Feja nuk është pronë, kombi nuk është treg

Liria nuk negociohet!

Reagimi i Tërnavës

Kur një drejtues fetar nervozohet nga zgjedhja e lirë e individit, problemi nuk është te zgjedhja, por te frika që ajo zgjedhje krijon.

Në demokraci, konvertimi nuk është krim, është e drejtë.

Krim bëhet vetëm kur dikujt i mohohet kjo e drejtë.

Nëse thirrjet për ndryshim feje quhen “urrejtje”, atëherë çfarë quhet imponimi i heshtjes?

Zëri i Dodë Gjergjit

Kur një klerik flet edhe si qytetar, edhe si besimtar, ai nuk po “rekruton”, po jep një alternativë.

Besimi nuk trashëgohet me dekret, as nuk ruhet me frikë.

Ai fitohet çdo ditë, me bindje.

Forca e fjalës së tij nuk qëndron te feja që përfaqëson, por te fakti që nuk i druhet debatit.

Çfarë po ndodh realisht?

Le ta themi pa droje:

Problemi nuk është konvertimi, problemi është radikalizimi.

Dhe këtë nuk e themi vetëm ne, e sheh dhe e ndjek gjithë Perëndimi.

Europa nuk trembet nga feja.

Trembet nga feja kur bëhet politikë.

SHBA nuk ka problem me besimin.

Ka problem me ekstremizmin.

Në këtë mes, shqiptari duhet të bëjë zgjedhjen e vet:

Të jetë i lirë në besim, apo i kontrolluar në emër të tij.

Feja që ka nevojë për ndalim, ka humbur besimin.

Kombi që trembet nga zgjedhja e lirë, ka humbur vetveten.

Radikalizmi nuk bashkon, vetëm maskohet si besim.

Nuk është çështja kush ka të drejtë absolute.

Çështja është kush pranon që tjetri të zgjedhë ndryshe.

Sepse në fund, shqiptari nuk është as pronë e hoxhës, as e priftit.

Është i lirë.

Dhe pyetja që mbetet per të gjithë:

A kemi frikë nga feja tjetër, apo nga fakti që dikush mund të zgjedhë vetë?