteve është shumë e hershme. Shovinizmin  rusomadh, gjatë shekujveб e ka pasë brejtur gjithmonë një smirë dhe një xhelozi e tmerrshme ndaj Ukrainës, e cila ka qenë dhe mbetet kryevtra e kulturës sllavianolindore. Kjo për arye se Kievi është themeluar në vitin 482, kurse Moska është themeluar 665 vjetë më vonë, në vitin 1147. Madje edhe Moskën e pati themeluar princi ukrainas, Juri Dollgoruki (1090-1157). Heroi kombëtar i popullit ukrainas, Bogdan Hmelnjicki (1595-1657), në Kuvendin e Perejasllavit, të mbledhur më 18 janar 1654, shpalli bashkimin me Rusinë, mbi bazën e të drejtave të barabarta në kuadrin e dy shteteve të përbashkëta. Por pas vdekjes së Hmelnjickit, shovinizmi rusomadh e zhduku dokumentin e firmosur prej tij që vërtetonte barazinë e plotë mes të dy shteteve, me qëllim që ta shndërronte Ukrainën në koloni të vetën. Ishte pikërisht pabesia e shovinizmit rusomadh ajo që e detyroi të birin e Bogdan Hmelnjickit, Juri Hmelnjickin (1641-1685), t’i shkëpuste lidhjet me Rusinë. Më vonë Ukraina përsëri ra nën zgjedhën e carizmit rus, zgjedhë kjo që vazhdoi deri në Revolucionin e Tetorit, por që u bë edhe më e egër nën sundimin e komunistëve sovjetikë. Aq e vërtetë është kjo, saqë në fund të viteve ’20 të shekullit të kaluar, në Ukrainë shpërtheu një lëvizje e fuqishme me prirje nacionaliste, që kishte si qëllim kryesor arritjen e pavarësisë me çdo mjet. Kriminelët bolshevikë u hakmorën egërisht kundër popullit ukrainas nëpërmjet kolektivizimit të detyrueshëm dhe grumbullimit të dridhit po në mënyrë të detyrueshme gjatë viteve 1929-1932, çka solli si pasojë vdekjen nga uria të 3,2 milionë njerëzve.

Kaliforni, 03 mars 2025

—————————–

       *Fjala moskal është nofkë përbuzëse që u qe ngjitur rusëve shekuj më parë në Ukrainë dhe në Bjellorusi.

Protestojmë kundër presioneve ndërkombëtare ndaj politikanëve tonë, ngase ky presion jo vetëm që po na huton dhe zhgënjen, por edhe po na dezorienton

Drini.us
-
1
Protestojmë kundër presioneve ndërkombëtare ndaj politikanëve tonë, ngase ky presion jo vetëm që po na huton dhe zhgënjen, por edhe po na dezorienton

Xun Çetta, Zvicër

Një ftesë publike, me pak sqarime ;
Kam menduar se kemi mësuar mjaft nga e kaluara, por, ja se po del fakti se, nuk kemi mësuar aq sa mos të nxitojmë e që si pasojë bëjmë prap lëshime.
Parase, të shkoja në Kosovë muajin e kaluar, më ftuan në disa takime, në mënyrë që ta bëjmë sa më shpejtë një organizim proteste në Bruksel. Pas konsultave për qëllimin e protestës, unë konfirmova pajtimin tim por, do ta konsultojmë edhe ftesën si dhe në emer të kujt për këtë protestë ta lëshojmë.
Ndodhi ajo që unë, u dasht të shkoj për Kosovë, pas ardhjes time, kuptova se këshilli organizativ, jo i zgjeruar ashtu si e kisha preferuar, kishte marrë vendim, dhe ftesën e njëanshme e kishte bërë për publike. Pas publikimit të saj, më ftojnë me marrë pjesë më 08.03.2025 në protestën e Brukselit.
Kur lexova ftesën, tashmë publike, thjeshtë nuk u pajtova, por nuk jam aj i cili e pengoj protestën me pikat e miratuara, nuk e bojkotoj atë se atje do duhemi mundësisht sa më shumë të jemi, se është protestë (ndonëse e vonuar) që bëhet për të mirën e vendit tonë; protestë kryesisht e menduar si presion mbi faktorin ndërkombëtar të cilët, presion mbi politkan tonë tutje mos bëjnë, ngase kjo po na shqetëson.
Sqarimi se si reagova unë në ftesën e bërë tashmë publike nga këshilli organizativ, ku unë mungova :
Të nderuar
Mendoj se, po të isha në parapërfundim dhe publikim të ftesës, do ta preferoja në këtë formë ftesa më qenë nga pervojat e gjata e them, aq më parë sot, kur protesta gjithëperfshirëse duhet më qenë e di a se si, njëanshmeria në opinion po na kushton, a në emër të përgjithshmës protestën e bëjmë.
Tani e di, se pas publikimit të ftesës është vonë, por ta shoh qka me të tjerët mund bëj. Kështu, si më poshtë ftesën do ta kishim bërë, i sigurtë në suksesin gjithëpopullor.
Jo LPK më ca shoqata në Belgjikë, por :
Lëvizja kombëtare në perbërje të disa organizatave, dje ilegale e sot legale, bashkë më shoqatat tona në Mergim, dhe veprimtar i simpatizant të rezistëncës tonë kombëtare, konformë situatës aktuale, ato e bëjnë këtë ftesë :
1-Protestojm kundër presioneve ndërkombëtare mbi politikanë tonë, ngase ky presion, pastaj, po na konfronton me politikanët tonë.
2-Protestojmë kundër shkeljes së të drejtave të Shqiptarëve në Preshevë, Bujanovc e Medvegjë, ku qysh dihet botërisht tashmë, edhe dokumentat nga zyrët e gjendjes civile për regjistrim, Serbia i ka zhdukur e nen dry regjistrimin po e shtin.
3-Protestojmë kunder shkeljës së të drejtave të Shqiptarëve në Maqedoninë e Veriut ku në ligj e kanë të drejtën e dy gjuhësisë, ligj ky të cilin as me gjuhë e as më flamur kombëtar, shqiptarët nuk don t’i barazon aty ku në trojët e veta punojnë, jetojnë, veprojnë. Thjeshtë, kërkojm që ligjin për këto të drejta, jo ta mbajnë të mbyllur nën sirtar, por, në kushtetutën e shtetit ligjin ta akomodojnë.
Për më shumë, shpresoj të shihemi, lexojmë e dëgjojmë më 08.03.2025 ora 14 në Place de Leuxembourg BRUKSEL
Është momenti ti harrojmë se kush më vetëdije a pa të, thjeshtë të prirë nga qëllimi i mirë edhe gabojmë.
Ftojmë mërgimtarët tonë, pa prishur plane as punë të veta, që kush e ka kohën e mundësinë, kësajë here si fillim i ri pas lufte, atje me qenë e hera të tjera, nëse politika e plogsht ndaj neve nuk ndryshon, ne mund fillojmë më protesta ashtu si në kohën kur ishim të pushtuar.
Në kordinim më shumë shokë tjerë, pa dallim subjekteve, organizatave a shoqatave në Mërgim, unë bëra këtë ftesë-publikim.
Pak foto këtu nga e kaluara jonë në arkiv, ta kujtojm jetën e cila na shkoj, më protesta pa u ndal.
Luzern 03.03.2025
Xun Çetta
Reagim i Redaksisë së Drinit, 
___
Kjo nismë për protesta paqësore ndaj gjendjes së palakmueshme në Kosovë dhe në viset shqiptare, përkrahet plotësisht nga Redaksia e Drinit, duke qenëse ka një kohë të gjatë, të thuash që nga paslufta, që mungojnë protestat që synojnë njoftimin e eopinionit europian e qeverive përkatëse kahdo në Europë e botë, ndaj gjendjes së shqiptarëve në Atdhe. 
Redaksia e Drini i përkrahë këto protesta paqësore dhe vazhdon të mbetët e hapur që në faqet e saj t’i pasqyroj hollësisht protestat eventuale. 
Me respekt:
Udhëheqësia e portalit Drini

Përse në Maqedoni nuk shkruhen emrat e shqiptarëve siç janë?

Drini.us
-
0
Përse në Maqedoni nuk shkruhen emrat e shqiptarëve siç janë?

Dr. Anna Hida, Romë

(Nushe Zhuba)

Shumë pyetje ia drejtoj vetës, por nuk marr përgjigje. Nuk është puna për tu dukur nacionaliste, por dikush ka gjetur një mënyrë krejt të veçantë për të na zhdukur… Kjo sidomos ndodh me shqiptarët e Maqedonisë…!

E ftuar në një shkollë, thirrem nga sekretarja e shkollës e cila më thotë: Kemi dy fëmijë vëlla e motër shqiptarë që vijnë nga Maqedonia. Të dytë kanë mbiemra të ndryshëm nga njëri-tjetri. Shtrohet pyetja se , a janë fëmijë të të njëjtit baba? Shpesh ndodh që nëna të jetë martuar dy herë – vazhdon sekretarja, por mbiemri është i ngjashëm, mirëpo mbaresa në fund është e ndryshme. Po, iu përgjigja, janë fëmijë të të njëjtit baba e të së njëjtës nënë, të dy prindërit e këtyre fëmijëve janë shqiptarë.

Po , jo, thotë se mbiemri i djalit mbaron ndryshe e i motrës ndryshe? I thashë se në Maqedoni, fatkeqesisht, komandojnë sllavët-maqedonas që i kanë të gjitha, ndërsa ata që emigrojnë janë vetëm shqiptarët, sepse sllavët e Maqedonisë janë të paktë ata që emigrojnë , dua të them se nuk janë sllav këta fëmijë. Në të gjithë botën emrat e personave, shteteve, deteve, lumenjve shkruhen jo ashtu siç shqiptohen, por ashtu siç janë të shkruara…

Përse shqiptarët duhet të ndjekin traditat bullgare, ku femra merr emër mbiemër femëror e mashkulli emër mbiemër mashkullor?

Tek shqiptarët, ashtu si tek italianët – francezët, mbiemri është i njëjtë për të gjithë fëmijët e një babai…Përse shqiptarëve duhet t’u ndryshohet mbiemri?!

E njëjta gjë për emrat me dh, th, gj, zh. Psh. emri Xhemal në shqip është Xhemal i shkruar e duke qenëse se personi është shqiptar, duhet të shkruhet Xhemal me shkronja latine, ndërsa në pasaportat e shqiptarëve ky emër shkruhet DZEMAL me shkronjat sllave.

Mbiemri Hasallari, përse njëherë e shkruajnë Asallari e njëherë Hasalari, biles dhe kur u thuhet se është shkruar gabim, përgjigjja është:

“E do kështu apo se do pasaportën apo dokumentin që kërkon”. Një farë kërcënimi ndaj atyre që me të drejtë ndjehen të ofenduar, sepse emri nuk u shkruhet siç duhet. Nuk është vështirë për t’u kuptuar. Kur të kalojnë shumë vite dhe brezat që vijnë , do kërkojnë nëpër Arkiva , do u thuhet, nëse kërkoni sllav ok, po nëse kërkoni shqiptarë s’ka më shqiptarë sepse këta emra janë të gjithë sllav, dhe janë vetë personat (shqiptarët) që i kanë pranuar ashtu…

Vëllezër të Maqedonisë, ai që ndihet shqiptarë, t’i shkruaj emrat mirë, të mos ndodhë, siç ndodhi në Manastir, ku shumë familje u tretën e u humbën dhe pse ishin familje të para ndër shqiptarë, sot nuk egzistojnë më. E di që ndodheni mes zjarreve, por të parët tanë na lanë një pasuri që nuk blihet as nuk shitet; tokën dhe gjuhën, na e lanë amanet dhe amanetin nuk e tret as dheu.

Në respekt të ligjeve të vendeve ku jetojmë, por pa humbur asnjëherë , dinjitetin, gjuhën e kulturën që na dallon….

Të veprojmë e t’i korrigjojmë gabimet, sa nuk është vonë…!

Pse nuk ia pranoj mikes vlerësimin e saj për mua si atdhetar…?!

Drini.us
-
1
Pse nuk ia pranoj mikes vlerësimin e saj për mua si atdhetar…?!

Nga: Gjergj Kabashi

Një mike me shkroi me 1 mars 2025 se “të çmoj për atdhedashurinë…”.
Të them të drejtën une që jam vetëm gazetar kritik, nuk i kam në qef vlerësimet e tilla, edhe kur më bëhen nga njerëz dashamirë, sikurse ajo.
E vërteta është se atdhedashuria nënkuptohet dhe se atdhetare/atdhetar duhet të jemi të gjithë, pa asnjë përjashtim.
Nëse Ti/Une apo Ai se duam vendin tonë, atë e do tjetërkush.
E don si të vetën ai shtet që se heq Ligjin e Luftës me Shqipërinë apo shteti tjetër që nuk e njef Kosovën e pavarur.
Apo shteti i tretë që po të islamizon dhe “ti” e shikon si i marrë islamizimin dhe shfytyrimin e vendit tënd…?!
Në këtë vlerësim qëndron një e vërtetë tjetër, fatkeqësisht mjaft e hidhur, se, në Shqipëri, Kosovë e kudo që jetojnë Shqiptarët atdhetari/atdhetarët konsiderohen njerëzit NAIV, se antishqiptarizmi i pavetëdijes sonë mendon se vetëm ai që vjedh, që vret e ban të zeza të tjera “pa mund kush t’i bëjë asgjë”, vetëm ai qenka atdhetare e atdhetar apo superatdhetar…!
Megjithëse isha gazetari më me vepër hulumtuese përpara lufte, “atdhetarët dhe profesionistët e tillë”, u munduan të më vrisnin me uri dhe t’i paraqisnin përpjekjet e mija profesionale të kota, “punë të një naivi!”.
Prandaj, “deri në të ardhmen”, pra deri në vetëdijësimin tonë që se dij se kur mund të ndodhë, nëse më quani atdhetar , nuk ua pranoj vlerësimin e tillë !
Hahaa!
Fundja ne duhet të mos jetojmë shumë në frazat tona, fraza që i kemi mësuar përmendësh në jetë prej familjeve tona, nga shteti/shtetet tona , që edhe sot e kësaj dite nuk e kanë propagandën shtetërore dhe kombëtare, ashtu si e kanë të tjerët përreth nesh.
***
Një televizion i Kosovës, Dje, e kishte dhënë si kryelajm pseudofaktin se në Konispol, në kufi me Greqinë, qenka ndërtuar xhami dhe pas atij lajm “parësor” , e kishte dhënë “lajmin dytësor” rreth përkujtimit të 581 vjetorit të “Besëlidhjes së Lezhës” !
Lajmi për “Besëlidhjen e Lezhës”, nuk paskësh qenë aq i rëndësishëm, sikurse “karshillëku” me xhami në KUFI me Greqinë apo si “karshillaku” tjetër, po me xhami, që mendojnë ta bëjnë ndaj serbëve në pjesën veriore të vendit tonë, mu tek Ura e Ibrit, në Mitrovicë.
E kam thënë dhe e rithem në vazhdimësi: Fanatizmi fetar dhe partiak, janë kartvdekja e kombit shqiptar.
Prandaj, secili prej nesh kot “gjuan me zemra” , kur nuk ke (kemi) zemër dhe as mendje me e pa të vërtetën, atë të vërtetë të njëmendt që duhet të ekzistoj për neve, që duhet të na përkujtoj se nuk duhet të flejmë “në shtretërit” e fanatizmave partiak dhe religjioz , se , përderisa ti, une apo tjetri flejmë , tjetri ti meremeton dhe i ndërton xhamitë (apo kishat ortodokse) për interesat e veta, që janë shtimi i islamistëve-turkofilëve e helenistëve.
Andaj , ty , mike, të falemnderoj që më çmoke e vlerësoke për atdhedashurinë time, por ta them që ta dijsh mirë se une jam vetëm gazetar kritik, gazetar që e pranoj gabimin kur e bëjë dhe që pres kritika të bazuara për pikëpamjet e mija për opinionin publik.

Përvetësimi i Gjergj Kastriotit duhet t’ua marrë shqiptarëve rrënjen historike

Drini.us
-
0
Përvetësimi i Gjergj Kastriotit duhet t’ua marrë shqiptarëve rrënjen historike

Daut Dauti, historian, Londër

Shkrimtari Jusuf Buxhovi, është i njohur si njëri ndër prozatorët më të shquar e më produktivë shqiptarë, si dhe ndër gazetarët më të shquar të “Rilindjes” si korrespondent nga Gjermania vite me radhë dhe publicist me penë të mprehtë që ka trajtuar temat e kohëve dramatike të shpërbërjes së ish-Jugosllavisë dhe rrugën e Kosovës drejt pavarësisë. Por dy dekadat e fundit ka botuar një serë librash nga fusha e historisë për të kaluarën e Kosovës dhe shqiptarëve, në kompletin “Kosova” (deri tash botuar në 8 vëllime) si dhe në studimet “Maqedonia nga antika deri te koha jonë” dhe “Dardania – antika, mesjeta, janë një kontribut i jashtëzakonshëm, që e bën ndër autorët më produktivë edhe në fushën e historiografisë. Në kohët turbulentë në të cilat kaloi Kosova, nuk mungoi as kontributi politik, sepse ishte ndër themeluesit e Lidhjes Demokratike të Kosovës, forcës së parë politike në vigjilje të pluralizmit me në krye dr. Ibrahim Rugovën.
Jusuf Buxhovi është ndër ata intelektualët i cili është vazhdimisht vrojtues i proceseve shoqërore dhe historike dhe shpesh ka çka t’i thotë publikut.
Këtë intervistë e zhvilluam me shkas pas një vendimi të qeverisë së Greqisë për ta shpallur Skënderbeun “hero kombëtar grek”, që rastisi me një “akademi shkencore” në Prilep të Maqedonisë, ku disa autorë maqedonas edhe një herë bëjnë përpjekje për ta përvetësuar si maqedonas, një tendencë edhe më e hershme.
-Z. Buxhovi, historia shqiptare, pra e kaluara, ka qenë dhe mbetet një fushë “e pambrojtur” sa duhet, sepse shpesh na paraqiten “grabitqarë” që atë që ne pretendojmë se është e jona, të na e marrin. Cak i këtyre sulmeve janë figura madhore si Skënderbeu dhe Nënë Tereza?
J. Buxhovi: Ka shumë arsye pse ndodhë kështu. Por, këtu duhet përmendur dy faktorë ndërlidhës që mundësojnë këtë dukuri. Ato janë politike dhe kuazishkencore. Faktori politik në njëfarë mënyre është i natyrës parashtetërore, pararendës në këtë ecuri, meqë në hapësirën europiane, nga fillimet e shekullit XIX e këndej, i mbështetur mbi konceptin sllavo-ortodoks të Rusisë, u ka krijuar platformën shteteve (Greqisë, Serbisë, Malit të Zi dhe Bullgarisë) në procesin e shembjes së Perandorisë Osmane. “Naçertanja” serbe, “Megaloidea” greke dhe “Lëvizja bullgaromadhe” këtyre shteteve ua kanë përcaktuar planimetrinë hegjemoniste, që kryekreje është mbështetur në grabitjen e etnisë shqiptare, asokohe nën Perandorinë Osmane e shkapërderdhur në katër vilajetet evropiane (të Kosovës, Shkodrës, Manastirit dhe Janinës).
Krijimi i këtyre shteteve mbi këto platforma si dhe gjenocidet e kryera prej tyre ndaj popullatës shqiptare gjatë dhe pas shembjes së Perandorisë Osmane, është dashtë ta kenë edhe “mbulesën historike” dhe shpirtërore, të mbështetur mbi mite dhe falsifikime të njohura, siç është ai i “shtetit mesjetar serb” në Kosovë, Kishës ortodokse serbe në Kosovë, mandej doktrina helene e megaloidesë “me tapi nga antikiteti”, e të ngjashme. Kuazishkenca, në Beograd, Athinë, Moskë dhe përreth me metodat e njohura të falsifikimeve të dokumenteve kishtare të rishkruara kryesisht në shekullin XIX, thuajse i kanë përjashtuar shqiptarët nga historia europiane, paçka se ata janë në themelet e antikitetit të saj dhe faktor tepër i rëndësishëm gjatë Bizantit dhe pranimit të krishterimit në Ilirik tetë shekuj para invazuesve sllavë. Kështu, një popull me histori të ngjeshur nga antikiteti, është zhveshur nga historia e tij mijëvjeçare për t’u kthyer në një “turmë të mjegulluar ardhacakë” bashkë me osmanët, në ndihmesë të ekspansionizmit osman!
Pa u zgjatur në stereotipat e këtyre falsifikimeve që erdhën dhe vazhdojnë të jenë të tilla nga Akademia Serbe e Shkencave, Akademia Greke dhe ajo ruse e së voni edhe nga ajo maqedonase, kjo kornizë kuazishkencore, me ndonjë përjashtim, vazhdon të dominojë në qarqet shkencore botërore! Shpërbërja e ish-Jugosllavisë dhe realitetet e reja që u krijuan prej saj, jo vetëm që nuk i ndaluan këto trendë antishkencorë, por ato u shtuan me daljen në skenë të faktorit politik shqiptar në anën e Perëndimit (me dy shtete: Shqipëri, Kosovë) dhe të shfaqjes së tyre si faktor i pakapërcyeshëm në shtetin e Maqedonisë, ndonëse me statusin e pakicës.
Ky kapërcim historik është shqetësues për kundërshtarët e shqiptarëve, të cilët i frikësohen faktorizimit të tyre rajonal dhe proceseve tashmë të pandalshme integruese të tyre në rrafshin kombëtar në përputhje me rrethanat e reja, që doemos duhet të jenë demokratike dhe në pajtim me perëndimorët dhe interesat e tyre gjeostrategjike dhe gjeopolitike në rajon. Andaj, ky zhvillim synohet të pengohet ose parandalohet disi duke i paraqitur si “grabitqarë” të historive “të huaja”, lavdisë dhe heronjve “të huaj”, siç paraqiteshin dje si “grabitqarë të tokave të huaja”! Nuk është aspak e rastit pse Skënderbeu shfaqet herë hero serb, herë bullgar, herë maqedonas e së voni edhe grek! Nuk është e rastit pse mbi këtë hipotekë, Kosovës i janë përvetësuar objektet e kultit të krishterë (manastiret ortodokse, si ai i Deçanit, të Pejës, Graçanicës e të tjera) të mbrojtura madje edhe nga UNESC-o si “trashëgimi shpirtërore serbe”!
Mbi këtë hipotekë bëhen përpjekje që, me përvetësimin e figurave të tyre madhore historike, shqiptarët të dezintegrohen nga brenda, pra të humbin besimin te personalitetet e tyre të lavdishme historike mbi të cilat u ngrit shqiptarizmi dhe platforma e Rilindjes Kombëtare, e cila edhe më tutje mbetet formulë e ridefinimit të neoshqiptarizmës në rrethanat e reja. Kontestimi dhe përvetësimi i tillë, po ashtu, ka për qëllim edhe përçarjen e shqiptarëve nga brenda, në mënyrë që identiteti kombëtar të zëvendësohet me atë fetar. Andaj, nuk është e rastit se në periferinë e mendësisë shqiptare kryeheroi i tyre të shikohet “me dyshime” nga përvetësimet nga jashtë dhe thashethemet nga brenda rreth origjinës së tij herë “serbe”, herë “bullgare” e herë “greke”. Kësaj i kanë ndihmuar edhe sjelljet e disa mediokreve nga radhët e institucioneve shkencore shqiptare, me ç’rast, në emër të gjoja rishqyrtimeve historike, nga jashtë, u pranuan edhe ndërhyrje në tekstet tona shkollore!
-Të kthehemi konkretisht te figura e Skënderbeut. Janë të njohura pretendimet e botës sllave për ta trajtuar si sllav. Së pari janë autorët serbë, e dekadave të fundit, janë ndërlidhur disa autorë maqedonas. Së voni, qeveria greke e ka shpallur si “hero kombëtar grek”!
J. Buxhovi: Siç u tha edhe mësipër, ky agresivitet ndaj historisë shqiptare, nuk është as i rastit e as jashtë qëllimeve politike. Duhet të prek shtyllat kryesore historike të shqiptarëve (mohimi i përkatësisë ilire, përjashtimi i tyre nga mesjeta me çka trajtohen si “mbetje të fundamentalizmit islamik” , antiperëndimorë e të ngjashme), në mënyrë që në rrethanat e konsolidimeve europiano-perëndimore në rajon (veçmas atyre veriatlantike), ku nuk përjashtohen proceset e integrimeve shqiptare në formën siç u përmendën më sipër, t’u hiqet çfarëdo përkrahje e perëndimorëve atyre.
Natyrisht se përvetësimi i Skënderbeut, bashkë me mohimin e tij si hero kombëtar shqiptar, paraqet pikën më të ndjeshme të lëndimit apo edhe rrënimit të përkatësisë perëndimore dhe qytetërimit europian. Mohimi ose përvetësimi i Skënderbeut ka për qëllim që shqiptarëve t’u rrënohet shtylla kryesore identitare kulturore dhe historike, që i lidh me përkatësinë perëndimor në rrethanat e pushtimeve osmane, kur ai shfaqet si i vetmi që nisi luftën kundër tyre.
Në këtë luftë, ndër më të mëdhatë e kohës, kur popujt tjerë kishin pranuar nënshtrimin, ndërsa shumë nga fuqitë katolike mesdhetarë të kohës, silleshin si vasalë të osmanëve ose mbanin lidhje tregtare me ta, Skënderbeu shfaqet si mbrojtës i vetëm i krishterimit, po edhe themelues i shtetit të Arbrit, të cilin Skënderbeu, jo rastësisht e lidhte me mbretërinë maqedonase dhe atë të Epirit, siç pasqyronte dhe përkrenarja e tij. Këto komponentë përbëjnë emblemën shpirtërore, kulturore dhe shtetërore shqiptare.
Andaj, këto përvetësime dhe denigrime nuk kanë gjithaq të bëjnë me të kaluarën, por me frikën nga e ardhmja shqiptare, e bashkimit të tyre politik dhe shtetëror mbi platformën e historisë së përbashkët mijëvjeçarë. Ajo që këto ditë, u tha nga një urim që Shqipërisë i erdhi nga Ministrisë së Jashtme e Greqisë rreth Skënderbeut “hero i përbashkët”, nuk është urim, por një mesazh për ndërhyrjen historike te grekëve në historinë shqiptare, që do të thotë se shteti shqiptar vihet në pengun e Greqisë përballë çfarëdo ndryshimi.
Avazi i mohimit të shqiptarëve në Maqedoni nga Akademia Shkencave Maqedonase dhe disa historianë përreth, është shumë më drastik nga përvetësimet e natyrës diplomatike greke të Skënderbeut, ngaqë, tek e fundit, Shqipëria është shtet sovran dhe në NATO, gjë që askush nuk mund t’ia rrezikojë ekzistencën. Ndërsa shqiptarët në Maqedoni, përkundër asaj që paraqesin një popullatë autoktone, thuajse e barabartë me atë maqedonase, ende nuk trajtohen si popull shtetformues, po si pakicë “e shkëputur nga etnia”, pikërisht siç trajtohen edhe nga Akademia e Shkencave Maqedonase!
Ky diskurs manifestohet në realitetin shoqëror, institucional dhe politik, meqë barazia kushtetuese, që u takon sipas referendumit të vitit 1992, nga politikanët e papërgjegjshëm shqiptarë, manipulohet me “barazinë ligjore të gjuhës shqipe” në përputhje me varësinë e numrave! Ky tretman kushtetues, edhe përfaqësimin politik të shqiptarëve në strukturat qeveritare në të gjitha nivelet, biznese e të tjera, nuk e përkthen në barazi faktike politike dhe institucionale pa komponentin e barazisë kushtetuese në preambulën e saj, pos që ata i kthen në instrument të politikës maqedonase për interesa të veta!
-Ku qëndron problemi, te ata që duan ta përvetësojnë, apo te ne që nuk dimë ndoshta ta mbrojmë Skënderbeun? A u jemi përgjigjur sa duhet deri tash në mënyrë të faktuar, apo është e kotë, duke pasur parasysh “pamjaftueshmërinë” e fakteve historike në aspektin identitar?
J. Buxhovi: Problemet janë të dyanshme, por me pasoja të njëanshme – për shqiptarët. Nuk është këtu puna që nuk dimë të mbrojmë Skënderbeun, kur atij prej kohësh historia europiane dhe botërore ia ka dhënë vendin e vet si “kryqtar i krishterimit” dhe “zot i Arbrit”. Puna është që politika shqiptare në Tiranë dhe Prishtinë, prej kohës nuk po sillet në përputhje me atë që përfaqëson figura historike e Skënderbeut, pra identitetin tonë historik dhe shpirtëror perëndimor, që ishte edhe në qendër të shqiptarizmit nga koha kur u kthye në program të lëvizjes kombëtare për pavarësi.
Sot, bota shqiptare, ndonëse me dy shtete të pavarura (Shqipërinë dhe Kosovën) ndodhet në sferën e Perëndimit (Shqipëria madje në NATO), politikisht dhe kulturalisht nuk po shfaqë sa duhet këtë përkatësi. Madje, në disa raste, në aleanca të fshehura me islamin politik, po sillet në petkun e Orientit! Kjo ka bërë që të në disa pjesë, ku shihet ndikimi i hegjemonizmit serb (në Luginë të Preshevës, Sanxhak dhe në disa ambiente shqiptare në Maqedoni), të shfaqet dukuria e konvertimit të identiteti kombëtar në atë fetar, pikërisht siç e ka kërkuar edhe Çubrilloviqi në Elaboratin e vitit 1937!
-Jemi marrë me probleme historiografie përmes kompletit të veprave “Kosova” në përpjekje për t’i plotësuar disa zbrazëti që sipas jush historiografia ”zyrtare” nuk ka qenë sa duhet agile. A qëndroni në vlerësimin se institucionet tona shkencore e akademike në Tiranë e Prishtinë e më gjerë duhet të bëjnë më shumë, sidomos sa i përket autoktonisë së shqiptarëve që të tjerët na e mohojnë, Ku qëndron problemi?
J. Buxhovi: Puna ime në “Kosovën” në tetë vëllime si dhe në studimin “Maqedonia nga antika deri te koha jonë” dhe “Dardania – antika, mesjeta”, paraqet një përpjekje individuale për ta paraqitur historinë Kosovës si pjesë e historisë shqiptare, ku Dardania, në kuadër të trinomit mbretëror Ilir Maqedoni-Dardani-Epir, shfaqet si qendër e saj, siç ka qenë në të vërtetë. Natyrisht se ky kundrim ka kërkuar lirimin nga diktati ideologjik dhe kornizat e historiografisë serbe si dhe paragjykimet e historiografia institucionale në Tiranë, e cila historinë e shqiptarëve e ka rrudhur në historinë e shtetit shqiptar, me çka nga trashëgimia antike janë përjashtuar Mbretëria e Maqedonisë, ajo e Epirit, ndërsa Kosova është rrudhur në gjysmë kapitulli!
Natyrisht se kjo qasje ka kërkuar rishqyrtime dhe të rishkrime thuajse në të gjitha kohët, prej nga konfrontimet kanë qenë të pashmangshme me tezat antishkencore të historiografisë serbe, rreth gjoja shtetit mesjetar serb në Kosovë, që nuk ka ekzistuar asokohe dhe autoqefalisë së kishës ortodokse serbe, që po ashtu nuk ka ekzistuar, e që një autonomi e përkohshme nga Peshkopata e Ohrit midis viteve 1219-1275, është manipuluar si “autoqefali”!
Është edhe koha e Perandorisë Osmane dhe ajo e Rilindjes kombëtare deri te pavarësia, që ka kërkuar një shikim jashtë konceptit bardh-zi, pra që faktet historike të mos ngatërrohen me realitetet jetësore e as e kundërta. Puna ime shumëvjeçare në këtë projekt ka marrë fund. Tri vëllime të “Kosovës” janë përkthyer në anglisht dhe, bashkë me librin “Maqedonia nga antika deri te koha jonë”, kanë zënë vend në kuadër të literaturës alternative për historinë e Evropës Juglindore në universitetet amerikane, gjë që është një konfirmim punës sime shkencore në suazat ndërkombëtare.
Por, përkthimi i veprës sime në anglisht dhe tretmani i saj në qarqet akademike, krahasuar me literaturën që vjen nga Beogradi, Moska, Athina dhe qendrat tjera, është si një pikë uji në det, ngaqë një vepër e vetme duhet të konfrontohet me qindra të tjera antishkencore. Andaj, nuk është për t’u habitur se lufta për përvetësimin e figurave tona të rëndësishme, zhvillohet paskrupullt anash, ngaqë mungojnë vepra e autorëve shqiptarë në raftet e bibliotekave dhe instituteve të rëndësishme botërore ku legjitimohen të vërteta historike.
Është e habitshme, madje, që kur kemi dy shtete shqiptare dhe dy akademi shkencash, që punësojnë dhjetëra e dhjetëra bashkëpunëtorësh shkencorë me tituj bombastikë akademikë, që paguhen mirë e mirë, nuk kemi ende një përgjigje kompetente historiografie gjithë gënjeshtrave dhe qasjes antishkencore që i bëhet nga jashtë historisë sonë! Madje, jo vetëm që nuk kemi përgjigje për to, por vazhdohet pranimi i diktatit të tyre kundër nesh. Kjo vlen veçmas për limitet e historiografisë sonë institucionale ndaj gënjeshtrave të historiografisë serbe rreth gjoja shtetit mesjetar serb në Kosovë, të identifikuar me Rashën e Nemanjës, kur një pjesë e madhe e autorëve të Bizantit dhe burimet e Vatikanit e identifikojnë si Rasia, Rasca e të tjera si zhupani të pavarura, jashtë çdo lidhje me shtetin e imagjinuar serb në mesjetë!
Madje edhe përkatësia e tyre Tribale, që ceket nga perandori i Bizantit Kantakuzeni dhe kronistë të tjerë të Bizantit, injorohet në përputhje me konvertimin e tyre në serbë! Nuk është vetëm kjo çështje që e ngarkon historiografinë tonë me përgjegjësinë e rishqyrtimeve. Janë edhe të tjera, nga antikiteti dhe, veçmas tretmani i Maqedonisë dhe i Epirit në kuadër të mbretërive ilire dhe jo të përjashtimit të tyre! Këtyre çështjeve u shtohet edhe ajo e lidhjes së ilirëve me pellazgët si dhe ato të dyndjeve të popujve, me çka ndryshon optika e deritanishme e imponuar nga shkolla tradicionale e sllaviste e Vjenës, që gjurmët tona historike të kërkohen gjetiu (të shkapërderdhura tek të tjerët, veçmas te sllavët) në vend se të jetë e kundërta, që historitë e të tjerëve të kërkohen te ne, si bërthamë e antikitetit.
-Në fund, edhe një pyetje për një problem“të brendshëm”, shqiptar. Si i vlerësoni debatet për gjuhën standarde. Është fakt se gjuha shqipe po ballafaqohet edhe me teza se është imponuar gjuha e ish-diktatorit po forcohet, ndërkaq nuk janë pa argumente zërat që thonë për gegërishten e flijuar etj. Ka vite që akademitë dhe institucionet gjuhësore po përpiqen të veprojnë në këtë drejtim, por ka një frikë nga ballafaqimi me problemet dhe nga kahja e padëshiruar eventuale? Si të dilet nga kjo situatë? Ku e shihni zgjidhjen.
J. Buxhovi: Gjuha paraqet indin identifikues të një kombi. Rilindja jonë kombëtare jo rastësisht u mbështet te gjuha si kod i bashkimit politik dhe shoqëror. Pra, gjuha ishte ai faktori që i determinoi kulturalisht dhe politikisht me platformën e lëvizjes kombëtare që çoi te pavarësia e shtetit shqiptar më 1912. Gjuha shqipe i mbajti të ngjizur shqiptarët në Kosovë dhe Maqedoni, pas shkëputjes së tyre të dhunshme nga shteti i përbashkët, edhe atëherë kur ajo ndalohej dhe mohohej.
Duhet theksuar se Jugosllavia e Titos, ndryshe nga mbretëria jugosllave, që ndalonte gjuhën shqipe në shkollim dhe administratë, në përputhje me platformën e barazisë klasore, lejoi informimin në gjuhën shqipe si dhe shkollimin në gjuhën shqipe, në shkollat fillore si të detyruar, ndërsa nga vitet e gjashtëdhjeta, gjuha shqipe përfshiu edhe shkollimin mesëm për të vazhduar pak më vonë deri te nivelet universitare.
Përdorimi i gjuhës shqipe në arsim, informim, kulturë dhe administratë, kërkonte dhe një standard unifikues. Kjo ndodhi në vitin 1972, në Kongresin e Drejtshkrimit në Tiranë. Për kohën, ishte kjo një e arritur historike që i dha shtysë të madhe bashkimit të bashkimit kulturor dhe politik shqiptar.
Me shpërbërjen e Jugosllavisë si dhe krijimin e rrethanave të reja që çuan te shteti i pavarur i Kosovës, hapja shqiptare shtroi edhe nevojën për një shqyrtim kritik të standardit të gjuhës shqipe jashtë qëndrimeve politike, siç ishin ato të viteve të shtatëdhjeta, kur dialekti toskë shërbeu si platformë për standardin e gjuhës. Por, nevoja që të rishikohet standardi në mënyrë që të përafrohen dy dialektet e shqipes, pa u rrënuar koncepti i përbashkët, nxori në pah qëndrime të kundërta: në njërën anë mbrojtësit e standardit nga çfarëdo rishikimi, dhe në tjetrën anë, ata që rishikimin e shikonin si një veprim të natyrshëm, meqë gjuha është e gjallë.
Pra mungesa e një marrëveshjeje midis Akademive të Tiranës dhe asaj të Prishtinës për mbajtjen e një Kuvendi të ri të gjuhës, ku do të shqyrtohej përvoja e kaluar dhe do të hapeshin edhe çështjet e plotësimeve unifikuese, ku edhe gegnishtës së anashkaluar do t’i kthehej vendi në sfondin e përgjithshëm të standardit, ka krijuar një gjendje barrikadimi të panevojshëm. Në këso rrethana, është e pashmangshme shfaqja e iniciativave të ndryshme, që mund të bëhen të dëmshme, po qe se nuk u jepet përgjigje e niveleve akademike dhe shkencore.
Mund të them, se si shkrimtar që iu ka gëzuar standardit kur u aprovua, me kalimin e kohës, në romanët e mia, kam filluar ta kthej pjesoren e gegnishtës dhe shumë nga idiomat e këtij dialekti, që paraqesin pasuri gjuhësore. Si shkrimtar, ndjej përgjegjësi që vepra ime të paraqesë gjithë pasurinë e gjuhës sonë, pa kufizime. Këtu, nuk më hy në punë standardi…
(“Fjala e lirë”, 22 dhjetor 2022)

“Kufiri i ëndërres” se si udhëtohej me tren nga Shqipëria në Kosovë, në reportazhin futuristik para mëse 27 vitesh

Drini.us
-
0
“Kufiri i ëndërres” se si udhëtohej me tren nga Shqipëria në Kosovë, në reportazhin futuristik para mëse 27 vitesh

Me tren udhëtohej nga Shqipëria në Kosovë  para mese 27 vitesh në reportazhin futuristik “Kufiri i ëndrrës”  që kam shkruar në fundvitin 1997, botuar në 3 Janar 1998 në Prishtinë në gazetën e rezistencës e pjesë e lëvizjes e luftës për liri e pavarësi “Bujku”, kryeredaktor i parë-themelues i së cilës isha. Kështu fillonte reportazhi:

 Një qiell i akullt hënor po mbushej me dritën e mëngjesit mbi Dukagjin. Ishte imazhi që po i fanitej prej dritares së trenit, që me rrugën nga Janina e kishte kaluar edhe natën. Vajza nga Lurasi, që po mbaronte studimet në Gjirokastër, për herë të parë po udhëtonte në veri të atdheut, në kërkimet, për punim diplome, të kufijve të botës shqiptare nëpër shekuj. Nëpër pjesën e hekurudhës së sapondërtuar po hynte në Gjakovë.

“Sapo e paskam kaluar kufirin e hekurt që ishte dikur midis Shqipërisë dhe Kosovës”, ishte mendimi i parë që i erdhi pas zgjimit nga dremitja në ulësen e kupesë. “Ishte si fundi i botës, kufiri fatkeq që i ndante shqiptarët…”…

Ishte ky reportazhi i tretë i ardhmërisë në kohën e viteve të rënda të okupimit, kur me shkrimet futuristike e shihja dhe e përshkruaja Kosovën e së ardhmes, të lirë, shtet, të ëndërrave.

I pari ishte reportazhi futuristik me titull “Një ditë e një viti që vjen”, i shkruar dhe  dërguar nga Prishtina drejt Tiranës në 27 Dhjetor 1995.

Ndërsa, reportazhi i dytë futuristik ishte “Udhëtimi për në Prizren…”, botuar në Prishtinë e Tiranë në 31 Dhjetor 1996.

Shumë nga ato që shkruaja në reportazhet futuristike atëherë e që dukeshin si ëndërra,  që ishin ngjarje të fantazuara-parashikuara, tashmë janë realizuar në Kosovën e lirë nga Qershori 1999 dhe të pavarur nga 17 Shkurti 2008.

Ky ishte reportazh i para mëse 27 viteve:

KUFIRI I ËNDRRËS

(Reportazhi i Ardhmërisë – III)

Behlul Jashari, Prishtinë

Një qiell i akullt hënor po mbushej me dritën e mëngjesit mbi Dukagjin. Ishte imazhi që po i fanitej prej dritares së trenit, që me rrugën nga Janina e kishte kaluar edhe natën. Vajza nga Lurasi, që po mbaronte studimet në Gjirokastër, për herë të parë po udhëtonte në veri të atdheut, në kërkimet, për punim diplome, të kufijve të botës shqiptare nëpër shekuj. Nëpër pjesën e hekurudhës së sapondërtuar po hynte në Gjakovë.

“Sapo e paskam kaluar kufirin e hekurt që ishte dikur midis Shqipërisë dhe Kosovës”, ishte mendimi i parë që i erdhi pas zgjimit nga dremitja në ulësen e kupesë. “Ishte si fundi i botës, kufiri fatkeq që i ndante shqiptarët…”

Tek po përpiqej ta maste me sy madhësinë e qytetit ku po ndalonte treni, më shumë e pëlqente një krahasim të përsëritur shumë vjet: “Kosova brenda vitit shtohet për një qytet, lind fëmijë aq sa ka banorë Gjakova”.

Zbriti vetëm për pak  sa t’i shkelin këmbët në tokën e Kosovës, që nga Çamëria e parafytyronte si një takim me legjendën… “Rekord i arit në Trepçë”, ishte titulli me shkronja të mëdha në ballë të faqes së parë të botimit të mëngjesit të njërës nga gazetat që i mori t’i lexojë në vazhdimin e rrugës për në Prishtinë, ku kishte paralajmëruar arritjen për atë ditë…

Nga qendra hekurudhore në Fushë-Kosovë nëpër metronë që çon në Prishtinë arriti në Qytetin Studenti. E gjeti lehtë Zyrën e Shërbimeve Studentore, që i kishin thënë se ndodhet pranë Fakultetit Filozofik, para të cilit nga larg shihet një përmendore e lartë e Naimit.

“O, po, ju kemi pritur, e kemi marrë telegramin tuaj, ku keni paralajmëruar një qëndrim studimor. Ju kemi siguruar vend në konviktin e studentëve nr. 9”, i tha plot përzemërsi sekretarja e Zyrës Studentore.

Zyra, që e priste plot mirëpritje, po i bënte një përshtypje të veçantë me fotografitë e pikturat e varura nëpër mure, si në një ekspozitë.

“Është një pjesë e historisë”, i tha nikoqirja, duke i treguar në veçanti pamjet nga demonstratat studentore të viteve 1968, ‘81…  ’97…

Pikturën, që ishte aty e kishte parë origjinalin në Galerinë Kombëtare në Tiranë. Është “Molla e Kuqe”, një shenjë e paharrueshme e gjeografisë e historisë shqiptare.

“A do të hyjë edhe Molla e Kuqe në punimin tënd të diplomës, ajo ishte shenjë e kufirit me serbët?” – pyeti nikoqirja.

“Pikërisht edhe për Mollën e Kuqe jam nisur këndej”, tha studentja që kishte marrë udhën e largët, deri te “kufiri i ëndrrës”. Shprehja “Kufiri i ëndrrës” i erdhi nga titulli i një libri me motive të dëbimit të shqiptarëve nga Sanxhaku i Nishit në vitet 1877-78…

Gjumi e kishte zënë derisa po shfletonte një atlas të gjeografisë shqiptare, dhe ishte zgjuar herët për të shkuar në Bibliotekën Kombëtare e Universitare. Rrugës u ndal në një klub studentësh, që me kafenë e mëngjesit të shfletojë gazetat e ditës. Më shumë u ndal në shkrimet që lidheshin me interesimet e saj. Gazeta “Rilindja” paralajmëronte se “së shpejti do të fillojnë bisedime shqiptaro-serbe për rirregullimin e kufirit”, ndërsa gazeta “Bota shqiptare” shkruante se “rritet përditë e më shumë numri i shqiptarëve në Turqi që kërkojnë të kthehen në tokat prej nga janë shpërngulur të parët e tyre”…

Gjithçka kërkoi në Bibliotekë ia sollën nga arkivat në tavolinë. Kishte kaluar shumë orë shfletimi e kërkimi të përgjigjes në pyetjen se kah do të ketë qenë vija e kufirit të natyrshëm shqiptar në veri para vitit 1877, para dëbimeve masive të mbi një milon a më shumë shqiptarëve nga Sanxhaku i Nishit?

Kronikat thoshin: “Elementi shqiptar më së shumti jetonte në Qarkun e Toplicës. Toplica shtrihej në mes të Jastrebovcit të Vogël, në veri të Kopaonikut, në perëndim të Sikobicës, maleve të Arbanasit, i afrohej Moravës Jugore”… Kronikat përmendnin Jabllanicën, Qarkun e Toplicës e të Nishit, të Pirotit… “Elementi shqiptar shtrihej edhe përtej Sanxhakut të Nishit”, thoshin disa kronika, e disa të tjera se “kalonte edhe  lumin Moravë”…

Gjithë ato vende që përmendnin kronikat i kishte vijëzuar në një hartë, dhe po kërkonte vendin për të vënë shenjën e Mollës së Kuqe.

Si nga një shetitje në histori po dilte nga Biblioteka, ku do të kthente edhe disa herë ditëve të ardhme. Kishin mbetur edhe vetëm pak minuta deri në orën e takimit me shoqen e shokët që sapo i kishte njohur në Prishtinë.

E pritnin në kafiterinë “Orëjeta”, ballë hotelit “Evropa”, prej nga do të shkonin në Teatrin e Operës e Baletit, për të parë një shfaqje të trupës së artistëve nga Shkodra…

Qielli i akullt sikur po shkrihej bardh në errësirën mbi dritat e neonit shesheve e rrugëve të qytetit. Po reshte një borë e butë. Mbi bredhin e madh plot ditëza në rrugën “Nëna Tereze” nga bora që e kishte mbuluar nuk mund të shiheshin më të gjithë numrat e fundit të urimit. Mund të lexohej vetëm: Gëzuar Vitin e Ri dymijë e…”

Mbishkrimi mbi bredh ia përkujtoi të shkojë në telekom t’ia urojë në telefon Krishtlindjet familjes në Luras, dhe t’u paralajmërojë mikpritësve në Prizren shkuarjen në festimin gjithëkombëtar të pritjes së vitit jubilar të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit, kuvendit historik për kufijtë e atdheut. Sa shumë vjet kishin kaluar…

(Botuar në Gazeta “Bujku” Prishtinë – e shtunë, 3 Janar 1998, faqe 6)

https://ata.gov.al/2025/03/01/hekurudha-durres-prishtine-balluku-perfundon-studimi-i-fizibilitetit-i-hapet-rruga-realizimit/

Me rastin e 40 – vjetorit të vdekjes së Dr. Don Gaspër Gjinit (1930 – 1985)

Drini.us
-
0
Me rastin e 40 – vjetorit të vdekjes së Dr. Don Gaspër Gjinit (1930 – 1985)
Don Lush Gjergji, Prishtinë
___
In memoriam:
Miq të pikëlluar dhe të ngushëlluar: Dikush tha: Vetmia, mos të them vdekja,  është shoku më i mirë për njerëzit e ngritur!
Kështu ndodhi edhe me Don Gaspër Gjinin tonë. Para 40 viteve, saktësisht me 7 mars 1985, në një ditë të zymtë dhe me mot të ligë, erdhi lajmi i keq për ne: në spitalin e Beogradit ka ndërruar jetë,  ka kaluar në amshim meshtari ynë i vyeshëm, njeri i cili për ta ndriçuar historinë e Kishës Katolike dhe të Popullit tonë, nuk kurseu asgjë,  natë ditë punoi, hulumtoi, gjurmoi, ku diti dhe s’diti, dhe me veprën e tij postume, “ Historia e ipeshkvisë Shkup – Prizren nëpër shekuj”, DRITA, 1992, vërtet u bë “pasqyra” jonë. Ai shkroi histori, u bë histori, mbeti në histori, si dijetar, urtar, me dijen e Solomonit, urtinë profetike, guximin e Davidit, mirësinë dhe dashurinë e Shën Nënës Tereze, gjithnjë  në shërbim të së Vërtetës dhe Jetës.
Sot jemi këtu, prapë të bashkuar dhe vëllazëruar, kokë me kokë, zemër me zemër, për ta kujtuar meshtarit gojëmbël, predikatarin e famshëm, njeriun që aq fort e deshi Zotin, Kishën Katolike, Popullin Shqiptar, mbarë njerëzimin, me shpirtbardhësi dhe bujari shembullore.
Dr. Don Gaspër Gjini lindi në Ferizaj më 24 shtator 1930, u shugurua meshtar me 2 korrik 1955, kurse kaloi në amshim më 7 mars 1985, do të them në moshën më të mirë të jetës, punës dhe hulumtimeve, 55 vjeçar, tërësisht i dorëzuar Atit tonë të mirë.
Pjesën më të madhe të jetës ia ka kushtuar veprimtarisë baritore, shërbimit meshtarak, kryesisht në Shkup dhe në rrethinë, pa e lënë kurrë anesh as veprimtarinë shkencore, në veçanti studimet historike dhe të drejtësisë kishtare.
Kurorëzimi i hulumtimeve shumëvjeçare është kryevepra e tij, “Historia e ipeshkëvisë  Shkup – Prizren nëpër shekuj”, që është botuar kroatisht në vitin 1986, ndërsa në gjuhën shqipe 1992. Kjo vepër, përpos shqipes dhe kroatishtes, është botuar disa hera edhe në gjuhën anglishte, me përmbledhje edhe në disa gjuhë tjera evropiane. S’mund të harrohet se me mjeshtri, përkushtim, fe dhe dashuri ka përpiluar edhe librin e begatshëm e tejet të qëlluar “Shujta shpirtërore”, që pati disa botime në botën shqiptare, libër ky që ka gjetur vend në mendje, duar dhe zemër të shumë besimtarëve tanë kudo në botë.
Po ashtu duhet përmendur dhe përkujtuar edhe disa artikuj studimor në revistën tonë DRTA me titull: Thërrmija historike dikur nëpër Kosovë, të cilat i ka ndërpre sëmundja  dhe vdekja e hershme.
Por kurrsesi s’mund ta harrojmë edhe veprimtarinë e tij baritore, meshtarake, si predikatar i palodhshëm dhe i paluhatshëm, guximtar i së vërtetës, Fjalës dhe Porosisë së Zotit, si kujdestar i zellshëm për të sëmurë, si babë i mirë dhe zemërgjerë për të varfër, kryetar i gjyqit kishtar ipeshkëvor, si shtyllë dhe bashkëpunëtor tejet i frytshëm në redaksinë e DRITËS, si mësues dhe prijës i shumë priftërinjve të ri, si meshtar dhe njeri që jetoi dhe veproi për Zotin, për të afërmin, për çdo njeri.
Ne sot dhe gjithmonë krenohemi me Ty, si birin dhe vëllain tonë, si njeri që na zbardhe fytyrën dhe na nderove, na bërë krenarë që jemi të krishterë dhe shqiptarë, që nga zanafilla e krishterimit e deri në ditët tona, dikur si ilirë, më vonë si arbër, sot si shqiptarë.
Seneka i mençur pat thënë kështu: “Puna më e madhe në jetën e njeriut është gjetja e kuptimit të jetës dhe të vdekjes”.
“Ciceroni thotë: “Vdekja është e tmerrshme vetëm për at që me atë humbin çdo gjë.”
Gothe thoshte kështu: “Besoj thellësisht në pavdekësi dhe mu për këtë jam i qetë.”
Shën Avgustini thotë: “Nuk mund të vdes keq ai që ka jetuar mirë!”
Shëlbuesi ynë Jezu Krishti kështu e ka përballuar jetën dhe vdekjen: “Unë jam të ngjallurit dhe jeta. Kush beson në mua, edhe nëse vdes, do të jetojë. Edhe kush jeton e beson në mua, nuk do lë vdesë kurrë. A e beson ti këtë?” (Gjn 11,  25 -26)
Ti, Don Gaspër i dashur, e ke gjetur këtë Rrugë, i ke besuar kësaj të Vërtete, dhe besoj dhe uroj ta kesh gjetur dhe shijuar këtë Jetë – në Jezusin e ngjallur!
Koha po kalon, për dikë shpejt e për dikë ngadalë. Shpresuam se koha do t’i  shëronte disa varrë, sidomos kalimin tënd në amshim…  Mirëpo ndodhi e kundërta: sa më tepër që po kalon koha, aq më shumë po na mungon Ti si vëlla meshtar, dijetar, historian dhe jurist!
Tani përmendorja jote në oborr të Kishës në Ferizaj, vepër e skulptorit të famshëm Agim CAVDABASHËS (1944 – 1997), flet, thërret dhe dëshmon për jetën dhe shërbimin tënd, me fytyrë  dhe personalitetin me plot optimizëm, gjithnjë i gjallë në kujtimet tona dhe te Zoti: je në mesin tonë, në mend dhe në zemra, sidomos në uratë, shpresë dhe siguri të amshimit të lumtur!
Të falënderojmë për të gjitha të mirat që i ke bërë dhe na i ke lënë, ndër ne, me ne dhe për ne! Zoti të shpërbleftë me amshimin e lumtur! Pusho në paqe dhe lutu për ne!
Letnicë, 6 mars 2025

Këshilla të veçanta në rast rreziku të luftës dhe të ngjashme…

Drini.us
-
0
Këshilla të veçanta në rast rreziku të luftës dhe të ngjashme…

Nga: Aurel Dasareti

I gjithë rreziku vjen nga brenda. Ka pak gjëra në botë aq të rrezikshme sa një somnambul. Dashuria vëllazërore, bashkimi i fortë dhe i pandashëm që mbështetet në qëllime dhe interesa të përbashkëta kur vendi kërcënohet nga pushtuesit terroristë, është e vetmja urë lidhëse mes jetës dhe vdekjes, e brishtë si një fije kokrrizë, e fortë si një litar shpëtimi.

***

Ka vetëm një mënyrë për të qenë të sigurt: Siguria absolute është e pamundur. Duhet të pranojmë se mund të ndodhin gjëra të tmerrshme. Nëse presim zero rrezik dhe mbrojtje totale, do të kemi frikë përjetësisht.

Kur lufta kërcënon vendin ose është në rrezik pavarësia ose siguria e vendit dhe për shkak të këtyre kushteve ekziston rreziku për ekzistencën e vendit dhe shfarosjen e popullit, qeveria mund të marrë dispozita me përmbajtje legjislative për të siguruar sigurinë e vendit, rendin publik, shëndetin publik dhe furnizimet e vendit, të nxisë dhe të sigurojë masat ushtarake dhe masat për të mbrojtur popullsinë civile dhe pronën, si dhe të përdorë burimet e ndihmës së vendit për të promovuar këto qëllime. Më tej mund të jepen dispozita (rregulla të caktuara të sjelljes) për shkarkimin e forcave të punës (largimin e punëtorëve nga puna e rëndomtë) dhe punësimin e tyre për qëllime ushtarake dhe civile. Nëse është e nevojshme, në dispozita mund të bëhen edhe shmangie nga ligji aktual.

***

Kosova është e kërcënuar nga LUFTA, na duhet stabilitet politik dhe unitet gjithëkombëtar .

Njëkohësisht, paralajmëroj të gjitha subjektet politike në vendin tonë se në këto momente të vështira kemi nevojë të dëshpëruar për stabilitet dhe unitet politik.

Në çdo rast theksoj se në Kosovë (për shkak të opozitës hajdute, mercenare antikombëtare) nuk ka stabilitet politik, që është parakusht themelor për tërheqjen e investitorëve të huaj, se ata janë të përkushtuar për ruajtjen e stabilitetit politik, se nuk ka përparim ekonomik pa stabilitet politik, se stabiliteti politik është prioritet i të gjitha prioriteteve.

Duke gjykuar nga qindra e mijëra deklarata të ngjashme me të cilat bombardohemi nga të gjitha anët, do të thuhej se shqiptarët e trojeve jetojnë në botët më të paqëndrueshme nga të gjitha. Jemi me fat që kryeministri i qeverisë aktuale së Dardanisë dhe bashkëpunëtorët e tij më të afërt, edhe pse mund të kenë dobësitë e tyre, janë të përkushtuar për ruajtjen e stabilitetit politik në Kosovë deri në pikën e fundit të forcës. Është e frikshme të imagjinohet se si do të dukej ky vend nëse qeveria e Kosovës nuk do të kishte stabilitet në zemër, ose të „drejtohej“ sërish nga hajnat e korruptuar të opozitës. Argëtimi i tyre i preferuar është fillimi i ndezjes së zjarrit dhe më pas i shuarjes me benzinë.

***

Pavarësisht se është gjithmonë duke ecur në skajin e rrezikshëm të një konflikti lufte, përderisa nuk e kapërcen atë kufi, Serbia (brekët e Rusisë) për ndërkombëtarët që shtiren si të verbët, mbetet një „faktor i stabilitetit” politik në Ballkan. Dhe, bota perëndimore, edhe pse e mësuar nga përvojat nga agresioni serbomadh, akoma e përkëdhelë dhe ledhaton, strategji perverse…

Në mënyrë të pashmangshme lind pyetja: nëse ky është stabilitet, atëherë si do të dukej paqëndrueshmëria politike? Shpresoj të mos e zbulojmë kurrë. Dhe ndoshta ndërmjetësuesit e njëanshëm, miqtë e kryekriminelëve serb, kanë një kuptim të ndryshëm, origjinal të stabilitetit politik?!

***

Veteran është një term që lidhet me një person që ka një përvojë të gjatë shërbimi ushtarak, ose që ka mbaruar shërbimin e tij ushtarak.

Shqiptari i vërtetë duhet të logjikoj kësisoj: Faleminderit veteranëve të luftës dhe dëshmitarëve të kohës për përpjekjet dhe sakrificat që bënë gjatë luftës së viteve 1998-99. Faleminderit për gjithçka që keni dhënë, për gjithçka që keni sakrifikuar – që të jetojmë në një vend të lirë. E dyta është t’ju japim juve, dhe vetes, një premtim se ne, që nuk kemi qenë pjesëmarrës në front apo nuk e kemi përjetuar vetë luftën, do të vazhdojmë t’i tregojmë historitë për të. Jo thjesht si njohuri për të kaluarën, por si një diskutim me vlera të gjalla për atë që këto histori do të thonë për ne sot – në mënyrë që të mos harrojmë kurrë atë për çfarë kanë vuajtur dhe sakrifikuar jetën mijëra njerëz në vendin tonë.

***

Kjo letër lidhet me Luftën Çlirimtare kundër fashistëve-nazistëve-terroristëve serb dhe ka të bëjë me ushtarët që luftuan – dhe për familjet dhe të dashurit e tyre.

Tema gjithëpërfshirëse, “takohemi përsëri”, do të ishte e përshtatshme për të krijuar besim në të ardhmen në një situatë kur shumë ushtarë nuk do të ktheheshin të gjallë nga lufta dhe për këtë arsye nuk do të shihnin më të dashurit e tyre. Ka ende histori të veteranëve të plagosur (lënduar) që luftojnë në betejën kundër fondit të pensioneve të shtetit dhe administratës. Edhe pse ne, nuk do të prodhojmë domosdoshmërisht aq shumë veteranë lufte në vitet e ardhshme, është e rëndësishme që kjo kompetencë të mos zhduket, ose që investimi të mos dështon. Përkundrazi. Nëse në të ardhmen shoqëria harron njohuritë dhe përvojën që kemi sot, mund të jetë e vështirë t’i kthejmë ato përsëri. Shpresoj që të mos harrojmë përvoja të tilla, por t’i përdorim ato për të siguruar kujdes më të mirë për veteranët tanë.

Kujdesi i mirë ndaj veteranëve të vërtetë të luftës do të forcojë aftësinë për t`u mbrojtur dhe vullnetin për t`u mbrojtur në Kosovë (Shqipëri) dhe trojet nën pushtim. Nëse Kosova goditet sërish nga një pushtim, do të na duhen të gjithë në llogore. Këtu përfshihen edhe veteranët e luftës.

Nëse duam të sigurojmë që ata që janë dëmtuar gjatë luftës çlirimtare 1998-99 të marrin kujdesin shëndetësor që u nevojitet, të hyjnë në punë ose masa të lidhura me punën dhe në të njëjtën kohë të zëvendësojnë humbjen financiare ose kompensimin, duhet bërë më shumë.

Dhe, duhet menjëherë të ndërpriten rrogat që u jepen atyre 60.000 “veteranëve” të rrejshëm të luftës, thënë më mirë, kriminelëve të pamoralshëm, sepse plaçkitin thesarin e shtetit, ofendojnë dhe poshtërojnë gjithë kombin, tallen me luftëtarët e vërtetë, me invalidët e luftës. Keqpërdorin (shfrytëzojnë) gjakun e dëshmorëve që sakrifikuan jetën për atdheun dhe kombin. Kriminelët tallen me të gjithë shqiptarët e diasporës që mbështetën luftën në mënyra të ndryshme…

***

“Dialogu”!!!

Ishte një bisedë e gjatë, zgjati gati tridhjetë vjet.

Të përballesh, veçanërisht me dy ndërmjetësit e këqij të BE-së, vendet e të cilëve nuk e kanë njohur Kosovën si shtet dhe që simpatizojnë sulmuesin nazist, është e vështirë. Ju duhet të zgjidhni njerëzit e duhur nëse doni të bëni një bisedë, sepse “ndërmjetësit” fals kërcënojnë viktimën në favor të fashistëve-terroristëve duke kërkuar me këmbëngulësi një Republikë Serbe në mes të Kosovës, të kamufluar në “asociacion”. Është e pamundur dhe e pakuptimtë të vazhdohet “dialogu” (shpërbërja e Kosovës si shtet). Dhe sa më shumë të zgjasë kjo bisedë e ndyrë, aq më shumë tokë dhe kompromise kërkojnë nga ne.

Një bisedë e mirë është një kërcim me ritëm. Shumica e bisedave të tyre përbëhen nga një seri monologësh të vogla.

Unë u them atyre: Nëse doni të bëni një bisedë serioze, mos e poziciononi veten si të pazëvendësueshëm. Ju jeni bërë vetëm një pjesë e bërllokut që ju shërben agresori fashist terrorist pansllavist.

Njerëzit i urrejnë ata që i bëjnë të ndihen inferiorë!

  • Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike

Shqiptarët e Ukrainës në rrezik: Pushtimi i ri rus dhe pasojat e mundshme të ndarjes së territorit

Drini.us
-
0
Shqiptarët e Ukrainës në rrezik: Pushtimi i ri rus dhe pasojat e mundshme të ndarjes së territorit

Nga: Luan Dibrani, Gjermani

Në këtë moment të turbullt të historisë, kur tensionet ndërkombëtare janë rritur në mënyrë drastike dhe marrëdhëniet diplomatike mes Shteteve të Bashkuara dhe Ukrainës janë në një pikë të ndjeshme, është e qartë se situata për shqiptarët që jetojnë në Ukrainë po bëhet gjithnjë e më e pasigurt. Pasojat e mundshme të një ndarje të mundshme të territorit ukrainas nën okupimin rus janë shumë të rënda dhe do të shfaqin një periudhë të re të persekutimit për komunitetin shqiptar atje. Kjo është një histori që rrezikon të përsëritet, një histori që ka parë shumë herë shqiptarët të jenë viktima të pushtuesve të huaj.

Në mes të një bote që po shkrin dhe një lufte që ka marrë përmasa tragjike, presidenti ukrainas Volodymyr Zelenskyy, një simbol i qëndresës dhe fuqisë në këtë periudhë të vështirë, është duke udhëhequr një komb të tërë që përpiqet të mbrojë sovranitetin e tij. Por tani, pas tensioneve të fundit që përfshijnë Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe presidentin ukrainas, një erë e re ndarje po fryn në rajon. Sinjalet e diplomacisë ndërkombëtare, përveç se po shfaqin një krizë të brendshme, gjithashtu po hedhin dyshime për mundësinë e një ndarjeje të mundshme të Ukrainës, që do të përfshijë territore që aktualisht janë shtëpi për shqiptarët.

Shqiptarët në Ukrainë: Një Komunitet i Paaftë për të Mbijetuar në Një Territor të Pushtuar nga Rusia

Shqiptarët që jetojnë në Ukrainë janë një komunitet i vogël, por i njohur për historinë e tij të emigrimit dhe për përpjekjet e vazhdueshme për të ndihmuar dhe kontribuar në zhvillimin e shtetit ukrainas. Ata kanë luajtur një rol të rëndësishëm në mbështetje të luftës për pavarësinë dhe integritetin territorial të Ukrainës. Mirëpo, në këtë moment, kur kërcënimi i pushtimit rus është më i madh se kurrë, shqiptarët në Ukrainë janë të rrezikuar të bien nën një okupim të rreptë dhe të barbarizuar, siç kanë ndodhur edhe me popuj të tjerë të pushtuar nga Rusia.

Nëse territori ku jetojnë shqiptarët do të ndahet dhe këto zona bien nën kontrollin e forcave ruse, mund të jemi dëshmitarë të një tjetër periudhe të pasigurisë dhe represionit. Duke pasur parasysh se rusët shpesh kanë përdorur retorikën e ndjekjes dhe shënjestrimit të atyre që janë të lidhur me përpjekjet për mbrojtjen e shtetit ukrainas, shqiptarët mund të përballen me një dëm kolosal. Historia e Ballkanit ka dëshmuar se regjimet autoritare dhe pushtuesit shfrytëzojnë çdo mundësi për të shkatërruar dhe ndalur çdo formë të identitetit kombëtar dhe etnik.

Në një territor të pushtuar nga Rusia, mund të shohim përsëritjen e një modeli të njohur të shtypjes së grupeve etnike dhe ndjekjes së atyre që janë të lidhur me shtetin ukrainas. Pushtimi rus ka një histori të shëmtuar në vendet e pushtuara, ku minoritetet dhe ata që mbështesin opozitën janë shpesh shënjestra të dhunës dhe përndjekjes.

Zelenskyy dhe Qëndresa në Ballë të Luftës: Mbrojtja e Komunitetit Shqiptar

Në këtë moment të tmerrshëm, është e nevojshme të mbështesim Zelenskyyn dhe të mbrojmë demokracinë që ai është duke e udhëhequr. Ai është një lider që po lufton jo vetëm për popullin e tij, por për të drejtat e çdo njeriu në Ukrainë, përfshirë shqiptarët që janë pjesë e këtij kombi. Po ashtu, është e domosdoshme që komuniteti ndërkombëtar, veçanërisht Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Evropian, të japin mbështetje të fuqishme dhe të pa rezerva për Ukrainën dhe për çdo minoritet etnik që rrezikohet nga ky pushtim.

Zelenskyy, si lider që ka treguar një qëndresë të jashtëzakonshme, duhet të mbetet një mbështetje për shqiptarët dhe të gjithë ata që janë në rrezik nga ndikimi rus. Kjo është një luftë jo vetëm për mbrojtjen e një kombi, por edhe për mbrojtjen e identitetit dhe të ardhmes së grupeve të margjinalizuara. Shqiptarët që jetojnë në Ukrainë janë të detyruar të mbijetojnë në kushte të jashtëzakonshme dhe, nëse ndodhin ndryshime të mëdha, duhet të kenë mbështetje të fuqishme nga qeveria ukrainase dhe ndërkombëtarët që kanë shpallur se nuk mund të ketë një “ndarje të territorit” si një formë e arsyeshme për të përfunduar luftën.

Pasojat e Ndarjes: Persekutimi i Mundshëm për Shqiptarët dhe Komunitetet e Tjera

Nëse Ukraina ndahet dhe territoret ku jetojnë shqiptarët bie nën kontrollin rus, ky komunitet mund të përballet me një periudhë të rrezikshme dhe të errët. Pasojat mund të jenë shkatërruese: mund të ndodhin pasiguri të mëdha për ekzistencën e tyre, dhunë dhe përndjekje nga regjimi rus, dhe një formë e re e shënjestrimit të atyre që kanë mbështetur mbrojtjen e Ukrainës. Shënjestrimi i shqiptarëve mund të shndërrohet në një periudhë të përndjekjes, siç ka ndodhur me shumë grupe të tjera në historinë e okupimeve të tjera. Dhe këto ndodhi janë një paralajmërim i qartë se pasojat e një ndarjeje të mundshme janë të frikshme për të gjithë ata që kanë mbështetur pavarësinë dhe lirinë e Ukrainës.

Përfundimisht, pasojat për shqiptarët do të jenë të mëdha. Pas ndarjes, ata mund të shndërrohen në një viktimë të re të sistemit pushtues, duke përjetuar represione, shkelje të të drejtave të njeriut, dhe përpjekje për të zhdukur identitetin e tyre etnik dhe kulturor. Kjo është një ftesë për të qëndruar vigjilentë dhe të mbështesim çdo veprim të mundshëm për të ndihmuar ukrainasit dhe shqiptarët që jetojnë aty të mbijetojnë dhe të mbrojnë të drejtat e tyre.

Në këtë periudhë të pasigurt, përpjekjet për mbrojtjen e Ukrainës dhe të shqiptarëve duhet të mbeten një prioritete i qartë për të gjithë ata që e duan paqen dhe të drejtat e njeriut në rajon.

1...626627628...1,782Faqja 627 nga 1,782