“Dashuria ndaj “Zajednicës”, askend nuk duhet ta bëjë të verbër

Unë besoj që ALBINI, Vjosa, Donika, Kusari, Peci, Konufca si kryeministër e ministra mund të rilindinë përseri! Po me emer të Gjergj Kastirotit e Adem Jasharit do ta bëjmë Dardanin të lirë pa Zajednicë e Gorana etj…

Shpesh takojmë deputet opozitar e analistë në media, rrugë, parlamentë që sillen sikur zhvillimi i tyre është i ndalur që në moshën shkollore dhe nuk ka ecur më tutje sesa shkalla fillestare. Opozitarët, për të cilët karakteristike është tradhëtia, servilizmi dhe përulja, përshtaten keqë në shoqërinë tonë. Ata e ndiejnë vetën komod vetëm duke i plotësuar, urdhërin e dikujt. Opozitari servil jeton sipas rregullave dhe porosive të oligarkëve të tyre, të vendosura prej të tjerëve, synimi për të zënë një pozitë nënshtrimi te deputeti i një tipi të tillë, gati sa nuk kalon në çmenduri.

Në rastin e tanishëm, këto ndryshime do të jenë tejet me rrezik edhe për vetë ekzistencën afatgjatë të opozitës dhe për mbrojtjen e interesave jetike të kombit shqiptar. Po ashtu ndryshimi i shpejtë 20 vjeçar i sundimit të një strukture opozitare dhe Lirimjanëve, Matoshëve, Kajtazve të Kaukazit dhe dështimit i një rruge të caktuar, ekstremin korruptiv, tradhetisë, servilizmit e të cilës ne si kombë e kemi ndjekur me shumë papërgjegjëësi, idiotizëm e servilizëm, por sepse i shërbente parisë së PDYKYS, AAKYS, RADOJÇIQIT e ABDYGJYKËVE, na kishin vënë përpara përgjegjësive shumë të mëdha e të rrezikëshme në shërbim të Serbisë e Rusisë.

Më keqja se tek opozita e Lirimjanët (veteranit të rrejshëm familjar) këtu mungojnë alternativat e duhura dhe të arsyeshme kombëtare, por edhe ndyshe nga shtetet e kombet tjera, sepse këtu është krijuar një ekuilibër shoqëror që e pranon këtë gjendje tradhëtie si të natyrshme. Edhe më gjerë se kaq, sistemet korruptive opozitare e ndërthurura ekonomike, politike dhe shoqërore që na janë imponuar ne, këta bastartë gjak prishur, që jemi përdorur si kavie eksprimentale, kanë tradhëtuar plotësisht. Ka dështuar edhe kapitalizmi kriminal, dallkaukët dhe qytetar, e katundaresk e provincial të ndjekur nga oligarkët e parisë sunduese e provincave më thella nga fushat e livadhet e tyre.

Ja se si bien kulturat dhe perandoritë duke i hapur rrugë krijimeve të reja me shkije, shkina, gorejka e gorana si Duda Balje. Përzierja e gjakut dhe prishja racore në mesin opozitar e të analistët janë shkaqet e vetme që ka sjellë rënien e qytetërimeve antike pasi Lirimjanët, Matoshët, Buzhalët, Sylët, Pandurët, Miranat, Çitaket, Deliajat, Lushtakët, Gashët dhe ky muti i flliqur Azdrenët, nuk shkatërrohen kurr nga lufta, por nga humbja e INTUITËS rezistuese. Në mjedisin tonë, gjithçka që nuk i përket racës së pastër është kashtë për tagji.

Duke i shkuar sjelljetë psikologjike të opozitës, të cilët na japin mundësinë për t’i kuptuar më mirë karakteretë e tyre, ne ende nuk i kemi analizuar aftësitë e tyre intelektuale ose çrregullimetë e tyre mendore. Opozitarët e kësaj kategorie, për të po flasim, si rregull, pothuajse nuk merren me punë të dobishme dhe gjithnjë janë të rrethuar me gjëra të çregullta dhe plehra. Këta prototipa, të cilët, duket, se kënaqën nga pisllëku dhe rrëmuja në parlamentë e në media dhe kemi të vështirë t’i përfytyrojmë dashamirët e Radojçiqit pa këtë tipar dallues.

Këto specia më të ulta të qenieve “shqiptare” na japin prova të kësaj cilësie vetëm në shkallë të naltë, sepse shpesh nuk shkojnë përtej formimit të një shoqërie familjare si një (IDIOM) afrikane me shkije e shkina. Me rritjen e gatishmërisë për t’i nxjerrë më në sfond interesat personale, zhvillohet edhe aftësia për të organizuar në komunitete edhe me të gjera deri te formimi i komunave me (goranë e gorejka). Gatishmëria për të sakrifikuar kombin dhe, nëse është e nevojshme, edhe gjithë jetën e shqiptarëve, e treegon formën e saj më të ulët te raca iliro – dardane. Kjo nuk do të thotë se fëmijët e prindërve të korruptuar e miljonerajanë më të paaftë, shkaku i ndryshimeve qëndron vetëm të mjrdisi në të cilën janë rritur e edukuar ata.

Shume vite kaluan që nga ajo kohë e pas luftës e deri sa mbërritëm në këtë çmenduri antishqipatre. Tashmë arrija ta kuptoja se ajo që e kisha kujtuar si dekadencë patologjike ishte vetëm dremitja para stuhisë. Gjatë kohës së tyre kur ndodheshim gjatë kapjes së shtetit tonë, Dardani a tashmë që ishte mbërthyer nga ajo heshtje mbytëse që paralajmëronin stuhinë e fortë. Aty – këtu , shihej ndonjë shkreptimë, që zhdukej menjëherë në kancelaritë e tyre në errësirën e kombëshme.

Më pas, shpërthente lufta për coptimin e Mitrovicës dhe përnjëherë, shtjellat e para të tornados që po vinte tërë opozitën e analistët në Debat Plus. Mes asaj tradhëtie mbytëse e tradhëtie, shqiptarët ndjenin atmosferën shtypëse dhe paralajmëruese, madje aq shunë saqë ndjesia e katastrofës së afërt u shndërrua në ndjenjën e bllokimi në formimin e qeverisë. Uronin që Zoti t’ia lëshonte frerët fatit që nuk mund të mbahej më. Pastaj, rrufetë e para të mëdha nga Lirimët, Batonët, Matoshët tronditën kombin, Stuhia shpërtheu dhe vetëtimat e qiellit nga Serbia u përzien me gjëmimet e topave të Luftës serbe.

E po nga qyteti, fshati e provincat tjera e tronditen gjakun e derdhur për liri…