Ç.Bukovski: Ti shkon duke më lënë në një dhomë me një hije llambe të shqyer

Për Gjejn Kuni Bejkër,

Vdiq më 22 janar 1962

(muza më e madhe e Ç.Bukovski – t)

dhe kështu ti shkon

duke më lënë këtu

në një dhomë me një hije llambë të shqyer

dhe Idhulli i Sigfridit duke lozur në radion e kuqe të vogël.

dhe kështu ti ike shpejtë

siç erdhe tek unë

dhe ne i patëm thënë lamtumirat më parë,

dhe gjersa fshiva fytyrën tënde dhe buzët

i hape sytë më të mëdhenj që unë akoma kam për t’i parë

dhe the, ” Kam mundur ta dija

do ishe ti,” …më pate por jo gjatë

dhe një plak me këmbë të holla të bardha tha, ” Nuk dua të vdes,”

dhe gjaku të rrodhi përsëri

dhe e mbajta në kovën prej duarve të mia

gjithë që patë mbetur prej netëve,

dhe ditëve poashtu

dhe plaku ishte akoma gjallë

por ne nuk ishim

ne nuk jemi.

dhe ti shkove siç erdhe,

më le shpejtë,

më le shumë herë më parë

kur mendova do më vriste

por nuk më vrau

dhe ti u ktheve.

tani e fika radion e kuqe

dhe dikush në apartamentin fqinj përplas derën.

aktakuza është përfundimtare: nuk do të gjej në rrugë as telefoni nuk do cingërrojë, dhe përveç kësaj secili moment nuk do më lejojë të jam unë.

nuk mjafton që ka shumë vdekje

dhe që kjo nuk është e para;

nuk mjafton që mund të jetoj më shumë ditë, ndoshta, më shumë vite.

nuk mjafton.

telefoni është si një shtazë e ngordhur që nuk do flasë. ka folur

por gjithnje zë i gabuar tani.

kam pritur më parë dhe ti ke kaluar nëpër derë. tani ti duhet të më presësh mua.