Miti antik i Romës nga emigrimi pellazgo- shqiptarë, mbase shumë përpara mbërritjes së Eneas i kishte dhënë etimiologjinë emrit të Romës

Ne priremi që miti antik i Romës i futur në Romë nga emigrimi pellazgo- shqiptarë, mbase shumë përpara mbërritjes së Eneas i kishte dhënë origjinën o etimiologjinë emrit të Romës duke e vendosur këtë qytet si Mbretëreshën e botës dhe si provë e pohimit tonë besojmë shumë të volitshme të sjellim të sjellim këtu atë që na referon bashkë qytetari i jonë Giramolo De Rada në opuskulin e tij mbi Antikitetin e kombit shqiptar duke shpresuar ta kujtojmë edhe herë të tjera. Duke folur për afërsinë ndërmjet Helenëve dhe Latinëb e ai thotë: ” Pikërisht memorja e lidhjeve familjare të etërve të Hesperisë dhe të Epirit bëri të lindë Lazio, për këtë poeti Virgjil i detyruar nga kufinjtë e përrallës së tijë vendos popullin trojan profug në të dy gadishujt, dhe ka shumë të drejtë për të besuar që kjo afërsi vinte që nga kohët e lashta dhe është një popull kunetërish që ka jetuar që në fillim në dy brigjet e Adriatikut , që të shpërndarë erdhën deri në kohën e Herodotit dhe nga që ajo kohë i dhanë emrin atij gjirit Atyria (Adria) . Vendi i të parëve. I njëjtë ishte fillimi i Romës i mbështjellur dhe i refuzuar me qëllim nga mite dhe popuj të mëdhenj, të ndryshëm nga gjuha e themeluesve të parë, që e banuan më vonë, por çdo gjë vjen prej popullit Pellazg. “Rom”në të folurën tonë do të thotë “Rron” (jeton) pothuajse duke u larguar nga shprehjet dhe nga vështirësitë e një jetë donin t’a thërrisnin me emrin e pavdekshëm Rom – Ron – jeton , duke ndjekur ndjenjën e pushimit dhe lirisë , Romi e Rimi – “Rroni e rrini “, të jetojmë e të rrimë ishin dy idetë e para duke filluar me “Romolon e Remon” pastaj dëshira e dytë Rimi- Rrini – rrimë tregon vendin dhe nevojën për të jetuar pse jo edhe duke sulmuar, sepse Remo vdiq nga dora e vëllaut të tijë “Romolo “dhe Roma pati të vetmin emër të Jetës.