Prek Cali nuk ishte thjesht një burrë; ai ishte një institucion.
I gjatë rreth 2 metra, “Bajraktari” i Kelmendit kishte kaluar një jetë të tërë me pushkë në dorë duke mbrojtur kufijtë e Shqipërisë në Plavë e Guci nga synimet shoviniste. Ai ishte njeriu që kishte hapur dyert e Kullës së tij për të gjithë atdhetarët.
Por, në vitin 1945, atdheu që ai mbrojti, u kthye kundër tij. Partizanët rrethuan Kullën e tij në Kelmend. Për të mos rrezikuar gratë dhe fëmijët që ishin brenda, Prek Cali bëri aktin sublim: u dorëzua.
Kur doli para gjyqit ushtarak, i akuzuar si “armik i popullit”, ndodhi dialogu që ka mbetur në histori.
Prokurori/Gjykatësi, duke u munduar ta poshtëronte këtë kolos, i tha:
“Ti je reaksionar, ke punuar kundër popullit!”
Prek Cali, i lidhur me zinxhirë, por me kokën lart, iu përgjigj me një qetësi që i ngrin gjakun kujtdo:
“Zotëri, kur unë luftoja për të mbrojtur kufijtë e Shqipërisë nga hasmi, ju ishit ende duke u pshurrë në shpërganj!”
Dhe shtoi fjalët lapidare:
“Bajraktar nuk më ka bërë as Kral Nikolla, e as Zogu, por më ka bërë populli im i Kelmendit. Shtëpia ime ka qenë kështjellë e Shqipërisë, kur ju nuk ishit asgjëkund.”
Prek Cali u pushkatua ditën e Zojës, më 25 Mars 1945. Kur e pyetën për dëshirën e fundit, ai tha thjesht: “Më lironi duart, se dua të bëj kryq.”
Një jetë luftë për kufijtë, dhe një vdekje me nder. Prek Cali mbetet “Mbreti i Maleve” që nuk u gjunjëzua kurrë.
Lavdi të paharruar! 
