Jo ore, jo!
As xhamia, as minarja nuk pranohen në shkollën shqipe.
Sepse alfabeti ka shkronja – jo kulla.
Fëmija nuk është pronë.
As e shtetit.
As e fesë.
As e prindit.
Prindi ka të drejtë ta edukojë fëmijën me bindjet e tij.
Por nuk ka të drejtë t’ia ndalojë dijen.
Nuk ka të drejtë ta zëvendësojë librin me dogmë.
Nuk ka të drejtë ta imponojë fenë mbi shkollimin.
Arsimi është e drejtë e fëmijës – jo privilegj i prindit.
Shteti laik nuk është kundër fesë.
Ai është kundër përzierjes së saj me institucionin publik.
Feja është e lirë.
Shkolla është neutrale.
Nëse sot e fusim minaren në shkronjën “R”,
nesër do ta redaktojmë historinë sipas ndjenjave?
Do ta heshtim biologjinë?
Do ta filtrojmë shkencën?
Formula e shkollës është e thjeshtë:
DIJE > DOGMË
ARSIM > IMPONIM
E DREJTA E FËMIJËS > VULLNETI I PRINDIT
Shkolla është për të menduar.
Feja është për të besuar.
Kur ngatërrohen rolet, humb fëmija.
