Rikthimi…, që po i dtronditë islamikët, rasti i poetit Isa B. Mjekut nga Grabovci i Epërm !

Në një kohë kur shumë shoqëri po humbin orientimin e tyre shpirtëror dhe identitar, në trojet shqiptare po ndodh e kundërta: një rikthim i vetëdijshëm, i guximshëm dhe i pandalshëm drejt rrënjëve tona të lashta.

Ky nuk është një “trend”, as një modë kalimtare. Ky është një proces i thellë, një përmbysje e heshtur që po rrëzon narrativat e imponuara për dekada. Është një zgjim që nuk mund të ndalet me propagandë, as me frikësim, as me etiketime.

Pagëzimet e shqiptarëve në besimin e të parëve nuk janë vetëm akte fetare — ato janë akte çlirimi. Çlirim nga shtresat e imponuara ideologjike, nga deformimet historike, nga komplekset e mbjella me qëllim që shqiptari të harrojë vetveten.

Dhe pikërisht kjo po i trondit ata që për vite kanë jetuar duke e mbajtur peng ndërgjegjen e këtij populli.

Rasti i Isa B. Mjekut nga Grabovci i Epërm është më shumë se personal — është simbolik. Ai, bashkë me vëllanë dhe familjen Bunjaku, në Ditën e Shenjtë të Pashkëve, në Katedralen “Nëna Terezë” në Prishtinë, nuk bëri thjesht një hap shpirtëror — ai theu një mur frike.

Ai dëshmoi se tabu-të ekzistojnë vetëm për ata që nuk kanë guxim t’i sfidojnë.

Dhe sot, ky guxim po shumëfishohet.

Pas daljes publike të Lëvizjes së Deçanit dhe lëvizjeve të tjera simotra, është hapur një kapitull i ri. Një kapitull që nuk i shkon për shtati ideologëve të islamit politik, të cilët prej kohësh janë mësuar të flasin në emër të shqiptarëve, pa qenë kurrë zëri i tyre i vërtetë.

Reagimet e tyre të ashpra, shpesh histerike, nuk janë shenjë force — janë panik. Panik nga humbja e kontrollit. Panik nga një popull që po fillon të mendojë me kokën e vet.

Sepse e vërteta është kjo:

kur shqiptari rikthehet te rrënjët e veta, ai bëhet i papërkulshëm.

Nuk manipulohet më me slogane fetare të importuara.

Nuk frikësohet më me etiketime boshe.

Nuk mashtrohet më me retorika që nuk kanë lidhje me historinë dhe shpirtin e tij.

Ky rizgjim është një përballje e drejtpërdrejtë mes dy botëve:

njërës që kërkon ta mbajë shqiptarin të lidhur me identitete të huaja, dhe tjetrës që e thërret të rikthehet te vetvetja.

Dhe kjo e dyta po fiton terren çdo ditë.

Në këtë rrugë, zëri i poetit Isa B. Mjeku nuk është thjesht art — është dëshmi. Është jehonë e një ndërgjegjeje që zgjohet:

Në Deçan ku mali flet me erën,

ku historia rron, rrëfen pranverën,

ngrihet zëri, i tokës sonë krenare,

rrënjët tona, të shenjta, shqiptare.

Rrënjët që s’i shkul as stuhia e kohës,

se në gjak na rrjedh kujtesa e lashtë,

si burim i pastër, në gur e barot.

Le të kthehemi te fjala e të parëve,

te besa, nderi dhe zemra e shqiptarëve…

Këto nuk janë vetëm vargje — janë një thirrje që nuk mund të shpërfillet.

Sepse rrënjët nuk janë negociatë.

Ato nuk zëvendësohen me ideologji të importuara.

Ato nuk fshihen me propagandë.

Ato jetojnë në gjak, në kujtesë, në histori.

Sot, shqiptarët po e kuptojnë këtë më qartë se kurrë. Dhe pikërisht kjo është arsyeja pse disa po tremben.

Por historia ka një rregull të pashkruar:

asnjë popull që zgjohet nuk mund të kthehet më në gjumë.

Ky është momenti ynë.

Jo për përçarje, por për kthim.

Jo për urrejtje, por për vetëdije.

Jo për imponim, por për zgjedhje të lirë dhe të ndershme me vetveten.

Sepse vetëm një popull që e njeh veten, mund të ecë përpara me dinjitet.

Zoti i bekoftë shqiptarët, kudo që ndodhen!