Poeti dhe analisti Shefqet Dibrani e kujton shokun e tij Izet Durakun

Në rranzë të dy maleve, Izet, mu në Morin’,
Gjallica dhe Pikëllima – ato simbole të Lumës,
tash mbi ty hedhin hije të rëndë e të ngrirë.
Dhembja e papranuar zë vend në kujtesë,
ti që zbrite shpatit me frymën e fikur,
në një natë të sëmurë, pa diell e pa hënë.

_

“Po vdekja, a ekziston vdekja?“ –
më pyet nga ana tjetër e udhës,
ku zifti i kësaj jete më s’të djeg në gji.
Mbi shpirtin tënd u rrëzua ajo rrufe e vjetër
dhe rruga për Tiranë tash më rëndon,
kurse nata pjell mistere dhe na lë në vetmi.

_

Shqiponjat e Lumës nuk u bënë më korba,
i mori me vete ajo Ora që të la pa frymë.
Tash Mali i Pikëllimës të shtrëngon me korda,
dhe Gjallica e dhimbjes mbi mua ka rënë, o Vëlla.

_

Ti pushon atje, në shpatin e varrezave
në fshatin Morin krejt pa shenja,
në ëndrrën e magmës ku edhe vullkani fle.
Por mua më mbyti e rëndë kjo rrena:
se ti je thjesht kockë e bërë harresë mbi dhé.

_

“Fëmijët e tu, a thua, do ta shkruajn poezinë e re nesër?“
Në rikrijimin e botës që ti e kishe zili,
kur shqiponjat dhe pëllumbat shpërndajnë të bardhën dashuri,
dhe Drita e Shpirtit tënd kthehet në Liri,
janë si buçetë me “Lule Kosove” që të rëndojnë përmbi.

_

Sivëllai im, mal i premtuar heshtjesh,
ku shpirti yt bisedon tash veç me mua.
Ti ike mëtanë, mes mjegullash e rreshtash, e nuk më flet më,
dhe na dhemb zgjimi, tek fshijmë sot lotin.

_

Në udhën e Kombit, sa herë kthej për në Dardani,
Përherë shikimin kthej andej tek ti.
Misteri që të mori, të ktheu në breshër,
por vargu yt mbeti, vullkan i pashuar.

Ti je zgjimi im i vonshëm, o i vdekur i gjallë,
në botën e heshtur, ku fjalën e ke bekuar.

_

I bekuar je, sivëllai im,
që vdekja misterioze të mori me agim.

_

Shefqet Dibrani, Prishtinë