Korab Blakaj, Vjenë
E mori drejtimin në një kohë kur askush nuk guxoi ta merrte dhe e shëndrroi në lëvizje kombëtare për Liri e Pavarësi, duke i dhënë prioritet veprimi në LDK-në e re elementit patriotik të kombit .
E njohu thellësisht prapaskenen ballkanike dhe nuk pranoi asesi të futej Kosova në luftë si Fronti i Jugut kur Kroacia përpiqej me mish e shpirt të hapte këtë front.E dinte tradhëtinë e ustashëve!
E kuptoi herët pafuqinë ushtarake të Shqipërisë dhe nuk u mbështet në asnjë moment në ëndrra e mite nacional romantike!
Është i vetmi shqiptar i madh i cili e meriton ta quajm “ biri i kohës “ së tij.Ai si askush u shfaq kur koha e thirri dhe u largua kur koha e tij kaloi.Ai e kuptoi që koha e tij kaloi dhe nuk shau, nuk përqau, nuk i bllokoi proceset, përkundrazi u hapi rrugë zhvillimeve!
I madh doli në Rambuje me rolin e tij pasiv, duke i hapur rrugë Hashim Thaqit, sepse e kuptoi që Kosovës i kishte ardhur koha e përplasjes , dhe politika tutje do të vendoste me forcën e armëve, më këtë veprim grandioz ai nderoi kombin!
Cili politikan shqiptar ka ditur të largohet nga politika pa u bërë horë përveq tij?
Për këtë rol u shpërblye duke u zgjedhur President prapë pas luftës.Nuk vrau, nuk lejoi të vritej askush si “ mbrojtje “ ndaj vrasjeve politike të shokëve dhe miqve të tij.
Vdiq duke e dashur Kosovën, vdiq herët!Besoj që kërkonte të vdiste, se e dinte që “ paqsorët “ nuk lexojnë Deklarata Pavarësie.Dhe nuk e lexoi.Kosovës i duhej Pavarësia.Historia u njeh të drejtën të lexojnë Deklarata Pavarësie vetëm burrave që ndeshen me armë.Kështu edhe ndodhi!
Thonë që besa e lidhur me popullin dëshmohet ditën e varrimit.Populli shqiptar atë ditë ia vërtetoi besen e tij të mbajtur!
