_____
Manipulimi me termin “sijase” !
Është e vërtetë që në traditën islame “sijase” nuk nënkupton vetëm parti politike. Por problemi nuk është përkufizimi gjuhësor – problemi është projekti politik që fshihet pas tij.
Në historinë klasike islame, “sijase shar’ijje” ka qenë koncept për administrimin e shtetit sipas ligjit fetar (sharias). Pra, nuk ka qenë thjesht moral publik, por autoritet normativ fetar mbi jetën publike.
Kur ai thotë:
“Islami e sheh njeriun si qenie morale edhe në hapësirën publike”
kjo tingëllon e padiskutueshme. Por pyetja është: Kush e definon moralin?
Shteti laik përmes Kushtetutës?
Apo autoriteti fetar përmes interpretimit të tekstit?
Këtu fillon islamizimi i politikës.
Ajeti 3:104 – nga këshillë morale në program politik
Ai citon ajetin:
“Le të ketë prej jush një grup që thërret në të mirë, urdhëron të drejtën dhe ndalon të keqen.”
Ky ajet në traditën klasike është përdorur për të legjitimuar:
institucionin e hisbes (polici morale),
mbikëqyrjen fetare mbi shoqërinë,
ndërhyrjen në sjelljen private.
Islami Politik Global e ka këtë synim e qëllim, së bashku me “iftarin” edhe propagandën për bëmirësinë e shtetit islamik – turkomadh të Turqisë neoosmane në tendën me flamurin e shtetit turk e pak më tej edhe atë të Kosovës…!
Pra, “urdhëron të drejtën dhe ndalon të keqen” historikisht nuk ka qenë vetëm apel etik individual, por mekanizëm kontrolli shoqëror.
Në shtetin modern demokratik, “e mira” dhe “e keqja” përcaktohen nga:
ligji civil,
të drejtat e njeriut,
konsensusi qytetar.
Jo nga një interpretim fetar i monopolizuar.
“Nuk do të thotë shtet fetar” – formula klasike e kamuflimit
Kjo fjali është tipike për diskursin e islamit politik:
“Nuk do të thotë domosdoshmërisht shtet fetar…”
Natyrisht që nuk e thotë drejtpërdrejt. As Recep Tayyip Erdoğan nuk foli fillimisht për islamizim të shtetit. As Hassan al-Banna nuk e nisi me teokraci të shpallur.
Islamizimi nuk vjen me shpallje revolucionare. Vjen me:
“moral publik”
“ruajtje të vlerave”
“ndalim të së keqes”
“feja në çdo pore të jetës”
Dhe pikërisht këtë e thotë hapur:
“Feja shtrinë reflektimin e vetë në të gjitha poret e jetës.”
Kjo është thelbi i projektit totalizues. Një fe që hyn në “të gjitha poret” nuk lë hapësirë neutrale. Nuk lë autonomi qytetare. Nuk lë pluralizëm etik.
Problemi thelbësor: përzierja e autoritetit hyjnor me pushtetin njerëzor
Kur morali lidhet me Zotin, ai bëhet absolut. Kur bëhet absolut, nuk pranon debat. Kur nuk pranon debat, përfundon në imponim.
Shteti modern funksionon mbi:
relativitet politik,
kompromis,
debat pluralist.
Islami politik funksionon mbi:
të vërtetë absolute,
normë hyjnore,
detyrim moral kolektiv.
Këto dy paradigma janë thelbësisht të ndryshme.
Përfundimi
Problemi nuk është feja si besim personal. Problemi është politizimi i fesë.
Kur teologu bëhet ideolog, kur ajeti bëhet program politik, kur morali shpallet projekt shtetëror,
atëherë kemi hyrë në territorin e islamit politik — jo të spiritualitetit.
Prandaj, demanti është i thjeshtë:
Po, morali është i rëndësishëm. Po, drejtësia është universale. Por shteti modern nuk ndërtohet mbi interpretim fetar. Ai ndërtohet mbi Kushtetutë, ligj civil dhe barazi qytetare.
Feja në ndërgjegje. Ligji në shtet.
Çdo përzierje tjetër është projekt ideologjik — jo devocion shpirtëror.
