Në Maqedoni ka dy linja të forta politike, me prejardhje etnike maqedoanse, njëra që përfaqësohet nga partia e ashtuqujatur konservatore, VMRO-DPMNE dhe tjetra, me proviniencë, gjoja, socialdemokrate, LSDM, mirëpo nuk ka një linjë të fortë politike shqiptare, sepse partitë shqiptare tradicionalisht vuajnë nga tharmi i ndërtimit të karrierave individuale dhe tejet të fragmentuara në ‘pentagramin’ e dëshirave muzikore maqedonase . Tek shqiptarët ka politikanë, por nuk ka individualitete.
Tek shqiptarët ka politikë, por nuk ka platformë dhe strategji për veprime afatgjata. Emrat e politikanëve, që radhiten pas liderit partiak, tek shqiptarët, nuk shkon gjatë kohë dhe avullohen në punëtorinë a klonimit të lidershipit. Ata i bluan ambicja iracionale e liderit për të menaxhuar partinë me anonimusë, pa kurriz etik e qytetar, pa “background” profesional dhe pa përvojë në ndonjë fushë të caktuar jashtë politikës.
Është për të ardhur keq, se si partitë politike shqiptare projektojnë plane e ide për të rrëmbyer pushtetin (aq sa u jep kryeministri maqedon), dhe harrojnë të mbrojnë pushtetin moral të të qenit bashkë për linjat kryesore të veprimit politik. Nuk mbajmë mend të jetë mbajtur deri më tani një tryezë e frytshme e partive politike shqiptare, e cila pastaj do të mund të përdorej edhe si platformë apo kornizë për çështje të hapura. Me fjalë të tjera, shqiptarëve u mungon “dekalogu” i veprimit të tyre politik, ndërkohë që tek blloku politik maqedonas funksionon një aparat i tërë shtetëror (gjyqet, financat, oligarkia, policia, shërbimet sekret, diplomacia), i cili jo vetëm që është në shërbim të politikave institucionale të partive politike maqedonase, por ato, madje edhe janë pjesë e premtimeve parazgjedhore nëpër fushata.
Ba me ia HJEKE MINAREN ASAJ NDERTESE, ndoshta shqiptart, te cilet NUK e quejne vehten turk-ellhamdullilah, mund te kethehen nga e mbara tue kriju nji blloku politik SHQIPTAR funksional një aparat te tërë shtetëror (gjyqet, financat, oligarkia, policia, shërbimet sekret, diplomacia).