Ditari i Jakup Krasniqit, librat e shkruera për luftën, autobiografitë, shkresat postare, telefonatat), konsiderohen nga prokuroria si prova të “ngrira në kohë”

Në procesin gjyqësore që lidhet me krime lufte ose çështje politike dhe historike (siç janë, për shembull, gjykimet në Tribunalin e Hages apo në Dhomat e Specializuara për Kosovën), komunikatat e shkruara, ditaret dhe librat e botuar kanë shërbyer shpesh si shtyllat kryesore të argumenteve të prokurorisë. Prokurorët mbështeten fort në këto materiale për disa arsye kyçe:

Vërtetimi i strukturës komanduese: Komunikatat zyrtare dhe librat e botuar nga vetë protagonistët shpesh përdoren për të treguar nëse ka pasur një hierarki të qartë dhe kush kishte autoritet mbi ushtarët në terren. Qëllimi dhe plani (Mens Rea-guilty mind): Ditaret personale dhe shkrimet publike ndihmojnë prokurorët të dokumentojnë gjendjen mendore, synimet apo planet e përbashkëta të të akuzuarve në kohën kur kanë ndodhur ngjarjet.

Dëshmi kohore të pandryshueshme: Për dallim nga dëshmitarët okularë, të cilët mund të ndryshojnë dëshmitë ose të harrojnë detaje pas shumë vitesh, dokumentet e shkruara në atë kohë konsiderohen nga prokuroria si prova të “ngrira në kohë”.

Nga ana tjetër, ekipet e mbrojtjes në këto gjykime zakonisht argumentojnë se këto materiale (sidomos librat dhe komunikatat) shpesh përmbajnë elemente propagande, ekzagjerime për qëllime të moralit të luftës ose interpretime politike, dhe jo patjetër pasqyrim të saktë të realitetit apo të ngjarjeve në terren.