Kosova midis Izolimit dhe Iluzioneve.
Nëse dikush do të kërkonte një shembull se si një shtet mund të vetëizolohet politikisht, diplomatikisht dhe strategjikisht, Kosova nën qeverisjen e Albin Kurtit do të ishte rasti më i qartë.
Po mbushen gjashtë vite pa asnjë takim të Kryeministrit të Kosovës në Shtëpinë e Bardhë, ndërkohë që Serbia, përmes diplomacisë së saj të vjetër, por efikase, nënshkruan memorandume strategjike me SHBA-në në fusha kyçe si energjia, arsimi dhe siguria.
Ky kontrast nuk është rastësi, por pasojë e një kursi politik që ka kthyer Kosovën nga aleatët e saj natyralë drejt një vetëkënaqësie ideologjike, ku retorika zëvendëson realitetin.
Serbia po forcon aleancat, Kosova po humbet terren.
Serbia, përmes diplomacisë së Marko Gjuriqit, një figurë e njohur për lidhjet e saj me regjimin e Millosheviqit, arrin të shkelë në Shtëpinë e Bardhë dhe të nënshkruajë marrëveshje që e pozicionojnë si partner të besueshëm të SHBA-së.
Ndërkohë, Kosova, e udhëhequr nga një qeveri që e sheh Perëndimin me dyshim dhe nostalgjinë për ideologjitë e vjetra, endet nëpër vende që nuk e njohin pavarësinë e saj dhe që shpesh kanë qëndrime armiqësore ndaj NATO-s.
Ky është një dëm strategjik i paimagjinueshëm:
• Marrëdhëniet Kosovë‑SHBA janë në pikën më të ulët që nga viti 1999.
• Integrimi euro‑atlantik është bllokuar jo nga jashtë, por nga vetë politika e brendshme.
• Serbia po e shfrytëzon këtë vakum për të paraqitur veten si faktor stabiliteti në Ballkan.
Diplomacia e Kurtit: ideologji në vend të strategjisë.
Takimet e Kurtit me figura si Giorgos Papandreu, mik personal i Millosheviqit dhe kundërshtar i ndërhyrjes së NATO-s në Kosovë, janë simptomë e një diplomacie që ka humbur busullën.
Në vend që të ndërtojë ura me aleatët që e çliruan Kosovën, Kurti zgjedh të flirtojë me miqtë e armiqve tanë historikë.
Ky është një mesazh i rrezikshëm për partnerët ndërkombëtarë: Kosova po largohet nga vlerat që e sollën në liri.
Islamizimi politik dhe devijimi nga identiteti europian.
Në skenën politike kosovare, po shfaqet një tendencë e re, instrumentalizimi i fesë për qëllime politike.
Deputetë që ofendojnë figurat kombëtare si Gjergj Kastrioti Skënderbeu, që glorifikojnë ideologji fetare të huaja, nuk përfaqësojnë as traditën shqiptare, as aspiratat europiane të Kosovës.
Kjo nuk është çështje besimi, por çështje orientimi kombëtar:
Kosova nuk mund të integrohet në BE, NATO apo Këshillin e Europës me një klasë politike që e sheh Perëndimin si armik dhe Lindjen si shpëtim.
Rreziku për sigurinë kombëtare.
Kur diplomacia dështon, pasojat nuk janë vetëm simbolike, ato janë strategjike.
Mungesa e bashkëpunimit me SHBA-në në fushën e sigurisë e lë Kosovën të pambrojtur ndaj:
• ndikimit rus përmes Serbisë,
• infiltrimit ideologjik nga Lindja,
• dobësimit të kapaciteteve të mbrojtjes dhe inteligjencës.
Në një rajon ku siguria është valuta e stabilitetit, Kosova po e humbet vlerën e saj.
“Çka t’a banë vehtja e jote, nuk t’a banë askushi”.
Kjo fjalë e urtë popullore përmbledh më mirë se çdo analizë akademike gjendjen e sotme.
Kosova nuk po e humbet mbështetjen ndërkombëtare sepse e urrejnë, por sepse nuk di ta ruajë.
Në vend të diplomacisë, ka dogmë; në vend të strategjisë, ka retorikë; në vend të aleancave, ka iluzione.
Nëse vazhdohet kështu, siguria kombëtare e Kosovës nuk do të rrezikohet nga jashtë, por do të shkatërrohet nga brenda.
