Përgatitur e përshtatur nga: Agim Morina, Londër
“Rojat sollën Moisiun [Edin], me brezin e kuq në qafë. Ai u afrua si i shtyrë nga jashtë, me të ecurit e lehtë dhe e dinte se gjithkush do të trembej dhe do të zmbrapsej përpara fatkeqësisë së tij.
Skënderbeu [Erdogani] nuk e njohu. Besoi se po shihte një hije.
Moisiu [Edi] u ul pak më tej pa folur, kokëjashtë, me fytyrën pa një pikë gjaku, me brezin e kuq që i përvëlonte qafën, dhe që do të thosh se jetën dhe vdekjen e tij e linte në dorë të Skënderbeut [Erdoganit].
(…)
Ky ishte Moisiu [Edi] dhe si mund të ishte ndryshe. Skënderbeu [Erdogani] liroi grykën dhe foli.
– A erdhe? – pyeti ai.
Zëri i tij pati një tingull të natyrshëm, sikur Moisiu [Edi] të ishte kthyer në shtëpi pas një shëtitjeje të shkurtër jashtë vetes.
– Erdha, po të duash, – tha Moisiu [Edi].
– Po hajde, pra, – tha Skënderbeu [Erdogani] dhe u ngrit më këmbë. – Çohu, vëlla, – tha prapë ai, dhe pa rrotull i turpëruar, që të gjente ndonjë mënyrë për ta mbuluar Moisiun [Edin] me kularin në qafe nga sytë e njerëzve.”
(Sabri GODO, “Skenderbeu”, 2005)
