ZOTI ABDULLAH KLINAKU DHE PYLLI I GËNJESHTRAVE PINOKIO-SAURIKE
Ka njerëz që ndërtojnë xhami spekulimesh kur të tjerët mbjellin pemë diturishë.
Por pastaj kemi Abdullah Fundamentalist Klinakun, që krijon një xhungël spekulimesh budallaqe në tè cilën e fsheh islamin radikal si një lepur të trembur nga drita e kritikës.
Për këtë apostull të mykut metafizik, nuk mjaftojnë më legjendat e lashta arabe dhe përrallat për hënat e mbuluara me burka. Ai ka nevojë për univers paralel, ku dhuna në emër të Zotit, gratë e rrahura dhe dashuria e konvertuar në kamxhik, marrin formën e “shenjtërisë”.
Nëse përpiqesh të arsyetosh ekstremizmin me fjalët si “mëshira” apo “paqja”, është njësoj sikur të promovosh vegjetarianizmin me një kofshë qengji të pjekur.
Zotëri Abdullahovski, çfarë feje është kjo e jotja që mbrohet vetëm përmes kërcënimeve dhe atentateve vetëvrasëse? Çfarë Zoti është ai që ka nevojë për tualete gjuhësore dhe mortaja tekstuale për të mbijetuar?
Sepse le ta themi hapur: nuk është feja ajo që e krijoi njeriun, por njeriu që shpiku fenë.
Dhe si çdo shpikje njerëzore – qoftë telefoni i mençur, Hamami i Hyres, apo shurupi i kollit – edhe feja ka datë skadimi. Disa kanë skaduar, disa janë në kalbje të thellë, dhe disa mbahen gjallë me aparatura oksigjeni, si kjo feja që ti Abdullah e ushqen me frymëmarrje të shenjtë dhe e spërkat me parfum xhihadi.
Si t’ua shpjegosh këtyre mistikëve me diploma të tymosura dhe pluhurosura se “libri i tyre i shenjtë” i ngjan më shumë një bestselleri primitiv dhe horror fantastiko-shkencor, se sa një doktrine dinamike reale ?
Me dragoj që nxjerrin flakë nga minaret dhe me Adamin që e krijon Evën nga brinja e tij me një metodë çudibërëse që ia kalon kirurgjisë plastike koreane?
Në të vërtetë, këto tekste janë më pak zbulesa hyjnore dhe më shumë projeksione neurotike.
Një përpjekje për ta veshur frikën nga vdekja me një mantel përjetësie – ose më saktë, për ta shitur vdekjen si një agjenci udhëtimi me destinacion Xhenetin, ku të presin 72 virgjëresha që s’janë të lidhura me Google Maps.
Abdullah Islam Radikaloviqi, me trurin e mbështjellë nga bakllava e Ramazanit, harron një të vërtetë elementare:
Kritika nuk është armik, por test i së vërtetës. Dhe nëse e vërteta jote bie në gjunjë nga një pyetje e thjeshtë, atëherë ajo s’ka qenë kurrë e vërtetë por vetëm një reklamë për zhiletat e vaginave të femrave myslimane.
Gospodin Abdullah Radikaloviq, hajt pretvori se malo u Hajdemi Popuši.
