Kreu Blog Faqe 711

Mërgata Shqiptare në Botë ua uron Shqiptarëve 28 Nëntorin

Drini.us
-
0
Mërgata Shqiptare në Botë ua uron Shqiptarëve 28 Nëntorin

MËRGATA SHQIPTARE NË BOTË ME SELI NË NJU JORK

Gjithë shqiptarëve, ku do që gjenden, në trojet e veta dhe në mërgatë:

URIMET MË TË MIRA PËR TË GJITHA FESTAT E NËNTORIT!

Shfrytëzojmë rastin që të thërrasim të gjithë shqiptarët në mbarë rruzullin toklësor, të mendojnë e të punojnë për vendin e tyre që ta zhvillojmë e ta çojmë përpara deri në atë nivel sa më të mos ketë nevojë të migrojnë të rinjtë, por të krijohen kushte që të kthehen edhe ata që janë jashtë.

Dimë se kjo nuk është e lehtë, por është e mundshme.

Edhe një herë:

G Ë Z U A R !

Nju Jork Për Mërgatën Shqiptare në Botë

Më 27 Nëntor 2024 Bahri Ramada

Marksisti papa Frani atakon me qëllim Dekretin kundër komunizmit (dhe sh’kishërizmin) lëshuar nga Kongregacioni i Shenjtë Suprem i Zyrës së Shenjtë të Papa Piu XII në vitin 1949

Drini.us
-
0
Marksisti papa Frani atakon me qëllim Dekretin kundër komunizmit (dhe sh’kishërizmin) lëshuar nga Kongregacioni i Shenjtë Suprem i Zyrës së Shenjtë të Papa Piu XII në vitin 1949

Marksisti papa Frani atakon me qëllim Dekretin kundër komunizmit (dhe sh’kishërizmin) lëshuar nga Kongregacioni i Shenjtë Suprem i Zyrës së Shenjtë të Papa Piu XII në vitin 1949 

“Krishti, është ndërmjetësi ndaj të cilit njeriu ia shkarkon të gjithë hyjninë e tij, të gjitha lidhjet e tij fetare, kështu që shteti është ndërmjetësi, tek i cili ai transferon të gjithë pazotësinë e tij, të gjitha lirinë e tij njerëzore.” – Karl Marks 

“Feja, është opiumi i njerëzve: kjo thënie e Marksit është gurthemeli i gjithë ideologjisë së marksizmit për fenë. Të gjitha fetë dhe kishat moderne, të gjitha dhe të çdo lloj organizate fetare konsiderohen gjithmonë nga marksizmi si organe të reaksionit borgjez, të përdorura për mbrojtjen e shfrytëzimit dhe trullosjes së klasës punëtore.” – Vladimir I. Lenin

“Ne, vazhdojmë dhe do të vazhdojmë të bëjmë propagandë kundër paragjykimeve fetare. Legjislacioni ynë u garantonte qytetarëve të drejtën për t’iu përmbajtur çdo feje. Kjo është një çështje e ndërgjegjes së çdo individi. Pikërisht për këtë bëmë ndarjen e kishës nga shteti. Por, duke e ndarë kishën nga shteti dhe duke shpallur lirinë fetare, në të njëjtën kohë garantuam të drejtën e çdo qytetari, për të luftuar me argumente, me propagandë dhe agjitacion çdo fe. Partia, nuk mund të jetë neutrale ndaj fesë dhe bën propagandë antifetare kundër të gjithëve dhe çdo paragjykimi fetar, sepse qëndron për shkencën, ndërsa paragjykimet fetare bien ndesh me shkencën, sepse e gjithë feja është diçka e kundërt me shkencën. Raste të tilla si ato që ndodhën së fundmi në Amerikë, ku darvinistët u ndoqën penalisht në gjykatë, nuk mund të ndodhin këtu, sepse Partia kryen një politikë të mbrojtjes së përgjithshme të shkencës. Partia, nuk mund të jetë neutrale ndaj paragjykimeve fetare dhe do të vazhdojë të bëjë propagandë kundër këtyre paragjykimeve, sepse ky është një nga mjetet më të mira për të minuar ndikimin e klerit reaksionar që mbështet klasat shfrytëzuese dhe që predikon nënshtrimin ndaj këtyre klasave. Partia, nuk mund të jetë neutrale ndaj bartësve të paragjykimeve fetare, ndaj klerit reaksionar që helmon mendjet e masave të munduara. A e kemi shtypur klerin reaksionar? Po, ne kemi. Fatkeqësia është se nuk është likuiduar plotësisht. Propaganda antifetare, është një mjet me të cilin duhet të bëhet likuidimi i plotë i klerit reaksionar. Ndodhin raste kur anëtarë të caktuar të Partisë pengojnë zhvillimin e plotë të propagandës antifetare. Nëse këta anëtarë përjashtohen, është gjë e mirë, sepse nuk ka vend për të tillë “komunistë” në radhët e Partisë sonë.” – Joseph Stalin

Klajd Kapinova, New York 

Papa Frani I, fatkeqsisht takohet me grupin e katolikëve dhe marksistëve radikal. Sikurse mësojmë nga mediat ndërkombëtare dhe nga Vatican News, L’Obssevatore Romano (gazeta zyrtare e Vatikanit), etj., papa Françesku I, fatkeqsisht takohet me 15 anëtarë të “Dialop”, një think-tank i krijuar në 2014 për të nxitur dialogun dhe bashkëpunimin midis katolikëve dhe personaliteteve me prirje radikale anarkiste të majtë.

Marksizmi, përfshin një grup kompleks pikëpamjesh që mbulojnë disa fusha të ndryshme të njohurive njerëzore dhe mund të dallohet lehtësisht midis filozofisë marksiste, sociologjisë marksiste dhe ekonomisë marksiste.

Në mënyrë kontraversale papa ka “inkurajuar” fatkeqsisht një grup katolikësh trushpërlarë dhe “intelektualësh” bythlëpirës me prirje të radikale marksiste dhe anarkiste ultra të majtë, që të vazhdojnë luftën e tyre kundër korrupsionit dhe paligjshmërisë, për të ndihmuar të varfërit, të papunët, të pastrehët, emigrantët dhe njerëzit e tjerë në pjesët e shoqërisë.

“Kjo është ftesa që unë ju bëj… mos u tërhiqni, mos u dorëzoni, mos ndaloni së ëndërruari për një botë më të mirë,” tha atesiti Françesku I, në një takim me 15 anëtarë të Dialop, “grup” konglomerat, që me gënjeshtra dhe propaganda marksiste synonte “nxitjen” e “dialogut” midis katolikëve dhe marksistëve.

Imagjoni, sikur një absurd i tillë idiot si kopje e Franit I, në këtë situatë kaosi apo katastrofe të madhe ekonomike dhe shoqërore, ku ndodhet vendlindja ime e mjerë, të ndodh edhe në Shqipërinë martire postkomuniste (sot fatkeqsisht socialiste ose më saktë neokomuniste) në ditët tona!?

Papa e ftoi grupin ta shihte atë pak përpara audiencës së tij të përgjithshme javore, një nismë që i ka rrënjët e saj gati një dekadë më parë (shtator 2014), pas një takimi që Françesku I pati asokohe me ish-kryeministrin grek marksistin anarchist Alexis Tsipras.

I pranishëm në dhomë atë ditë për një bisedë 35-minutëshe ishte edhe Walter Baier, një ekonomist austriak dhe ish-udhëheqës i Partisë Komuniste të vendit të tij, i cili drejton një institute, që fatkeqsisht bashkon personalitete evropiane të krahut të majtë të njohur si Transformo! Evropë. Baier, është emëruar që atëherë si kreu i Partisë së Majtë Evropiane. Politikani anarchist austriak, tashmë është njohur me katolikët, pasi është takuar me Chiara Lubich, themeluesen e Lëvizjes Focolare, e cila e inkurajoi atë të “krijojë një marrëdhënie të re midis marksizmit dhe kishës katolike.”

Nga ky takim i vitit 2014 me Papën doli bindja idiote kontraversale, se intelektualët e majtë dhe katolikët duhet të “angazhohen” dhe “reflektojnë” së bashku. Asokohe fatkeqsisht u vendos që pjesa katolike e kësaj përpjekjeje të mbikëqyrej nga Lëvizja Focolare përmes Universitetit Sophia, ku dhe lindi grupi DIALOP.[1]

A doni më për Belulin marksist argjentinas (papa Franin I), sikurse thuhet me humor në Shipëri!? Ja ku e keni faktin dhe lexojeni me shumë kujdes, se sa keq e ka plandos Kishën Katolikë ateisti, markisti dhe antiKrishti papa Francesco I.

Grupi mbështetet nga dikasteri i Vatikanit për kulturën dhe arsimin dhe pjesëmarrësit e tij, të cilët vijnë nga prejardhje të ndryshme, konvergojnë veçanërisht në çështjet ekonomike.

Katolikët, në veçanti mbështeten në denoncimet e rregullta të papa Françeskut, për “dëmin” e shkaktuar nga “kapitalizmi i shfrenuar”.

Një përpjekje për të pajtuar fenë me komunizmin, është bërë nga ithtarët e eurokomunizmit. Eurokomunistët e Italisë, Francës dhe Spanjës e konsideruan thelbësore t’i afroheshin popullatës katolike dhe të siguronin ndihmën e tyre në ndërtimin e socializmit.

Kjo nënkuptonte braktisjen e ateizmit shtetëror në favor të sekularizmit dhe lejimin e një tolerance më të madhe ndaj katolicizmit, si dhe zbutjen e kritikës ndaj fesë në favor të lavdërimit të aspekteve specifike të fesë, si solidariteti dhe shoqëria e katolikëve, veçanërisht në kontekstin e anomisë.

Organizata në fjalë, publikoi një dokument në mars të vitit 2022, duke kërkuar gjuhën e përbashkët midis “doktrinës sociale katolike” dhe “kritikës sociale marksiste”, duke pranuar antagonizmat (kundërshtimet) historike midis marksistëve dhe katolikëve.

Pra, sikurse shihet kjartë Frani i është një politikan i mirëfilltë dhe arrogant si marksist, ndonëse ai është i pa zgjedhur me vota nga besimtarët e tij, për t’a bërë këtë detyrë që bie ndesh me kishën sot.

Në mesin e atyre nga Dialop ishte edhe Thérèse du Sartel, një ish-presidente e kafenesë së komunitetit katolik Le Dorothy në Paris. Ajo tha se takimi ishte një shenjë inkurajimi nga Françesku drejt kësaj përpjekjeje bashkëpunuese (të turpshme).

“Papa, është kundër kapitalizmit të egër. Kështu që sot, me marksistët, ne kemi përsëri një armik të përbashkët”, tha profesoresha e filozofisë.

Ajo vlerësoi Françeskun, në veçanti, për mënyrën se si ai “na inkurajon të punojmë me të gjithë njerëzit e vullnetit të mirë, të mos kemi frikë të bëjmë aleanca me të tjerët”. Du Sartel tha se aleanca të tilla janë thelbësore sot, duke pasur parasysh mbështetjen apo “ngritjen e lëvizjeve të ekstremit të djathtë në Francë dhe Evropë”, veçanërisht në pritje të zgjedhjeve evropiane të planifikuara.[2]

Para audiencës së përgjithshme, Frani I priti në audiencë një delegacion nga Grupi DIALOP (Transversal Dialogue Project), të cilit i drejtoi përshëndetjen e tij kontraversale, skandaloze dhe mbi të gjitha të turpshme, si më poshtë:

Përshëndetja e Atit të Shenjtë

Të dashur miq, mirëmëngjes!

Kam kënaqësinë t’ju mirëpres, përfaqësuesit e DIALOP-it, të cilët për shumë vite keni qenë të përkushtuar për të promovuar të mirën e përbashkët përmes dialogut ndërmjet socialistëve/marksistëve dhe të krishterëve. Një program i mirë!

Një shkrimtar i Amerikës Latine shkroi dikur se njerëzit kanë dy sy, një prej mishi dhe një prej qelqi. Me të parën, ata shohin atë që shohin; me tjetrin, atë që ëndërrojnë. Mos e humb kurrë aftësinë për të ëndërruar! Sot, në një botë të ndarë nga lufta dhe polarizimi, ne rrezikojmë të humbasim aftësinë për të ëndërruar.

Ne argjentinasit themi, “nuk po debatoni”, që do të thotë “mos u tërhiqni”. Kjo është ftesa ime edhe për ju: Mos u tërhiqni, mos u dorëzoni dhe mos ndaloni së ëndërruari për një botë më të mirë. Sepse është në imagjinatën, aftësinë për të ëndërruar, që inteligjenca, intuita, përvoja dhe kujtesa historike bashkohen për të na bërë të jemi krijues, të rrezikojmë dhe të rrezikojmë.

Sa herë gjatë viteve ëndrrat e mëdha për lirinë dhe barazinë, dinjitetin dhe vëllazërinë, duke reflektuar ëndrrën e vetë Zotit, kanë prodhuar përparime dhe përparime.

Me këtë në mendje, dua t’ju përgëzoj tre qëndrime që i konsideroj të dobishme për përpjekjet tuaja: guximin për të thyer mykun, shqetësimin për më pak fatin dhe mbështetjen për shtetin e së drejtës.

Së pari, të kesh guximin të thyesh kallëpin, të jesh i hapur, në dialog, ndaj mënyrave të reja. Në një kohë të shënuar nga konflikte dhe ndarje në nivele të ndryshme, le të mos harrojmë se çfarë mund të bëhet ende, për të ndryshuar rrjedhën. Në vend të qasjeve të ngurta që ndajnë, le të kultivojmë, me zemër të hapur, diskutim dhe dëgjim. Dhe mos përjashtoni askënd në nivel politik, social apo fetar, në mënyrë që kontributi i secilit, në veçorinë e tij konkrete, të marrë një pritje pozitive në proceset e ndryshimit me të cilat lidhet e ardhmja jonë.

Së dyti, shqetësimi për më pak fat. Masa e një qytetërimi mund të shihet nga mënyra se si trajtohen më të pambrojturit, le të mos harrojmë sesi diktaturat e mëdha, ne mendojmë për nazizmin, hodhën poshtë dhe vranë ata që ishin më të pambrojtur: të varfërit, të papunët, të pastrehët, emigrantët, të shfrytëzuarit dhe të gjithë atyre që kultura e mbetjeve i kthen në mbeturina.

Kjo është një nga gjërat më të tmerrshme. Një politikë që është vërtet në shërbim të njerëzimit nuk mund ta lejojë veten të diktohet nga financat dhe mekanizmat e tregut. Solidariteti, nuk është vetëm një virtyt moral, por edhe një kërkesë e drejtësisë, e cila kërkon korrigjimin e shtrembërimeve dhe pastrimin e synimeve të sistemeve të padrejta, jo më pak përmes ndryshimeve rrënjësore të këndvështrimit në ndarjen e sfidave dhe burimeve midis individëve dhe midis popujve.

Prandaj më pëlqen t’i quaj poetë socialë ata që merren me këtë fushë, sepse poezia ka të bëjë me krijimtarinë, dhe këtu bëhet fjalë për ta vënë krijimtarinë në shërbim të shoqërisë, për ta bërë atë gjithnjë e më njerëzore dhe vëllazërore. Mos kini frikë nga poezia, poezia dhe krijimtaria. Le të mos e harrojmë këtë aftësi për të ëndërruar.

Së fundi, sundimi i ligjit. Gjithçka e thënë deri më tani kërkon angazhim për të luftuar plagën e korrupsionit, abuzimet me pushtetin dhe mungesën e respektit të ligjit. Është vetëm në ndershmëri dhe integritet që mund të krijohen marrëdhënie të shëndetshme dhe që ne mund të bashkëpunojmë me besim dhe efektivitet në ndërtimin e një të ardhmeje më të mirë.

Të dashur miq, ju falënderoj për angazhimin tuaj në dialog. Gjithmonë ka shumë nevojë për dialog, ndaj mos kini frikë! Unë lutem për ju dhe kërkoj që t’ju jepet urtësi dhe guxim në punën tuaj për një botë më të drejtë dhe më paqësore. Ungjilli i Jezu Krishtit le të frymëzojë dhe ndriçojë gjithmonë përpjekjet dhe veprimtarinë tuaj. faleminderit.

AntiKrishti, Marksisti dhe Ateisti i lodhur Fran, sikurse e shihni në të gjithë fjalimin e tij të pështirë, kontraversal dhe hyminzues për marksizmin e tij, nuk thotë asnjë fjalë për mbi 120 milion male me viktima apo kufoma të pafajshme pa varre, që ka mbytur në të gjithë botën me krime mosturioze komunizmi i tij i zi.[3]

Papa Piu XII, shpalli sh’kishëroheshin nga besimi i krishterë të gjithë ata që përkrahin dhe përhapin doktrinën ateiste të komunizmit

Duke parë nga afër zhvillimin e ngjarjeve të frikshme dhe të rrezikshme katastrofike të diktaturës së re marksiste, që u vendos me dhunë në ish Bashkimin Sovjetik nga revolucioni bolshevik i tetorit të vitit të zi 1917, Kisha Katolike nxori menjëherë një Dekret shumë të rëndësishëm kundër komunizmit.

Ky dokument i Vatikanit i vitit 1949, i lëshuar nga Kongregacioni i Shenjtë Suprem i Zyrës së Shenjtë dhe i miratuar nga Papa Piu XII, shpalli menjëherë katolikët, që përhapinin doktrinën ateiste komuniste të sh’kishëroheshin si apostata nga besimi i krishterë.

Ai nuk e ndalonte anëtarësimin e besimtarëve katolikë në partitë komuniste në vetvete, por Dekreti në fjalë zbatohej për komunistët katolikë, që braktisnin besimin e tyre nga presioni komunist.

Dekreti, u lëshua në përgjigje të shoqatave katolike prokomuniste dhe të sponsorizuara nga shteti, që u themeluan në Bllokun socialist Lindor, gjë që shkaktoi asokohe frikën e përçarjes.

Vatikani, ndaloi zbatimin e dekretit, pas arritjes së kompromiseve me shtetet socialiste, duke filluar me një marrëveshje të arritur me Republikën Popullore Polake në vitin 1950.

Kundërshtimi ndaj socializmit dhe komunizmit në mësimet shoqërore katolike, historikisht ishte shprehur tashmë në mësimet e papëve, që nga enciklikat Nostis et nobiscum (viti 1849), Quanta cura (1864) dhe Rerum novarum (1891).

Në enciklikat e mëparshme sociale, kritika ndaj komunizmit e përshkruante atë si një sistem që shkel të drejtat e njeriut: p.sh., e drejta për të pasur pronë.

Pasi revolucionet komuniste në Rusi, Kinë dhe Meksikë u pasuan nga persekutimi fetar, u shtua një temë e re kritike, duke filluar me Quadragesimo anno (1931) nga Papa Piu XI. Kjo enciklikë kundërshtoi atë që e konsideronte si kundërshtimin e shpallur të komunizmit ndaj fesë dhe kërcënimin e tij ndaj lirisë dhe vetë ekzistencës së Kishës.

Në vitin 1937, Piu XI hodhi poshtë komunizmin ateist, në një enciklikë të titulluar Divini Redemptoris si “një sistem plot gabime dhe sofizma”, me një “pseudo-ideal drejtësie, barazie dhe vëllazërimi” dhe “njëfarë misticizmi të rremë”, dhe e krahasoi atë me një shoqëri humane (civitas humana).

Pas zgjedhjeve parlamentare italiane të prillit 1948, në të cilat koalicioni komunisto-socialist fitoi 31% të votave, Zyra e Shenjtë filloi të studionte çështjen e komunizmit në mënyrë që t’u jepte udhëzime laikëve dhe klerikëve katolikë me pyetje rreth mbështetjes për komunistët dhe partive.

Një shtysë shtesë për veprimin e Vatikanit kundër komunizmit lindi në Çekosllovaki, ku qeveria komuniste, e instaluar me një grusht shteti në shkurt 1948, ndërmori një fushatë për të marrë kontrollin e Kishës Katolike me disa mjete.

Ndër masat e tjera, ajo krijoi një organizatë priftërinjsh të favorshëm për regjimin, mori kontrollin e financave të kishës dhe kërkoi që letrat baritore drejtuar besimtarëve ose klerit të miratoheshin nga ministritë e qeverisë.

Më 15 korrik 1948, L’Osservatore Romano botoi një Dekret, që sh’kishëronte ata që propagandonin “mësimet materialiste dhe antikristiane të komunizmit”. Sidoqoftë, dokumenti nuk përmendte Partinë Komuniste Italiane, e cila kishte ndryshuar statutet e saj në 1946, duke hequr një profesion të kjartë të marksizëm-leninizmit dhe duke u hapur ndaj pjesëmarrjes së qytetarëve, “të pavarur nga raca, besimi fetar ose bindjet filozofike”.

Në pranverën e vitit 1949, presioni mbi Kishën në Çekosllovaki po rritej dhe, sipas kardinalit Giovanni Battista Montini, atëherë Sekretari i Shtetit papal, Papa Piu XII, kishte arritur të ndjente se nuk do të kishte një kundërshtim diplomatik efektiv nga Perëndimi. Kështu, Kisha duhej të përdorte mjetet që kishte, për t’u përballur me komunizmin, jo vetëm në situatën imediate, por për një kundërshtim afatgjatë.

Dekreti u botua në gazetën e Vatikanit L’Osservatore Romano më 16 korrik 1949. Ai gjithashtu e bëri të kjartë qëllimin e sh’kishërimit të deklaruar në dekret: ai nuk zbatohej për të gjithë njerëzit që votuan për komunistët ose mbështetën partinë, por vetëm për njerëzit që mbanin doktrinat materialiste dhe ateiste të komunizmit.

Dekreti hasi në një mbështetje të habitshme publike nga jo-katolikët, pavarësisht çrregullimeve rreth botimit të tij: nga vendet protestante, pati komente të favorshme që e njohën dekretin si një përgjigje ndaj presionit komunist mbi Kishën në Evropën Lindore. Shtetet e Bashkuara të Amerikës, i kërkuan Patriarkut të Konstandinopojës Athenagora I, i cili mbështeti dekretin, të lëshonte një dokument të ngjashëm për botën ortodokse lindore.

Përgjigja nga gazetat prokomuniste në Itali ishte ashpër kritike, por shtypi sovjetik heshti. Sekretari i Përgjithshëm i Partisë Komuniste Italiane, Palmiro Togliatti, ishte i përmbajtur në kritikat e tij, pasi shumë mbështetës të partisë praktikonin besimin katolikë.

Në vazhdën e Dekretit, Papa Piu XII inkurajoi përpjekjet për të zhvilluar mësimet sociale katolike dhe për të kundërshtuar kështu tërheqjen e doktrinës sociale komuniste. Dekreti shënoi fillimin e një konflikti të gjatë institucional, midis katolicizmit dhe komunizmit. Zyra e Shenjtë lëshoi ​​dokumente të mëvonshme që dënonin komunizmin: Shkatërrimi i Peshkopit Dechet, 18 shkurt 1950 (i hequr më 1951); Anëtarësimi në organizatat rinore komuniste, 28 shtator 1950; Uzurpimi i funksioneve të kishës nga shteti, 29 qershor 1950; Shteti i paligjshëm urdhëroi shugurimet e peshkopëve, 9 prill 1951; Botime në favor të komunizmit totalitar, 28 qershor dhe 22 korrik 1955.

Një dyshim i mëtejshëm i datës 4 prill 1959 nga Zyra e Shenjtë dhe i ratifikuar nga Papa Gjon XXIII i bëri dispozitat e Dekretit të vitit 1949 më specifike, duke deklaruar se ai nënkuptonte një ndalim të votimit për partitë që po ndihmonin komunistët, edhe nëse vetë partitë e tilla do të ishin jofyese doktrina apo edhe e quanin veten të krishterë.

Asokohe një pjesë e klerikëve si dhe laikëve katolikë e kritikuan dekretin. Primo Mazzolari kundërshtoi hapur dekretin dhe në vend të kësaj mbrojti dialogun midis katolikëve dhe komunistëve.

Giuseppe Dossetti, një prift katolik që përfaqësonte fraksionin e majtë të Democrazia Cristiana, gjithashtu protestoi kundër dekretit dhe në vend të kësaj argumentoi për neutralitet në Luftën e Ftohtë. Partitë komuniste në përgjithësi nuk u prekën nga dekreti dhe qëndrimi antikomunist i Vatikanit.

Qeveritë socialiste të Bllokut Lindor themeluan shoqata priftërinjsh që ose mbështesnin komunizmin ose ishin të gatshme të bashkëpunonin me shtetin; klerikët që i përkisnin organizatave të tilla morën favore duke u emëruar në poste administrative.

Dekreti u ndryshua në vitin 1966 kur Papa Pali VI shfuqizoi Kanunin 1399 të Kodit të së Drejtës Kanonike të vitit 1917. Ndërsa disa kanë argumentuar se një Dekret i tillë është shfuqizuar në heshtje nga zbatimi i Këshillit të Dytë të Vatikanit, kjo nuk është konfirmuar kurrë nga Selia e Shenjtë dhe kushtetuta baritore Gaudium et spes ka dënuar në mënyrë eksplicite ideologjitë materialiste dhe ateiste.

Marksizmi dhe Feja

Filozofi gjerman i shekullit XIX Karl Marks, themeluesi dhe teoricieni kryesor i marksizmit, e shihte fenë si “shpirtin e kushteve pa shpirt” ose “opiumin e popullit”. Sipas Marksit, feja në këtë botë të shfrytëzimit është një shprehje e shqetësimit dhe në të njëjtën kohë është edhe një protestë, kundër shqetësimit të vërtetë.

Me fjalë të tjera, feja vazhdon të mbijetojë për shkak të kushteve shtypëse shoqërore. Kur të shkatërrohet kjo gjendje shtypëse dhe shfrytëzuese, feja do të bëhet e panevojshme. Në të njëjtën kohë, Marksi e shihte fenë si një formë proteste nga klasa punëtore, kundër kushteve të tyre të këqija ekonomike dhe tjetërsimit të tyre

Në interpretimin marksist-leninist, të gjitha fetë dhe kishat moderne konsiderohen si “organet e reaksionit borgjez”, që përdoren për “shfrytëzimin dhe trullosjen e klasës punëtore”. Një numër i qeverive marksiste-leniniste në shekullin XX si Bashkimi Sovjetik (B.R.S.S.) pas Vladimir I. Leninit dhe Republika Popullore e Kinës nën Mao Ce Dunin, zbatuan rregulla që futën ateizmin shtetëror.

Pikëpamjet fetare të Karl Marksit, kanë qenë objekt i shumë interpretimeve. Në Kritikën e Filozofisë së Hegelit të së Drejtës të vitit 1843, Marksi tha: “Themeli i kritikës jofetare është: Njeriu e bën fenë, feja nuk e bën njeriun. Feja është, në të vërtetë, vetëdija dhe vetëvlerësimi i njeriut që ose nuk e ka arritur ende veten, ose tashmë e ka humbur veten përsëri.

Por, njeriu nuk është një qenie abstrakte e ulur jashtë botës. Njeriu, është bota e njeriut, shteti, shoqëria. Ky shtet dhe kjo shoqëri prodhon fenë, e cila është një ndërgjegje e përmbysur e botës, sepse ata janë një botë e përmbysur.

Feja, është teoria e përgjithshme e kësaj bote, përmbledhja e saj enciklopedike, logjika e saj në formën popullore, pika e saj shpirtërore e nderit, entuziazmi i saj, sanksioni i saj moral, plotësimi i saj solemn dhe baza e saj universale e ngushëllimit dhe justifikimit. Është realizimi fantastik i thelbit njerëzor pasi thelbi njerëzor nuk ka fituar asnjë realitet të vërtetë. Lufta kundër fesë është, pra, indirekt luftë kundër asaj bote, aroma shpirtërore e së cilës është feja.

Vuajtja fetare është, në të njëjtën kohë, shprehje e vuajtjes së vërtetë dhe një protestë kundër vuajtjes së vërtetë. Feja është psherëtima e krijesës së shtypur, zemra e një bote të pashpirt dhe shpirti i kushteve pa shpirt. Është opiumi i popullit.

Heqja e fesë si lumturi iluzore e njerëzve është kërkesa për lumturinë e tyre reale. T’u bësh thirrje të heqin dorë nga iluzionet e tyre për gjendjen e tyre është t’u bësh thirrje të heqin dorë nga një gjendje që kërkon iluzione. Kritika ndaj fesë është, pra, në embrion, kritika e asaj vale lotësh, aureola e së cilës është feja.

Kritika i ka këputur lulet imagjinare në zinxhir jo që njeriu të vazhdojë ta mbajë atë zinxhir pa fantazi e ngushëllim, por që ta hedhë zinxhirin dhe të shkulë lulen e gjallë. Kritika e fesë e zhgënjen njeriun, kështu që ai do të mendojë, veprojë dhe modelojë realitetin e tij si një njeri që ka hedhur poshtë iluzionet e tij dhe ka rifituar shqisat e tij, në mënyrë që ai të lëvizë rreth vetes si Dielli i tij i vërtetë. Feja është vetëm Dielli iluziv i cili sillet rreth njeriut përderisa ai nuk rrotullohet rreth vetes.”

Disa studime të kohëve të fundit, kanë sugjeruar, se opiumi i popullit, është në vetvete një metaforë dialektike, një protestë dhe një shprehje e vuajtjes.

Ka nga ata që mendojnë se Kisha e hershme e krishterë, si ajo e përshkruar në Veprat e Apostujve, ishte një formë e hershme e komunizmit dhe socializmit fetar. Pikëpamja është se komunizmi ishte vetëm Krishterimi në praktikë dhe Jezusi si komunisti i parë.

Kjo lidhje u theksua në një nga shkrimet e hershme të Karl Marksit, i cili thoshte se “Krishti, është ndërmjetësi ndaj të cilit njeriu ia shkarkon të gjithë hyjninë e tij, të gjitha lidhjet e tij fetare, kështu që shteti është ndërmjetësi tek i cili ai transferon të gjithë pazotësinë e tij, të gjitha lirinë e tij njerëzore”.

Në vitet 1950 dhe 1960, teologjia çlirimtare ishte praktika politike e teologëve të Amerikës Latine, si Gustavo Gutiérrez i Perusë, Leonardo Boff i Brazilit, Juan Luis Segundo i Uruguait dhe Jon Sobrino i Spanjës, të cilët e bënë të njohur shprehjen “Opsioni preferencial për të varfërit”.

Teologjia e çlirimit ishte më me ndikim në Amerikën Latine, ajo është zhvilluar gjithashtu në pjesë të tjera të botës, si teologjia e zezë në Shtetet e Bashkuara dhe Afrika e Jugut, teologjia çlirimtare palestineze, teologjia e Dalit në Indi dhe teologjia Minjung në Korenë e Jugut.

E përbërë nga një sintezë e teologjisë së krishterë dhe analizave socio-ekonomike marksiste, teologjia çlirimtare thekson shqetësimin shoqëror për të varfërit dhe mbron çlirimin e popujve të shtypur. Përveçse një çështje teologjike, teologjia çlirimtare ishte shpesh e lidhur me praktikën konkrete politike.

Bashkimi Sovjetik (B.R.S.S.) si shtet ateist

Sikurse mësojmë nga historia me mundime dhe mbijetesë e Federatës Ruse, dikur ish Bashkimi Sovjetik, ishte një shtet ateist, në të cilin feja ishte e dekurajuar dhe e persekutuar rëndë në mënyrë brutale.[4] Sipas burimeve të ndryshme sovjetike dhe perëndimore, mbi 1/3 (një e treta) e popullit të vendit ende pohonte besimin fetar (Krishtërimi dhe Islami kishin më shumë besimtarë). Të krishterët u përkisnin kishave të ndryshme: ortodokse, të cilat kishin numrin më të madh të ndjekësve; Kisha Katolike; Kisha Ortodokse Orientale (kryesisht Kisha Apostolike Armene) dhe Baptiste dhe besime të tjera protestante.

Shumica e besimtarëve islamikë ishin sunitë (me një pakicë të dukshme shiite, kryesisht në Azerbajxhan), ndërsa judaizmi asokohe kishte shumë ndjekës. Fe të tjera, të cilat praktikoheshin nga një numër relativisht i vogël besimtarësh, përfshinin: Budizmin dhe Shamanizmin.

Pas vitit 1941 në epokën e Joseph V. Stalinit, persekutimi fetar u reduktua shumë. Për të mbledhur mbështetje nga masat gjatë Luftës së Dytë Botërore, qeveria e Stalinit rihapi mijëra tempuj dhe shuai Lidhjen e Ateistëve Militantë. Propaganda ateiste u kthye në një masë më të vogël, gjatë qeverisë së Nikita Hrushovit dhe vazhdoi në një mënyrë më pak strikte, gjatë viteve të Brezhnjevit.

Roli i fesë në jetën e përditshme të qytetarëve sovjetikë ndryshonte shumë, por dy të tretat (2/3) e popullsisë sovjetike ishin jofetarë (ateistë). Rreth gjysma e njerëzve, duke përfshirë anëtarë të Partisë Komuniste në pushtet dhe zyrtarë të nivelit të lartë të qeverisë, deklaruan ateizëm. Për shumicën e qytetarëve sovjetikë, feja dukej e parëndësishme. Para rënies së tij në fund të vitit 1991, shifrat zyrtare mbi fenë në Bashkimin Sovjetik nuk ishin të disponueshme. Ateizmi shtetëror në Bashkimin Sovjetik njihej si gosateizm.

Feja në Republikën Popullore Socialiste të Shqipërisë së antikatoliku arabo n Enver Hoxha

Shqipëria u shpall shtet ateist nga diktatori antishqiptar ardhacak arabo otoman Enver Hoxha. Para vendosjes së komunizmit, feja në Shqipëri u nënshtrua në interes të nacionalizmit gjatë periudhave të Rilindjes Kombëtare, kur u identifikua si një grabitje e huaj për kulturën shqiptare.

Në fund të shekullit XIX dhe gjithashtu kur Shqipëria u bë shtet atesit komunist, fetë u shtypën për të përsekutuar më mirë shqiptarët. Ky dhunë u përdor gjithashtu nga diktatura marksiste boslshevike ruso kineze, për të justifikuar qëndrimin komunist të ateizmit shtetëror midis viteve 1967 dhe 1991.

Kjo politikë u zbatua dhe u ndje kryesisht brenda kufijve të shtetit aktual shqiptar, duke prodhuar një shumicë ateiste (jofetare) në popullatën vendase për 50 vjet në disa gjenerata.[5] [6]

[1] By Loup Besmond de Senneville, “Pope meets group of Catholics and Marxists. Francis meets 15 members of “DIALOP” a think-tank established in 2014 to foster dialogue and cooperation between Catholics and left-leaning personalities”, January 10, 2024, Europe, Rome.

[2] https://international.la-croix.com/news/politics/pope-meets-group-of-catholics-and-marxists/18986

[3]https://press.vatican.va/content/salastampa/en/bollettino/pubblico/2024/01/10/240110a.html

[4] Klajd Kapinova, “Presidenti Trump dhe këneta globaliste” (Këndvështrime), New York, Shkodër, 2021, amazon.com barnesandnoble.org eBay.com etj.

[5] Klajd Kapinova, “Nëpër faqet e historisë së klerit katolik” (Figura, analiza, reçensione dhe këndvështrime) New York, 2024, amazon.com barnesandnoble.org eBay.com etj.

[6] Klajd Kapinva, “Dritë dhe hije historike në New York” (Figura, analiza, reçensione dhe këndvështrime) New York, 2024, amazon.com barnesandnoble.org eBay.com etj.

Serbia po e spastron etnikisht Luginën e Preshevës nga Shqiptarët, bashkësia ndërkombëtare heshtë…!

Drini.us
-
0
Serbia po e spastron etnikisht Luginën e Preshevës nga Shqiptarët, bashkësia ndërkombëtare heshtë…!

Braktisje e detyruar nga dhuna…Pamje e nje fshati të Medvegjës

Nga: Arif Ejupi

Serbia e papenduar për krimet e kryera ndaj shqiptarëve edhe sot po vazhdon me format më të turpshme të diskriminimit të tyre.

Medvegja, Presheva dhe Bujanoci, me diku 1,250m² dhe 65 fshatra të banuara nëpër shekuj me shqiptarë, kanë ngecur në zhvillim në të gjitha fushat.

Këto vendbanime edhe pse në periudhën e Perandorisë Otomane i takonin Vilajetit të Kosovës, padrejtësisht nga Superfuqitë e asaj kohe iu bënë dhuratë Serbisë. Zullumi ndaj shqiptarëve të këtyre trojeve s’ka të ndalur as sot.

Përmendorja e Zenel Hajdini…

Serbia në përpjekje të vazhdueshme për ta spastruar njëherë e përgjithmonë Medvegjën, Preshevën dhe Bujanocin, nga shqiptarët autokton po mohon paturpshëm çdo të drejtë të tyre.

Pas demonstratave studentore të vitit 1981,të organizuara në qytete të ndryshme të Kosovës, të gjithëve na kujtohet shumë mirë që Serbia, akuzoi pa kurrfarë provash shqiptarët e këtyre trevave për pjesëmarrjeje në to.

Me këto akuza të shpifura u dënuan dhe u përjashtuan nga puna mbi njëqind mësues e arsimtarë. Kurse ata që u shpëtuan këtyre masave ndëshkuese u lanë jashtë çdo mbështetje institucionale.

Po ashtu mësimi në shkolla u zhvillua sipas planprogrameve të Serbisë. Mbi 100 mijë shqiptarë edhe pse në tokën e tyre të mileniumeve nuk gëzuan të drejtën e një Gazete apo Radioje në Gjuhën shqipe.

Administrata e udhëhequr nga serbët për të krijuar huti në opinionin ndërkombëtar rreth etnogjenezës së shqiptarëve, me rastin e regjistrimeve në Zyrat e Gjendjes Civile, deformonte emra e mbiemra, të tyre me atë prapashtesën e gërditshme sllave viçi.

Kurse të gjitha ata që me dhunë e forma tjera bizare u ndoqën nga shtëpitë e veta, i ka shlyer nga regjistrat dhe ua ka shuar adresat e banimit .

Edhe pse në një atmosferë të tensionuar dhe me rrezik për jetën, kësaj stuhie shovene është munduar dhe po mundohet t’ia ndalë turrin z. Shaip Kamberi, përfaqësues i denjë i shqiptarëve të Kosovës Lindore, në Parlamentin e Serbisë.

Ky elaborat i Qeverisë së Serbisë me pasoja të rënda për shqiptarët na kujton kohën e monstruosve, Vasa Çubrilloviq, Ivo Andriq dhe Aleksandër Rankoviq, kur shqiptarët, sipas projekteve të tyre dërgoheshin nën tytat e armëve dhe me dajak në djerrinat e Anadollit.

Bashkësia Ndërkombëtare nëse dëshiron qetësi dhe stabilitet në Evropë, urgjentisht duhet ta ndalojë këtë praktikë të çmendur të neofashistëve serbë.

Presidentja Vjosa Osmani pritet me nderime të larta ushtarake nga Presidenti i Kolumbisë, Gustavo Petro

Drini.us
-
0
Presidentja Vjosa Osmani pritet me nderime të larta ushtarake nga Presidenti i Kolumbisë, Gustavo Petro

Presidentja e Republikës së Kosovës, Vjosa Osmani u prit me nderime të larta ushtarake në Pallatin Presidencial në Bogota, nga Presidenti i Kolumbisë, Gustavo Petro.

Presidentja Osmani ka shkruar: ‘Kolumbia shfaqi një respekt të veçantë dhe dashamirësi për Kosovën dhe qytetarët tanë gjatë vizitës sime zyrtare në këtë shtet, që është gjithashtu vizita e parë e një kreu shteti nga Kosova në Kolumbi.

Diskutuam për mundësitë e bashkëpunimit në fusha të ndryshme si siguria, turizmi, ekonomia e kultura, si dhe për fuqizimin e Kosovës në arenën ndërkombëtare.

Mirënjohëse pafund për mbështetjen për Kosovën!’

Forhåndsvisning av bilde

Forhåndsvisning av bilde

Forhåndsvisning av bilde

Forhåndsvisning av bilde

Forhåndsvisning av bilde

Përse qendrat spitalore universitare të Tiranës nuk presin të gjitha llojet e emergjencave polivalente mjekësore?

Drini.us
-
0
Përse qendrat spitalore universitare të Tiranës nuk presin të gjitha llojet e emergjencave polivalente mjekësore?

Nga:Prof. Pirro Prifti, Tiranë

Ngjarja e ditëve të fundit ku një djalë 14 vjeçar u plagos rëndë me thikë dhe për fat të keq  nuk u mbijetoi plagëve me thikë që mori nga bashkëmoshatari i tij , prëveç difekteve të mëdha që nxorri si në drejtim të mbrojtjes dhe sigurisë në institucionet shkollore 9 vjeçare por dhe atyre të mesme madje dhe të larta, përveç difekteve të mëdha të mos funksionimit cilësor të psikologëve të shkollave, doli në pah edhe një difekt i madh për të cilin kam shkruar edhe në të shkuarën por është nënvlerësuar nga Ministria e Shëndetësisë dhe dikasteret e tjera mjekësore.

-i-

Pak Histori.

Me ndarjen e Spitaleve në Spitale Universitare terciare, në Spitale rajonale (dytësore), si dhe në spitale të vogla ( të rretheve), Spitalet Terciare që u qëuajtën edhe Qëndra Spitalore Universitare sepse aty ishin dhe Pedagogët e Fakultetit të Mjekësisë (sot Universiteti Mjekësor) i kanë të gjitha specialitetet mjekësore dhe të gjitha llojet e laboratorëve mjekësore, përfshi edhe traumën dhe Maternitetin          (Spitalin Obstetrik&Gjinekologjik). Nëse Spitalin Obstetrik Gjinekologjik për arsye mungese vëndi dhe për arsye tradicionale ka qënë veçmas Spitalit të Përgjithshëm, Specialitetet e tjera janë të gjitha brënda Qëndrës Spitalore Universitare Tiranë `Nënë Tereza` ose `QSU Tiranë Nënë Tereza`. Në vitin 1994, me idenë që Specialiteti i Traumës  të bëhej veçan një si lloj Qëndra e Traumës (Trauma Center), u vendos nga Ministria e Shëndetësisë që të Pavioni 4 i Spitalit Nr.2 Kirurgjikal të çvendosej tek Spitali Ushtarak. Kështu që të gjitha traumat Muskulo-Skeletike por edhe ato Neuro-kirurgjikale dhe Kardio-Torakale, dhe Abdominale  te kalonin e të mjekoheshin aty. Megjithë kundërshtimin tim ose të ndonjë tjetri u vendos ajo që tha bindshëm idea e Prof. Panajot Bogës. Në pamje të parë dukej mirë, por Problemet u çfaqën menjëherë ose disa kohë më pas, sidomos tek Emergjencat Traumatike të të gjitha llojeve, kur pacientët megjithse shkonin tek Sitali Civil  (sot QSUT) dërgoheshin tek Spitali i Traumës (ish Spitali Ushtarak) i cili megjithse emrin e Kishte të madh -Spitali i Traumës nga ana cilësore nuk mund të ishte Qëndër Spitalore Universitare, pra nuk e kishte cilësinë e duhur mjekësore. Me kalimin e viteve dhe sot, sigurisht shkuan shumë mjekë dhe profesorë të nderuar që kryenin operacione të vështira por edhe Reanimatorë të zot. Kishte pacientë të Emergjencës NeuroKirurgjikale apo Kardio-Torakale që nuk përfitonin nga mjekët e QSUT të Kardio-Kirurgjisë dhe të Neurokirurgjisë sepse këta pacientë duhej të shkonin jo tek pavioni i Neuro-kirurgjisë dhe as tek Kardio-Kirurgjia e QSUT Nënë Tereza por mjekët duheshin thirrur që të vinin aty në Qëndrën e Traumës madje dhe Reanimatorë nga QSUT Nënë Tereza për të shkuar në Qëndrën e Traumës ëpër të dhënë një ndihmë më të specializuar?! Pas viteve 2000 u krijuan përveç  Qëndrës Spitalore Universitare `Nënë Tereza` , edhe “Spitali Universitar Shefqet Ndroqi“, si dhe u ngrit në rang Universitar edhe  “Spitali Universitar i Traumës“ por edhe një spital tjetër universitar: “Spitali Ushtarak Qendror Universitar“ ku në territorin e tij publik është ngritur edhe një spital privat `amerikan`(?!).

Deri në vitin 1994 Emergjencat mjekësore polivalente përfshi traumën e përballonte Qëndra Spitalore Universitare në Tiranë në një kohë kur popullsia e Tiranëspa rrethinat ishte 180.000 banorë.

-ii-

Ku janë difektet dhe gabimet e Ministrisë së Shëndetësisë që i kushtojnë shëndetit të  popullit, pacientëve dhe emergjencave mjekësore qoftë ato traumatike , qoftë ato mjekësore?

Gabimi madje dhe faji kryesor është i Ministrisë së Shëndetësisë e cila është drejtuar dhe drejtohet nga drejtues jo- mjekë dhe sit ë tillë ata kanë rënë pre dhe bien pre e sugjerimeve për përfitime individuale madje edhe të dia mjekëve të njohur të cilët e kanë çuar Sistemin Mjekësor Publik Spitalor në qorrsokak përsa i përket Manaxhimit spitalor por më e rëndësishmja është keq manaxhimi i Emergjencave mjekësore të cilat sot vijnë jo vetëm nga Tirana që me gjithë rrethinat ka 1 milion banorë të rregullt (dhe të parregullt), por edhe nga e gjithë Shqipëria.

Ku qëndrojnë këto gabime dhe gafa  në strukturën dhe manaxhimin mjekësor të Spitaleve Publike?

-Të quash Spital Universitar Mjekësor dhe të mos presësh të gjitha llojet e Emergjencave Mjekësore tregon që nuk e njeh Sistemin Mjekësor Ndërkombëtar. Teorikisht të katër Spitalet Universitare duhej të prisinin Emergjinca të çdo lloji (përveç rastit të emergjencave Obstetriko-gjinekologjike të cilat i kemi në spitale të veçanta sot). Prakikisht Urgjencat Traumatike të mësipërme i pret ekskluzivisht Spitali Universitar i Traumës, por po të njëjtat Emergjenca duhej ti priste teorikishr dhe praktikisht edhe QSUT `Nënë Tereza` e cila është privuar nga pritja  sepse nuk ka pavion Ortopedi&Trauma, pornuk pret urgjenca traumatike as pavioni i Kardio-Kirugjisë dhe as pavioni i Neuro-Kirurgjisë i cili egziston por i dërgon tek Spitali i Traumës. Merreni me mënd që një pacient si ky rasti fatkeq që pati një plagë të rëndë në toraks po nuk u operua në QSU- por u vonua me minuta të tëra në trafikun e rëndë të Tiranës për të shkuar në Spitalin e Traumës. Rezultati ? ai mund edhe të kishte jetuar nëse do të shkonte nga Shkolla Fan Noli në QSUT tek Kardio-Kirugjia. Po kështu edhe Spitali Universitar Shefet Ndroqi nuk mund ta meritojë emrin Universitar (megjithëse ka mjekë të nderuar), pikërisht sepse nuk pret urgjenca të çdo lloji.

-Pra Sistemi Spitalor Publik Universitar në fakt teorikisht nuk mund të jetë `Universitar` për asnjë nga spitalet terciare që ka Tiranë sepse të jesh i tillë duhet të kesh këto kritere:

-Të kesh të gjitha Specialitetet Mjekësore

-Të kesh të gjitha llojet e Laboratorëve mjekësore  për të gjitha llojet e Sëmundjeve

-Të pranosh të gjitha Emergjencat mjekësore që të paraqiten

-Të ketë vënd për tu ulur Helikopteri i Urgjencës

-Të kesh pedagogë me tituj të kategorisë Profesor dhe Doktor

– Të kesh një Bord drejtues mjekeësor dhe jo një drejtor politik (?!)

– Të kesh Protokolle të zbatueshme Mjekesore të Emergjencës dhe të Specialiteteteve

-Të kesh Kode të caktuara për rastet e ndryshme Mjekësore

– Të kesh manaxhim mjekësor  të drejtuar nga specialistë mjekësore me përvojë

-Të kesh të gjitha llojet e Medikamenteve hospitaliere në Farmacitë e Spitaleve

-Të kesh Disiplinën mjekësore profesionale të drejtuar nga Specialistë mjekësorë

-Të ketë mundësinë e praktikave mjekësore nga studentët universitarë dhe post universitarë

– Të mundësojë konkurencën mjekësore midis spitaleve terciare midis tyre dhe spitaleve rajonalë për shërbime cilësore

-Të mundësojë shërbimin e kujdesit pas-spitalor (pasi pacienti del nga Spitali)

Asnjëra nga këto Spitale të quajtura universitare të Tiranës nuk i plotëson kushtet dhe kjo për faj të politikave sipërfaqësore të Ministrisë të Shëndetësisë e cila nuk ka staf professional, dhe kjo vihet re tek Këshilltarët që kanë qënë dhe janë edhe sot e kësaj dite në këtë Ministri.

Së fundmi mund të them se vetëm një reformë e thellë në Sistemin Publik Spitalor mund të zgjidhë këtë anarki në Spitalet Publike Terciare dhe Rajonale në dëm të kujdesit ndaj Pacientit dhe ndaj viktimave në aksidente.

priftipirro2017@gmail.com

Në Pollatë të Podujevës u vu gurthemeli i kishës katolike, të pranishëm edhe gazetarët e “The New York Times”

Drini.us
-
0
Në Pollatë të Podujevës u vu gurthemeli i kishës katolike, të pranishëm edhe gazetarët e “The New York Times”

Arber Gashi, Prishtinë

Dje pasdite, në fshatin Pollatë të Besianës është vënë gurthemeli i kishës së re katolike e cila do të ndërtohet për nevojat e besimtarëve të rikthyer tashmë në besën e të parëve. Ceremoninë e vënjes së guthemelit e hijeshoi edhe prezenca e gazetarëve të prestigjiozes amerikane “The New York Times”, të cilët, ditën e nesërme, më 28.11.2024, do ta përcjellin me vëmendje meshën dhe procesin e pagëzimeve në Kishën “Shën Abrahami” të Llapushnikut.

Poezi kushtuar Pavarësisë së Shqipërisë

Drini.us
-
0
Poezi kushtuar Pavarësisë së Shqipërisë


Nga: Luan Dibrani

“Flamuri i Lirisë: Pavarësia dhe Bashkimi i Shqipërisë”

Në thellësinë e historisë, ndër shekuj të pafundëm,
Një ëndërr e lashtë, e quajtur liri, u lind.
Kombet na sunduan, duke na ndarë,
Po drita e pavarësisë kurrë nuk vdiq,
Një shpirt i thjeshtë, por i paepur, përtej kohëve,
Nuk u përkul para robërisë së shumtë.

28 Nëntori, heroik, nga Vlora shpërtheu,
Ismail Qemali, flamurin e lavdisë ngriti,
Në ajrin e lirisë, ku dashuria për atdhenë shpërtheu,
Një simbol i shpresës, që shtypësit u tmerruan,
Flamuri kuq e zi, më i fuqishëm se kurrë,
Një thirrje për gjithçka që ishim, dhe gjithçka që do të jemi.

Kosova, shumë vite e robëruar, me plagë që nuk shëroheshin,
Në 17 shkurt 2008, ndriti me flamur të ri,
Një ngjarje e shenjtë, një fitore e madhe,
Kosovarët u ngritën, shpëtuan nga errësira,
Në mes të vuajtjeve, një shpëtim i mundur,
Për një komb të njëjtë, për një atdhe të natyrshëm.

Por pavarësia është vetëm një hap,
Një fitorë, por ende nuk është fundi,
Rruga e kombit tonë është ende e gjatë,
Shqipëria dhe Kosova, duhet të bashkohen,
Trojet tona, të gjithë shqiptarët,
Për një Shqipëri të bashkuar dhe të fortë.

Le të mbajmë flamurin e kombit tonë të shtrenjtë,
Jo vetëm në Shqipëri e Kosovë, por kudo ku ne jetojmë,
Të bashkohemi, si dikur, për një komb të pa ndarë,
Nga Maqedonia, deri në Malin e Zi,
Nga trojet nën Serbi, deri në Greqi,
Kombi shqiptar është një, një shpirt i vetëm.

Pavarësia e Shqipërisë, një kurorë e lavdishme,
Po ëndrra jonë është e madhe dhe e pakufishme,
Le të ndjekim këtë rrugë me frymën e bashkimit,
Një Shqipëri që do të zgjohet më e fuqishme,
Me një flamur, një gjuhë, një komb, një histori.
Kjo është thirrja jonë, e gjithkujt që ka lindur shqiptar.

Përparim dhe bashkim janë misioni ynë,
Politikanë, intelektualë, çdo qytetar,
Angazhohuni për një të ardhme të bashkuar,
Ku kufijtë janë vetëm fije hije,
Ku populli është i fortë, i bashkuar,
Për një Shqipëri natyrale, që do të rritet dhe do të fuqizohet.

Bashkimi është fuqia jonë,
Pavarësia është e jona,
Shqiptarët janë një komb,
Përballë çdo sfide, bashkë do të ngrihemi!

Në këtë 28 Nëntor, gëzuar për lirinë,
Për çdo arritje që na bën të fortë,
Për çdo hap që na çon përpara,
Dita e flamurit, dita e shpresës,
Për një Shqipëri të bashkuar, një Shqipëri të madhe.

Zoti e bekoftë këtë komb,
Një flamur, një gjuhë, një të ardhme,
Për shqiptarët kudo, për një unitet të vërtetë,
Për një Shqipëri që do të shkëlqejë, si diell i përjetshëm.

Flamuri, Djepi i Lirisë dhe Kushtrimi për Pavarësinë

Flamuri, djepi i lirisë, ngritur në qiellin e shpresës,
Si një shpirt që ngjallet nga dheu, duke shkëlqyer pa fund.
Burra të trimërisë, të mençur e të patundur,
Me gjak dhe sakrifica, ndritën udhën për lirinë.
Ju, ata që lëshuat shkëndijën e ndezur,
Ju që ndihmuat të lindte shpresa, pa frikë dhe pa mëshirë.

Në ditët e errëta, kur robëria ngërtheu shpirtin,
Ju ngritët flamurin, simbol të dritës,
Një flamur që përshkoi male e lugina,
Për Shqipërinë, për një komb që s’do të vdiste kurrë.
Na dhe nder, na dhe krenari,
Për jetësimin e ëndrrës, për këtë popull që nuk trembët,
Për një flamur që ndriçon si diell në horizont.

Shqipëri, ti je një zonjë e rëndë,
Si shtyllë që mban qiellin mbi tokë,
Ti jep çdo ditë fuqi dhe pasion,
Kohë pas kohe, ringjallesh dhe e çon kombi në dritë.
Ti je atdheu i lirisë, e shenjë e betejave,
Që çdo qytetar e mbron me krenari të pamposhtur.

Le të bëjmë çdo ditë një poezi, një himn për ty,
Shqipëri, frymë e paepur, flamur që nuk zbret kurrë,
Të nderojmë ata që dhanë jetën për ty,
Të kujtojmë çdo sakrificë për të mbajtur lirinë.
Në këtë ditë, flamuri i kuq e zi të bëhet udhërrëfyes,
Për të ardhmen, për një Shqipëri të bashkuar dhe të fortë,
Një Shqipëri ku drita e lirisë do të shndrisë përgjithmonë.

Krye e formularit

Ti, Skënderbe dhe i Madhi Ismail Qemali

Ti, Skënderbe, hero i padiskutueshëm,
Në fushëbeteja, flamur i lirisë,
Me shpirt të fortë, si shkëmb, që nuk lëviz,
Kundër pushtuesve, ishe drita e kombit tonë.
Me armët e drejta, në duar të palodhura,
Mbrojtje e atdheut, krenari që nuk humbet kurrë.
Na dhe nder, na dhe lavdi,
Për çdo hap që dhemb, për çdo betejë të fituar,
Flamuri yt që valvitet në zemrat tona,
Një udhërrëfyes për një Shqipëri të paepur.

Po ashtu, ti, Ismail Qemali, nder i kombit,
Në ditën e shenjtë, shpalle lirinë,
Në Vlorë, heroikisht, me zemër të ndezur,
Ti ngrite flamurin, një flamur që do të shkëlqejë gjithmonë.
Për Shqipërinë, për kombet që ishin të shtypur,
Ti dhe burrat e tjerë, i dhatë nder dhe krenari.
Për çdo sakrificë, për çdo moment të lavdishëm,
Shqipëria u ngjit mbi dhe, si një diell që lind.

Na dhe nder, na dhe lavdi,
Për atdhetarët tanë që shpëtuan shpirtin tonë,
Të kujtojmë përherë, si një flamur që nuk shuhet,
Për Shqipërinë, për ty, për të gjithë ata që dhanë gjithçka.
Kjo ditë, ky flamur, që frymon pa fund,
Na ndihmon të eci përpara, me krenari,
Për të ruajtur atë që ata ndërtuan me mund dhe gjak,
Një Shqipëri të fortë, të bashkuar, të paepur.

Rruga e Radhës: Bashkimi Kombëtar

Ju, që udhëhoqët me guxim dhe me dashuri,
Na e treguat rrugën që ngjitet drejt lirisë.
Me penën e shpresës dhe me armët e besimit,
Na dhatë flakën që do të ndezë çdo zemër.
Të shuhen ndarjet, të kalojnë kufijtë,
Sepse kombi shqiptar është një,
Nga Shqipëria në Kosovë, nga Çameri në Prevezë,
Nga Maqedoni, Mali i Zi e deri në trojet e Serbisë.

Tani, bashkimi është thirrja e historisë,
Një e ardhme që e kërkojmë të gjithë,
Një ëndërr që do të bëhet realitet,
Për një Shqipëri që ngrihet e fortë,
E bashkuar nën një flamur,
Një flamur që nuk njeh ndarje,
Një flamur që i bashkon shqiptarët,
Nga çdo trohë e çdo cep i botës.

Kështu na thoni, për çdo hap të mëtejshëm,
Bashkimi kombëtar është rruga e shenjtë.
Kjo rrugë kërkon sakrificë, guxim dhe besim,
Kërkon që të gjithë të japin atë që mundin,
Të lëmë pas urrejtjet, fërkimet, dhe dështimet,
Për të krijuar një komb që ecën bashkë,
Për një Shqipëri të natyrshme,
Siç ishte dikur, pa ndarjen e okupatorëve.

Le të nderojmë ata që dhanë gjithçka,
Dhe të bashkohemi rreth flamurit të dashurisë,
Të shohim përpara, për një Shqipëri që bashkon,
Një komb që e ka forcën të rritet dhe të lulëzojë,
Me një gjuhë, një flamur, një histori të lavdishme.

Për Shqipërinë e bashkuar, për shqiptarët kudo,
Bashkimi është fuqia jonë, bashkimi është misioni,
Nuk ka më vend për ndarje, vetëm për unitet,
Sepse vetëm së bashku do të arrijmë të realizojmë
Ëndrrën që na dhatë, ata që na udhëhoqën.

Fundi i formularit

Betejë gladiatorësh në fushë të Diasporës!

Drini.us
-
0
Betejë gladiatorësh në fushë të Diasporës!

Florim Zeqa

Liberalizimi i vonuar i vizave erdhi si mundësi e artë e politikanëve (gladiatorëve) të vegjël që të dalin nga “Koloseumi” i mbyllur i Kosovës në fushë të hapur të Diasporës që të zhvillojnë fushatë tek elektorati i braktisur dhe larguar pikërisht shkaku i tyre në shtetet evro-perëndimore.

Partitë pa elektorat në Kosovë, turr e vrap tek mërgimtarët

Kusarët politikë, të cilët tani do i quaj gladiatorë në fushë të hapur të Diasporës, pasi mbetën pa elektorat në Kosovë, turr e vrap tek mërgimtarët, pa fije turpi për t’iu kërkuar voten për mbajtjen, gjegjësisht marrjen e pushtetit!

Ata që në të kaluaren i quajtën “gërrnaqa” e çka nuk i quajtën mërgimtarët, tani po ju thurin elozhe si “pjesa më shëndoshë dhe më me vlerë e kombit tonë, më punëtorë e më atdhetarë, më të mençur dhe vizionarë”!

Kjo lëpirje e politikanëve të dështuar në prapanicë të mërgimtarëve po bëhet vetëm për vota dhe për asgjë tjetër! Ngase për asgjë tjetër politikanëve nuk ju intereson mërgata përveq votës dhe lekut!

Shumë prej atyre mërgimtarëve që sot ju vardisen në kohë fushate politikanëve, pas zgjedhjeve as që do të flasin me ta këta të fundit. Pra, politikanët do t’i harrojnë dhe injorojnë mërgimtarët ashtu siq e harroj Vjosa Osmani elektoratin rugovian pasi u bë presidente!

E nxuna në gojë presidenten, pasi ajo shënon kulmin e mashtrimit për interesa personale në Kosovë.

Por, në fakt të gjithë politikanët e tjerë janë të njëjtë dhe të mjerë, janë lëpirës të prapanicës së elektoratit në Kosovë dhe në Diasporë.

Situata mjeruese dhe trishtuese në Kosovën e zbrazur pa banorë e dëshmon katandisjen që i bën vendit kusarët politik të të gjitha llojeve dhe ngjyrave partiake.

Sot i kemi me qindra fshatra të braktisura dhe po ashtu me qindra shkolla të mbyllura në zonat rurale gjithandej Kosovës, me trend të mbylljes edhe në zonat urbane!

E gjithë kjo për shkakun e keq-qeverisjes 16 vjeçare dhe të politikave të gabuara, pa sigurime shëndetësore, pa përspektivë zhvillimore, pa përkujdesje sociale dhe pabarazi ligjore.

Partitë politike nuk e kanë hallin e shtetit, por të pushtetit

Qytetar të vendit tim dhe bashkatdhetarë në botën mbarë, mos vraponi pas politikanëve mashtrues dhe të pasur dhe mos u mashtroni nga premtimet e tyre boshe, se pasuria e tyre nuk ka më shumë vlerë se “varfëria” jonë, pasi, si i pasuri ashtu edhe i varfëri në momentin që ikin nga kjo botë nuk marrin gjë më vete!

Veç tjerash, mos e harroni një gjë, pasuria më e madhe e një njeriu në këtë botë është dinjiteti dhe pasuria shpirtërore, gjë e cila u mungon njerëzve të pasur, e në veçanti politikanëve milionerë të pasuruar në mënyrë të paligjshme dhe abuzive me paratë e taksapaguesve të varfër të shtetit të Kosovës!

Mbetem gardian besnik i atdheut tim dhe mbrojtës i devotshëm i interesave të qytetarëve që me trupat e tyre po qëndrojnë në mbrojtje të trashëgimisë së të parëve të tyre, si dhe mbrojtës i të drejtave të mërgimtarëve, të atyre që rrezatojnë dritë dhe shpresë për jetë në Kosovën Dardane.

Kosova tradicionalisht feston Pavarësinë e Shqipërisë

Drini.us
-
0
Kosova tradicionalisht feston Pavarësinë e Shqipërisë

Prishtina – 28 Nentor 2018. Foto: Behlul-Jashari

– Në Kosovë 28 Nëntori – Dita e Pavarësisë së Shqipërisë dhe e Flamurit Shqiptar festohej edhe kur ishte e ndaluar…/

-Shqiptarët kanë dy festa të Pavarësisë, të Shqipërisë dhe të Kosovës. Pavarësisë së Shqipërisë të shpallur në Vlorë në 28 Nëntor 1912 dhe të Pavarësisë së  Kosovës të shpallur në 17 Shkurt 2008/

– Pavarësia e Kosovës – plotësim i Pavarësisë Shqiptare. Urimet e mesazhet e Presidentit historik të Kosovës, Dr. Ibrahim Rugova në jubiletë e 80 e 90 vjetorit të Pavarësisë së Shqipërisë, të botuara në gazetën e rezistencës “Bujku”, kryeredaktor i parë-themelues i së cilës isha dhe në gazetën tradicionale Rilindja kur isha kryeredaktor i fundit i saj\

 Nga: Behlul Jashari, Prishtinë 

PRISHTINË, Nëntor 2024/ Në Kosovë, si tradicionalisht,  në këtë Nëntor 2024 festohet 112 vjetori i Pavarësisë së Shqipërisë.

Shqiptarët kanë dy festa të Pavarësisë, të Shqipërisë dhe të Kosovës. Pavarësisë së Shqipërisë të shpallur në Vlorë në 28 Nëntor 1912 dhe të Pavarësisë së  Kosovës të shpallur në 17 Shkurt 2008.

Në veprimtaritë festive dhe nga të gjithë shqiptarët përkujtohet përgjithmonë edhe ajo që shkruan e flet historia jonë se para 112 viteve Heroi Kombëtar, Isa Boletini, në Nëntorin e madh 1912 nga fshati Boletin në rajonin e Mitrovicës – nga Kosova me 400 bashkëluftëtarët e tij shkoi në Vlorë në krah të Ismail Qemalit për shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisë.

Në Vlorë, Isa Boletini me bashkëluftëtarët nga Kosova përbënin forcën e parë ushtarake të Qeverisë së parë Shqiptare të kryesuar nga Kryetari i saj Ismail Qemali, themeluesi i Shtetit Shqiptar, firmëtari i parë i Deklaratës së Pavarësisë Shqiptare…

E para 32 viteve,  i sapo zgjedhur President i Kosovës Dr. Ibrahim Rugova  jubileun e 80 vjetorit të Pavarësisë së Shqipërisë e ka festuar në Vlorë.

Edhe nga Vlora, edhe në festimet e urimet nëpër vite të 28 Nëntorit, edhe në intervistat ekskluzive që kam zhvilluar, Presidenti Rugova theksonte edhe mesazhin se Pavarësia e Kosovës është plotësim i Pavarësisë Shqiptare.

Në 80 vjetorin e Pavarësisë së Shqipërisë – Ditën e Flamurit, në 28 Nëntor 1992, Presidenti historik i Kosovës, Dr. Ibrahim Rugova, uronte të gjithë shqiptarët në botë.

“Një  URIM I MADH në këtë kremtim jubilar për të gjithë shqiptarët edhe në Shqipëri, edhe në Kosovë, edhe në viset e tjera etnike dhe në diasporë, duke filluar nga Zelanda e Re, Australia, Evropa dhe Amerika, të cilët gjithmonë kanë qenë të lidhur me Shqipërinë dhe me trojet etnike shqiptare dhe me çështjen shqiptare”.

Ky ishte urimi i parë për 28 Nëntorin i Dr. Ibrahim Rugovës si President i Kosovës i zgjedhjeve të para pluraliste presidenciale e parlamentare të 24 Majit 1992 – vitit të 80 vjetorit të Pavarësisë së Shqipërisë. Ishin ato zgjedhje të rezistencës gjithëpopullore kosovare të shqiptarëve që krijuan një rend demokratik dhe forcuan institucionalisht Republikën e shpallur të Kosovës në zhvillime historike, që pasonin Deklaratën e Pavarësisë të 2 Korrikut e Kushtetutën e 7 Shtatorit 1990, si dhe Referendumin e 26 deri 30 Shtatorit 1991, në të cilin për Kosovën Shtet Sovran dhe i Pavarur u deklaruan 99,87 përqind e qytetarëve pjesëmarrës masivisht në votim – 87,01 përqind…

Dr. Rugova vlerësonte arritjet e shqiptarëve dhe theksonte aspiratat e idealet shqiptare:

“Në këtë moment jubilar dhe të rëndësishëm mund të them se sot shqiptarët, pa marrë parasyshë kufijtë aktualë, janë më të bashkuar se asnjëherë dhe sot, pas 50 vjet ndjekjesh dhe persekutimesh që përjetuan edhe në Shqipëri e edhe në Kosovë dhe represionit që kemi këtu, kremtojmë së bashku këtë festë kombëtare, e mund të themi edhe me rezultate të mëdha, sepse Shqipëria aktuale këtë vit ka hyrë definitivisht në proceset demokratike, gjithnjë e më shumë po bëhet një vend i hapur edhe në pikëpamje politike e edhe në pikëpamje ekonomike dhe po integrohet në proceset evropiane dhe ndërkombëtare, ndërsa Kosova, me shpalljen e pavarësisë së saj shtet i pavarur dhe neutral, po afirmohet gjithnjë e më shumë në planin ndërkombëtar, po ashtu edhe trojet e tjera etnike të shqiptarëve në Maqedoni, si grupacion i dytë nacional, pastaj në Mal të Zi dhe në Serbinë Jugore. Mund të themi se me politikën e rezistencës dhe të qëndresës paqësore, shqiptarët e Kosovës dhe të viseve tjera janë afirmuar sot në botë. Në kohën kur po shkatërrohet e që u shkatërrua ish-Jugosllavia e po ashtu edhe në kohën e një organizimi të ri në Ballkan, edhe shqiptarët e Kosovës e të viseve tjera etnike kërkojnë vetëvendosje për ardhmërinë e tyre.

Në këto momente të rëndësishme, Shqipëria si shtet ndihmon mjaft çështjen e Kosovës dhe çështjen e shqiptarëve në përgjithësi në planin diplomatik dhe në planin politik dhe mbron interesat e shqiptarëve.”

Presidenti historik Rugova ka folur kështu në një deklaratë ekskluzive për gazetën e rezistencës “Bujku”, kryeredaktor i parë-themelues i së cilës isha, që kishte nisë të dalë në Prishtinë nga 18 Janari 1991, pjesë e lëvizjes e luftës për liri, pavarësi e demokraci, me orientim e përcaktim të fuqishëm properëndimor euroatlantik, e që sfidonte ndalimin e dhunshëm nga Serbia të gazetës Rilindja – të vetmes së përditshme shqipe në atë kohë në Kosovë.

Forhåndsvisning av bilde

Me titullin “Shqiptarët sot janë më të bashkuar se asnjëherë” deklarata ekskluzive gazetës “Bujku” botohej në numrin e 28 Nëntorit 1992 në ballinë, ku me titullin “Urojmë që përvjetorët e ardhshëm t’i festojmë bashkërisht” botohej edhe përgëzimi i Presidentit të Kosovës Dr. Ibrahim Rugova  Presidentit të Shqipërisë Sali Berisha:

“I dashuri President,

Sot, në ditën e 80-vjetorit të shpalljes së Pavarësisë shqiptarët festojnë kudo. Më 28 nëntor mbushen plot 80 vjet kur në Vlorë Ismail Qemali ngriti Flamurin e Kastriotit, Flamurin  shqiptar. Ishte ditë e Pavarësisë së Shqipërisë, ditë e çlirimit dhe ditë për të hyrë në jetën e lirë shqiptare e qytetare. Por, për fat të keq, Shqipëria u nda dhe Kosova e trojet e tjera etnike ranë prapë në robëri. Të gjithë shqiptarët nuk e gëzuan pavarësinë dhe lirinë.

Forhåndsvisning av bilde

Shqipëria demokratike dhe e lirë sot po bëhet një faktor i integrimeve kombëtare dhe i stabilitetit në Ballkan. Ajo Kosovës po i jep ndihmë të madhe politike dhe diplomatike në rrugën e saj të Pavarësisë, po i mbronë interesat e të gjithë shqiptarëve.

Urojmë që Shqipëria të bëhet një shtet edhe më i fortë edhe më i zhvilluar ekonomikisht, Urojmë që përvjetorët e ardhshëm t’i festojmë bashkërisht.

Forhåndsvisning av bilde

Behlul Jashari, redaktor i gazetës Rilindja me ish-Presidentin Ibrahim Rugova

Zoti e bekoftë Shqipërinë!

Kryetari i Republikës së Kosovës,

Dr. Ibrahim Rugova”

Në 28 Nëntor 1992, “Në mbarë Shqipërinë manifestime madhështore” ishte kryetitull balline i raportimit nga Tirana i gazetës “Bujku”, e cila  në numrin vijues raportonte edhe se, Presidenti i Republikës së Kosovës Dr. Ibrahim Rugova ishte në Shqipëri në kremtimin e 80 vjetorit të Pavarësisë.

“Dr. Rugova mori pjesë së bashku me presidentin e Shqipërisë dr. Sali Berisha në solemnitetin qendror të përvjetorit jubilar në Vlorë, ku 80 vjet më parë Ismail Qemali ngriti Flamurin e Pavarësisë…Në kuadër të vizitës në Shqipëri, dr. Rugova zhvilloi bisedime me presidentin Berisha dhe me udhëheqës të tjerë të Shqipërisë”, shkruante gazeta e vetme e përditshme shqipe e Kosovës në atë kohë “Bujku”.

E, para 22 viteve, në fundvitin 2002 të  jubileut të 90 vjetorit të Pavarësisë së Shqipërisë Presidenti historik i Kosovës Dr. Ibrahim Rugova në Rezidencën Presidenciale në lagjen Velania të Prishtinës kishte në tavolinë dhe mbante në duar gazetën tradicionale e historike shqiptare të Kosovës Rilindja që kishte kryetitull “Kosova për herë të parë feston 28 Nëntorin me institucionet e saja të njohura ndërkombëtarisht”, derisa si kryeredaktor i saj zhvilloja edhe një tjetër intervistë ekskluzive e cila u botua në numrin festiv të ndërrimit të moteve me kryetitull “Kosova e pavarur në NATO e në BE dhe në miqësi të përhershme me SHBA”.

Forhåndsvisning av bilde

Në jubileun e 90 vjetorit të Pavarësisë së Shqipërisë, në 28 Nëntor 2002, gazeta tradicionale e Kosovës Rilindja doli me botim special festiv, siç theksonte në ballinë, me shkrime të autorëve dhe personaliteteve të shquara nga gjithë bota shqiptare, ndërsa u shpërnda në të gjitha trojet etnike shqiptare – në Kosovë, Shqipëri, Maqedoni, Luginë të Preshevës, Ulqin e lokalitete tjera në Mal të Zi.

Gazeta Rilindja në ballinë botonte mesazhin e Presidentit historik Rugova me  mbititull “Mesazh i Presidentit të Kosovës, Dr. Ibrahim Rugova, për  28 Nëntorin, Diten e Flamurit”, me titull “Shqiptarët forcohen në të gjitha viset” dhe me nëntitull “Një Kosovë e pavarur, e integruar në NATO, në BE dhe në miqësi të përhershme me SHBA-të është përcaktimi i popullit të saj”.

Forhåndsvisning av bilde

Teksti i plotë i mesazhit të Presidentit Rugova në 90 vjetorin e Pavarësisë së Shqipërisë ishte ky:

Qytetarë të nderuar, zonja dhe zotërinj

Për Ditën e Flamurit, 28 Nëntorin, ju shpreh urimet e mia të sinqerta dhe krenare, ashtu siç e ndiejmë dhe e nderojmë të gjithë ne këtë ditë.

Dita e 28 Nëntorit është data më e shënuar në historinë moderne shqiptare pas 28 Nëntorit të Gjergj Kastriotit – Skënderbeut.

Dita e 28 Nëntorit e vitit 1912 është po ashtu Dita e Pavarësisë shqiptare, e cila u cungua pa vullnetin e shqiptarëve.

Në këto 90 vjet, shqiptarët u forcuan në të gjitha viset e tyre. Pavarësia e Kosovës, që bazohet në vullnetin e shprehur të popullit, do të qetësonte Kosovën, të gjithë shqiptarët dhe këtë pjesë të Evropës e të botës.

Pra, një Kosovë e pavarur, e integruar në NATO, në BE dhe në miqësi të përhershme me SHBA-të është përcaktimi i popullit të saj.

Në Ditën e Flamurit, do theksuar se forcimi i shqiptarëve në Maqedoni, në Luginën e Preshevës dhe në Mal të Zi, është evident dhe në progres e sipër.

Po ashtu, edhe Shqipëria është në rrugë të mirë të konsolidimit demokratik dhe ekonomik.

Forhåndsvisning av bildePër këto tri vjet pas luftës, Kosova ka pasur një progres të madh në të gjitha fushat e jetës. Kjo është bërë me përkrahjen e miqve tanë dhe në bashkëpunim me UNMIK-un dhe KFOR-in. Kështu, Kosova po forcohet gjithnjë e më shumë si shoqëri dhe shtet demokratik, për të mirën e të gjithë qytetarëve të saj, dhe pret njohjen formale, që do t’i shpejtonte proceset demokratike dhe ekonomike.

Me fat Dita e Flamurit!

Zoti i bekoftë të gjithë shqiptarët!

Zoti e bekoftë Kosovën dhe popullin e saj të qytetëruar!

Dr. Ibrahim Rugova

President i  Kosovës”

Në Kosovën e lirë nga Qershori 1999, të parat zgjedhje parlamentare u mbajtën në 17 Nëntor 2001 dhe pas tyre Kuvendi zgjodhi President Dr. Ibrahim Rugovën.

Rilindja festive në 28 Nëntor 2002 në ballinë paralajmëronte edhe dy intervista ekskluzive që botoheshin në brendi të gazetës, që i kisha zhvilluar me atëherë Kryeparlamentarin Nexhar Daci me titull “Statusi përfundimtar i Kosovës do të përcaktohet sipas vullnetit të popullit” dhe me Kryeministrin Bajram Rexhepi me titull “Pavarësia e Kosovës është në  çdo hap, në çdo lëvizje, në çdo proces që i shpie gjërat përpara”.

Si në një kartolinë, me foton e Shtatores së Gjegj Kastriotit – Skenderbeut në Prishtinë, të ngritur një vit më parë në 28 Nëntor 2001 në Kosovën e lirë, dhe me Flamurin Kombëtar Shqiptar në ballinë shkruhej: “Rilindja” ua uron Festën e 28 Nëntorit.

Isa Boletini me Ismail Qemalin

Dhe, në ballinë botohej edhe editoriali im – Kryeredaktorit të gazetës Rilindja:

KOSOVA FESTON LIRINË

Behlul JASHARI

Kosova feston 28 Nëntorin e katërt në liri. Liria e Kosovës është ngjarja më e madhe e botës shqiptare pas shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë, që ndodhi para 90 vjetësh.

Kosova në rrugën e demokracisë e të pavarësisë së vet ka vullnetin e popullit dhe manifeston fuqishëm përcaktimin për përmbushjen e standardeve për një Kosovë Euroatlantike, të integrimeve dhe të zhvillimeve moderne.

Duke manifestuar fuqishëm përkushtimin për këtë rrugë të Kosovës e të popullit të saj “Rilindja” del sot botim special për Festën edhe në kushtet kur nuk mund të dalë rregullisht, edhe për të treguar se çfarë do të jetë kjo gazetë tradicionale e simbol i Kosovës kur të krijohen kushtet për të ridalë.

“Rilindja” histori e shkruar e Kosovës kështu shënon e feston edhe një Ditë Historike.

“Rilindja” është gazetë e popullit të Kosovës, e ndërtimit të institucioneve, demokracisë, lirisë dhe pavarësisë.

Forhåndsvisning av bilde

Në këtë ditë kur të gjitha shqiptarët festojnë “Rilindja” për të gjithë ka një urim të madh: Gëzuar!

***

“Kosova e pavarur në NATO e në BE dhe në miqësi të përhershme me SHBA”, “Pavarësia e Kosovës është e mira e të gjithë qytetarëve dhe do ta qetësojë rajonin” dhe “Politikë globale që sa më parë të bjerë muri mes shqiptarëve”, janë titujt e tre nga intervistat ekskluzive që kam zhvilluar nëpër vitet e rezistencës, luftës e lirisë me Presidentin historik të Kosovës Dr. Ibrahim Rugova, derisa isha kryeredaktor i gazetës Rilindja dhe korrespondent në Kosovë i Agjencisë Shtetërore-Zyrtare të Lajmeve të Shqipërisë nga 24 Maji 1992.

Këto tre intervista janë ribotuar në gazetën tradicionale të Kosovës Rilindja, e cila për 17 Shkurtin historik 2008 doli numër i jashtëzakonshëm festiv me kryetitullin me shkonja ngjyrë ari: Kosova shpalli pavarësinë bota e njeh shtetin më të ri.

Po në ballinë, nën imazhet e nënshkrimit të Deklaratës së Pavarësisë së Kosovës, të Flamurit e Stemës së shtetit të ri evropian dhe fishekzjarreve të festimeve në Prishtinë, Rilindja shkruante poashtu me shkronja ngjyrë ari: 17 Shkurti 2008 dita më e madhe shqiptare pas 28 Nëntorit 1912 të Pavarësisë së Shqipërisë.

Lart te logoja po në faqen e parë shkruante: Rilindja ju uron shpalljen dhe njohjen e Kosovës Shtet i Pavarur.

***

Në Kosovë Dita e Pavarësisë së Shqipërisë dhe e Flamurit Shqiptar festohej edhe kur ishte e ndaluar, festohej edhe me demonstrata në vitin 1968 në Prishtinë e qytete tjera me kërkesa për Kosovën Republikë, për Kushtetutë, për Universitet e të tjera për të drejtat e shqiptarëve. Atëherë, marshi i  fillimtarëve të demonstrates, ndër të cilët isha edhe unë nxënës i klasës së tretë të Shkollës Normale nisi në orët e pasditës  nga Fakulteti Filozofik (tash Fakulteti Filologjik i Univerisitetit të Prishtinës), dhe më pas deri natën vonë u mbushën përplot demonstrues rrugët dhe sheshet e kryeqytetit të Kosovës. Për ato demonstrata në 24 vjetorin e tyre “Nata që bënte dritë” ishte titulli i shkrimit tim në gazetën “Bujku” të 28 Nëntorit të 80 vjetorit të Pavarsisë së Shqipërisë, ku në legjendën e fotografisë theksoja: “Pas Krujës, Vlorës…edhe në Prishtinë, në demonstratat e vitit 1968, në prag të Ditës së Flamurit, u ngrit flamuri për pavarësinë shqiptare…”

“Valonin shumë flamuj kombëtarë shqiptarë, valonin edhe për Festën e Flamurit që ishte e ndaluar bashkë me flamurin”, përshkruaja pamjet madhështore…Tregoja edhe se si në 28 Nëntorin 1968  për  demonstrat shqiptare në Kosovë dhe për Flamurin Shqiptar në ditën e madhe historike kisha shkruar vargje – vjershën “Himni i Flamurit”, të cilën ma botoi gazeta studentore “Bota e Re”…

E para vitit 1968, në vitet kur Flamuri Kombëtar Shqiptar ishte i ndaluar në Kosovë, 28 Nëntorin e Pavarësisë së Shqipërisë e festoja në fshatin tim Strofc të komunës së Vushtrrisë e edhe afër tij te Guri i Madh në majë të Malit Qyqavica ku ngrihej Flamuri kuqezi me Shqiponjën dykrenare, prej nga, duke dëgjuar Radio Tiranën në një radio të vogël – transistor me bateri,  përtej krahinave kosovare të Drenicës e Dukagjinit shikoja tokat e malet e Shqipërisë, nga të cilat na ndante kufiri i hekurt – “Muri ndërshqiptar si ‘fundi i botës’”, si e përshkruaja në tutullin e një reportrazhi…

E, në pranverën e vitit 1996, në 1 Prill, nga vendkami kufitar Kosovë-Shqipëri, në Vërmicë-Morin kam shkruar këtë skicë:

KRONIKË KUFIRI

Kufiri Kosovë-Shqipëri nuk është më si fundi i botës. Pas shumë vitesh kalohet sot për herë të parë pa viza dalëse nëpër pikën kufitare të Vermicës. Po, megjithatë, aty ende ndalojnë forcat serbe dhe është një kontroll i hekurt.

Në njërën anë – bunkerët e betonit, që kanë mbetur si të harruar e janë mbuluar nga ferrat e bari.

Në anën tjetër – “piramidat e betonit”, kaherë të vendosura në zonën kufitare si “pengesa antitanke”.

E, mbi të gjitha pejzazhet shqiptare, midis të cilave sikur mbytet vija e mallkuar e kufirit të aq shumë ndarjeve. Mbi malet e ashpra me borë të Sharrit, Pashtrikut e Koretnikut fluturon një Shqiponjë, nëpër qiellin e përflakur nga dielli në pranverë si në sfondin e flamurit.

E, jo vetëm stinën, por edhe kohën që vjen, sikur e paralajmërojnë dallëndyshet e lejlekët që fluturojnë mbi syprinat e kaltra të lumit të Drinit.

Megjithatë, vetëm zogjtë kalojnë kufirin pa pengesa…(Vermicë, 1 prill 1996)

NGA REPORTAZHI IM I MARSIT 1996 “MURI NDËRSHQIPTAR SI ‘FUNDI I BOTËS’”:

E më pak se dy javë para 1 Prillit 1996, jo rrugës po nëpër male fshehtas nëpër shtetrrethimin e forcave serbe shkova deri afër kufirit Kosovë-Shqipëri dhe nga një kodrinë shihja si dukej e çka ndodhte në vendkalimin kufitar në Vermicë-Morinë, prej nga shkrujta reportazhin “Muri ndërshqiptar si ‘fundi i botës’”, të cilin e botova në gazetën e rezistencës “Bujku” më Prishtinë para 28 viteve, në 18 Mars 1996.

Reportazhin e dërgova edhe në Agjencinë Shtetërore-Zyrtare të Lajmeve të Shqipërisë. Në “Paraqitje e shkurtër e regjistrimeve të gjetura” të Bibliotekës Kombëtare të Shqipërisë e gjejë se reportazhi është botuar në 19 Mars 1996 edhe në gazetën Rilindja që dilte në Tiranë pas ndalimit nga regjimi okupues serb në Prishtinë. Në atë reportazh mes tjerash, kam shkruar:

“Një grup i të rinjëve dhe të rejave nga rrethi i Prizrenit, ditë më parë ishin penguar të shkojnë në Shqipëri, meqë nuk iu ishin dhënë vizat dalëse nga administrata e instaluar policore serbe në Prizren.

Qëllimi i udhëtimit të tyre në Shqipëri ishte të marrin pjesë në festën e njohur të qytetit të Elbasanit-të Ditës së Verës, Ditës së Luleve, të 14 Marsit.

Donin të shihnin se si kremtohet në Elbasan e njëjta festë që është edhe në Prizren e rrethinë”…

***

Pas botimit të reportazhit “Muri ndërshqiptar si ‘fundi i botës’”, që edhe u përkthye dhe arriti edhe te diplomatë më erdhi edhe mesazhi se kurrë më nuk do të jetë ashtu ai kufi…

Pavarësia e Shqipërisë dhe thirrja për bashkimin kombëtar: Rruga drejt një Shqipërie të Bashkuar

Drini.us
-
0
Pavarësia e Shqipërisë dhe thirrja për bashkimin kombëtar: Rruga drejt një Shqipërie të Bashkuar

Nga: Luan Dibrani

Në historinë e kombit shqiptar, pavarësia ka qenë një ëndërr e lashtë, një aspiratë e palodhur dhe një betejë e paepur. Shqipëria dhe Kosova, dy shtete që janë formuar në kushte të ndryshme, por që kanë një histori dhe një kulturë të përbashkët, janë ndarë për shekuj me radhë nga pushtues të ndryshëm, duke vuajtur nga mundimet e një kombi të shpartalluar dhe të shtypur. Por, sot, një herë e përgjithmonë, këto dy shtete, të cilat tashmë janë të pavarura, duhet të bëjnë një hap të rëndësishëm dhe të ndihmuar nga ndjenja e forcës kombëtare, të bëhen një: Bashkimi Kombëtar i Shqipërisë , Kosovës dhe trojeve tjera shqiptare.

Pamje nga  akti i shpalljes se Pavarësisë se Shqipërisë  nga delegacionet e te gjitha trojeve shqiptare

Më 28 Nëntor 1912, në Vlorën heroike, Ismail Qemali, një patrioti i mençur dhe lider i shquar, shpalli pavarësinë e Shqipërisë, duke ngritur flamurin kuq e zi, simbolin e lirisë dhe të pavarësisë, që kishte shpërthyer pesë shekuj më parë nga dora e Skënderbeut. Kjo ditë, kjo ngjarje historike, u bë një shenjë e fortë për kombet që kishin nënshtruar shqiptarët gjatë pesë shekujve të robërisë nën Perandorinë Osmane.

Pavaresia e Shqipërisë dhe  e Kosovarëve: Një Luftë  Fitimtare.

Shqipëria shpalli pavarësinë më 28 Nëntor 1912, pas një periudhe të gjatë e të dhimbshme të sundimeve të huaja. Kjo ngjarje mbetet një moment i shenjtë në kujtesën e çdo shqiptari, dhe simbolizon një fitoren historike kundër gjithë forcave shtypëse që kërkonin të fshihnin identitetin dhe kulturën tonë. Po ashtu, Kosova, që ishte një pjesë e natyrshme e Shqipërisë etnike, kaloi shumë vështirësi deri në shpalljen e pavarësisë më 17 shkurt 2008. Pas shekujsh të robërisë, Kosovës iu dha mundësia për të marrë frymë si pjese e kombit të  lirë, dhe kjo fitore e popullit kosovar ishte një dëshmi e guximit dhe sakrificës që u kërkua për ta arritur atë.

“Bashkimi Kombëtar: Rruga drejt një Shqipërie të Bashkuar dhe të Fortë”

Por, pavarësia e Shqipërisë dhe Kosovës nuk është një fund i historisë. Ajo është vetëm një hap në një rrugë më të gjatë për plotësimin e ëndrrës kombëtare – bashkimin e dy shteteve dhe krijimin e një Shqipërie natyrale , të bashkuar dhe të fortë.

Kjo ditë nuk është thjesht një festë, por një thirrje për të gjithë shqiptarët, jo vetëm në Shqipëri dhe Kosovë, por kudo ku jetojnë ata, që të qëndrojnë të bashkuar. Pavarësia e shpallur në Vlorë duhet të mbetet një shenjë që na frymëzon dhe na ndihmon për të ecur përpara, por edhe një thirrje që na kërkon të bashkohemi më shumë se kurrë. Ky është një mesazh që na bashkon të gjithë, në Shqipëri, Kosovë, por edhe në trojet tona nën Serbi, Maqedoni, Greqi dhe Mal të Zi. Le të jemi të bashkuar rreth flamurit të kombit shqiptar, të bashkohemi për një Shqipëri natyrale, ashtu siç ishte para copëtimit të saj nga okupatorët dhe tradhtarët.

Në këtë ditë madhështore, duhet të kujtojmë se pavarësia e Shqipërisë është vetëm një hap drejt qëllimit tonë më të madh: bashkimi i të gjitha trojeve shqiptare. Pavarësia e Kosovës, e shpallur më 17 shkurt 2008, është një ngjarje e shenjë, por që ende kërkon një pasqyrim të plotë të aspiratave tona kombëtare. Le të shpresojmë se ditët e ardhshme do të na sjellin një Shqipëri të bashkuar, një Shqipëri që përfshin çdo shqiptar, kudo që jeton dhe punon, duke bashkuar flamurin dhe identitetin tonë. Le të jetë ky synimi ynë, një Shqipëri e bashkuar, me një gjuhë, një flamur, një komb dhe një histori të përbashkët.

Në këtë rrugë të bashkimit, duhet të angazhohemi të gjithë: intelektualë, artistë, krijues, biznesmenë dhe qytetarë të thjeshtë, për të realizuar këtë ëndërr kombëtare. Ky është angazhimi që duhet të bëjmë që në këtë 28 Nëntor, kjo ditë të mos jetë vetëm një moment festimi, por edhe një hap më shumë drejt bashkimit të shqiptarëve.

Bashkimi Kombëtar: Një Nevojë Historike dhe Gjeopolitike Ndërkohë që Shqipëria dhe Kosova kanë arritur pavarësinë, pengesat që ndajnë dy shtetet nuk janë vetëm ato të territorit, por dhe ato të politikës, interesave të huaja dhe marrëdhënieve ndërkombëtare. Megjithatë, ajo që nuk duhet harruar është se kombi shqiptar është një, dhe se kufijtë që i ndajnë janë vetëm kufij të krijuar nga forca të jashtme, të cilat nuk përputhen me dëshirën dhe aspiratat e popullit shqiptar. Shqiptarët, pavarësisht se jetojnë në dy shtete të ndryshme, janë të njëjtën gjuhë, traditë, kulturë dhe histori.

Dhe ky angazhim nuk është vetëm një detyrim historik, por një kërkesë e natyrshme e kombit shqiptar. Pavarësia e Shqipërisë dhe Kosovës duhet të shërbejë si një shembull dhe mesazh për bashkimin tonë, për një të ardhme më të fortë, më të sigurt dhe më të bashkuar.

*

Thirrje për Veprim: Pavarësia dhe Bashkimi janë të Pashkëputura

Tani, në këtë moment të rëndësishëm historik, shqiptarët duhet të bëjnë një hap të madh për të forcuar më tej pavarësinë dhe identitetin e tyre. Pavarësia e Shqipërisë dhe Kosovës është një arritje që duhet të ruhet dhe të zhvillohet, por ajo gjithashtu duhet të jetë një hap në rrugën e bashkimit të plotë të kombit shqiptar. Bashkimi i Shqipërisë dhe Kosovës është një detyrim kombëtar – një veprim i domosdoshëm për të arritur realizimin e plotë të identitetit tonë dhe të historisë sonë.

Në këtë drejtim, është koha që politikanët, intelektualët dhe qytetarët e Shqipërisë dhe Kosovës të lënë mënjanë dallimet dhe të angazhohen për një qëllim të përbashkët. Pavarësia dhe bashkimi nuk janë vetëm ideale, por janë një realitet që mund të arrihet nëse bashkëpunojmë dhe luftojmë për të. Le të punojmë së bashku, shqiptarë nga të gjitha trojet, për ta bërë të mundur bashkimin e kombit tonë.Bashkimi është fuqia jonë. Pavarësia është e jona. Kombi shqiptar është një!

Të dashur bashkatdhetarë, gëzuar për 28 Nëntorin, ditën e Flamurit, ditën e pavarësisë sonë! Gëzuar për çdo arritje që kemi pasur dhe për çdo hap që do të bëjmë drejt një Shqipërie të bashkuar! Zoti e bekoftë Kombin shqiptar, me një flamur, një gjuhë, një komb dhe një të ardhme të përbashkët!

1...710711712...1,790Faqja 711 nga 1,790