Kreu Blog Faqe 819

Piana degli Albanesi, Palermo \ Itali – Reportazh mbi Masakrën e Portellës 1 Maji 1947

Drini.us
-
0
Piana degli Albanesi, Palermo \ Itali – Reportazh mbi Masakrën e Portellës 1 Maji 1947

Ornela Radovicka 

Qëndra Albanologjike mbi kulturën dhe gjuhën arbëreshe themeluar  në 1980 nga A. Bellushi 

Masakra e Portellës, Piana degli albanesi, Palermo\Itali, më 1 Maji 1947. Sot mbushen 77 vjet, nga ajo  ditë e zymtë e 1  Majit, që nisi si një  manifestim paqësor, por që ngelën 11  veta pa jetë, prej të cilëve shumica arberesh, fëmije, gra burra, si  edhe  50 të plagosur. Me miqtë e shoqatës Hora e Skënderbeut nisemi nga aeroporti i Palermos për Hora e Arbëreshëvet në Sicili. Misoni ynë është i dyfish; promovimi e librit “Arbëreshët  Fotosintezë e shpirtit tim” të mikut tonë Rexhep Rifati si edhe promovimi i shtatores së Gjergj Kastriotit Skënderbe, dhuratë e diasporës  Kosovare  të vëllezërve arbëreshë në Piana degli albanesi.

Rruga për në Portella 

Distanca nga Palermo në Piana degli albanesi është rreth 24 km.

Rruga  është gjithë kthesa, për shak të relievit të saj kodrinor.

Jo shumë largë në kryqëzimi për në Sciacca, gjendet një urë e lartë, impresionuese,  si  për lartësinë e saj, dhe rrezikshmërinë që paraqet ajo. Thuhet që kushtet e saj janë fryt i mafjes në Palermo.

Përshkojmë këtë rrugë, rreth 10 km larg shfaqet Portella. Vendi është një kodrinore e shveshur shkëmbore dhe e rrahur nga erërat.Thuhet se banorët e parë arbëresh si fillim ndaluan atje, por ku panë kushtet atmosferike zbritën më poshtë, atje ku gjenden edhe sot.

 Historia e Portellës 

Ishte 1 maji i vitit 1947 ishte planifikuar një manifesitim paqeje me pjesëmarrjen e qytezave; Piana degli Albanesi, punëtorët e San Giuseppe Jato si dhe San Cipirello.

Manifestimi kishte si qëllim  kundër pronësisë së tokave në favor të pushtimit të atyre trojeve të papunuara, por edhe për të festuar fitoren e rëndësishme zgjedhore të arritur më 20 prill të po atij viti, rezultatet e së cilës i bënte fshatarët të etur për një reformë agrare nga Asambleja Rajonale e Siçilisë.

C:\Users\iljas\Downloads\IMG-20240428-WA0014.jpg

Atë mëngjes të 1 Maji rreth orës 8 e 30, grupi i burrave me kuaj mbrrijnë në malin “Maja”, ndërsa grupi i udhëhequr nga  Salvatore Giuliano po ngjitej në malin “Pizzuta”. Nga  fraksionet; San Giuseppe Jato, San Cipirello dhe Piana degli Albanesi, njerëzit  kishin dalë  nga  shtëpitë e tyre për të manifestuar,  dhe qëndronin në radhë për të arritur në Cippo di Barbato,një monument i vogël që kujton Nicola Barbato, arbëresh, përfaqësues i “Fashit sicilian” në 1893,  zgjodhi Portella e  Ginestra (vendodja e saj rreth 10 km larga nga  Hora e Arbëreshvet) për të festuar 1 majin.

Rreth dy mijë punëtorë, u mblodhën në Portella të Gjineshtrës. Ishin kryesisht fermerë, të lugina se Grykës së Spartavet për të demostruar kundër landlordismit.

Familje të tëra  kishin marrë pjesë në tubim, dhe më pas do ta kalonin ditën së bashku jashtë si në një pic-nik.  Giacomo Schirò, arbëresh, me profesion  këpucar dhe sekretar i seksionit socialist të San Giuseppe Iato sapo kishte filluar të fliste kur, befas,  u dëgjuan breshëri mitralozi  të cilata filluan nga kodrat aty pranë. Të pranishmit i shkëmbyen fillimisht ato të shtëna me shpërthime si fishekzjarrë, por shumë shpejt, kur ranë viktimat e para, kuptuan se festa po kthehej në një masakër.Të frikësuar, të tmerruar, njerëzit filluan të iknin dhe vraponin në kërkim të ndonjë strehe kundër tërbimit të vazhdueshëm dhe të dhunshëm të të shtënave. Britmat e tmerrit, thirrjet për ndihmë, vajtimet, lotët, përgjërimet, mallkimet oshëtinin në luginën.

Masakra e Portellës dhe viktimat e saj 

Salvatore Giuliano, dhe banda e tij mafioze, atë ditë  lanë të vdekur 11 viktima, shumica e tyre arbëresh, femijë, gra, burra, si edhe  50 të plagosur. Një nga krimet më të turpshme kundra njërëzve të pafajshëm. Një krim me karakter politik dhe ideollogjik, i cili ka mbetur i pandëshkuar.  Midis tyre, është edhe emri nje vogelueshe, Vincenza La Fata (8 vjece).

Margherita Clesceri – 37 vjeç

Giorgio Cusenza – 42 vjeç  

Giovanni Megna – 18 vjeç 

Francesco Vicari – 22 vjeç

Vito Allotta – 19 vjeç

Serafino Lascari – 15 vjeç

Filippo Di Salvo – 48 vjeç

Giuseppe Di Maggio – 13 vjeç

Castrense Intravaia – 18 vjeç

Giovanni Grifò – 12 vjeç

Vincenza La Fata – 8 vjeç

Foto. Momente nga funerali i martirëve arbëresh rënë në masakrën e Portellës. Në foto janë mëmat arbëreshe, gjatë funeralit të bijëve të tyre.

Dritë- hijet mbi këtë masakër 

Kjo histori kaq e hidhur, futet në ato proçeset gjyqësore më të komplikuara që ende sot nuk ka qartësi të plot për këtë masakër.  Procesti  gjyqësor i  masakrës së Portellës   filloi në qershor 1950 e përfundoi në 1952. Gjyqi u bë në Viterbo\Itali  dhe zgjati me 217 seanca; ku dolën 31 të pandehur, të cilët ishin të ndarë në “dy kafaze” të dallueshme:

njëri grup të ashtuquajturit “picciotti” dhe  grupi tjetri për anëtarët e vërtetë të bandës.

Grupi i parë u shpallën të pafajshëm se ishin pjesë e bandës, të konsideruar “në gjendje të nënshtruar”,ndërsa grupi  tjetër u dënuan me burgim të përjetshëm.

Risitë mbi të vërtetën e kësaj ngjarje, dhe shtypi i kohës 

Të rejat mbi këtë ngjarje të hidhur përfaqësohen nga tezat e dy historianëve;Giuseppe Casarrubea dhe Nicola Tranfaglia.

Sipas dokumenteve të shqyrtuara nga dy historianët, Salvatore Giuliano nuk do të kishte qëlluar mbi Portellën, por ishte i rrethuar nga  katër grupe zjarri.  Shtypi i kohës  botuan artikuj që vërtetonin këtë teori. La stampa  e 3 majit 1947 thotë:

“Shkarkimet e mitralozit nga kreshtat e varura të Pizzuta-s dhe Kometës( janë dy malet që rrethojnë Piana degli Albanesi” goditën vendin e tubimit [II] Një zjarr i fortë i kryqëzuar zgjati për njëzet minuta, ndërsa turma u shpërnda në garë në të gjitha drejtimet”.

[III] La Stampa e 3 majit 1947 raportohet; ” Nga Monte Cometa\ Mali Kometës, kriminelët e tjerë ishin me armë në këmbë, të gatshëm për t’u dhënë mbështetje shokëve të krimit nëse turma do të tentonte një reagim “.

[IV] Gjykimi. Nga sa është gjetur në dosjet voluminoze, masakra konsiderohet si “element i frenimit të komunizmit” dhe shfaqje lidhjesh mes mafias, shërbimeve sekrete amerikane dhe qarqeve neofashiste.

Kush ishte Salvatore Giuliano? 

Salvatore Giuliano rridhte nga  një familje fshatare relativisht e pasur. Babai, i tij detyruar të emigronte në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, arriti të blinte disa toka dhe ishte kthyer, pikërisht në vitin e lindjes për kultivimin e tyre. Në krye të një bande të armatosur, për disa muaj ai shfrytëzoi koperturën  EVIS,(Ushtria Vullnetare për Pavarësinë e Sicilisë) krahu  armatosur i Lëvizjes Pavarësia Siçiliane. 

Gaspare Pisciota,  mendohet të ketë tradhëtuar, Giulianon, i cili  edhe dhe Ai vdes i helmuar në burg. Të dy mafiozët nuk janë origjinë arbëreshe.

Popullsia e këtyre zonave thonë: Kështu kanë funksionuar gjërat në këto anë. Një herë të premtojnë Amerikën, herën tjetër të premtojnë ujë, rrugë, shtëpi, herën tjetër nuk të premtojnë asgjë dhe ti hesht. Kudo që Sicilia donte të shkonte, mafia  qëndronte paralele. Kur bëhet fjalë për diçka si mafia, nuk mund të jesh i sigurt për asgjë. Gjëja më e sigurt në këtë histori është se shumë të pafajshëm vdiqen, por edhe vetë Giuljano.

Kush e vrau Salvatore  Giulianon? Dhe kush duhej ta vriste? 

Ai është bandit, dhe e  vrau policia e shtetit! Të paktën kështu shkruhej në raport: Ai dhe ata të bandës së tij e panë veten të rrethuar dhe u përpoqën të arratiseshin, por ndërsa të tjerët u dorëzuan, pak më vonë, Giulianon iu desh ta ndiqnin, derisa u kthye për të qëlluar duke humbur policët. Më fund një kapiten e qëlloi me një breshëri automatikësh pas shpine. E fotografuan kështu, në bark, me gjithë gjakun në këmishë të poshtme. Sa keq që vrimat e plumbave nuk ishin në shpin,  por ishin në bark”- kështu shkruante një gazetar i cili u ndodh aty, pas vrasjes së Giulianos.

C:\Users\iljas\Downloads\Salvatore-Giuliano-933x400.jpg

Shumë opinione të shtypit të asaj kohe shkruajtën: Salvatore Giuliano nuk ishte thjesht një bandit i cili u ndihmua nga mafia por një mafioz, i cili ishte pjesë e organizatës kriminale Cosa Nostra dhe se banda e tij nuk ishte asgjë më shumë se “një organizatë terroriste e Mafies”.

Giuliano qëlloi personalisht mbi turmën e pambrojtur të grave, fëmijëve, pleqve dhe fshatarëve me urdhër të mafias dhe agrarëve për të ndaluar lëvizjen e parë masive antimafia në historinë e Italisë që luftoi për të drejtat e punëtorëve, reformën agrare dhe për eliminimin të mafies nga fshati Sicilisë.

Më 5 korrik 1950, në Castelvetrano, vdiq Salvatore Giuliano. Një vdekje e mbuluar me mijëra mistere. Një gjë është e sigurt: Turiddu\(pseudonimi i tij),ishte një bandit sicilian, dhe se atë ditë 1 Maji 1947, populli arbëresh së bashku me popullsinë vendase ishin ngritur paqësisht për të drejtat e tyre.

Në lëndinën ku ndodhi masakra gjejmë edhe këtë gurë, shkruar në dialektin siçiljan.

Artistët arbëresh nuk qëndruan indiferent ndaj kësaj masakre.

Edhe sot bota arbëreshe nuk ka harruar  Portellën. Sa herë që shkel në atë truall ata nuk harrojnë të rrëfejnë edhe për këtë pjesë të historisë që akoma ka ngelur me drit hijet e saj  për të shkuar në vend drejtësia që meritojnë shpirti i këtyre njërëzve të pa fajshmën që u kthyen në viktima. 

Janë  poetet arbërebersh si Zef Skiro Di Maxho, me veprën teatrale “Lule të shumta ka Gjinestra” (1997), Vorea Ujko dhe Zef Skiro Di Modika, Artista Giuseppe Consoli e shumë e shumë të tjerë , të cilën  shkruan për këtë tragjedi sa të dhimshme aq edhe të turpshme për këtë masakër.

C:\Users\iljas\Downloads\IMG-20240122-WA0062 (2).jpg

Para se të largohemi nga Hora nën shoqërimin e mikut tonë arbëresh Lino Parrina  vizitojmë këtë copës toke, ku emrat e atyre që ngelën dhe nuk u kthyen më në shtëpitë e tyre na bëjnë te reflektojmë se sa e rëndësishme është Paqja, të drejtat, detyrat, në një shoqëri civile si edhe sa  përgjegjës jemi për jetën tonë, si dhe të të tjerëve.

Shënim: Fotot bardh e zi, janë marrë nga muzeu historik-etnografik në Piana degli Albanesi

  • Qëndra Albanologjike mbi kulturën dhe gjuhën arbëreshe themeluar  në 1980 nga A. Bellushi

34 vjet falje dhe pajtim mes shqiptarëve

Drini.us
-
0
34 vjet falje dhe pajtim mes shqiptarëve

Anton Çetta – takim te Verrat e Llukes, në rreth shihet Adem Jashari

Behlul Jashari, Prishtinë

-Aksionit për pajtimin e gjaqeve në Kosovë, filluar në 1 Maj 1990, i printe profesori Anton Çetta, i cili në 20 vjetorin e Kuvendit të Pajtimit te Verrat e Llukës është dekoruar me “Medaljen e Artë për Paqe, Demokraci dhe Humanizëm  Dr. Ibrahim Rugova”/

-Në muzeun “Shtëpia e Pavarësisë së Kosovës Dr. Ibrahim Rugova” në Prishtinë ruhet një fotografi krejt e veçantë, e Anton Çettës me Presidentin Rugova, e cila e vetme i ka shpëtuar djegies nga zjarri i vënë në atë shtëpi nga forcat serbe pata 25 viteve, në pranverën 1999/

PRISHTINË, 1 Maj  2024/ Para  34 viteve, në 1 Maj 1990,  te Verrat e Llukës në rrethinën e Deçanit gjysëm milioni  shqiptarë u tubuan në Kuvendin e Pajtimit drejt lirisë dhe pavarësisë së Kosovës.

Verrat e Llukës, ku u mbajtën Kuvendet e Besëlidhjes shqiptare dhe të pajtimit të gjaqeve, janë vendi i vlerave universale kombëtare, i cili në rrethanat më të vështira ka bashkuar shqiptarët në rrugëtim për lirinë dhe pavarësinë, është theksuar gjatë viteve në përkujtim të ngjarjes historike.

Aksionit për pajtimin e gjaqeve në Kosovë i printe profesori Anton Çetta, i cili në 20 vjetorin e Kuvendit të Pajtimit te Verrat e Llukës është dekoruar nga Presidenti i Kosovës me “Medaljen e Artë për Paqe, Demokraci dhe Humanizëm  Dr. Ibrahim Rugova”  për kontribut të veçantë dhënë gjatë gjithë jetës së tij për paqen, zhvillimin e demokracisë dhe kultivimin e vlerave humane.

Tubimi i njohur te Verrat e Llukës, në Deçan, i mbajtur më 1 Maj 1990, ku morën pjesë mbi 500 mijë njerëz, ishte nisma e parë e madhe për pajtimin e gjaqeve dhe ngatërresave midis shqiptarëve…Kjo nismë më vonë u shndërrua në lëvizje të rëndësishmë mbarëkombëtare.

Anton Çetta me Zekeria Canen

Në muzeun “Shtëpia e Pavarësisë së Kosovës Dr. Ibrahim Rugova” në Prishtinë ruhet një fotografi krejt e veçantë, e Anton Çettës me Presidentin Rugova, e cila e vetme i ka shpëtuar djegies nga zjarri i vënë në atë shtëpi nga forcat serbe para 25 viteve – në pranverën 1999.

 Në 4 Maj 2017 Ministria e Kulturës, Rinisë dhe Sportit e Kosovës, ka aprovuar kërkesën e Qendrës Rajonale të Trashëgimisë Kulturore të Pejës për përfshirjen e hapësirës Verrat e Llukës, në Fshatin Llukë të Epërme të Komunës së Deçanit, në Listën e Trashëgimisë Kulturore për Mbrojtje të Përkohshme.

Me atë rast, Ministria deklaroi se, mbrojtja e përkohshme pranohet me arsye se Verrat e Llukës karakterizohen për vlerat historike, shoqërore dhe shpirtërore, si vendndodhje historike në kuadër të kategorisë Peizazhe Kulturore.

Në këtë vend janë zhvilluar shumë ngjarje historike, që nga viti 1900 deri në vitin 1910 aty u mblodhën shqiptarët për të luftuar kundër pushtuesit osman.

Anton Çetta, Ibrahim Rugova dhe Zekrija Cana

Po ashtu, ky vend njihet për Kuvendin e Verrave të Llukës, Besëlidhjen e Madhe Shqiptare të Verrave të Llukës, ndërsa historiku i Verrave të Llukës kulmoi në 1 Maj 1990, ku mbi 500 mijë shqiptarë, nga të gjitha hapësirat etnike, u tubuan aty për t’u jetësuar iniciativa e rinisë shqiptare, e pasuar nga intelektualët të prirë nga Anton Çetta dhe Zekrija Cana, për Pajtimin e Gjaqeve, lëvizje kjo e cila ndikoi në bashkimin e shqiptarëve dhe lëvizjen e mëvonshme për liri, pavarësi dhe demokraci.

Anton Çetta me Ibrahim Rugovën

Me këtë akt institucionet e Kosovës shtet nga 17 Shkurti historik 2008 i shpalljes së Pavarësisë, tregojnë e vijojnë kujdesin e shtuar ndaj trashëgimisë kulturore të Kosovës, të cilën e marrin në mbrojtje, e promovojnë dhe ua përcjellin brezave si vlerë e shtetit të Kosovës.

 

Kryeministri Kurti takoi nënkryetaret e Mitrovicës së Veriut, Zveçanit dhe Leposaviqit

Drini.us
-
0
Kryeministri Kurti takoi nënkryetaret e Mitrovicës së Veriut, Zveçanit dhe Leposaviqit

Prishtinë, 1 maj 2024

Kryeministri i Republikës së Kosovës, Albin Kurti, i shoqëruar nga ministri për Komunitete dhe Kthim, Nenad Rašić dhe ministri i Administrimit të Pushtetit Lokal, Elbert Krasniqi, takoi sot në Prishtinë, nënkryetaren e Komunës së Mitrovicës së Veriut, Katarina Ađančić, nënkryetaren e Komunës së Zveçanit, Nataša Tomanić dhe nënkryetaren e Komunës së Leposaviqit, Marina Bogojević.

Gjatë këtij bashkëbisedimi, që erdhi pas vizitës dhe takimeve të shumta në Berlin në lidhje me anëtarësimin e Kosovës në Këshillin e Evropës, kryeministri Kurti diskutoi me tri nënkryetaret mbi nevojat për shërbimet komunale që mund të ushtrohen të bashkërenduara në kuptim të lirisë së asocimit të komunave.

Nënkryetaret Ađančić, Tomanić dhe Bogojević thanë se e shohin anëtarësimin e Kosovës në Këshillin e Evropës si një hap të rëndësishëm për fuqizimin e komunave të tyre dhe se një qëndrim të tillë do ta shprehin edhe në takime me përfaqësuesit diplomatikë të shteteve të QUINT-it.

Kryeministri Kurti shprehu mirënjohjen e tij ndaj nënkryetareve të Mitrovicës së Veriut, Zveçanit dhe Leposaviqit për punën e tyre të përditshme dhe kurajën për t’i shërbyer publikes dhe qytetarëve.

Ky ishte takimi i dytë në pak se dy javë që kryeministri Kurti ka pasur me tri nënkryetaret e komunave veriore, duke dëshmuar kështu interesimin dhe vullnetin e dyanshëm për komunikim të rregullt dhe bashkëpunim të afërt.

Premijer Kurti se sastao sa potpredsednicama Severne Mitrovice, Zvečana i Leposavića 

Priština, 01. maj 2024

Premijer Republike Kosovo, Albin Kurti, u pratnji ministra za Zajednice i Povratak, Nenada Rašića i ministra Administracije Lokalne Samouprave, Elberta Krasniqija sastao se danas u Prištini sa zamenicom predsednika opštine Severna Mitrovica, Katarinom Ađančić, zamenicom predsednika opštine Zvečan, Natašom Tomanić i zamenicom predsednika opštine Leposavić, Marinom Bogojević. 

Tokom ovog razgovora, koji je usledio nakon posete i brojnih sastanaka u Berlinu u vezi sa članstvom Kosova u Savetu Evrope, premijer Kurti je sa tri potpredsednicama razgovarao o potrebama za opštinske usluge koje se mogu ostvariti na koordinisan način u smislu slobode udruživanja opština. 

Potpredsednice Ađančić, Tomanić i Bogojević rekli su da članstvo Kosova u Savetu Evrope vide kao važan korak za osnaživanje njihovih opština i da će takav stav izneti na sastancima sa diplomatskim predstavnicima zemalja KUINT-a. 

Premijer Kurti je izrazio zahvalnost potpredsednicima Severne Mitrovice, Zvečana i Leposavića za njihov svakodnevni rad i hrabrost da služe javnosti i građanima. 

Ovo je bio drugi sastanak za manje od dve nedelje koji je premijer Kurti imao sa tri potpredsednice severnih opština, čime je dokazao obostrani interes i spremnost za redovnu komunikaciju i blisku saradnju.

Para 32 viteve në Shqipëri për herë të parë dhe një thirrje nga Tirana…

Drini.us
-
0
Para 32 viteve në Shqipëri për herë të parë dhe një thirrje nga Tirana…

Gazeta Bujku fq 5 date 5 Maj 1992 – e Martë-shkrim-Behlul Jashari

Nga: Behlul Jashari, Prishtinë

SPECIALE – 1 E 2 MAJ 1992: NË SHQIPËRI PA PASAPORTË – Shkrim nga Behlul Jashari

PRISHTINË, 1 Maj 2024/ NË SHQIPËRI PA PASAPORTË ishte titulli i shkrimit  tim – fotoreportazhit ekskluziv me fotografitë e fotoreporterit Ilaz Bylykbashi botuar në Prishtinë në gazetën e rezistencës Bujku para 32 viteve. Në 1 e 2 Maj 1992 isha për herë të parë në Shqipëri bashkë edhe me gazetarin  Bedri Sadiku  dhe shoferin Bilall Demiri. Ishim ekip special i gazetës Bujku…

Fotoreportazhi i paralajmëruar në faqen e parë e botuar i plotë në faqen e pestë të gazetës së datës 5 Maj 1992 ishte ky:

EKSKLUZIVE

NË SHQIPËRI PA PASAPORTË

Datë që do të mbetet në kujtesë, gjatë kohë, edhe në histori: dita e parë e majit 1992.

Këtë ditë më se pesëdhjetëmijë shqiptarë nga trojet e veta etnike jashtë kufijve të sotëm të Shqipërisë – të gjysëmtokës së trojeve shqiptare, nga Dibra e Madhe e nga qytetet e tjera në Maqedoni, nga Presheva, Bujanoci, Medvegja, edhe nga gjithë Kosova, erdhën në Shqipëri pa pasaportë. Sipas marrëveshjes ndërshtetërore në dy ditët e para të këtij muaji u “rrënua”  muri ndërdibran edhe ndërshqiptar, po edhe ndërshtetëror, midis Shqipërisë e Maqedonisë, në vendkalimin në Bllatë.

Ky ishte një hap i madh në hapjen e kufirit, apo më mirë të themi pakufirit mes shqiptarëve, edhe mes shteteve ku fitoi e frymon demokracia e që hapërojnë në integrim në Evropën pa kufij.

Fatkeqësisht, deri tek ai kufi i hapur, shqiptarët nga Kosova, edhe nga Presheva, Bujanoci e Medvegja, u desht të kalojnë edhe nëpër kufij të mbyllur,  të dhunshëm, që Serbia i ka vënë edhe në pikat kufitare të një shteti tjetër – të Kosovës.

E, atje ku ishte i hapur, njerëzit e kaluan, jo vetëm pa pasaportë, po edhe pa e treguar letërnjohtimin.

Kolona e gjatë e njerëzve që ecnin këmbë, e veturave, autobusëve e automjeteve të tjera,  u nis nga Dibra e Madhe në Maqedoni kah Dibra e Vogël (Peshkopia) në Shqipëri ende pa çelë dita. Ajo kolonë ishte shumë e gjatë deri në kufi dhe zgjatej e zgjatej  Grykës së Radikës…

Në anën tjetër të kufirit kishin dalë mijëra njerëz nga mbarë Shqipëria për t’i pritur vëllezërit e vet, farefisin, bashkëkombasit, që nuk i kishin parë me vite, edhe me dhjetëvjetësha. I pritnin me shumë gëzim edhe me shumë mallë. Me të njëjtën ndjenjë, si të një zemre, edhe shkohej atje.

Ato dy ditë Dibra e Vëgël ishte më e madhe se Dibra e Madhe, edhe më e madhe se të dy Dibrat bashkë këndej e andej kufirit, se aty erdhën shqiptarë nga të gjitha trojet e veta etnike. Rrugët, sheshet, janë plot njerëz, plot përqafime, edhe plot pranverë e diell. Plot fjalë mirëseardhje:

Edhe çdo shtëpi, çdo konak, çdo kafene, është plot mysafirë. Ka edhe shumë lot. Po, ata janë lot gëzimi e përmallimi…

Kështu është edhe në katunde, në Maqellarë, Pocest, Kërçishtë, Bulqizë…Shqiptarët nga Kosova e nga viset e tjera të tyre zbresin shkojnë edhe kah viset e tjera të Shqipërisë, zbresin luginës së Drinit, kah Miloti, Burreli, Mamurasi, Kruja, Tirana…Automjetet me regjistrime kosovare rrugëve të Shqipërisë u japin pamje e përshtypje si të ishim në Kosovë.

LEGJENDAT E FOTOGRAFIVE:

-E para fotografi për histori, në ditën e parë të këtij muaji, ndonjë minutë pas orës gjashtë të mëngjesit: Kolona e gjatë e njerëzve, e shqiptarëve matanë kufirit,  hyn në Shqipëri pa i pyetur kush as për pasaportë, as për letërnjoftim.

-Në kufi, në Shqipëri, pret përshëndetja e shkruar në pano të mëdha: Mirëseerdhët vëllezër dhe motra!

-Dibër e Madhe, ora pesë e mëngjesit. Ka kaluar nata e pagjumë nga ndjenja e gëzimit e pritjes së të mirës. Dibranët kanë dalë në rrugë, me padurim presin të nisen, të hipin në autobusë, vetura. Nuk është larg kufiri, prandaj shumë nisen edhe këmbë…

-Në anën tjetër të kufirit, në rrugë kah Dibra e Vogël, në pritje të vëllezërve, që nga mëngjesi, gjithë ditën e lume…

-Në pritje me bukë, kripë e zemër, me përqafime plot gëzim e mall, i madh e i vogël shkojnë, ecin rrugëve të Dibrës së Vogël.

-Pamje nga mikpritja, nga takimet e gëzueshme e të përmallshme, në shtëpitë e Peshkopisë.

-Nuk është jeta veç dy ditë. Kur do të shihemi prapë, kur do të hapet përgjithmonë kufiri: Pamje nga largimi, përcjellja nga Shqipëria.

Reporter: Behlul JASHARI    Fotoreporter: Ilaz BYLYKBASHI

(Gazeta Bujku, Prishtinë – e martë, 5 Maj 1992 – Faqe 5)

RAPORTIMET NGA KOSOVA NË SHQIPËRI I NISA ME THIRRJE NGA TIRANA NË DITË ZGJEDHJESH, PARA 32 VITEVE

Në Prishtinë, mëngjesin e 24 majit 1992 po dëgjoja Radio Tiranën që paralajmëronte angazhimet e përpjekjet që gjatë gjithë kësaj dite të jepnin informacione të mundshme për zgjedhjet e para pluraliste, presidenciale e parlamentare, që do mbaheshin atë ditë historike në Kosovë.

Një telefonatë e herëshme mëngjesi më erdhi në ato momente pikërisht nga Radio Tirana, në telefonin e banesës në lagjen Ulpiana  të kryeqytetit të Kosovës -Prishtinës.

Më thirrnin për informacione për zgjedhjet dhe më treguan se numrin e telefonit e kishin marrë nga miq të mi gazetarë në Tiranë, ku isha në 1 e 2 maj 1992 dhe këmbyem adresat me disa që i takuam, në ato pak orë qëndrimi në kryeqytetin shqiptar, meqë shumicën e kohës së kufizuar na e mori rruga e gjatë përtej udhëtimit nga Kosova-Prishtina, nëpër Maqedoni.

Një maji 1992 për mua ishte ditë ëndërre, për herë të parë shkoja në Shqipëri. Në Kosovë Shqipërinë e kishim të ndaluar, na ndanin me kufi të hekurt, që ishte “Muri ndërshqiptar si ‘fundi i botës’”, si e përshkruaja në një titull reportazhi të botuar edhe në Prishtinë edhe në Tiranë, në 19 mars 1996.

Miq gazetarë shqiptarë nga Maqedonia më kishin njoftuar se atë ditë të parë maji do jetë i hapur kufiri me Shqipërinë për ta kaluar edhe me letërnjoftim te Dibra, ku shkova në mbrëmjen e një dite më parë, dhe pas natës pa gjumë e në festë, ujin e parë të Shqipërisë e piva në Hotel Turizmi në Peshkopi, me ndonjë gotë raki dhe kafenë e mëngjesit…

Pas ca më shumë se tre javësh më vinte telefonata nga Tirana, përmes së cilës dhash informacionet e para për zgjedhjet, që do të kenë qenë raportimi i parë i një gazetari nga Kosova për median në Shqipëri, ndërsa për komunikime tjera ua dhash numrin e telefonit të zyrës në Pallatin e Shtypit Rilindja, në Prishtinë.

U dhanë, pa saktësuar autorsinë, informacionet e mia të para në Radio Tirana dhe kur më telefonuan në zyrë më thanë se do i jepnin me emrin e autorit, po  kishin frikë se për ato raportime që ishin të ndaluara do më arrestonin në ato rrethana okupimi e shtetrrethimi serb.

“Lajmet do i japim me emër-autorësi, që të mos mund të më akuzojnë për ‘veprimtari ilegale armiqësore’”, ju thash dhe shtova: “Problem është vetëm se lidhjet telefonike që më bëni janë shumë të dobëta, të zhurmëshme, ndërsa nga Kosova për në Shqipëri janë të pamundura. Më jepni ndonjë numër telexi…”

Të operoj me telex dija shumë mirë, se derisa isha ushtar në ish-federatën na kishin mësuar madje edhe “si të hyhet në lidhjet e armikut”…

Dhe, me ato mësime, u lidha me miqtë-vëllezërit, kolegët gazetarë e median në Tiranë. Funksionoi lidhja nga Prishtina, nga telexi i  gazetës Rilindja, në Tiranë – në telexin e Agjencisë Shtetërore-Zyrtare të Lajmëve të Shqipërisë – Agjenisë Telegrafike Shqiptare (ATSH).

Raportimet për zgjedhjet e para pluraliste presidenciale e parlamentare kosovare shënonin fillimet e korrespondenturës së ATSH në Kosovë.  Zyra e telexit u bë edhe zyrë e ATSH-së në Pallatin e Shtypit Rilindja – ambientet e gazetës së rezistencës “Bujku”, të vetmes të përditshme shqipe në Kosovën e asaj kohe, që nisi të dalë nga 18 janari 1991, me përcaktim të fuqishëm demokratik perëndimor euroatlantik e pjesë e lëvizjes gjithëkombëtare për liri e pavarësi, themelues-kryeredaktor i parë i së cilës isha, duke sfiduar ndalimin e dhunshëm nga Serbia okupatore të gazetës tradicionale të Kosovës Rilindja. Edhe duke vendosur bashkëpunimet e para me ATSH-në edhe me marrjen e botimin e lajmeve nga kjo agjenci kombëtare-zyrtare shqiptare themeluam bashkëpunimet e para të medias Kosovë-Shqipëri, që nisën e zhvilloheshin përkundër se ishin të ndaluara nga regjimi okupues serb në Kosovë.

Me falënderimet e vlerësimet për raportimet, që doja t’i përmbyllja me shpalljen e rezultateve të zgjedhjeve, më kishte ardhur në telex nga ATSH  edhe ftesa për të vazhduar me punën e nisur të korrespondentit në Kosovë…Dhe, raportimet vazhduan mëse çerek shekulli, gjysma e këtyre viteve, të paraluftës, luftës, etj, pa pagë -vullnetarisht.

Në vitin 2015, në nëntor, Unioni i Gazetarëve Shqiptarë më ndau Çmimin Karriera në një veprimtari të organizuar në qytetin e Prizrenit, për të cilën wshtw raportuar mes tjerash:

Korrespondenti i ATSH nga Kosova e themelues i bashkëpunimeve të para të medias Kosovë-Shqipëri prej gati çerek shekulli, Behlul Jashari, gazetar shumëvjeçar, redaktor e kryeredaktor i gazetës tradicionale kosovare Rilindja, është fitues i Çmimit Karriera të Unionit të Gazetarëve Shqiptarë. Kryetari i Unionit, Aleksandër Çipa, duke prezantuar motivacionin për çmimin tha se, “Behlul Jashari është dëshmia e gjallë e qëndresës së gazetarit përballë shtypjes dhe terrorit okupues. Jo vetëm shembull i gazetarit korrekt në një kohë kur sundonte censura e shumëfishtë dhe sidomos ajo shtetërore. Behlul Jashari është emri i gazetarit jetëgjatë në profesion që përjetoi e përballoi sakrifica të mëdha. Ai si rrallë kush mori në dorë gazetën ‘Bujku’ kur pushteti serb mbylli të vetmin titull të përditshëm ‘Rilindjen’. Behlul Jashari ishte kryeredaktor i parë-themelues i gazetës së përditshme të rezistencës e pjesë e lëvizjes për liri e pavarësi ‘Bujku’ që nisi të dalë nga 18 janari 1991 dhe si korrespondent i parë nga Kosova i një mediumi të Shqipërisë nga 24 maji 1992. Raportimet e tij janë pjesë e rëndësishme e historisë së raportimit gazetaresk për krejt hapësirën shqiptare”.

FOTOGRAFITË:

1. Gazeta Bujku – faqe 5  – data 5 Maj 1992, ditë e Martë

2.­ Gazeta Bujku – faqe 1  – data 5 Maj 1992, ditë e Martë

A u pagua RAI 3 për Emisionin `Report` nga Usta i Paudhi?

Drini.us
-
0
A u pagua RAI 3 për Emisionin `Report` nga Usta i Paudhi?

Nga: Pirro Prifti, Tiranë

Nuk është për tu habitur kur reportazhe të tilla të huaja për Shqipërinë por të  dërguara nga Shqipëria dhe më saktë, nga një pjesë e opozitës shqiptare kundër qeverisë se tyre,  ngjajnë me historinë e lashtë të Biblës me  buritë e izraelitëve zhurma e të cilave rrëzuan muret e e qytetit Jeriko  një qytet i kanaanëve.  Muret e Jerikos ranë pasi izraelitët marshuan rreth mureve të qytetit një herë në ditë për gjashtë ditë, shtatë herë në ditën e shtatë, me priftërinjtë që u binin brirëve çdo ditë dhe njerëzit bërtisnin në të fundit ditë (Battle of Jericho – Ëikipedia).

Kjo strategji e shpifjeve çdo ditë kundër qeverisë dhe shtetit shqiptar nga ana e një pjese të Opozitës, ka ndotur të gjithë jetën sociale dhe politike shqiptare dhe megjithëse nuk ka patur sukses mund të shikohet se ndotja me shpifje dhe të pavërteta ka bërë efektet e saj më tepër tek injoranca dhe tek personat që kanë shkelur ligjin por janë të lirë për shkak të mos zbatimit të ligjit.

Strategjia e Goebels që po përdor intensivisht një pjesë e Opozitës në politikën shqiptare: “Përsërite një gënjeshtër mjaft shpesh dhe bëhet e vërtetë”, është një ligj propagande që midis psikologëve diçka e tillë njihet si efekti i “iluzionit të së vërtetës”. Ky `Iluzion i së vërtetës` ka verbuar një pjesë të shqiptarëve, të cilët problemet e përditëshme që ndodhin në çdo vënd me demokraci liberale , u duket se ndodhin vetëm në Shqipëri dhe vetëm nga qeverisja e tanishme, duke harruar se korrupsioni, mitmarrja , vjedhjet, keqpërdorimet megjithëse kapen nga drejtësia e sotme u duket këtyre njerëzve si gënjeshtër në vënd që tu duket gënjeshtër vetë gënjeshtra e përhapur në formë gjysmë të vërtete nga kundërshtarët e opozitës.

Ky mashtrim që të duket më i vërtetë dhe më zhurmues që të ndikojë në median shqiptare dhe në publikun shqiptar dhe atë të huaj është sofistikuar duke e dërguar materialin mashtrues të botohet në gjuhë të huaj dhe të shitet si investigim i të huajve për Shqipërinë. Kjo ka ndodhur me matërialin e dhënë nga emisioni  Report i RAI 3 nga Sigfrido Ranuçi një stacion public i majtë i cili ka qënë kritikues i rreptë i qeverisë së tanishme italiane e cila është e të djathës. Kritika ndaj Melonit është lidhur me marëveshjen që bëri qeveria shqiptare për ngritjen e një qëndrë për emigrantët që vijnë nga italia në Shqipëri. Në këtë emission, janë future plot gjysmë të vërteta dhe gënjeshtra për korrupsionin e qeverisë Rama në Shqipëri  duke akuzuar Shqipërinë më fjalët e Berishës si Narkoshtet dhe duke akuzuar një nga sekretarët Ëngjël Agaçe si të korruptuar….

Në artikullin e publikuar nga gazeta italiane ‘La Repubblica’  tregohen edhe shumë detaje në lidhje me marrëveshjen mes italisë dhe Shqipërisë për emigrantët. Sipas artikullit të gazetës, njeriu kyç i Paktit itali-Shqipëri është një ish-avokat i narko-trafikantëve, për të cilin thuhet se ka qenë “në qendër të një tentative të bujshme për të korruptuar kreun e interpolit të Romës”. “Por mbi të gjitha, njeriu kyç në marrëveshjen e kërkuar nga qeveria Meloni është Engjëll Agaçi, “sekretar i kryeministrit Edi Rama dhe ish-avokat i eksponentëve kryesorë të mafies shqiptare në itali, në qendër të një tentative të bujshme për të korruptuar kreun e interpolit të Romës”, thuhet nder te tjera ne shkrim i cilësuar si personi kyç në marrëveshjen për emigrantët dhe lidhjet me krimin, Ëngjëll Agaçi reagon pas investigimit të medias italiane: do t’i padis – (gazeta shqiptare online).

Me pak fjalë, një telvizion i huaj publik akuzon qeverinë shqiptare si të korruptuar dhe në lidhje më krimin. Një televizon i huaj publik më e shumta, mund të publikojë informacione, dhe jo të lëshojë akuza të marra hua dhe të përkthyera në gjuhën e saj të dërguara nga një Opozitë disa drejtues të së cilës akuzohen vetë për të korrupar dhe non gratta. Është njëlloj sikur RTSH të akuzojë qeverinë italianë për korrupsion apo për kushedi se çfarë. Ky do të ishte skandal diplomatik. Kjo gjë ka ngjarë edhe me interviztën e një pafilloje gazetar italian i RAI 3, i cili nuk stepet të akuzojë dhe të thotë se ka dhe materiale të tjera që do të publikojë. Ku e gjen guximin ky gazetar italian për të akuzuar një qeveri të huaj madje duke marrë materiale të opozitë shqiptare që nuk njihet zyrtarisht akoma në Shqipëri?

Sigurisht ka vetëm një spjegim për guximin dhe shkeljen e ligjit:

Pagesa e majme – ..çan bllokadën…

Për këtë marrëzi mediatike nga ana e RAI 3 dhe gazetës La Republika që cënon marrëdhëniet midis dy shteteve , me të drejtë Kryeministri shqiptar kundërveproi duke u shprehur se emisioni ishte ‘episod të turpshëm baltosjeje të Shqipërisë’ dhe ‘me qasje kriminale’, dhe Emisioni  ishte “Report’ shpifje! U skandalizova nga qasja kriminale“…..( Rama sqaron për shqiptarja.com telefonatën me drejtorin e rai3 dhe shkrimin e ‘la repubblica’: emisioni “report’ shpifje! u skandalizova nga qasja kriminale – shqiptarja.com)

Gjithashtu Kryeministrja Meloni reagoi ashpër duke thënë se: “Kemi lidhur një marrëveshje me Edi Ramën, kryeministrin socialist të Shqipërisë për të hapur dy qendra në Shqipëri për të lehtësuar presionin mbi brigjet tona dhe për të patur një efeket dekujarues të emigranteve që duan të vinë në Europe. Hapu qiell, pasi bënë gjithçka për të bojkotuar marrëveshjet me Tunizinë dhe Egjiptin, e majta arriti deri aty sa të propozojë largimin e Edi Ramës nga socialistët evropianë sepse kishte guxuar të ndihmonte, të vihej në dispozicion të qeverisë se qendrës së djathte për të ndihmuar italinë.Në vend që ta falenderonin që veproi në emër të solidaritetit europian, e linçuan. Madje, shërbimi publik italian “telemeloni’, e keni parasysh telemeloni, i paketoi një raport për Shqipërinë në të cilin e portretizonte atë si një narko-shtet. Më ndihmo të dërgojmë solidaritetin tonë për Ramën dhe gjithë popullin shqiptar që u linçuan vetëm sepse dëshiruan të ndihmonin kombin tonë”.

Ndoshta së shpejti do të shohim edhe veprime të tjera ligjore ndaj individëve të Opozitës për këto shpifje dhe ndotje të shtetit shqiptar. Vonesat në marrjen e masave ligjore ndaj individëve të tillë që shpifin, flasin të pavërteta që paguajnë media shqiptare dhe të huaja për t`I botuar që të duken si kritika nga Bota perëndimore, kanë vetëm qëllimin që të shpëtojnë Usta të Paudhin dhe bashkëpuntorët e tij nga përgjegjësia ligjore për shkeljet që kanë bërë gjatë viteve që kanë qënë në drejtimin e shtetit shqiptar.

Vetëm në Shqipëri ndodh që persona non gratta, individë që i kanë shpëtuar ligjit, individë shkelësa të ligjit të dalin në tv e Media shqiptare si viktima të `rregjimit Rama`, njëlloj sikur Hajduti të thërrasë kapeni hajdutin`. Vonesat e SPAK-ut sigurisht mund të jenë edhe nga kërcënimet e njerzve të paguar,  por drejtësia e reformuar me ndihmën e SHBA, më në fund duhet të reagojë dhe të mos vonojë nxjerrjen para ligjit të këtyre individëve që po ndotin Shqipërinë dhe po kërkojnë një `97 të dytë me çdo kusht.

Ka vetëm një ilaç për shpifësit dhe kjo është:

Dokumentoni përmbajtjen shpifëse: …

Vlerësoni vlefshmërinë e përmbajtjes: …

Përgjigjuni me qetësi dhe profesionale: …

Kërkoni këshilla ligjore:…

Kërkoni heqjen e përmbajtjes shpifëse: …

Merrni parasysh lëshimin e një letre pushimi dhe ndalimi.

priftipirro2017@gmail.com

Si e imagjinoj unë qendrën përkujtimore “Adem Jashari”?

Drini.us
-
0
Si e imagjinoj unë qendrën përkujtimore “Adem Jashari”?
Nga: Lirim Gashi
___
Qendra Përkujtimore Adem Jashari duhet të bëhet i vetmi vend i shenjtë për pelegrinët shqiptarë që kanë karakteristika, cilësi, virtyte dhe atribute shembullore, si dhe ndjenja jashtëzakonisht të sinqerta patriotike e fetare.
Sepse në këtë vend të shenjtë ata do t’i ndjejnë me trup dhe me shpirt të vetmit engjëj të vërtetë të Zotit në të gjitha trevat ku flitet jo vetëm gjuha shqipe, por të gjitha gjuhët e botës.
Për më tepër, secili prej këtyre engjëjve është një milion herë më i vlefshëm, më i sinqertë, më i ndershëm, më i drejtë, më guximtar dhe më i pastër se sa tregtari mashtrues, vrasës, përdhunues, nekrofil dhe pedofil nga Meka i quajtur Muhamed Ali Selam.
Sepse ndryshe nga tregtari mashtrues, vrasës, përdhunues, pedofil dhe nekrofil nga Lindja e Mesme që nuk la asgjë të zezë pa bërë mbi tokë, këta njerëz u sakrifikuan nga thellësia e zemrës për çlirimin e çdo cepi të tokës së shenjtë të atdheut të tyre dhe për lirinë e çdo individi që mbart gjenin shqiptar.
Dhe ky lloj përkushtimi ndaj kombit, atdheut dhe shtetit e bën çdo individ që reziston nga shtëpia me pushkë apo pa pushkë, maksimalisht të pastër, të ndershëm, të sinqertë dhe engjëllor.
Për më tepër, asnjë nga këta njerëz nuk ka kryer një krim të vetëm kundër një milingone të vetme në jetën e tij, e lëre më kundër një njeriu të pafajshëm.
Dhe nëse ka pastërti të trupit dhe shpirtit në aspektin patriotik, fetar, filozofik, shkencor, etik dhe moral, atëherë këta njerëz e kanë sjellë atë në majën e Himalajeve.
Nëse ka njerëz që i kanë shteruar njëqind herë fuqitë e tyre të kufizuara fizike dhe mendore dhe që kanë shkuar njëqind herë përtej aftësisë së tyre natyrore për të arritur qëllimin e vetëm të shenjtë me gjithë shpirtin dhe trupin e tyre, atëherë këta janë engjëjt tanë të lirisë.
Sepse ta mbrosh të drejtën për lirinë, drejtësinë, pavarësinë dhe barazinë e kombit, atdheut dhe shtetit tënd duke sakrifikuar jetën tënde me vetëdije të plotë, do të thotë t’i japësh botës së qytetëruar të vetmin motiv të shenjtë dhe të sinqertë për t’i “çliruar bashkatdhetarët e tu”.
A mund të arrihet më shumë se kaq ?
Jo, nuk mund të arrihet.
Prandaj, çdo shqiptar që shpenzon kaq shumë para për të vizituar vendet e shenjta të predikuesve fetarë të të gjitha feve spekulative, që kanë qëllime, karakteristika, cilësi, virtyte dhe atribute mashtruese, vrasëse, pedofile, nekrofile, përdhunuese dhe pushtuese, është një idiot pa tru dhe pa shpirt.

Të rroj Arbëria e Gjergj Kastiotit, të bashkuar në kremtimin e ditëlindjes së 619 të Kryeheroit në Prishtinë me 6 maj 2024

Drini.us
-
0
Të rroj Arbëria e Gjergj Kastiotit, të bashkuar në kremtimin e ditëlindjes së 619 të Kryeheroit në Prishtinë me 6 maj 2024
Qytetar të nderuar!
Data 4 maj po afron, na ndajnë vetëm edhe tre ditë kur të gjitha rrugët na qojnë drejt Gjakovës. Ate ditë me fillim nga ora 11:00h, të gjithë do të jemi bashkë për ta përuruar shtatoren e të madhit Gjergj Kastrioti.
Vetëm dy ditë më vonë na pret Prishtina, ku në sallën e Institutit Albanologjik me fillim nga ora 11:00h, do të mbahet një akademi përkujtimore me shkrime e kumtesa nga historian e publicist shqiptar. Po ate ditë do të vazhdojmë me një tubim të madh dhe program kulturoro artistik pranë shtatores së Gjergjit duke fillu nga ora 13:00h. Akademia i kushtohet, mbretit, princit, heroit, kolosit, luftëtarit, kryetrimit të Arbërit e Arbërisë, i cili ia ngriti famën e namin në mbarë opinionin botëror.
Ky shkëlqim u pa e vazhdon të shihet edhe sot në mbarë botën shqiptare si në Dardani, Shqipëri, Iliridë, Luginë, Malësi duke kalu kufitë shqiptar deri në: Itali, Greqi, BE. SHBA, Amerikën Jugore, Australi, Turqi, Egjipt, Britani e Skandinavi. Në të gjitha këto shtete Princi i Arbërit ka ngritur shtat, duke vazhdu edhe sot të ngritin e skalitin përmendore e shtatore për Gjergjin nga artistët, piktorët e skulptorët eminent të huaj e shqiptar.
Këte vit na doli edhe një shqiptar i madh që vullnetarisht dhe me financa personale projektoi dhe realizoi veprën madhështore të shtatores së Gjergj Kastriotit, shtatore kjo që do të vendoset në Gjakovën heroike. Kjo vepër monumentale u financua nga Gjergj Prenkoçaj qytetar Gjakovar.
Qytetar të nderuar, mos harroni datën 4 maj ora 11:00h, të gjithë do të festojmë në “Sheshin e Gjakovës” me fjalime dhe këngë e valle nga artistët më të mirë që i ka shqiptaria.
Populli shqiptar ska se si të mos jetë krenar, me fat dhe i bekuar, që nga gjiri i vet nxori figurat si Gjergj Kastrioti, Pjetër Bogdani, Nënë Terezen e Adem Jasharin. Sot kur po i afrohemi 6 majit ditëlindjes së 619 të një personaliteti, ushtari, luftëtarit, kryetrimit, kryeheroit e gjneralit ushtarak si Gjergj Kastrioti, atëherë domosdoshmërisht se ndjehemi krenar e të lumtur që i dhamë Evropës në kohën e mesjetës një gjigant si Gjergji.
Të rroj Arbëria me frymën Gjergj Kastiotike që e mbajti gjallë këtë popull të dhuruar nga vet Zeusi. Arbin Gjata.

E dhimshme, i mbijetuari i masakrës Afrim Caka nga Gjakova, rrëfen si e identifikoi të arrestuarin për krime lufte

Drini.us
-
0
E dhimshme, i mbijetuari i masakrës Afrim Caka nga Gjakova, rrëfen si e identifikoi të arrestuarin për krime lufte

Vajza që nuk e matë jetën me vite, por me përjetimet, sfidat dhe pritat e rënda…!

Drini.us
-
0
Vajza që nuk e matë jetën me vite, por me përjetimet, sfidat dhe pritat e rënda…!
Nga: Teuta Haxhijaj
___
Ajo ishte diku 6 vjeçare dhe atë fillim mbrëmje sillej nëpër oborr me macen e saj e cila e percillte pas në çdo hap.
Një viç, jo edhe aq i vogël, rrinte i shtrimë nër hije të zgjatun të mollës dhe pertypej. “Me siguri është untu“ – mendoi ajo dhe mundohej ta bënte viçin të ngritej me shku me pi tamël te nana e tij. Çdo perpjekje e saj qe viçi të ngritej në këmbë deshtoi dhe dukej që atij e tëra nuk po i bënte asnji përshtypje. Të dorezohej dhe ta linte viçin untë nuk ishte opsion për vajzën e vogël. Dikur e vuri njanën kambë mbi viç dhe viçi i frikesuar u ngrit në kambë dhe filloi te vraponte nëpër oborr me vajzën e vogël mbi shpinë e cila mundohej te mbahej per veshët e tij. U rrëzuan të dy dhe ajo e theu doren e djatht. Një thymje kogja e komplikume sipas rentgenit te mavonshëm.
Pasuan disa ditë ne spitalin e Pejës, pastaj te Sylë Vrella e pastaj prap ne spital.😬
Po në atë verë, vajza e vogël, do të kujdesej që pushimet e verës në Ulqin për familjen e saj te ktheheshin në ankth.
Ishte nji ditë e nxehtë si të gjitha tjerat dhe asaj nuk i rrihej më nër hijen e çadrës ngase kurreshtja se sa i gjatë mund te jetë plazhi i madh i Ulqinit, nuk e linte te qetë. Dikur vendosi ta shuaj kurreshtjen dhe u nis buzë detit me matë gjatësinë e plazhit. Plazhi doli te ishte shumë i gjatë dhe vajza e vogël tashmë ishte e lodhun, e untume e sidomos kishte etje dhe nuk e dinte qe tashmë po kërkohej nga policia dhe sigurimi i plazhit. E gjetën dikur të lodhun dhe të ulun buzë detit por që ende nuk kishte arritë me matë krejt gjatësinë e plazhit dhe për këtë ishte tejet e dëshprume.
Si e “urtë” që ishte, vajza e vogël u kujdes që edhe në verën tjetër familja e saj pushimet në Ulqin t’i kalonin në frikë dhe “aventurë”.
Në një ditë të zakonshme ajo po priste ta kalonte rrugën dhe vendosi ta maste shpejtësinë me një motoçikletë qe po vinte ne drejtim te saj.
A do të arrinte ta kalonte rrugën para motoçikletës? Rezultati ishte perfundimi një javë ne spitalin e Ulqinit ne të cilin ishte shtrirë tashmë edhe shoferi i motoçikletës, një djalë i ri, qe nuk kishte pikë faji.😕
As viti tjetër nuk do te ishte monoton. Vajza e vogël e cila i urrente gjerat e ngadalta dhe pritjen, ishte në Banjë të Istogut, në qendër, para „Vetshërbimit“. Natyrisht qe ajo nuk kishte durim të priste deri te kalojë kerri por do te tentonte ta kalonte rrugën… dhe tashmë do t’i kalonte disa ditë në spitalin e Pejës. S’kishte si te ishte ndryshe.
Njëjtë si pas disa muajsh pasi vajza e vogël të ketë ra në një bodrum prej betonit nga ku kishte marrë plagë jo të lehta. Kësaj radhe e derguan në spitalin e Istogut. As aty dukej shumë keq.😬
Familja e saj ishin gati gjithmonë ne gatishmëri per ndonjë ndodhi të re nga ma e vogla e tyne dhe gjithmone ne frikë qe e tëra dikur mund te ketë nje perfundim tragjik dhe çdo tentim i tyre per me rujtë atë nga rreziqet e tilla, dështonte.
Siç duket jeta e kishte patur për qellim qe vajzen e vogël ta pergatiste për rrugën tepër të veshtirë që do ta kalonte si e rritun.
Ajo po rritej e me të po rritej edhe ai shpirti luftarak qe ajo e kishte. Se vetëm një shpirtë i tillë do t’u shpallte luftë djajëve të sëmundjes dhe djajeve në formë njerezish per ta shpetuar një jetë njeriu qe m’varej prej saj.
Ajo do t’i binte ferrit kryq e terthorë dhe do të qendronte në të per plot 22 vite. Do të digjej deri ne hi e pluhun dhe prap do të ngritej. Do të thyhej ne qindra copa të cilat prap do t’i bashkonte dhe do të ngritej edhe ma e fortë sesa qe ishte para thymjes. Sepse pjeset e ringjitura nuk thyhen më kurrë.
Ajo vazhdon edhe sot me te njejtën luftë por tashmë per njerëz tjerë, per jetëra tjera.
Ajo vajza dikur e “vogël”, sot e fillon edhe një vit të ri në jetën e saj. Dhe ajo nuk e matë jetën me vite por me përjetimet, sfidat dhe pritat e rënda që veç jeta din me t’i qitë perpara dhe kalimin e dinjitetshëm të tyre.
Ajo vazhdon…

Deklarata e dikurshme e policit Demë Demaj, që e citon Ibrahim Kelmendi dhe dyshimet se organizatat patriotike mund të kenë pasur UDB-ash në krye!

Drini.us
-
0
Deklarata e dikurshme e policit Demë Demaj, që e citon Ibrahim Kelmendi dhe dyshimet se organizatat patriotike mund të kenë pasur UDB-ash në krye!
Gjergj – Bajram Kabashi
___
“Nuk është krim me gabue…, kur nuk e ke ditë se udhëheqësin e organizatës “ilegale” e kishe kuadër të UDB-së!” (Ibrahim Kelmendi)
___
Ky është titulli i një analize debatuese të Ibrahim Kelmendit, që e botova dje në Drini.
Nuk dua të hyj në atë se sa kanë apo s’kanë të drejtë debatuesit me argumentimet e veta që i shpërfaqin në debat me njëri-tjetrin, jo që është fjala për përgjigjen e Profesorit tim të nderuar KR, që njihet si biograf i Jusuf Gërvallës, por dua të jep mendimin në pjesë të përgjigjeve të Ibrahim Kelmendit, që përkojnë shumë me realitetin që e kami jetuar në kohën e autonomisë së Kosovës dhe pas saj.
Ibrahim Kelmendi nuk është gazetar, por me hulumtimin e tij dhe nxjerrjen e deklaratës së policit të dikurshëm NN që e ka udhëhequr aksionin për arrestimin e Sabri Novosellës, për mendimin tim ka kryer një detyrë tejet të madhe nga ajo që njihet gazetari hulumtuese-zbuluese.
Raste të tilla të inskenimit të arrestimit të personave që njiheshin patriot të UDB-ës, ka pasur mjaft në Kosovë.
Më kujtohet zënka e një “patrioti shumë të madh”, kur në një qytezë të Kosovës kryemilici i një “stanice” (poste) të Milicisë donte ta dërgonte për të dhënë deklaratë në milici, pas një rrahjeje të përgjakshme.
Ngjarjen e përcillja nga një kënd pothuej i padukshëm. Dikur “patrioti” ia tregoi kartelën e UDB-ës kryemilicit dhe kjo histori përfundoj masi i tha që “megjithatë duhet të vijsh në Stanicë”.
Kjo ishte për me e pa “populli” se patriotin e rrejshëm e mori milicia…!
Masandej shumë e shumë ngjarje të tjera me pseudopatriotë.
Një i pari i milicosë së një komune i dërgon fjalë tërthorazi një superpatrioti tjetër se “kemi me ardh me bastisë…!.
Shkon ekipi i milicëve i armatosun deri në dhambë e masi e kërkojnë kahdo në shtëpi, nuk e gjejnë askund! Atëhere, kryemilici u thotë milicëve që i kishte sjellë për ta arrestue se ju e kryet detyrën tuej e tash edhe une po kontrolloj pak.
Pasi hipë në tavanin e shtëpisë, e gjen patriotin e rrejshëm në një skej të tavanit.
Zbret poshtë dhe thotë se “nuk vërejta asgjë”.
Dikush e ka hangër keq në Kosovën tonë, përderisa të tjerë e kanë aktrue pafundësisht patriotizmin e rrejshëm.
Prandaj, Ibrahim Kelmendi ka të drejtë që bënë kësao hulumtimesh dhe zbulimesh që flasin shumë, tepër shumë.
Citimi i deklaratës së Ibrahim Kelmendit që e rikujtoj në debat:
___
Hidhërimet sidomos të Sabri Novosellës, kanë kulmuar me dëshminë që ka ofruar kryepolici Demë Demaj (i lindur në Katunin e ri, Komuna Pejë), i angazhuar në Polici të Prishtinës. Ajo dëshmi e tij, e bërë në prani të Malush Ademajt dhe Bilall Kryeziut), mund të përblidhet si vijon: “Më 14 dhjetor 1979 Ibush Kllokoqi më ka urdhërua të përgatis ekipin policor për ta bastisë shtëpinë e Sabri Novosellës në agimin 15 dhjetorit 1979. Me atë rast jam urdhëruar ta arrestoj Sabri Novosellën. Gjatë nate të 14 e 15 dhjetorit 1979 i kam komanduar policët për ta përgatit atë bastisje e arrestim. Në vend të ngjarjes, kur po vinte ora e konkretizimit, në vend të ngjarjes vinë Ibush Kllokoqi me kolegun e tij … Krasniqi (për momentin nuk po më kujtohet emri i këtij). Ibushi me ndan paksa anash dhe më thotë, fillimisht do të hynë në shtëpi ai dhe Krasniqi, pastaj do të sinjalizojnë kur duhet të vepron policia. U befasova nga ajo që më urdhëroj. E pyta nuk është bastisje dhe arrestim i vërtetë, por inskenim. Më ka urdhëruar të hesht dhe të mos u tregoj policëve. Janë hy në shtëpi të Sabriut Ibushi dhe Krasniqi. Pas pak minutash Ibushi dhe Sabriu kanë dalë nga shtëpia dhe kanë shkuar drejt autos ku e kishte parkuar Ibushi. Kanë hyp në auto dhe janë larguar. Krasniqi më ka thanë që ta bastisim shtëpinë. (…) Jemi urdhëruar ta protokolojmë që Sabri Novosellën nuk ishte në shtëpi.” [perifrazim]
Këtë dëshmi të kryepolicit Demë Demaj e kam publikuar në vitin 2007, kur ai na e ka rrëfye atë që ka ndodh gjatë natës së 14 e 15 dhjetorit 1979, duke shoqëruar me opinionin e Demës, se Ibushi (Ibush Kllokoqo, vërejtja e Drinit)e ka vozitë Sabri Novosellën deri afër kufirit me Shqipëri, ku ishte përgatit simulimi i arratisjes se Sabriu në Shqipëri.
Dema ka shpreh gatishmërinë për të dëshuar publikisht, në përballja me Sabriun, në televizion apo në gjykatë. Sabriu nuk ka pranuar. Në vend që të merrej me padi për shpifje, duhet t’i ketë urdhëruar viktimat e tij (të cilat i ka përfshi sindromi i Stokholmit), që të merren me diskreditimin tim, me shpresë se po ia dualën të më diskreditojnë mua, LNÇKVSHJ-ja do “arkivohet” si organizatë autentike çlirimtare, e jo si krijesë e inskenuar nga SDB-ja (UDB).
Pas kësaj që e rikujton Ibrahim Kelmendi, aktivisti i njohur i çështjes kombëtare, gazetaria hulumtuese e Kosovës dhe përgjithësisht ajo shqiptare, duhet ta pranoj lëshimin e jashtëzakonshëm profesional në raport me zbulimin e plotë të kësaj të vërtete. Pavarësisht distancës kohore, Shqiptarët duhet ta kuptojnë se nuk guxojnë të ecin përpara me patriotë të rrejshëm që tregojnë histori të shpiufura për jetën e tyre.
Mua si gazetar hulumtues më bëri përshtypje të veçant deklarata e tillë e ish-milicit Demë Demaj, që flet shumë për intrigat e asaj kohe dhe qëllimet e pafshehura të kuadrove “tanë” të UDB-ës që të depërtojnë e hyjnë në histori me “patriotët e vet”. Rrëfimi i tillë që tregohet me vonesë e turpëron një popull dhe kauzen e tij për për lirinë kombëtare. Pavarësisht faktit se deklarata e këtij ish-milici (polici) e risjell një të vërtetë të pështjelluar të dikurshme, megjithatë është gjë tejet e papranueshme që ne ende s’patëm gazetari hulumtuese-zbuluese që me kohë të mos i lenim me gënjye disa atdhetarë të rrejshëm.
Por, “UDB-ja jonë” është treguar tejet e vëmendshme e largpamëse që t’i largoj të gjithë ata që do të kishin mundësi ta tregonin e gjenin të vërtetën e njëmendt, atë të pafshehurën që e të pastrën që nuk është fshehur pas ideologjive të mbrapshta antidemokratike e antishqiptare njëherit.
Fakti tjetër që Ibrahim Kelmendi e thotë hapur se fillimisht ka qenë i mashtruar nga personi i caktuar kur e kanë themeluar të ashtuquajturin “Froni i Kuq Popullor”, tregon para krejt një populli dhe ndërgjegjës së tij njerëzore e kombëtare se atdhetari i vërtetë e pranon gabimin.
“UDB-ja jonë” i ka futur njerëzit që “iu është kruar” atu ku nuk duhet, që të gabonin, por janë të pakët ata që si njerëz (të mos them si burrat, pasi kemi një keqkuptim të madh të “burrnisë”) nuk e pranuan gabimin e tyre.
Ai apo ajo që e pranon gabimin janë njerëz të vërtetë e jo të shpifur me vepra. Në botën e qytetëruar pranohet gabimi, përpos në vendet e tek popujt, sikurse që është populli shqiptar në ish-Jugosllavi, ku nuk pranohet gabimi për zor të madh.
1...818819820...1,779Faqja 819 nga 1,779