Luan – Asllan Dibrani, Durrës
Shqipëri, varrin tënd nuk do ta hapin!
Klithma e një biri të Arbërisë për atdheun e tij
Poezi kushtuar Shqipërisë dhe shqetësimeve të vitit 2026 për lirinë, identitetin kombëtar, përçarjen dhe rrezikun e fanatizmit politik e fetar.
Ty, atdhe, të kam nënë e baba,
të kam djep, të kam varr e flamur,
të kam gjakun që më rrjedh në damarë,
të kam besën që s’e shkela kurrë!
Moj Shqipëri, e mjera Shqipëri,
ç’furtunë e zezë të sillet mbi kokë?
Kush kërkon të ta shuajë diellin,
kush kërkon të të ndajë nga kjo tokë?
Të kanë djegur, të kanë copëtuar,
të kanë shitur në pazaret e historisë,
por ti prapë je ngritur nga hiri,
si shqiponjë mbi malet e lirisë!
Shqipëri, Shqipëri, mos u dorëzo!
Mos i ul sytë para asnjë furtune!
Ti je toka që me gjak u vadit,
ti je amaneti që nuk shuhet kurrë!
- Tetori i shqetësimit
Dy mijë e njëzet e gjashtë!
Tetori troket si kambanë mbi Arbëri,
sheshet mbushen me zëra e zemërim,
e në zemrën time bie shi.
O Tiranë, qytet i plagëve dhe shpresës,
mos u bëj arenë e urrejtjes së re!
Mbi kalldrëmin tënd kanë ecur breza
që ëndërruan lirinë për këtë dhe.
Nga Prishtina dëgjoj jehonën e kohës,
nga Tetova më vjen një tjetër zë,
nga Çamëria ngrihet kujtesa,
nga çdo trevë ku shqipja jeton ende.
Ç’është kjo hije mbi horizont,
që kërkon të na ndajë në të huaj e të vet?
Kush ia mat shqiptarit atdhedashurinë
me besim, me veshje, me minare a me kryq?
Jo!
Atdheu nuk është gjykatë e ndërgjegjes,
nuk është pronë e një feje a një froni;
është shtëpia ku të gjithë jemi bij,
ku askush s’ka të drejtë të bëhet zot i tjetrit!
- Kur sheriati kërkon fronin
Dëgjoj në arenën e përplasjes së ideve:
«Duam sheriat! Duam shtet islamik!»
Dhe pyes: ku mbetet liria e njeriut,
nëse ligjin ia rrëmben një pushtet dogmatik?
Ç’ironi e hidhur, o Shqipëri!
Në emër të qiellit të kërkohet froni,
në emër të besimit të ngrihen prangat,
në emër të së shenjtës të heshtë qytetari!
Le të lutet kushdo në paqe,
le ta ketë secili besimin e vet,
por mos e ktheni fenë në kamxhik,
mos e ktheni ndërgjegjen në dekret!
As hoxha, as prifti, as politikani
nuk e ka Shqipërinë pronë të vet;
nuk është liria një portë pazari
që shitet për një fron a për pushtet!
Dhe po të vijë ideologjia me ar,
me para të fshehta e me premtime,
pyeteni hapur: kush të dërgoi?
Ç’kërkon nga liria dhe nga këto kujtime?
Jo gjyq për pamjen, jo faj për besimin,
por përgjegjësi për këdo që ushqen dhunë;
jo dënim për një shami mbi kokë,
por ligj për atë që lirinë e kthen në burg!
III. Flamujt dhe amaneti
Mos ma shkelni flamurin e kuq,
mos ma bëni shqiponjën pluhur!
Ai nuk është leckë nëpër rrugë,
por histori e gjak i pashuar!
Nën të kanë rënë vajza e djem,
nën të janë betuar brezat për liri,
nën të ka qarë nëna për birin,
nën të ka mbijetuar kjo Shqipëri!
Le të valëviten flamujt e kombeve
atje ku respekti i mban me nder,
por flamuri i një shteti të huaj
s’është urdhër për këtë tokë e këtë derë!
As ai i Turqisë, as i Arabisë,
as i Serbisë, Rusisë a Greqisë,
s’mund të përdoret si vulë sundimi
mbi vullnetin e lirë të Shqipërisë!
S’na duhet urrejtje ndaj popujve,
as armiqësi ndaj gjuhëve në botë;
na duhet vetëm të mos ia falim askujt
të drejtën të vendosë për këtë tokë!
- O Skënderbe, foli shekullit!
O Skënderbe, çohu në kujtesë,
jo me hekur, por me kushtrim!
Le të flasë përmes gurit tënd
një histori që kërkon dinjitet e bashkim!
A nuk u dogjën kullat tona?
A nuk u përkulën breza nën stuhi?
A nuk u ngritën prapë mbi rrënoja
me një emër të shenjtë: Shqipëri?
Dhe ti, Ismail Qemal i Vlorës,
që ngrite flamurin në atë nëntor,
si do ta shihje këtë shekull
kur liria vihet sërish në provë?
Mos u trembni, o bij të Arbërisë,
nga hijet që kalojnë si retë;
një komb nuk mbrohet veç me fjalë,
por me drejtësi, me dije e me të vërtetë!
- Tokat e kujtesës
Moj Shqipëri, dikur emri i Arbërisë
jehonte në kështjella e në male,
në brigjet e Adriatikut me dallgë,
në udhët e Ballkanit me legjenda e halle.
Ilirët lanë gjurmë në lashtësi,
Arbërit mbijetuan ndër shekuj,
shqipja u ruajt mes stuhish,
si një zjarr që s’e fikën erërat.
Na kanë mbetur plagë në kujtesë,
ndarje, kufij, mërgime e lot,
por toka nuk bëhet më e madhe
duke ia mohuar të drejtën një populli tjetër sot.
Kosovë, moj motër e përgjakur,
e di ç’kushton një mëngjes i lirë!
Sa nëna pritën bijtë e tyre
dhe sa varre mbetën pa një lamtumirë!
Çamëri, plagë e historisë,
mbaje gjallë kujtesën me dinjitet!
Le të kërkohet drejtësia me fakte,
me të drejta, jo me urrejtje pa fund e pa jetë!
Shqiptarë në Maqedoni e Mal të Zi,
në Preshevë e anembanë mërgatës,
ruajeni gjuhën, këngën dhe kujtesën,
si dritën e ndezur në pragun e natës!
- Jo një varr tjetër për Shqipërinë!
Shqipëri, varrin tënd nuk do ta hapin!
S’do të të mbulojë dheu i harresës!
Ti ke dalë nga hiri i historisë,
ti ke mbijetuar përtej çdo shprese!
Kur të vijnë predikuesit e frikës,
përballu me dritën e mendimit;
kur të vijnë tregtarët e përçarjes,
përballu me forcën e bashkimit!
Nëse kërkojnë të të blejnë ndërgjegjen,
mos e shit për një thes me ar;
nëse kërkojnë të të shuajnë gjuhën,
flite shqipen edhe më krenar!
Nëse duan të të ulin flamurin,
ngrije lart në çdo shtëpi;
nëse duan të të fikin diellin,
bëhu agim për fëmijët e tu, Shqipëri!
Le të gjëmojnë gurët e maleve,
le të flasin Drini e Vjosa me valë,
le të bëhet Tomorri kambanë,
le të jehojë Korabi në çdo anë!
Le të dëgjojë hëna këtë betim,
le ta marrë dielli nëpër rreze:
Asnjë prangë mbi ndërgjegjen tonë,
asnjë tirani mbi gjuhën e besën!
VII. Kushtrim i fundit
Mos e ndani Shqipërinë në besime,
mos ia prisni rrënjët e bashkimit!
Në këtë tokë kemi të gjithë vend,
por askush s’ka të drejtë t’i japë fund lirisë.
Larg nga pushteti çdo fanatizëm!
Larg nga sheshet kërcënimi e dhuna!
Larg nga ligji diktati i dogmës!
Lart dinjiteti dhe fjala e lirë!
Nuk na duhet një armik i shpikur,
as një fqinj për ta urryer përgjithmonë;
na duhet guximi për ta mbrojtur
atë që me sakrifica u bë e jona!
Dhe në çastin kur të më mbyllen sytë,
kur zemra ime të pushojë së rrahuri,
dua të të shoh me ballin lart,
jo të gjunjëzuar e jo duke qarë!
Ty të kam nënë!
Ty të kam baba!
Ty të kam gjuhë, gjak e flamur!
Ty të kam dashur përtej jetës,
dhe s’do të të harroj kurrë!
Shqipëri, Shqipëri, mos u dorëzo!
Mos lejo askënd të të varrosë!
Nga shekujt e errët dil në dritë,
si shqiponjë që qiellin e përshkon!
Dhe le ta marrë vesh mbarë bota:
Kjo tokë nuk është për t’u shitur!
Ky flamur nuk është për t’u ulur!
Kjo liri nuk është për t’u falur!
Shqipëri, varrin tënd nuk do ta hapin —
se ti ke lindur për të jetuar!
Luan – Asllan Dibrani
Tetor 2026
Poezi atdhetare kushtuar lirisë, kujtesës historike dhe dinjitetit kombëtar shqiptar.
***
Të nderuar drejtues, kryeredaktorë dhe anëtarë të redaksive shqiptare,
Ju përshëndes përzemërsisht dhe me respekt!
Në vazhdën e krijimtarisë sime shumëvjeçare letrare, artistike dhe publicistike, kam kënaqësinë t’ju përcjell një poezi të re me tematikë kombëtare, historike dhe shoqërore, të frymëzuar nga zhvillimet e tetorit 2026 në Shqipëri dhe në hapësirën shqiptare.
Kjo poezi është një reflektim artistik mbi fatin e kombit, identitetin shqiptar, kujtesën historike, lirinë, shtetin laik dhe përgjegjësinë tonë ndaj atdheut dhe brezave që vijnë.
Duke vlerësuar kontributin e mediave shqiptare në atdhe dhe diasporë, ju ftoj ta shqyrtoni këtë krijim për botim në gazetat, portalet dhe revistat tuaja.
Një falënderim të veçantë ua drejtoj redaksive dhe bashkëpunëtorëve me të cilët kam ruajtur lidhje të vazhdueshme përgjatë dy dekadave të fundit.
Ju falënderoj për kohën, mirëkuptimin dhe kontributin tuaj në ruajtjen dhe zhvillimin e kulturës, artit, letërsisë dhe mendimit të lirë shqiptar.
Me nderime dhe respekt,
Luan – Asllan Dibrani
Poet, publicist dhe artist
25 tetor 2026
