Shkruan dhe këndon: Lirim Patrioti nga Prizreni
(Lirim Gashi)
SHEFKEQI DHE UNË DUHEMI SI DELJA DHE UJKU
Rastësisht, para disa ditësh e takova Shefkeq Krasniqin, pak para varrimit të një muslimani të mirë, sipas shijes së tij, dhe ai u tregonte të pranishmëve se si prindërit e këqij i pengojnë djemtë e tyre, e veçanërisht vajzat e tyre, të shkojnë në xhenet, duke ua ndaluar të veshin shamia dhe pelhura të bardha beduinësh, si dhe duke ua ndaluar të bartin mjekra e mustaqe të gjata e të dendura.
Dhe kur fjalimi i tij drejtuar të pranishmëve m’u bë shumë budallaq dhe bajat, e pyeta?
A lindin njerëzit të veshur apo të zhveshur?
A flenë lakuriq apo të veshur me burrat dhe gratë e tyre?
A shkojnë ata të veshur apo lakuriq në botën tjetër?
A ua futi Profeti pesëqind grave dhe konkubinave të tij, edhe brekët me penis në vrimë, apo i udhëzoi ato me butësi të këndshme që t’i hiqnin brekët e tyre dhe t’i zbulonin vrimat e tyre të hapura, tè skuqura dhe të njomura nga epshet ?
Kur kuptova se ai nuk donte të më përgjigjej, i bërtita:
Të gjithë lindën dhe vdiqën cullak, o ahmak.
Po e shpjegoj pak më butësisht:
Rastësisht, para disa ditësh, e pash Shefkeq Krasniqin duke e mbajtur një fjalim të madhërishëm para një turme të trishtuar, pak para një varrimi.
Aty, Shefkeqi po i jepte këshillat e tij “hyjnore”, duke ua bërë të qartë të gjithëve se prindërit janë burimi i të gjitha mëkateve!
Pse?
Sepse po pengonin vajzat dhe djemtë e tyre të hynin në xhenet me ndonjë palë shami beduine apo me ndonjë mjekër më të gjatë se vet xheneti.
Në mes të këtij spektakli epik, nuk u durova dhe ia hodha një pyetje të thjeshtë, por jetike:
“Shejtan Imam, një pyetje filozofike për ty :
A lindin njerëzit me kostume trecopëshe apo lakuriq si kunguj?”
Shefkeqi u step, por turma prapa tij nisi të gromësinte e shqetësuar.
Mendova ta vazhdoj shfaqjen:
“A flenë njerëzit lakuriq, apo të veshur me kostume të beduinëve edhe në shtrat?
Po në xhenet, a hyjnë me rroba, apo shkojnë siç kanë ardhur në këtë botë, cullak?
Dhe për më tej, imam… Profeti, me 500 gra dhe konkubina që i përmendni pa pushim, a i këshillonte ato të mbanin brekë apo… t’i linin gjërat ‘në duart e Allahut’ Gjeleshan, nga fshati Peçan, Leshan, Reçan dhe Stundenqan ?”
Turma filloi ta gërvishtte kokën nga sikleti, ndërsa Shefkeqit po i dridhej mjekra nga inati, si ventilator i prishur.
Kur e pashë që s’kishte ndërmend të më përgjigjej, i bërtita me gjithë shpirt:
“O ahmak, të gjithë kemi lindur dhe do vdesim cullak !
Mos harro se askush nuk merr me vete as shallin, as brekët, e as ato mjekrat e tua si kopshte ullinjsh!”
Në atë moment, turma shpërtheu në qeshje nervoze, ndërsa Shefkeqi u largua duke fshikulluar me dorë si të donte të dëbonte djajtë.
Thashë me vete:
“Kur e humb argumentin, ai gjithmonë ka një mjekër për t’u mbështetur!”
