Kur ka qenë përballja të jesh o të mos jesh, Ramiz Kabashi, ndër të parët, e ka ditur ku e ka vendin

Çka të themi për njeriun e vendosur në rrugën për çlirimin e atdheut? Si të ndahemi me bashkëluftëtarin, me shpirtin e palakuar e t’i themi mirë u takofshim atje ku ti po shkon para nesh?

Sëmundja ta ka mundur trupin, por jo edhe idealin për lirinë e tokës shqiptare, as jetën e ndershme për zhvillimin e vendit, as fjalët porosi për rritjen dhe edukimin kombëtar të fëmijëve tuaj.

Ramizi, duke jetuar e përjetuar frymën e tokës e të popullit të robëruar, ishte i bindur se ky vend vetëm me Luftë do ta arrinte lirinë njerëzore.

E gjithë veprimtaria dhe lufta për çlirim, me Ramizin nuk ishte vetëm si një punë që e ka një fund, por ajo ka qenë përkushtim që do të vazhdonte edhe në liri.

Sot, kur neve po na lë pa fjalë, ti po shkon pa dhembje; ato po i lë si barrë; familjarëve, shokëve, bashkëluftëtarëve, miqve e bashkëvendësve.

Kur ka qenë përballja të jesh o të mos jesh, Ramiz Kabashi, ndër të parët, e ka ditur ku e ka vendin dhe ai sot, në dheun e vendlindjes, i prerë si drita e lirisë, po shkon te bashkëluftëtarët që kanë dhënë çdo gjë për liri.

Ramiz, pushofsh i qetë, bashkë me shokë dhe lavdi idealeve e veprave të juaja!