Kumrie Shala
___
Poezi
___
S´PAJTOHEM DOT ME FATIN
___
Sikur më humb shpresa nganjëherë,
Baravatem shpatijeve tatepjetë,
Zemrën seç ma shtërngon inati,
Pa meshirë u zhduke sa e sa vjet.
*
Çdo ditë flas me qiellin,
me gjethet e shtrira përtokë,
me ujin që më freskon ballin nga vuajtja e malli,
me diellin që mundohet të ma ngrohë shpirtin akull,
me zogjtë e malit qe vijnë çdo mengjes,
të cilët me sqep qokatin pranë dritarës
e me cicirrimat e tyre ma zbusin mallin.
*
Eh, çdo ditë të jetës vuajtja rëndohet,
se ndarja u shëndërrua në heshtje.
E unë,
kursesi nuk mund t’pajtohem me fatin,
kur e di se sa shumë u deshëm.
