PËRGENJESHTRIM PUBLIK
Drejtuar: dr. Fahrush Rexhepi, dekan i FSI-së, dhe zyrtarëve të lartë të BIK
Ka kohë që nga BIK dhe kleri islam po udhëhiqet një fushatë të paprecedentë, me të cilën synohet t’i identifikojnë vetveten si pjesëmarrës dhe faktor kryesor në organizimin dhe luftën e UÇK-së. Kjo fushatë nuk është thjesht propagandë e pafajshme; ajo është një manipulim i egër, i verbër dhe i mbushur me gënjeshtra të ulëta mbi rolin e klerit islam në luftë. Tashmë kjo narrativë po përhapet edhe nga ata që pretendojnë se janë intelektualë dhe dijetarë islam, duke dalë nga niveli i imamëve lokalë dhe hoxhallarëve sharlatanë, dhe duke u mbështetur nga kreu i BIK dhe ideologët e tij.
Deklarimi i z. Fahrush Rexhepi se në luftën e UÇK-së ranë “37 dëshmorë hoxhallarë” është një gënjeshtër e qartë dhe tregon mungesë të thellë të kuptimit të nocionit “dëshmor”. Nuk bëhet dallim mes viktimave civile dhe dëshmorëve të luftës. Dëshmor është ai që bie në luftë si pjesëtar i organizuar i një force çlirimtare. Viktimat civile nuk mund të paraqiten si dëshmorë të luftës.
Raste konkrete, si Mulla Hajdini nga Rezalla apo hoxha i Llaushës, i cili u vra në gjumë bashkë me një të moshuar të lagjes Babaj në hyrje të Skenderajt, nuk kanë të bëjnë me organizim të UÇK-së. Ata ishin qytetarë civilë, të pafajshëm, të cilët regjimi pushtues i serbëve nuk i kursente. Paraqitja e tyre si pjesë e një strukture të organizuar ushtarake është një mashtrim i qëllimshëm.
E vërteta është e thjeshtë dhe e pathyeshme: në luftë frontale ranë vetëm 3-5 imamë apo hoxhallarë i kujtoj Farush Rexhepit se vetëm në komunen e Gjakovës u vranë mbi 60 arsimtarë, prej tyre shumë në vijat e para të frontit. Çdo përpjekje për t’i shndërruar ata në “strukturë ushtarake” është manipulim dhe narrativë që synon komprometimin e luftës për liri dhe përfitimin personal nga lavdia dhe madhështia e UÇK-së. Kjo nuk është fantazi; është një ripërsëritje e asaj që ndodhi në luftën për liri të shqiptarëve në Maqedoni, ku presionet mbi liderët ushtarakë dhe politikë të UÇK-së në atë vend i detyruan të ndërprenë luftën pa arritur qëllimin e saj, sepse individë dhe grupe filluan të penetrojnë strukturat me interesa fetare, jo kombëtare.
Prandaj, u bëj thirrje të gjithë komandantëve dhe veteranëve të vërtetë të luftës së UÇK-së të reagojnë publikisht, të shprehin qartë dhe të kundërshtojnë këtë narrativë të rremë dhe të dëmshme, e cila është një tentativë për të deformuar historinë kombëtare. Të gjithë që luftuan në UÇK e bënë këtë për liri dhe të drejta kombëtare. Bashkësitë fetare, përfshirë BIK-un, dhanë mbështetje materiale dhe morale, por jo ideatorët ose organizatorët e luftës, ashtu siç e bëri gjithë populli i Kosovës.
Një shembull konkret është Kisha e Shna Ndout në Gllogjan të Pejës, e cila gjatë luftës u kthye në strehë dhe shpresë për qindra mijëra shqiptarë të përndjekur nga regjimi i Millosheviçit. Madje, edhe mbështetja materiale që pretendon BIK se ka dhënë nuk i afrohet kontributit të individëve si familja Humolli.
Është e qartë se as BIK, as Ipeshkvia, as bashkësitë e tarikateve, as kisha protestante nuk kanë qenë ideatorë, organizatorë apo bartës të luftës. Infrastrukturat e tyre u përdorën sepse i përkisnin qytetarëve të besimtarë të popullit.
Në luftën për liri u dalluan klerikë patriotë me edukatë kombëtare si Rexhep Boja, Nikë Prela, Mark Sopi, Shejh Myhedin Shehu dhe të tjerë, të cilët u rreshtuan krah popullit për liri ( ndryshe nga disa që në Çegran të Maqedonis komplotonin kunder UÇK-së).
Unë personalisht do të shqyrtoj mundësinë e sfidimit ligjor të këtyre narrativeve dhe gënjeshtrave. Ata që abuzojnë me humbjet dhe plagosjet e luftës do të paditen, sepse UÇK ka pasur kujdes të jashtëzakonshëm për evidentimin dhe trajtimin e çdo rasti të plagosjes apo amputimit në spitalet e saj.
Historia e luftës së UÇK-së nuk mund të rishkruhet me deklarata propagandistike dhe nuk është pronë e askujt. Çdo përpjekje për të paraqitur luftën si projekt fetar është një ofendim ndaj sakrificës së atyre që ranë dhe ndaj historisë kombëtare të popullit të Kosovës.
