Kreu Blog Faqe 1094

Viktima duhet të japë, psikopati duhet të marrë, fqinjësia ideale e ëndrrave

Drini.us
-
0

Nga Aurel Dasareti

Ndryshe nga konfliktet e rëndomta, nuk ka marrëveshje të vërtetë me një psikopat, as pajtimi nuk është i mundur. Njëri mohon të gjitha fajet, tjetri ka një prirje të natyrshme për të fajësuar veten. 

*** 

Të gjithë ju në thelb mund të përfundoni si viktima të një psikopati. Psikologët dhe psikiatrit mund po aq lehtë të përfundojnë si viktima. Psikopati është një mjeshtër në gjetjen e pikave të dobëta të individit dhe në një mënyrë inteligjente zotëron presionin në këto pika në manipulimin dhe shtypjen e viktimës së tyre. Për fat të keq, nuk është paqja dhe qetësia ajo që psikopati dëshiron. Psikopati lulëzon në “betejë”. Psikopati asnjëherë nuk është i kënaqur. Viktimat janë të ekspozuar vazhdimisht pritjeve të reja që duhet të plotësohen. Jo për hir të pritjeve, por për të parandaluar viktimën për të liruar veten dhe për të marrë energji për të parë se ai është duke u mbajtur poshtë. Psikopati nuk është i interesuar në zgjidhjet. Ata janë të interesuar në okupimin e ndërgjegjësimit të viktimës me një ndjenjë të vazhdueshme të pasigurisë për vetë-mjaftueshmërinë.   

Është e habitshme për të parë se si viktimat e psikopatit ngadalë-ngadalë e ndryshojnë sjelljen. Nga të qenit plot energji, shndërrohen në indiferentë pa asnjë interesim në kërkimin e zgjidhjes, në depresion dhe ankth. E vetmja mënyrë për ta luftuar këtë të keqe është për të bërë diçka. Është naivitet të besohet se biseda dhe të kuptuarit ndihmon. Vetëm ata që e kuptojnë në detaje lojën narciste të psikopatëve i shmangen tragjedisë të mbeten viktima të dishepujve të errëta të një mendjeje njerëzore 

Lojtarët naiv ose me pagesë. 

Këta janë njerëz që psikopati i merr në “anën e tij” në një lojë kundër viktimës. Ata mund të jenë mjekë, psikologët, mësuesit, politikanët, ndërmjetësuesit e palëve në konflikt, dhe të gjithë mund të përfundojë si lojtarët, shokët naiv të psikopatit! Dhe, sa më status të lartë që kanë naivët, aq më shumë gëzohen psikopatët! Sa më i lartë që të jetë statusi i personit naiv të cilin psikopati e mashtron, aq më tepër rritet vetëbesimi i psikopatit. Dhe ajo që është e veçantë është se këta naiv ose ndërmjetësues të paguar e korruptuar, “nuk e shohin” se janë duke u shfrytëzuar – si bashkëpunëtorë kundër viktimës! 

Psikopatët zgjedhin viktimat e tyre mes njerëzve që janë plot energji (dhe histori të lavdishme) dhe që e shijojnë jetën. Përpiqen të merrnin pak nga forcat (pronat) e tyre. Nëse ziliqari nuk do të verbohej nga urrejtja, ai mund të kishte mësuar pak se si të fitonte cilësi të tilla. Njerëzore.  

Problemi për të huajt (me konflikt interesi) është shpesh se viktima është në konflikt me psikopatin dhe kështu pretendimet e viktimës priren të mos merren seriozisht. Njerëzit që jetojnë në fqinjësi (afërsi) me psikopatë shpesh i nënshtrohen kritikave dhe mosrespektimit. Kjo mund ta bëjë viktimën të trishtuar dhe të dëshpëruar shumë herë. Njerëzit që janë dukur të fortë dhe të sigurt, gradualisht mund të duken më të pasigurt dhe të ngatërruar. Është e zakonshme që njerëzit që kanë jetuar afër një psikopati  të mos besohen kur tregojnë historinë e tyre të ngatërresave që krijon psikopati. Kjo shpesh përjetohet si një abuzim i ri. Të gjithë e kanë të vështirë ta marrin seriozisht.  

“Një zonjë kaq e bukur që i përket kombit hyjnor dhe e suksesshme, nuk mund të jetë e tillë!” Dyfishimi i sjelljes së psikopatit e bën të vështirë për të huajt që t’i ekspozojnë ato.  

Nëse dikush është i vendosur ekskluzivisht në një betejë të vazhdueshme për të thyer vetëvlerësimin tuaj, atëherë mos u përfshini në bisedime e muhabete pazari. Psikopatët kanë pak kënaqësi për të torturuar njerëzit që nuk e gjejnë veten të kërcejnë (vallëzojnë) sipas muzikës së tyre. Atëherë ata kërkojnë mënyra të reja. 

Është e rëndësishme që ata që kanë qenë viktima të psikopatit të kuptojnë faktin se shumë nga pritshmëritë (favoret) që u janë bërë, kanë qenë krejtësisht të paarsyeshme. Kuptueshmëria mund të jetë kur pacientit (viktimës) i shfaqet papritur se është ai që i ka interpretuar gabimisht vëzhgimet e tij. 

Nëse pacienti (viktima) ka qenë për një kohë të gjatë nën ndikimin e një psikopati (agresori) në familje, në fqinjësi, në vendin e punës ose në një organizatë, është krejtësisht normale të ketë një krizë nervore. Modeli i leximit të viktimës ishte i pasaktë. Një sërë informacionesh ishin regjistruar, por nuk kishin asnjë kuptim kur u shfaqën, sepse ishin shkëputur nga konteksti dhe bëheshin të kuptueshme vetëm në një logjikë psikopatike. Konflikti bëhet e vetmja gjë për të cilën mendoni, veçanërisht nëse nuk jeni dëgjuar (nga ndërmjetësit) dhe jeni vetëm. 

Njeriu normal (nëse nuk bashkëpunon me të afërmit e tij) kurrë nuk e fiton betejën kundër një psikopati.  

Një sulm psikopatik ka për qëllim kryesisht elemente lënduese te personi tjetër, ku ka një pikë të dobët ose diçka të sëmurë. Të gjithë njerëzit kanë një pikë të dobët që mund të bëhet një spirancë për një psikopat. Ata kanë intuitë të mirë kur bëhet fjalë për dobësitë e njerëzve të tjerë, vende ku një person tjetër mund të lëndohet. Për shembull, kur feja e viktimës është ndryshe nga ajo e psikopatit dhe rrethit më të gjerë.  

Viktima ideale është një person (komb) i ndërgjegjshëm me një prirje të natyrshme për të qortuar veten. Viktimat duken naive dhe sylesh (që nuk kupton se çfarë bëhet rreth tij, që mashtrohet lehtë). Ata nuk mund ta bëjnë veten të besojnë se tjetri (fqinji) është në thelb shkatërrues dhe përpiqen të gjejnë shpjegime logjike se është një keqkuptim. Për dikë që nuk është psikopat, është e pamundur të kuptojë se dikush mund të jetë kaq manipulues dhe plot vullnet të keq. 

Ballë për ballë me sulmin psikopatik, viktimat fillimisht tregojnë mirëkuptim dhe përpiqen të përshtaten. Ata kuptojnë dhe falin edhe gjëra që nuk falen (torturat, masakrat, gjenocidet).Viktima është e bindur se zgjidhjen do ta gjejnë me bisedime. Por duke bërë këtë, ata bëjnë të mundur që psikopatët, të cilët refuzojnë çdo dialog, t’u shkaktojnë disfatat më të mëdha. Viktima nuk e sheh se është manipuluar, vetëm kur dhuna bëhet shumë e dukshme që misteri i lind me ndihmën e jashtme. Marrëdhënia fillon me sharmin dhe joshjen dhe përfundon me sjellje të tmerrshme psikopatike. Megjithatë, psikopatët lënë gjurmë tmerruese që interpretohen vetëm më pas, kur viktima është pjesërisht jashtë fuqisë së tjetrit dhe fillon të kuptojë manipulimin.
Viktimat shpesh thonë se ajo që duket kaq e frikshme nuk janë domosdoshmërish sulmet e hapura, por situatat ku ata vetë nuk janë të sigurt nëse janë pjesërisht fajtorë. 

Shpesh dëgjon se nëse një person është bërë viktimë, kjo ndodhi sepse ai person kishte dobësi dhe mangësi. Ne do të shohim që është e kundërta, viktimat zakonisht zgjidhen sepse kanë diçka shtesë që sulmuesi do të donte ta kapte, për ta marrë prej tij. Personi bëhet objekt urrejtjeje sapo refuzon ose nuk ka asgjë më shumë për të dhënë. 

Viktima është viktimë sepse personi në fjalë është caktuar nga psikopati. Personi i pafajshëm bëhet qengji kurban, është “fajtor” për gjithçka që është e gabuar. Tani e tutje ai është objektivi i sulmeve, sepse në këtë mënyrë sulmuesi i shmanget përgjegjësisë apo depresionit që i shkakton viktimës. Viktima është vetë i pafajshëm për krimin për të cilin duhet të paguajë. Por edhe ata që janë dëshmitarë të sulmeve (të kryera nga psikopati) dyshojnë për viktimën. Gjithçka ndodh sikur nuk mund të kishte viktima të pafajshme. 

Edhe nëse viktima e di pjesën e saj të përgjegjësisë për vendosjen e dhunës, ajo gjithashtu sheh se mjafton që të jenë aty në bisedime (marrëveshje ) me “ndërmjetësues” për të nisur procesin shkatërrues, fajin e mbajnë vetëm ata, e vërteta kthehet përmbys, sulmuesi (fajtori i pistë) gjithmonë del i pastër (lirohet nga akuzat-krimet e bëra) dhe përfiton favore.  

Aktet e vogla psikopatike janë aq të zakonshme sa duken normale. Fillon me pak mungesë respekti, gënjeshtra apo manipulimi. Kur shihni çdo detaj veç e veç, ato duken të padëmshme, por së bashku krijojnë një proces shkatërrues. Viktima rrëmbehet në këtë lojë poshtëruese dhe mund të reagojë edhe me një akt hakmarrjeje agresive, sepse të gjithë ne mund të përdorim metoda të tilla për t’u mbrojtur. Kjo është ajo që e bën të gabuar të flitet për pjesëmarrjen e viktimës. 

Përmbysjet, sulmet poshtë zonës së brezit janë famëkeqe. Një proces i tillë është i mundur vetëm kur pala tjetër (viktima) është shumë tolerant. Viktima bën përpjekje të mëdha për ta bërë jetën e përditshme sa më normale. Pavarësisht se çfarë bën viktima, ai nuk dëgjohet. Fuqia e dikujt zakonisht nuk është e dukshme për vëzhguesit e jashtëm. Ata rreth tyre nuk kuptojnë asgjë (ose bëjnë sikur nuk kuptojnë) dhe shtyhen ta gjykojnë viktimën negativisht. 

Mbi viktimën, sulmuesi është i tensionuar, trupi i tij është i ngurtë dhe vështrimi i tij dridhet. Mesazhi i psikopatit është qëllimisht i pasaktë dhe i paqartë për të ruajtur konfuzionin. Ai mund të thotë: Unë kurrë nuk e kam bërë këtë, dhe në këtë mënyrë shmang të gjitha akuzat. Duke përdorur aludime, ai (terroristi-psikopati-nazisti-agresori-pushtuesi-primitivi-jonjerëzori) e përcjell mesazhin pa e kompromentuar veten. Duke u shprehur pa vija logjike lidhëse, ai mban pohime të ndryshme dhe kontradiktore. 

Vërejtjet keqdashëse ose shpifjet (mashtrimet-manipulimet) shpesh lindin nga zilia dhe etja për të përvetësuar pronat e tjetrit. Nuk është e pazakontë që viktima të marrë fjalë për fjalë kritikat dhe shpifjet e psikopatit ndaj mjedisit dhe që viktima të përfundojë duke besuar se kritika është e bazuar.  

Nëse viktima reagon me pakujdesje dhe bie në kurth, dhe përfundon duke ngritur zërin, është viktima ajo që shfaqet agresive dhe sulmuesi merr pozicionin e viktimës. Jo rrallëherë, gjyqtarët që duhet të gjykojnë në çështje të ndërlikuara janë vetë të hutuar dhe kështu të manipuluar, sado skeptikë dhe të kujdesshëm të jenë. Çdo shenjë emocioni ose dhimbje tek viktima çon në më shumë dhunë nga sulmuesi ose në një manovër diversioni (indiferencë, befasi e rreme, etj.) 

Pasi psikopati ka zgjedhur një pre, ai nuk e lë kurrë të shkojë. Psikopati bëhet gjithnjë e më abuziv dhe i dhunshëm, viktima bëhet gjithnjë e më e pafuqishme dhe e dhunuar. Psikopati përpiqet ta shtyjë personin tjetër që të marrë masa kundër tij, në mënyrë që më pas të mund ta akuzojë atë për të keqen. E rëndësishme është që viktima të duket se është përgjegjëse për atë që po ndodh. Ai që reagon ndaj provokimit është ai që shfaqet agresiv dhe përgjegjës për krizën. Për të huajt dashakeq të zhytur në konflikt interesi, viktima duket se është “agresori”. Pra, shqiptarët (viktimë) na qenkan agresor, ndërkaq agresori i vërtetë, serbët e egër, që kanë kryer shumë pushtime pronash, masakra dhe gjenocide ndaj tyre na qenkan viktimë, prandaj edhe duhet të shpërblehet edhe më tej me pronën e viktimës.  

* Aurel Dasareti, USA, është ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike 

______

Për shkak të profesionit nuk mund të shprehem aq qartas, prandaj kjo letra ime, një kombinim i psikologjisë me realitetin politik për asociacionin. Shpërbërjen e Kosovës nga terroristët psikopatë serbë, të ndihmuar nga disa psikopatë të korruptuar perëndimorë të cilët praktikisht punojnë për xhepin e vet personal dhe kundër interesit të shtetit që përfaqësojnë. Të ndihmuar edhe nga servilët, mercenarët dhe tradhtarët e pistë shqipfolës; si edhe nga popullsia indiferente dhe ajo që lufton për partinë në dëm të vendit që e lindi dhe e rriti. Lejojnë një republikë serbe në mes të Kosovës, duke shkelur edhe mbi gjakun e martirëve të fundit që e mbrojtën atë 1998-99.

Psikopati: serbët gjakatarë.

Viktima: shqiptarët e Kosovës (gjithë kombi ynë).

Fuqitë e mëdha të dikurshme, të “krishterë”, e copëtuan Shqipërinë, dhe historikisht anojnë nga serbët e “krishterë” jofetarë, shprehjet argëtuese(ofenduese) të përditshme e të cilëve janë: “Ta q…Bukën” “Ta q…Jezusin”, “Ta q…Zotin”. Pra, pis-milet që i kërcënohen me përdhunim (seksual): Bukës, Krishtit, Zotit, Papës së Vatikanit që nuk e ka njohur Kosovën…

https://www.youtube.com/watch?v=JpuM2IVteac

 

Bislimi: Lugina është çelësi, heshtja e liderëve politik shqiptarë e papranueshme!

Drini.us
-
0
Bislimi: Lugina është çelësi, heshtja e liderëve politik shqiptarë e papranueshme!

Ish-Deputeti i Kuvendit të Kosovës nga rradhët e LDK-së dhe përkrahësi i më i zëshëm i kauzës kombëtare për Luginën në SHBA ka reaguar sot në lidhje me deklaratën e përfaqësuesëve politik shqiptarë të Luginës së Preshevës.

Forhåndsvisning av bildeForhåndsvisning av bildeAi ka kritikuar liderët politik shqiptarë në Kosovë e Shqipëri për mosseriozitetin e tyre karshi çështjes së Luginës. “Është për keqardhje kjo heshtje shurdhuese e klasës sonë politike në Shqipëri e Kosovë ndaj kësaj teme kyçe! Deklarata e përfaqësuesëve politikë të shqiptarëve të Luginës e publikuar sot do duhej të merrej me seriozitetin më të lartë nga spektri politik shqiptar kudo,” ka thënë Bislimi.

Forhåndsvisning av bilde

Forhåndsvisning av bilde

“Sot, para çdo pëpjekje për ndonjë pikë politike të brendëshme, liderët politikë shqiptarë (sidomos ata në Tiranë e Prishtinë) do duhej të shiheshin në konferenca për media e me deklarata përkrahëse për kërkesat legjitime e të drejta të Luginës! Ballafaqimi më i rëndësishëm me Serbinë dhe ruajtja e Kosoves nga koncesionet tjera është veç Lugina! Gjithëçka tjetër është farsë!

Forhåndsvisning av bilde

Forhåndsvisning av bilde

Dinamika e zhvillimeve politike nuk të falë në kohë; nesër mund të bëhet vonë,” ka shtuar ai.

Forhåndsvisning av bildeTutje, sipas Bislimit, “Çështja e Luginës së Preshevës është pjesë e pandashme e kauzës sonë kombëtare. Vetëm trajtimi adekuat dhe zgjidhja e drejtë e saj ofron mundësi për paqe e stabilitet afatgjatë në rajon! 

Forhåndsvisning av bilde

Vëllezërit e motrat tona që jetojnë atje, e bejnë këtë me vetmohim e si sakrificë për tokat e të parëve e si rezistencë ndaj spastrimit etnik të heshtur të orkestruar nga Beogradi!”

Forhåndsvisning av bildeFaton Bislimi së fundi ishte pjesë e delegacionit të Luginës së Preshevës, në emër të Ligës Qytetare Shqiptaro Amerikane, në vizitën e fundit në Washington, DC e New York City, ku arritën të mbajnë brifingun e parë për Luginën në Senatin e SHBA-ve dhe të adresojnë zyrtarisht këtë kauzë për herë në OKB.

Forhåndsvisning av bilde

Forhåndsvisning av bilde
Forhåndsvisning av bilde

EKSKLUZIVE: Shqiptarët e Luginës kërkojnë të njëjtat të drejta siç parashihen për serbët në planin evropian

Drini.us
-
0
EKSKLUZIVE: Shqiptarët e Luginës kërkojnë të njëjtat të drejta siç parashihen për serbët në planin evropian
Ngritja zyrtarisht e kërkesës legjitime dhe të drejtë të reciprocitetit në të drejta midis serbëve në Kosovë dhe shqiptarëve në Serbi në dialogun e Brukselit, është hapi që përfaqësuesit e Luginës së Preshevës kanë kërkuar nga Bashkimi Evropian dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës, që të përfshihet në planin franko-gjerman, të njohur edhe si plani evropian
Nga Mergesa Redenica, Jehona Hyseni
Komuna e Preshevës

Përfaqësuesit politikë dhe institucionalë shqiptarë të Komunave të Luginës së Preshevës, përmes një deklarate të përbashkët, kanë kërkuar të drejta të barabarta siç parashihen për serbët në planin evropian.

Në dokumentin e siguruar nga RTV Dukagjini, në pikën e parë ata kërkojnë realizimin e plotë të të drejtave kolektive të shqiptarëve, sipas standardeve më të larta të parapara me dokumentet përkatëse të OKB-së, Bashkimit Evropian dhe Këshillit të Evropës, si dhe praktikave përkatëse, dhe adresimin e tyre në kuadër të Dialogut Kosovë-Serbi dhe propozimit evropian.

No description available.

Ndër të tjera, kërkohet edhe përfshirja e çështjes së shqiptarëve të Luginës së Preshevës në bisedimet ndërmjet Kosovës dhe Serbisë në dialogun e Brukselit, me qëllim të barazimit të pozitës së shqiptarëve në Luginën e Preshevës me pozitën e serbëve në Kosovë.

Kjo deklaratë është nënshkruar nga përfaqësuesit politikë dhe institucionalë të tri komunave të Luginës së Preshevës, deputeti i Kuvendit të Serbisë, Shaip Kamberi, kryetari i Këshillit Nacional shqiptar, Ragmi Mustafa, kryetari i Komunës së Bujanocit, Nagip Arifi, kryetari i Kuvendit të Komunës së Bujanocit, Enver Ramadani, kryetari i Kuvendit të Komunës së Preshevës, Sami Salihu, kryetar i PDSH-së, Ragmi Mustafa, këshilltari i Komunës së Medvegjës, Femi Beja.No description available.

E njëjta nuk është nënshkruar nga kryetari i Komunës së Preshevës, Shqipërim Arifi dhe kryetari i LPD-së dhe nënkryetari i Komunës së Bujanocit, Shqipërim Musliu.

Më poshtë mund të lexoni dokumentin e plotë të siguruar nga RTV Dukagjini:

Deklaratë e përfaqësuesve politikë dhe institucionale shqiptarë të Komunave të Luginës së Preshevës Konteksti aktual gjeopolitik pas pushtimit rus të Ukrainës kërkon një dinamikë më të theksuar, sidomos në çështjet e sigurisë, të drejtave të pakicave dhe parimit të sigurisë kolektive të regjionit të Ballkanit Perëndimor.

Pra, në këtë drejtim është me rëndësi që Lugina e Preshevës të jetë në fokus të politikave transatlantike perëndimore, edhe me përkrahjen e Qeverisë së Republikës së Kosovës dhe Republikës së Shqipërisë.

Për t’u arritur kjo, natyrisht, kërkohet përfshirje zyrtare dhe substanciale e çështjes së Luginës së Preshevës në dialogun Kosovë-Serbi, të lehtësuar nga Bashkimi Evropian.

Të flitet për komunitetet jo-shumicë në Kosovë e jo për ato në Serbi, nuk i shërben paqes së nesërme, por përkundrazi. Angazhimi për reciprocitet në të drejta të komuniteteve jo-shumicë është i bazuar në parimin e barazisë, dhe për ne kjo është jetike.

Kjo simetri dhe ky harmonizim në të drejta të komuniteteve jo-shumicë në rajon do t’i shërbente evropianizimit dhe demokratizimit të Serbisë, dhe do t’i jepte legjitimitet përfshirjes së Bashkimit Evropian, në rolin e tij Lehtësues të Dialogut.

Ngritja zyrtarisht e kërkesës legjitime dhe të drejtë të reciprocitetit në të drejta midis serbëve në Kosovë dhe shqiptarëve në Serbi në dialogun e Brukselit, është hapi që po e bëjmë sot, ne, përfaqësuesit e Luginës së Preshevës.

Ne i kërkojmë Bashkimit Evropian dhe Shteteve të Bashkuara të Amerikës, që t’i japin mbështetje këtij parimi fisnik, që mbështetet në traditën liberale të shteteve demokratike në kontinentin tonë.

Deri më tani Republika e Serbisë nuk ka zbatuar qëllimet thelbësore të marrëveshjeve, siç janë integrimi, rimëkëmbja e shpejtë ekonomike, kthimi i popullatës së zhvendosur dhe çmilitarizimi i rajonit nga njësitë speciale të sigurisë dhe forcat ushtarake.

Krahas obligimeve kushtetuese dhe ligjore, si dhe obligimeve të cilat imponohen nga marrëveshjet tanimë të njohura ndërkombëtare, Republika e Serbisë ka marrë ndaj Preshevës, Bujanocit dhe Medvegjës edhe obligime të posaçme me tri dokumente të veçanta, të cilat janë miratuar nga ana e Qeverisë, e të cilat nuk janë implementuar.

Prandaj, e vetmja rrugë përpara është fuqizimi i kësaj iniciative dhe adresimi i kërkesës sonë te Bashkimi Evropian, Përfaqësuesi i Lartë Joseph Borrell, dhe Përfaqësuesi i Departamentit të Shtetit të ShBA-ve Gabriel Escobar, që çështja e të drejtave të pakicës shqiptare në Serbi të përfshihet dhe të trajtohet në kuadër të parimit të reciprocitetit në Dialogun Kosovë-Serbi dhe në kuadër të Propozimit franko-gjerman.

Andaj, në përputhje me parimin e reciprocitetit në fushën e të drejtave individuale dhe kolektive, në përputhje me standardet ndërkombëtare të zbatueshme në rajon.

Ne përfaqësuesit politikë dhe institucionalë shqiptarë të Luginës së Preshevës në mbështetje të: Deklaratës Universale për të drejtat e Njeriu -Konventës Evropiane për të Drejtave e Njeriut dhe Liritë themelore dhe Protokollet e saj; – Konventës Kuadër për mbrojtjen e pakicave kombëtare; Kartës Evropiane për gjuhët rajonale ose minoritare (1992, Strasburg); Dokumente tjera ndërkombëtare të kësaj fushe, si dhe në bazë të: Referendumit të Marsit të vitit 1992; Marrëveshjes së Konçulit 2001; Platformës politike të vitit 2006; Plani Shtatë pikësh i miratuar edhe nga ana e Qeverisë së Republikës së Serbisë më 4 qershor 2013 Iniciativa për formimin e asociacionit të komunave shqiptare e vitit 2015 kërkojmë:

  1. a) Realizimin e plotë të të drejtave kolektive të shqiptarëve, sipas standardeve më të larta të parapara me dokumentet përkatëse të OKB-së, Bashkimit Evropian dhe Këshillit të Evropës, si dhe praktikave përkatëse, dhe adresimin e tyre në kuadër të Dialogut Kosovë-Serbi dhe Propozimit franko – gjerman;
  2. b) Ngritjen substanciale të monitorimit ndërkombëtar të pozitës së Shqiptarëve në Luginë të Preshevës;
  3. c) Përfshirjen e çështjes së shqiptarëve të Luginës së Preshevës në bisedimet ndërmjet Kosovës dhe Serbisë në dialogun e Brukselit, me qëllim të barazimit të pozitës së shqiptarëve në Luginën e Preshevës me pozitën e serbëve në Kosovë.
  4. d) Kërkojmë nga Qeveria e Serbisë zbatimin e të gjitha obligimeve të saj ndaj Luginës së Preshevës dhe implementimin e të gjitha marrëveshjeve të nënshkruara me ndërmjetësimin e faktorit ndërkombëtar,
  5. e) kërkojmë ndaljen shlyerjes së adresave të shqiptarëve të Luginës së Preshevës dhe rishqyrtimin e dokumenteve të pasivizuara.
  6. f) Ftojmë Bashkimin Evropian, SHBA-në, Këshillin e Evropës, OSBE dhe NATO-n, për një vlerësim të përbashkët për procesin politik 2001-2023 në Luginën e Preshevës;
  7. g) Ftojmë institucionet e Republikës së Shqipërisë dhe Kosovës që, në kuadër të veprimeve për bashkëpunim rajonal, të angazhohen për mbrojtjen e interesave të shqiptarëve të Luginës së Preshevës, në përputhje me referendumin e 1 dhe 2 marsit 1992 për autonomi politike territoriale me të drejtë bashkimi me Kosovën.

Nga libri në botim: Ing. Nazmi PECI, “DEMOKRACIA E PROLONGUAR”

Drini.us
-
0
Nga libri në botim: Ing. Nazmi PECI, “DEMOKRACIA E PROLONGUAR”

VENDIMI ABSURD DHE ABSURDITETI  I MINISTRIT ISA MUSTAFA

Komunistin Isa Mustafa e rehabilituam ne të LDK-së, madje edhe pa e dorëzuar librezën e LKJ-së. Të gjithë e dinim se ka qenë drejtor i dhunshëm në Qendrën e Stdentëve, diferencues ideopolitik në Universitetin e Prishtinës, faktori për ndryshimet Kushtetuese në favor të Sërbisë, dhe diferencuesi kryesor në mbledhjet e LKK-së kundër Alternativës Kosovare. Pavarësisht këtyre atë e bëmë Ministër për Ekonomi dhe Financa në Qeverinë e Kosovës në Ekzil. Në planin e financave ne në LDK, kishim nisur hapat fillestar duke i hapur llogaritë bankare dhe kishim themeluar Fondin Humanitar të LDK-së, më 05 dhjetor 1990. Pastaj ky fond u shndërrua në FONDI HUMANITAR GJITHËKOMBËTAR, në të cilin ishin grumbulluar mbi nëntë milion franga zvicerane. 

Pasi nisi konsolidimi i Qeverisë së Kosovës në Ekzil, Dega e LDK-së në Zvicër vendosi t’ia kaloj këtë fond Qeverisë së Kosovës në Ekzil, sepse edhe ashtu ishim deklaruar para anëtarësisë. Më datën, 05 dhjetor 1991, Dega e LDK-së në Zvicër, mbi 9 milion franga zvicerane, ia dorëzoi Qeverisë së Kosovës në Ekzil. Parat ishin të grumbulluara në “Schweizerische Volksbank”[1] në Arau. Përfaqësues i LDK-së nga Kosova ishte prof. dr. Ali Aliu, kurse nga Dega e LDK-së në Zvicër, isha unë (Nazmi Peci), kryetari i Degës mr. Shaip Latifi dhe Shabi Matoshi. Pranimin e parave nga Qeveria e Kosovës e bënë kryeministri dr. Bujar Bukoshi, ministri i financave, mr. Isa Mustafa dhe zevendëskryeministri Ramush Tahiri, (ky dhëndërr i prof. Ali Aliut). Menjëherë pas pranimit të parave filluan obstruksionet kundër LDK-së, veprime që tashmë u bënë të njohura. Madje edhe profesor Ali Aliu, më rrallë është dukur në Degën e LDK-së në Zvicër, bile edhe ai filloi të sillej si aristokrat kundrejt nesh. 

Raportet tona me Qeverinë e Kosovës në Ekzil, filluan të ashpërsoheshin tejmase. As Kryesia Qendrore në Prishtinë nuk ishte në gjendje të na ndihmoj. Kjo luftë e egër dhe e pa principe e Bujar Bukoshit dhe e Isa Mustafës, bëhej kundër dr. Ibrahim Rugovës dhe Kryesisë së LDK-së në njërën anë dhe kundër mr. Shaip Latifit dhe Nazmi Pecit në anën tjetër. Me mua dhe Komisionin Qendror të Trepërqindëshit, kryesisht merrej vetëm mr. Isa Mustafa, i cili nga prizmi im përfaqësonet konjukturën më të ndytë të LKJ-së, por që e kishim rehabilituar dhe e kishim zgjedhur ministër. Ai u bë shumë i egër me mua dhe me Shaip Latifin sa nuk flitej më me të. Një fodull që shtirej i mençur dhe vazhdimisht ishte i zënë, kur ishte fjala në takime me mua dhe Shaip Latifin, por askush nuk mundet me thënë çfarë pune të mirë ka bërë deri më tani. Natyrisht gjatë asaj kohe shiheshin dhe flitej edhe për koketime të shumta, që dëshmonin se kishin qëllim për ta ndryshuar strukturën e Komisionit Qendror të Trepërqindëshit. 

Në anën tjetër Kryeministri dr. Bujar Bukoshi, kishte ashpërsuar raportet e tij me Kryetarin e Degës mr. Shaip Latifin, dhe flas me përgjegjësi morale se në jetën time s’kam takuar njeri ma kontrovers se sa Bujar Bukoshin, as si njeri të rëndomt, par as si intelektual me gradën akademike “Dr.”. E, për më keq, ai ishte kryeministër në Qeverinë e Kosovës në Ekzil?! Sjellja e tij dita – ditës bëhej e padurueshme.

E gjitha plasi në pasditën e datës 12 mars 1993, kur në zyrat e Degës së LDK-së në Seebach erdh me Fax vendimi për shkarkimin tim nga pozita e kryetarit të Këshillit Qendror[2] për grumbullimin e mjeteve të trepërqindshit, i nënshkruar nga vet Ministri për Ekonomi dhe Financa mr. Isa Mustafa. Ky ishte atak i drejtpërdrejt kundër LDK-së dhe kundër Degës së LDK-së në Zvicër. Ishte shpërblimi që morëm pas dorëzimit të fondit dhe parave. Ishte lufta që filloi kundër dr. Ibrahim Rugovës dhe LDK-së në Kosovë, ishte luftë për ta shkatërruar LDK-në në Diasporë, me theks të veçantë Degën e LDK-së në Zvicër.  

Dy ditë më vonë, më 15 mars 1993, u mblodh kryesia e Degës dhe në të njëjtën ditë iu nis një letër Kryesisë Qendrore në Prishtinë. Pas tre ditësh, më 18 mars 1993, Kryesia e LDK-së në Prishtinë e ktheu një përgjigje të cilën e kishte nënshkruar prof. Fehmi Agani,[3] në të cilën shprehej keqardhje për veprimet e dyshes Bukoshi&Mustafës, me sugjerimin që Komisioni të vazhdojë punën në përbërjen që kishte dhe të mos lejoheshin dezinformata me pasoja për proceset. Dega në Zvicër u pajtua me sugjerimet e Prishtinës, ndersa Isa Mustafa vazhdote “reformat?!”, sa për një kohë rekorde arriti ta ndryshojë tërë strukturën e komisioneve, ndërsa për kryetar ende nuk e kishte gjetur personin e përshtatshëm dhe servil, prandaj çështja ka mbetur pezull.[4] Ndërsa shqetësimi im kryesor ka të bëjë me atë se çfarë do të ndodhë në ditët në vijim, pasi konflikti në mes Degës në Zvicër po ashpërsohej, në anën tjetër Bujar Bukoshi as që dëgjonte për kryesinë Qëndrore të LDK-së në Prishtinë, qëllimi i tij ishte për ta hequr qafe dr. Ibrahim Rugovën?!… 

Ne detyrimisht u pajtuam të vazhdojmë aktivitetin, duke mos krijuar plasaritje të reja, edhe pse rënia e vullnetit përjetohej kudo. Lufta e nëntokës që bëhej kundër Degës kishte marrë hov, ajo nuk po ndalej. Në këto rrethana, Dega e LDK-së u detyrua të shkonte drejt zgjedhjeve që do të finalizohen në vjeshtë.  

As unë por as të tjerët nuk dinim se çfarë po ndodhte, por se ishim në rrethana të vështira kjo s’ka dyshim. Obstruksionet e Bujar Bukoshit dhe të Isa Mustafës nuk kishin të ndalur, çuditërisht edhe falangat ideologjike të së majtës marksiste-leniniste i kishin sinkronizuar kërcënimet dhe agresivitetin e tyre. 

Zürich, mars-prill 1993.

Marrë nga libri në botim: Ing. Nazmi Peci, “DEMOKRACIA E PROLONGUAR”, (përgatitur nga Shefqet Dibrani dhe Demë Jashari)

[1] Shaip Latifi, “MONOGRAFIA E DEGËS SË LDK-së NË ZVICËR”, 2008, faqe 124. (Përpiluesit) 

[2] Shaip Latifi, “Monografia e Degës së LDK-së në Zvicër“, 2008, faqe 193-194. (Përpiluesit) 

[3] Po aty, Shaip Latifi, faqe 197-198. 

[4] Zgjedhja e Gani Hoxhës, u bë jo me zgjedhje por vendim përkatës të Ministrit për Ekonomi dhe Financa Isa Mustafa, (Vendim i Qeverisë, 01 Nr. 01/ 91-2), protoklli 02 Nr.- No. 1/ 9-93, i datës 04 shtator 1993. (Përpiluesit) 

_______

Sqarim: Shkrimi është shkëputur nga libri në botim i Ing. Nazmi Pecit! Por i përshtatet aktualitetit për largimet në LDK.

Përshpirtëria e Nënës Tereze, teologjia e Kryqit

Drini.us
-
0
Përshpirtëria e Nënës Tereze, teologjia e Kryqit

Don Lush GJERGJI , Prishtinë

Teologjia e kryqit na dhuron gjashtë porositë e tija na “katedra” e kryqit, si një lloj testamenti për ne, si “Ungjilli në miniaturë”, që dëshmon se Jezusi ishte i dëgjueshëm deri në vdekje në kryq. Ndoshta përpos dëgjueshmërisë ndaj Atit, planit të shëlbimit, duke theksuar dashurinë e tij për ne dhe për shëlbimin tonë. 

Teologjia që ka zhvilluar Shën Pali rreth bashkëpunimit tonë me kryqin e Jezusit thekson një dimension tejet të rëndësishëm, përplotësimin e vuajtjeve të tija me bartjen e kryqeve tona, që ai e shpreh kështu: “në trupin tim çka u mungon mundimeve të Krishtit për Trupin e tij – Kishën” (Kol 1, 24). 

S’ka kurrfarë dyshimi se mundimeve të Krishtit nuk u mungon asgjë, se vdekja e tij në kryq, është flija më e përsosur, burim jete dhe shëlbimi. Theksi është te pjesëmarrja jonë në këto mundime shëlbimpruese, dhe aspekti i dytë, “për Trupin e tij – Kishën” , që dmth. se Kisha është Trupi mistik e Jezu Krishtit dhe se ne, po ashtu, jemi gjymtyrët e këtij Trupi. 

Të meditojmë shkurtimisht për fjalët, porositë, qëndrimet e Jezu Krishtit nga kryqi. 

“Eli, Eli, lama sabakthani!” që d. m. th.: ”Hyji im, Hyji im! Përse hoqe dorë prej meje!” (Mt 27, 46). 

Në këtë klithje të thellë dhe nga zemra, që është përsëritje nga klithja e “Njeriut të vuajtjes” së Besëlidhjes së Re, Jezusi e ka shprehur peshën, barrën, tmerrin e mëkatit që Ai e kishte marrë mbi vete, e si pasojë e kësaj përkohësisht “vetminë”, braktisjen, humnerën e largësisë mes Atij dhe Atit, si dhe dëbimin dhe përjashtimin e mbarë njerëzimit. 

Drama e kryqit të Jezu Krishtit është drama e së keqes dhe mëkatit, Djallit dhe vdekjes, që Jezusi e përballon me guxim, përkushtim, nënshtrim, dëgjesë, mbi të gjitha me dashuri. 

Ja edhe shqyrtimi i parë për ne: kur jemi apo ndihemi të dëbuar dhe të vetmuar, kur na duket se qielli heshtë dhe nuk na dëgjon, ndërsa toka vlon dhe na asgjëson, si reagojmë ne, kujt i drejtohemi, prej kujt presim ngushëllim, përkrahje, shëlbim?

“Të bie ndër mend për mua Jezus, kur të arrish në Mbretërinë tënde!” . E Jezusi i tha: “Për të vërtetë po të them: sot do të jesh me mua në parriz” (Lk 23, 42-43). 

Cubi i penduar pati fuqi para se të vdiste, t’i drejtohej Jezusit të kryqëzuar si ai, ta pranonte fajin dhe dënimin e merituar për vdekje me kryqëzim, por mbi të gjitha pati pendim të thellë për jetën tashmë të dështuar, mbi të gjitha pati besim në Jezusin dhe në Mbretërinë e tij. Nga këto rrethana ai iu lut që ta falte, ta përkujtonte dhe pranonte në Mbretërinë e tij. 

Dhe ndodhi mrekullia. Jezusi jo vetëm që e fali, por i premton parajsën aty për aty, sot, tash, fill pas vdekjes së përkohshme dhe trupore, do të jenë së bashku në lumturinë e amshuar. 

Mëkati gjithmonë është dobësi, mashtrim, premtim i kotë dhe i rrejshëm, utopi lumturie, kurth djallëzore, dobësi, rrëshqitje… Pranimi i mëkatit dhe pendimi  janë trimëri, guxim, përcaktim për risi, për falje dhe pajtim, shenjë që besojmë në mëshirën dhe dashurinë e Zotit dhe presim jetën e pasosur. 

Shembulli i cubit të penduar dëshmon se Zoti kurrë nuk “lodhet” në falje dhe në dashuri për njeriun  e penduar, se mëshira e tij është shumë më e madhe dhe më e fortë se dobësia dhe mëkatësia e njeriut. 

“O Atë, në duart e tua po e dorëzoj shpirtin tim!” (Lk 23, 46). 

Kjo porosi e Jezusit nga kryqi dëshmon edhe një herë dorëzimin e plotë dhe të qetë, të sigurt, në duart e Atit, që me fjalë tjera domethënë tërë jeta e tij nuk ishte asgjë tjetër përpos zbatim i planit dhe vullnetit të Atit për shëlbimin e mbarë njerëzimit. 

Ne shpesh gjendemi në tundime dhe sprova të vështira për ta vlerësuar jetën dhe veprimtarinë tonë, si dhe atë të të tjerëve. Na mundojnë dhe shqetësojnë shumë pikëpyetje: a kam jetuar si duhet, mirë, me përkushtim dhe dashuri, apo ndoshta kam pasur shumë lëshime, gabime, dobësi? Çka thonë të tjerët për mua dhe unë për të tjerët? Çka do të thotë Zoti për mua, për të tjerët? 

Vërja në “duart të Atit” jo vetëm në mbarim të shtegtimit tonë tokësor, por gjithnjë, është qëndrim i Krishtit, pra, i krishterë, që duhet ta kemi në mend dhe në zemër. 

“Kam etje!” (Gjn 19, 28). 

Etje e Jezu Krishtit ishte fizike dhe shpirtërore. Fizike, sepse tashmë Ai ishte i stërlodhur, i djersitur dhe përgjakur, pra, trupi i tij “digjej” nga etja, lodhja, molisja, drama e kryqëzimit. 

Lodhja, gjakderdhja e madhe, të rrahurit e zemrës së shpejti, kanë shkaktuar një etje trupore apo fiziologjike të jashtëzakonshme, bile edhe humbjen e vetëdijes. Mirëpo Jezusi është i vetëdijshëm se po kryhej flijimi, dhurimi, vdekja shëlbimpruese dhe shi për këtë klithi: Kam etje! A e heton, dëgjon, pranon dhe zbaton ti këtë ftesë, udhëzim, frymëzim? 

Etja e brendshme ishte edhe më e madhe për ne, për dashurinë tonë, për pendimin tonë, përfundimisht për shëlbimin tonë. Këtë etje shpirtërore Ai e ka shprehur edhe në uratën e madhe “Ati ynë”, ku thekson: ardhtë mbretëria jote, u bëftë vullnesa jote… 

Kjo është pa dyshim edhe paralajmërimi i pagëzimit, rrjedhja e ujit dhe gjakut të fundit nga zemra e Tij e shporuar, si simbol, paralajmërim dhe garanci për burimin e shëlbimit tonë. 

Shpirtëror, sepse edhe më shumë kishte dhe ka etje për ne, për pendimin tonë, për vepra të mira, për bashkëpunim me kryqin dhe ngjalljen e tij, për shëlbimin dhe jetën tonë të pasosur. 

“Kam etje” është motoja që Shën Nëna Tereze e ka zgjedhur për çdo kapelë për “Misionaret e Dashurisë”, për ta dëshmuar etjen e Jezusit për dashurinë tonë, për ta zgjuar dhe aktivizuar etjen tonë për Krishtin – Dashuri dhe për Vëllain – Njeri. 

Ja si shkruante Shën Nëna Tereze për këtë ndodhi biblike: “Etja e Jezu Krishtit për ne është shpirti dhe zemra e Misionareve të Dashurisë, që dmth. etja e zemrës së Jezusit për të varfër. Ja burimi i vetëm i tërë jetës sonë… Ta shuajmë etjen e Jezusit në mesin tonë, kjo është arsyeja e vetme e jetës dhe objektivi i veprimit tonë. A mund të themi edhe ne këtë, që kjo është arsyeja e vetme e jetës sonë: Dashuria?”. 

“Gjithçka u krye! Uli kryet e dha shpirt” (Gjn 19, 30) 

Rrumbullakësim i mrekullueshëm dhe tejet dramatik i jetës tokësore të Jezu Krishtit. 

 Askush prej nesh nuk e di kur dhe si do të përfundojë jeta jonë tokësore. Mirëpo i krishteri një gjë e di, beson: tërësia e jetës, pra, edhe vdekja, kalimi në amshim, amshimi, është në dorën e Zotit. Mu për këtë jeton me fe dhe me dashuri dhe pret i qetë kalimin në amshim, apo si thoshte Shën Nëna Tereze “kthimin në shtëpinë e Atit”. 

Ofrimi i vuajtjes, dhembjes, jetës dhe vdekjes Zotit ka kuptim vetëm si shprehje dashurie dhe flijimi – dhurimi. Përse? Sepse vetëm dashuria është kuptimi i plotë i çdo gjëje, pra, edhe i vuajtjes, vdekjes, dhe ajo – Dashuria, Zoti na shëlbon nëpërmjet kryqit, me Dashuri (krh. Mk 7, 37). 

Në këtë kontekst mund të pohojmë edhe kështu: përshpirtëria është kthimi i brendshëm dhe i thellë i qenies apo natyrës sonë njerëzore kah Zoti. Kjo lind shpesh në raste të sfidave, vuajtjeve, sëmundjeve, mangësive, që na ndihmojnë që ta kuptojmë sa më mirë kuptimin e jetës. 

Rritja shpirtërore është rrugëtimi ynë kah Zoti. Nga vështirësitë lind nevoja për të ecur përpara, për të luftuar, për t’u thelluar në meditime, adhurime, uratë, pendesë…  

Dëshira për të ndryshuar, për t’u përmirësuar, për t’u shenjtëruar, është hapi i parë, nisja drejt shenjtërisë. Dëshira për ta dashur Zotin dhe të afërmin, çdo njeri, është fillimi i zbatimit të shenjtërisë.  

Kjo dëshirë konkretizohet në kërkimin, pranimin dhe zbatimin e vullnetit të Zotit, duke pranuar po ashtu edhe lëshimet, gabimet, mëkatet tona, si dhe ndihmën e Zotit dhe të njeriut, të bashkësisë së krishterë.  

Përshpirtëria e vuajtjes dhe kryqit është një “kanal” i privilegjuar për komunikim me vetveten, që na aftëson të komunikojmë me Zotin, burimin e jetës dhe të shëlbimit, dhe me të afërmin tonë.  

Shën Nëna Tereze thoshte: “Hapi i parë drejt shenjtërisë është dëshira për shenjtëri, për t’i përngjarë Jezusit në gjithçka, sidomos në vuajtje dhe në dashuri”.         

Prishtinë, 15 mars 2023 – Radio Maria – Kosovë

Dikush sërish po luan me fatin e Shqiptarëve

Drini.us
-
3
Dikush sërish po luan me fatin e Shqiptarëve

Akademik Prof Dr Hakif Bajrami, historian 

Asnjë burrshteti botëror nuk e ka ndier peshën e tragjedisë shqiptare për dy shekuj,  sikurse Bill Klinton dhe Gjorgjrgj Bushi (i Riu). Faktet: Bill Klinton do t` i drejtohet Gjeneralit  Wlesli Clark më 15 shtator 1998 në Univerzitetin e Mbrojtjës Kombëtare me këtë fjali: “Ti do të jesh i gatshëm të kujdesësh për Kosovën”; Ndërsa, Gjorgj Bushi i Ri më 10 qershor 2007, në Tiranë i drejtohet opinionint botëror:” Çka është mjaft, mjaft është. Kosova duhet të shpallet e pavarur”. Dhe u shpall më 17 shkurt 2008, për ta pranuar për një kohë rekorde 116 shtete demokratike të mbarë globit.  

Çka ndodhëte me këtë shpallje. Përmirësohej një gabim tragjik që kishin bërë fuqitë Evropiane ndaj shqiptarëve, nepër kongrese e konferenca. Të jemi të sakt, më 1877 Kongresi i Berlinit ia dhuroi tapinë Serbisë për 714 katunde shqiptare dhe 6 qytete të Sanxhakut Nishit. Ndërsa, mbi gjysma e viseve shqiptare më 1913, nga Konferenca e Londrës iu dhuruan: Malit Zi, Serbisë dhe Greqisë. Ato pasoja kombi shqiptar i ka përjetuar gjatë shekullit XX-të në shkallën më tragjike, pa i hyrë askujtë në hak. E vërteta, kurrë shqiptarët nuk e ndalën luftën e tyre çlirimtare nga viti 1945. Por, ishte injoruar gjithëmonë lufta jonë e drejtë deri më 1999, madje edhe kur Ushtria Çlirimtare e Kosovës luftonte frontalisht kundër RFJ-ës (Jugosllavisë Tretë). 

Në Luftën e fundit çlirimtare të UÇK-ës më 1998/99, kur KS OKB më 31 mars 1998 doli hapur me Rezolutë nr. 1160; pas Epopesë së Jasharajve më 5-7 mars 1998; pas grupit të Kontaktit më 9 mars 1998; pas zgjedhjeve parlamentare në Kosovë më 22 mars 1998, duke u mbështetur në Kaptinën e VII-të të Kartës së OKB-ës. Ata që i kuptojnë proceset politike dhe shoqërore në botë, menduan se më në fund pas shumë tragjedive Kombit Shqiptar do t` i kthehen të drejtat civilizuese, e të cilat kurrë nuk i kishin gëzuar. Edhe më konkret, më 23 shtator 1998 KS OKB do ta aprovojë Rezolutën nr. 1199 ku sërish mbështetej në Kaptinën VII të Kartës së OKB-ës, duke i autorizuar shtetet antare për t` i përdorë të gjitha mjetet që i posedojnë” me qellim që tragjedia shqiptare të pengohet. 

SI ndodhi UÇK dhe NATO të gjinden në një luftë të drejtë 

Me daljen në publik të UÇK-ës, të gjithë njerëzit e drejtësisë në glob, sikur iu ndalë fryma nga emocionet njerëzore, sepse kishin dëgjuar gjithëfar fjalësh për luftën shqiptare në Kosovë, deri te: “kemi të bëjmë me një maskim tetaral; kemi të bëjmë me terrorist” etj. Ndërsa, ngjarjet treguan se UÇK ishte realitet i luftës së drejtë, dhe ishin rrokë armët, jo për teatër por për një kauzë: Ja vdekje, ja liri. 

Po, edhe sot (2023) ka zëra që e minimizojnë vlerën historike të UÇK-ës, duke propoganduar politikë të klaneve dhe klientelave të tyre, pale se mos po u krijohën shansat që ta marrin sërish pushtetin nga lartë, për ta bërë pasurinë e Kosovës sërish “rrush e kumbulla”. E kush dëshiron për të mësuar se sa mund dhe dituri është hargjuar nga UÇK+ NATO për çlirimin e Kosovës, le ta lexojë me kujdes librin monumantal me titull: Bedri Islami, Përjetësia e dyfishtë-Fehmiu dhe Xheva, një jetë e jashtëzakonshme, Tiranë 2022, f.704. Por, që të kuptohet tërësia e luftës së drejtë për Kosovën duhet lexuar edhe : Gjeneral Wesley  K. Clark, Të bësh luftë moderne, Prishtinë 2022, f.511. E sido që të jetë, Kosova u çlirua me luftën e UÇK-ës dhe NATO-s, më 9 qershor 1999, kur RFJ e nënshkroi kapitullimin në Kumanovë. Megjithë këtë, KS OKB do të përpilojë një rezolutë nr. 1244, me të cilën parashiheshin disa modalitete që kufijtë e RFJ-ës mos të cenohen, por që ushtria dhe policia serbe të largohen nga Kosova. Lidhur me këtë, kur pas pesë muajsh u mësua se Serbia me luftë e kishte okupuar Kosovën më 1912, dhe me luftë çlirimtare e kishte humb, atëherë Rezoluta në fjalë mbeti vetëm një shesh germash në letër. Dhe, deri më 17 shkurt 2008 ka pasë matje të muskujve në mes Lindjes (Rusisë+Serbisë) agresore dhe Perendimit (shteteve të NATO-s) demkratike, por që gjithëmonë, është zhvilluar luftë kundër drejtësisë (Rusia dhe Serbia me disa satelitë) me një anë, dhe për drejtësinë (SHBA+BE) në anën tjetër. 

E vërteta, mbeturinat e nazifashizmit në Serbi gjatë gjithë kësaj kohe kanë bërë plane se si një ditë duhet të kthehen në Kosovën e përgjakur, për ta vazhduar zanatin e vjetër të kolonizimit me sllavë dhe të vrasjeve publike duke krijuar varreza masive, dhe, duke bartur sërish kufoma deri në Btajnicë të Beogradit, për të humbur gjurmë të krimeve para Tribunalit Hagës. Për këtë tragjedi shqiptare, krimet serbe shumë shpejtë u kamufluan me “ballfaqime” debatike, atmosferë kjo që i konvenonte dhe i konvenon Beogrdait në stilin: ka pasë gjenocid, nuk ka pasë gjenocid në Kosovë”. Gradualisht, qarqet ruse dhe serbe do ta amortizojnë akuzën se ka pasë gjenocidë në Kosovë, përkundër faktit se kemi të bëjmë me 600 varreza masive, me vrasje publike të civilëve, me deportimin e afro një milion shqiptarëve nga Kosova, me krijimin e katër kampeve të përqëmdrimit si rrjedhojë se ekzistonte Plani për shfarosje të shqiptarëve sikurse më 1877 për Sanxhakun e Nishit: siç ishte kampi në Bllacë, në Stankovec, në Çegan të Maqedonis dhe Kukës të Shqipërisë (1999). Por, shumë shpejtë u harruan këto mizori edhe me propoganden e LDK-ës për çdo ditë bota informative po ushehej se “ka apsë vrasje të antarëve të saj nga UÇK-ja”. Akuzë kjo që përfundoi me krijimin e Gjykatës Speciale,  që nominalisht quhet e Kosovës, e që vepron në Hagë, por që nuk e ka asnjë lidhje as nuk i jep asnjë llogari Kuvendit Kosovës, që e themeloi. Ky realitet është në kundershtim  me Kartën OKB-ës, pa asnjë dyshim. Po kujtë t` i thuhet kur turri për ta defaktorizuar luftën e UÇK-ës nuk ka të ndalur edhe sot me metafora dhe trillime të çdo farkatarie primitive mendore. 

Fenomenet kriminale i përgatitin kriminelët dhe ata prap akuzojnë 

Kush e trilloi shtëpinë e Verdhë në Malësi, ku pranë torishtës bagëtive: “bëheshin transpalntimet e organeve njerëzore”, askush tjetër  përpos Millan S, Protiq dhe prokurori serbian i Beogrdait. E në këtë zejtari dihet botërisht se i ndihmuan edhe disa shqipfolës, por ata po mbahen të mbrojtur diku nepër bordelet e tyre nepër botë, sikrse nazifashistet e Hitlerit. Por, fajet se e kemi siellë UÇK-ën dhe Republikën e Kosovës buzë defakrorizimit, faji është edhe i një shtrese jo të vogël të shqiptarëve. Por, të kuptohemi se UNMIK dhe EULEX nuk kanë ardhur që ta mbrojnë realitetin. Madje, nuk kanë lejuar që asnjë instutucion i Kosovës t` i hulumtojë krimet dhe të dali publikisht me rezuatate. Po, janë botuar shumë libra mbi krimet dhe gjencidin në Kosovë. Por ato BE nuk i parnon si akuza, por vetëm si “rrefime individuale”. Madje i quan “botime private e jo instutucionale”, sepse sipas tyre, Kosova “nuk ka institucione kredibile”.  

Mbi këtë koncept trishtues politik në BE dhe KS OKB shtrohet një pyetje logjike: Si është e mundur që dokumentet “sekrete” të Gjykatës Speciale për UÇK-ën,  t` i siellin njerzit e “panjohur” në Selinë e Veteranëve të UÇK-ës, dhe të privohen nga liria e të gjykohen me burg zyrtarët që nuk e kishin asnjë lidhje me ato dikumente. Tash shtrohet pyretja shtesë shknecorisht e sakt: para 10 ditëve, Prokuroria e Gjykatës Speciale “të Kosovës”, i lëshoi për publik rreth 50 emra te të vrarëve  më 1999 dhe 2000, me pretendime se i kanë kryer eprorët e UÇK-ës. Këtë montim mund ta bëjnë vetëm ata pasardhës të atyre, që montuan ndarje të trojeve shqiptare më 1913, ose ata që na quanin “terroristë” deri në nëntor  1998. A nuk do të thot kjo, se katër zyrtarëve të lartë që janë burgosur në Hagë, qysh tani po u  pregatitet një atentat sui generisë, e që është i mundur vetëm kundër shqiptarëve?. Jo, këtë padrejtësi kombi shqiptar nuk do ta kaperdi me lehtësi sot, sepse nuk është më koha e Kongresit Berlinit (1878), koha e Konferencës Londërs (1913) etj për pranim të rezultateteve të vrasësve të një populli të tërë pa dallim. Madje, as ato padrejtësi nuk i pat kapërdi shqiptaria. Por, u detyra që të luftoi për një shekull për t` i xhveshë dhe luftuar e përmirësuar deri në një masë vendimet e “tryezave të zdralta diplomatike nga padrejtësia”, siq ka thënë Hasan Prishtina dhe prof Mehmet Vokshi më 1930. 

Pse mos ta argumentojmë pohimin tonë për tragjedinë shqiptare më 1913 

Jas se çka i porositë Nikolla Pashiqi eporët ushtrak dhe policor më 17 dhjetor 1912. Ata porositën  që të falsifikojnë telegrame, dhe ato të dërgohen kinse janë dërguar nga: Peja, Gjakova, Prizreni dhe Dibra, me këtë përmbajtje: “Këtë moment (17 XII 1912) dhe sa më parë dergoni telegrame dhe i luteni  më shkrim Konferencës Londërës, sidomos Edurad Greit  se popullsia e: Pejës, Gjakovës, Prizrenit dhe  Dibrës është serbe, serbisht flasin në familje dhe nuk duan të jetojnë nën Shqipërinë Bregdetare”. (Përshkrim strikt nga origjinali në AVIIB. P. IV/17 XII 1912 Beograd-HB). 

Shtrohet pyetja  tash (në mars 2023), a nuk është skenar i njejtë kur nga Republika e Kosovës kërkohet për t` u themeluar Asiciacioni një etnik serbian, dhe atë po e realizojnë dy diplomatë që vijnë nga shtetet që nuk e parnojnë Kosovën( Borel-Spanja dhe Llakçak-Sllovakia).E lidhur me këtë edhe më konkret. Planit Franko-Gjerman në porces iu bashua përfaqsuesi i Italisë (kryetrai). Ndërsa në anën tjetër Borelit dhe Llajçakut terthorazi po i bashkohet Ministri i Punëve të Jashtëme të Greqisë. E ne nuk e dijmë se çka po flitet prapa “perdeve”, kinse…. E gjithnjë në lidhje me këto prapaskena diplomatike, në vned se ta përkrahin procesin e forcimit të shtetit Kosovës, PDK dhe LDK në anën tjetër për çdo ditë llomotitin luftë për ta marrë pushtetin. Dhe në valën e kësaj lufte këto ditë është lansuar një rrenë ordinere, duke provuar që terthorazi ta akuzojnë Albin Kurtin për diplomacinë e ulët, që e ushtrojnë Borrel, Llajaçak dhe Eskobar, me konotacione se “Serbia i duhet Prendimit”. Po pse nuk shtrohet pyetja ndryshe se: “Perendimi i duhet Serbisë”, kuptohet duke e përjetuar Serbia nazifashiste atë që ka përjetuar Gjermania më 1945/6. Dihet se Gjermania nazifashite ishte ndarë në zona: Në zonën Amerikane u denuan me burg 95000 persona; në zonën Ruse u denuan 67000 perosona; në Zonën Angleze u denuan 64000 perosona (gjrrmanë); në Zonën Franceze u denuan 19000 gjermanë. Pa të drejtë pune në profesion u denuan në zonën Britanike 320 000 gjermanë, në zonën franceze u denuan 70 000 gjermanë, në zonat amerikane dhe ruse u denuan pa të drejta pune rreth 200 000 gjermanë. Mu për këtë Gjermania sot është shtet moern dhe demokratik, sepse e ka larë fajin të cilin e ka ndier në kurriz. E nëse taktizohet me Serbinë për t` iu larguar fajit pale mos po e nxierrim nga “Tryeza ruse” le të dihet se është punë e kotë, aq më parë duke e josh Beogradin me toka shqiptare. Ky realite popull i nderuar shqiptar po ndodhë para syve tanë dhe shumë kush është verbuar.    

E verbëria është më tragjike nëse e krijojmë vet 

Lidhur me këtë, kinse “Marrëveshje xhentelemne” Ramiz Alia-Ibrahim Rugova në Tiranë paska ngja, kujtoi se është intriga më e ashpër që kam dëgjuar ndonjëjherë kundër UÇK-ës, sepse synon defaktorizimin e saj. Dihet se grupet e para që shkuan në Tiranë për ushtrime ushtrake ishin me adresë të sakt. Ato grupe ishin: Grupi i Zahir Pajazitit (Llapi), Grupi i Adem Jasharit (Drenica), Grupi i Sali Çekut (Dukagjini) dhe Grupi i Ahmet Hoxhës nga  Ferizaji. Dilni e folni hapur me fakte a ka pasë marrëveshje të tillë? Xhavit Haliti dhe Shaban Sinnai, se jeni prezent në ato ngajrje të shekullit.  Dihet fakti se këto grupe do të zhvillojnë luftëra guerile deri me daljën publike të UÇK-ës në Prekaz, më rastin e varrimit të mësuesit patriot Halit Geci. Por fakti se në qershor 1998, komplet tërë njësia e FARK-ut dezertoi në Dukagjin nga lufta, tregon qartë se Marrëveshje Xhentelmene në Tiranë nuk ka pasë. E kundërta, ka pasë pengesa seroze por akteret që i ushtruan djemtë e Kosovës në Tiranë, janë të njohjur dhe historia kombëtare emrat e tyre do i shënoi me germa të arta. Por, mos ta harrojmë edhe këtë, se në emër të LDK-ës ka pasë kerkesë dhe delegacion që ka kërkuar DEMOBILIZIMIN e UÇK dhe kthimin e saj nepër shtëpia, në shtator 1998 në Drenicë. Dhe mos të hyjnë në procese tjera që janë edhe më të egra. 

Tash shtrohet pyetja nëse Veriu i Kosovës i ofrohet Serbisë çka mshifet pas  

Historia thuhet se është mësuese e jetës. Prandaj, duhet studiuar rastin e Berçkos në Bosnje si pasojë e coptimit të saj në Dejton më 1995. Po, është diskutuar një kohë të gjatë a do t` i takojë Brçko entutetit boshnjak apo serbian. Dhe diplomacia politike kishte ardhur në përfundim se Brçko nuk duhet t` i takojë asnjerës palë. Prndaj, a do të shfrytëzohet Veriu i Kosovës për “konsumim” diplomatik të Borelit (Spanjës) dhe Llajçakut (Sllovakisë), ku bashkangjitën edhe TRI shtete tjera evropiane që nuk e  njohin Republikën e Kosovës, është çësjtje që diplomacia e Kosovës duhet ta zbulojë në kontaktin e Ohrit më 18 mars 2023. Dhe a do të shpërthejë A. Vuçiq në Ohër që: “ka potencial ushtrak që ta kthej ushtrinë dhe policinë në Kosovë për 5 ditë”, ngjajshëm sikurse Millosheviqi që tha më 22 mars 1999 në Beograd në prani të Hollbrukut, se “më duhen PESË ditë për ta eliminuar UÇK-ën”. Mbi të gjithë, nëse Veriut të Koosvës i jipet një status ala Brçko, atëherë le të dihet se vendimi është proserbian dhe hapur e cenon Kushtetutën e Kosovës, mbi të cilën ish përfaqsuesi politik i UÇK e ka shpallë të pabarur me PELQIM të SHBA+BE. Këtu jemi të patundur. 

Edhe një pyetje shtrohet para opinionit. A ka sot në ekipin e Borelit-Lljaçakut tipa të oficerit francez nga vera e vitit 1998 që i zbuloi planet e NATO-s palës serbe. Si po rriedhin ngjarjet po tregohet se po, ka edhe nuk është fjala vetëm për një individ por është fjala për një shtab ushtrako-policor që frymzohet dhe finansohet nga Shtabi i Vagnerit me seli në jug të Nishit. E kur e themi këtë shtrohet pyetja notore: a do t` i ruajnë si dikur shqiptarët kishat serbe, a do të sillen si dikur ndaj atyre që synojnë ta shfarosin t` ua kthejnë me norma Biblike: “më mësho në këtë faqe, por mos harro të më bëish vred edhe në faqen tjetër. Bile, edhe të ma theish nofullën”.Unë mednoi se ka kaluar ajo kohë e ‘urtisë’ dhe e çyqarisë rreligjioze, edhe pse dikush po provon të luaj me fatin e shqiptarëve, sikurse më 1913.  

Më duhet ta mbylli këtë shkrim me një shembull se vet Papa pati dalur me lutje drejtuar NATO-s: “Ndaleni bombardimet kundër Serbisë”. Tani, pse Papa nuk del me një lutje: “Ndaleni tregtinë me troje shqiptare, se çka është mjaft, mjaft ësht”. Po jo se nuk na pranon se Vatikani si shtet, por sikur nuk duan të veçohen nga Irani, Siria, Rusia dhe Serbia si satelit dhe tregtar të fortë i shitjës së armëve kudo nepër luftëra lokale nepër botë! 

Jo vetëm kaq. Në studimet pasuniverzitare më 1972-1974 pata mësuar se në botë çrakulojnë tri lloje të diplomacisë: Diplomacia e mbështetur në kërcnime; Diplomacia e mbështur në forcë dhe Diplomacia e mbështetur në filozofi me detyrim. Nuk e di cilit grup i takon pozicioni i Kosovës, por amerikani që po provon të japi gol nga korrneri nuk është as Bil Klinton, as Ollbrajt, as Hollbruk e më së pakut Gjenral Vesli Klark.  Duhet të dihet se shteti i Kosovës sot ka përfaqsues të denjë që i njjohin të rrafshet e diplomacisë dhe filozofisë së shtetndertimit. Kjo për faktin se akterët kanë ndryshuar në të gjitha strukturat e globit. Këtë atmosferë dikush ia ka përgatitë Serbisë, prandaj është gjithnjë e më agresive kudo që ka mundësi, politike, diplomatike dhe ushtrake. E vërteta, duhet të mësohet se Kosova është shtet, dhe lufta për defaktorizimin e tij nuk kalon. 

Prishtinë, më 15 mars 2023

Plani im, për Kosovën!

Drini.us
-
0
Plani im, për Kosovën!
Sali Bytyçi, studjues, Prishtinë

PLANI PËR KOSOVËN

Sa i përket Republikës së Kosovës, unë kam një plan më të mirë se të Ahtisarit, se të atij franko-gjerman dhe të të gjithëve atyre që mendojnë rreth kësaj çështjeje.
Ju më thoni si do të ishte ai plan dhe unë ju them:
1. Republika e Kosovës të shpallet Vend i Shenjtë;
2. Të krijohen ligje sipas të cilave do të shpalleshin si eksterritorialitet:
a) Kishat dhe manastiret ortodokse “serbe”,
b) Kishat dhe katedralet katolike, si dhe ato protestane e evangjelike;
c) Xhamitë turke e arabe;
ç) Teqetë e tyrbet e dervishëve;
d) Përmendoret dhe bustet e heronjve;
dh) Kullat e Dukagjinit;
e) Ndonjë lis i vjetër;
f) Ndonjë gur i lashtë etj.
Se gati harrova, të shpallet eksterritoriale edhe Akademia e Shkencave dhe e Arteve e Kosovës, ndërsa akademikët të shpallen njerëz të shenjtë, të paprekshëm!
Si përfundim, në Republikën e Kosovës të qëndrojnë vetëm njerëzit e shenjtë dhe ata që do të kujdesen për këto vende të shenjta. Të tjerët? Të tjerët të ikin ku sytë, këmbët, ashtu siç po ikin për çdo ditë, sepse Republika e Kosovës, po bëhet vend i pajetuashëm për njerëzit e zakonshëm, për njerëzit jo të shenjtë!
P. S. I propozoj Kryeministrit të Republikës së Kosovës, z. Albin Kurti, që këtë plan ta merr në atë takimin që do të bëhet në Ohër.

Epistemologjia e diktaturës

Drini.us
-
0
Epistemologjia e diktaturës
Nga Jusuf BUXHOVI
____
-Besnik Mustafaj: “Fajtori”, novela. Botoi “Onufri”, Tiranë, 2022.
___
Proza më e re e shkrimtarit Besnik Mustafaj do të mbetet e shënuar për dy momente prosedeale. Së pari, për shfaqjen e shkrimtarit, me emër e mbiemër (Besnik Mustafaj, diplomat) – si personazh. Dhe së dyti, për tri novela, që ndonëse të ndara, formësojnë triptikun e epistemologjisë së diktaturës në përmasat që deri më tani nuk janë parë në prozën tonë të kësaj natyre.
Momenti i parë, pra shfaqja e shkrimtarit në rolin e personazhit (diplomat në Paris) thyen konvencat e rrëfimit në vetën e parë, apo në vetën e tretë. Në novelën e parë “Fajtori” dhe në të dytën “O tempora!”, ambasadori Besnik Mustafaj kthehet në bartës të konstruimit të ngjarjes.
Në rastin e parë, tek rrëfimi i një emigranti nga Shkupi në Paris (Hamza Sinani), si kronist, ambasadori Besnik Mustafaj, merr përsipër shpalimin e një intrige jetësore e kthyer në politike, siç ishte ajo e miqësisë së Hamza Sinanit me akademikun maqedonas Hristovski, më vonë ambasador i Maqedonisë në Francë, nga dosjet e policisë jugosllave, e shëndurruar në një konstrukt prej nga Hamza Sinani kthehet në “një armik” të Jugosllavisë titiste. E gjitha do të mbetej ad acta po që se pas shpërbërjes së Jugosllavisë dhe krijimit të shtetit maqedonas, nuk do të promovohet në “patriot”, pra në kundërshtarë të regjimit jugosllav, paçka se nuk ka qenë i tillë. Ndaj Hamza Sinani nuk do pajtohet me atë epitet të shpifur për nevoja të politikës ditore dikur dhe tash, gjëqë do të kërkojë “shpëtim” nga “ndërhyrja” e shkrimtarit!
Ndërsa në rastin e dytë, në novelën “O tempora!”, gjithnjë si ambasador i Shqipërisë në Francë, ballafaqohet me dramën e intelektualit Zenel Meça, i burgosur politik (i akuzuar si spiun francez), që si përkthyes i njohur nga frëngjishtja, sjell të përkthyera në shqipe disa nga veprat madhore të letërsisë franceze. Drama e Zenel Meçës, nuk ka gjithaqë të bëjë me burgun prej dymbëdhjetë vitesh dhe internimit të rëndë. Përkundrazi, ajo shfaqet tek vitet e tranzicionit ( mbi tridhjet sosh), që nuk e lirojnë as nga paranoja e frikës dhe as që e kthejnë në “njeri të lirë”. Përkundarzi, Zenel Meça, ka probleme të mëdha me “lirinë e papërdurshme”, me “lirinë e pavlerë”, me vetminë e papërballueshme dhe të tjerat e atij lëmshi deri në atë masë sa të kërkojë azil në Francë, për të vdekur atje!
Është kjo njëra ndër ironitë më të faktuara të kësaj natyre në letrat tona, ku viktima e diktaturës nuk ia del të lirohet nga ndrydhja e shpirtit, në rrethanat e reja, që doemos kërkojnë përshtatje shpesh edhe të pandershme, ku shpesh viktimizimi konvertohet në “heroizëm”, kthehet në një pasaportë për përfitime të pamerituara. Gjendja e re dhe pamundësia të lidhet me të, neveria që i sjell ajo, Zenel Meçës i kthehen në një pasthirrmë shpëtimi ndaj një gjendje të pakthyeshme, siç ishte ajo e rinisë dhe edukimit të lirë në Paris, gjatë kohës kur i ati ishte ambasador i parë i Mbretërisë Shqiptare në Francë.
Ndonëse “rrëfimet” e Hamza Sinanit nga Maqedonia (si shtetas francez) dhe ato të Zenel Meçës nga Tirana locohen në Paris, ku ambasadori Besnik Mustafaj merr përsipër rrëfimin e Sinanit “ta kthejë në një histori”, ndërsa rastin e Zenel Muços ta përcjell në raport me këmbënguljen e përkthyesit shqiptar që përballë autoriteve franceze të nxjerr të vërtetën se nuk ishte agjent francez, siç ishte dënuar në Tiranë, megjithatë, dramat e tyre kthehen në Maqedoni dhe në Shqipëri. E para, gjatë përndjekjes politike të shqiptarëve kur ata angazhoheshin për barazi dhe identitet kombëtar dhe se në mungsë të saj shumëkush kërkon shpëtim në emigrim. Ndërsa e dyta, në gulagun shqiptar, ku doktrina ideologjike kishte kthyer në armiq çdo gjë, çdo vlerë të brendshme dhe të jashtme, pa kursyer edhe çrrënjosjen e dinjitetit njerëzor deri te përmasat e paparashikueshme!
Dioptria e shkrimtarit këtu (ambasadorit Besnik Mustafaj), nxjerr në pah qëndrime që bien ndesh me konvencat e njohura shoqërore dhe politike në botën shqiptare, kur në njërën anë paradigma e diskursit “të mërgatës së qyqes”, saora anbllok kthehet në “patriotizëm dhe atdhedashuri”, dhe në tjetrën anë, pasqyron absurditetin e abrakadabrës shpirtërore shqiptare në rrethanat e tranzicionit, me ç’rast ndërrohen edhe pozicionet midis viktimës dhe xhelatit e anastjellatas! Të dy këta personazhe ngrejnë çështje të ndërlikuara të moralit të pamoralshëm brenda një shoqërie e cila ndryshimet nuk i sheh si mundësi çlirimi të konvertohe në liri të plotë me gjithë korpusin e vlerave që përfshin ajo, por në një mundësi për përfitime ndër më të ultat, e ku dalin në pah anët më të liga njerëzore! Këtu dhe te këto çështje, me një filigranizmëm të jashtëzakonshëm, shkrimtari nxjerr në pah përmasat e psikomatikës së diktaturës shqiptare, ndër më të egrat e kohës.
Meqë pasoja pa shkak nuk qëndron siç nuk mund të ketë shkak pa pasoja, por që letrarisht këto raporte qoftë edhe të zhdrejta mund të shfrytëzohen për pasqyrimin e dramave të brendshme të përmasave të thella, këtë e arsyeton novela e fundit “Fabrika për prodhim armiqsh”, si një lajtmotiv i asaj që mund të quhet edhe triptik.
Edhe te kjo novelë, ndryshe nga diskurset e trajtimit të temave të tilla nga sfodi i diktaturës dhe tranzuicionit të papërfunduar, të shumtën bardh-zi dhe me prirjet skajshmërisht diskredituese-përfituese, shkrimtari, këtë herë, jo si Besnik Mustafaj, por si rrëfyes i natyrshëm, nga brenda, kapë trekëndëshin më të ndërlikuar të institucionit ideologjik të diktaturës: sigurimin e shtetitit me mekanizmin e inkuizicionit, inkuizicionistët si dhe viktimat e shumta. Në të vërtetë, raportet midis Abdi Golemit – drejtues i Sigurimit të Shtetit, të birit Dashnorit (Dashos) dhe bashkëshortës, janë raporte tejet makabre brenda për brenda një familje, ku i ati, Abdi Golemi, jashtë çdo kodi moral, njerëzor dhe prindor madje, ku mbrojtja meçdokusht e fëmijës është çështje gjenetike, për të fshehur një skenar të të infiltrimit të tij në “radhët e diversantëve”, të brin, bashkë me të ëmën, e dërgon në një kamp pune, ku qëndron katër vjet. Kthimi i familjes në normalitet, pas kryerjes së misionit dhe shpalljes “hero”, në të vëretetë i hap udhën dramës që ndërtohet brenda për brenda mospajtimit të të birit me të atin, dramë kjo që do të kthehet në një armiqësi të përhershme midis tyre, po edhe armiqësisë së të birit me diktaturën dhe mekanizmat e saj jo mbi baza ideologjike po të metodologjisë së shkeljes së të gjitha parimeve njerëzore, ku sakrifikohet edhe familja për qëllime të tilla të sistemit!
Ndonse novela ka titull sugjestiv (Fabrika për prodhim armiqsh), me çka shpjegohet karakteri i një shoqërie të tillë që për ta forcuar diktaturën dhe për ta mbajtur atë prodhon armiq të përhershëm edhe nga radhët e veta, megjithatë, shkrimtari përqendrohet pikërisht te pasojat që nxjerrin në pah dramën e thellë brenda për brenda mekanizmave të diktaturës, ku konfliki babë-bir merr përmasat më çnjerëzore, deri në atë masë sa i biri dëshiron gjenetikisht të mos jetë i lidhur me babën. Ndërsa i ati, kur sheh prirjen e të birit kundër diktaturës dhe mekanizmave të saj, pra kur e sheh se mund t’i kthehet në “kob”, kërkon mbrojtje duke e shpallur të të çmendur! Shpalljen e të birit “të çmendur” e bën që ta mbrojë vetën nga kafshimi i pashmangshëm i sigurimit të shtetit. Nga ana tjetër, çertifikata mjekësore si i çmendur me të cilën do të pajiset, për t’u mbrojtur nga burgosja, Dashoja e di se është për mbrojtjen e të atit prej të birit dhe armiqësive të tij ndaj regjimit, ngaqë mekanizmi i sigurimit të shtetit që drejton ai, është orvellian, përfshinë të gjithë, madje edhe bartësit e tij, siç do të ndodhë në të vërtetë, me fatkeqësinë e kurdisur të komunikacionit ku ai humb jetën bashkë me shoferin.
Eleminimi i tillë i të etë, Dashon do ta lirojë nga ndjenja e ndërgjegjes së papastër për shkak të tij në krye të një mekanizmi vrastar, siç do ta lirojë edhe nga “certifikata e të çmendurit”, për t’iu kthye sado kudo jetës së “njeriut të lirë”.
Por, pikërisht kthimi i përkohshëm në realite dhe ndjesia e lirisë pa damkën e të çmendurit, do t’i kthehet në kob, kur do të burgoset me aktakuzën e “armikut ideologjik”. Këtë akuzë të pritshme edhe do ta pranojë pa kurrëfarë kundërshtimi. Madje edhe si satisfakcion që shpirtërisht kishte qenë i privuar prej shfaqjes së saj nga “mbruroja” e të atit, por që e gjitha do t’i përmbyset me atë që hetuesi do t’ia thotë troç se fatkeqësia e komunikaconit kishte qenë e kurdisur nga vetë sigurimi i shtetit, që “heroi” i gjallë të mbrohej nga “tradhtia” e të birit, që doemos do të burgosej!
Dashoja, pra me ato që do t’i thuhen nga hetuesi: “Ti, bastard i ndyrë, vrave babain tënd, heroin tonë. Këtë nuk ta falim kurrë”, nga i vrari duhet të kthehet në vrasës!

Ndryshimi sjellë kënaqësi, tha shqiptari dhe qeshi deri në vdekje

Drini.us
-
0

Nga: Aurel Dasareti

Me “marrëveshjen” e çuditshme mes Kosovës dhe Serbisë (me të cilën Serbia zmadhohet, Kosova zvogëlohet) vjen edhe ndryshimi i shumëpritur i shumë shqiptarëve që duket se ende nuk kanë parë asgjë.

***

Dhjetë vjet më parë, në një bisedë me atdhetarin dhe intelektualin e madh, përndryshe mikun tim të paharrueshëm Zeqir Lushaj, në pyetjen e tij “Kush e ka dëmtuar më shumë Shqipërinë”, i thash: 

“Përvoja më ka mësuar se vetëm ato ndërgjegje që janë të zgjuara lejojnë t`i thërrasësh dhe t`i mprehësh. Shqiptari në vend që të merret me diçka të mençme dhe konstruktive, gjatë historisë, ka përvetësuar do prirje primitive për shkatërrimin e vetvetes. Humbas gjakftohtësinë kur shqiptari kot së koti, pa e detyruar kush, ndërron emrin, ndërron gjuhën, ndërron kombësinë, ndërron kulturën, ndërron fenë, ndërron shtetësinë, ndërron heronjtë, ndërron flamurin, ndërron himnin, ndërzehet”.

http://www.zemrashqiptare.net/news/31927/zeqir-lushaj-interviste-ekskluzive-me-ekspertin-aurel-dasareti.html

***

Kur rrethet e ngushta planifikojnë se çka do të bëjnë dhe nuk i japin llogari askujt, zë të ecë guximshëm korrupsioni. Por edhe servilizmi ndaj të huajve keqdashës, që buron nga etja e jashtëzakonshme për pushtet. Vetëm njerëzit e lirë mund t`i mbrojnë qëndrimet e veta dhe nderin e fortë për një përfundim të përbashkët, përkrahin interesat e kombit para interesave personale.

Mua më pëlqen për të qëndruar drejtë në këmbë, të goditi në dru të kalbur dhe të shikoj se çfarë krimbash po zvarriten prej tij.

Natën (ditën) e mirë dhe respekt për ju.

  • Aurel Dasareti, është ekspert i shkencave psikologjike-ushtarake që jeton në SHBA

SHBA duhet ta zëvendësojnë urgjentisht, të dërguarin për dialog 

Drini.us
-
1
SHBA duhet ta zëvendësojnë urgjentisht, të dërguarin për dialog 

Gani Qarri, Zvicër 

Eskobar, i cili së fundi edhe vet, ka filluar të shihet me të drejtë,nga shqiptarët, si i dyshuar për korruptim nga Serbia, duhet të largohet urgjentisht nga misioni, për bisedimet Kosovë-Serbi, dhe të zëvendësohet me një tjetër, të dërguar special, pasi që, ai sot, më tepër është kërcënim dhe pengesë, se sa ndihmesë, apo shpresë për Kosovën!  

Madje edhe ajo që aktualisht po ndodhë me Ballkanin Perëndimor, nuk është më befasi as akt i papritur, por rrjedhojë e dështimit dhe përgjegjësi e drejtpërdrejtë e vet faktorit ndërkombëtar i cili përkundër të gjitha gjakderdhjeve të shkaktuara nga Serbia, vazhdon ta ledhatojë Serbinë dhe Aleksandër Vuçiqin si pasardhësin direkt të Millosheviqit.    

Për aq më tepër, është përgjegjësi edhe e SHBA-ve dhe Bashkimit Evropian, të cilat në vend të ledhatimeve të vazhdueshme, do duhej të kishin vepruar me kohë, për ta reformuar dhe spastruar në vijimësi skenën meskine politike në Serbi, nga mbeturinat e regjimit të Millosheviqit dhe jo mu pasardhësit të tij, kriminelit Vuçiq, ti ofrohej mbështetja ndërkombëtare, falë të cilës ai edhe sot, pa asnjë pengesë, madje edhe me kapriçio të madhe, vazhdon politikën e vjetër hegjemoniste, i instaluar në krye të shtetit serb, pikërisht me ndihmën e ndërkombëtarëve.  

Koincidencë apo jo, është vërtet për tu habitur shumë, se si edhe pas gjithë kërcënimeve, talljeve dhe provokimeve publike të presidentit arrogant e cinik aktual serb, Aleksandër Vuçiq, SHBA në vend se të ndryshojë qëndrimin ndaj Serbisë, vazhdon të heshtë, madje nuk heshtë vetëm ambasadori Hill, i cili që nga lufta e viteve 1998-99, njihet për qëndrimet e tij të dyshimta ndaj çështjes së Kosovës, por edhe emisari lartë amerikan, Gabriel Eskobar, i cili gjatë gjithë kohës, ishte shumë kritik, deri në teprim dhe me ton aspak diplomatik, vetëm ndaj kryeministrit Kurti!    

Për aq më tepër, pas defilimeve kërcënuese dhe deklaratave tejet provokuese të Vuçiqit, habit shumë heshtja e pakuptueshme edhe e vet sekretari Blinken, përderisa asnjëri nga DASH, çuditërisht nuk lëshojë asnjë prononcim, të paktën në formë protokollare, apo edhe në emër të ruajtjes së paqes, ndërmjet të dy vendeve dhe në rajon.    

Një heshtje e këtij lloji, të paprecedent, jo vetëm që vret shpresat e ngritura para kohe, për miratimin e propozimit të BE-së, por ngrit edhe dyshime gjithnjë e më të forta, që pas korruptimit të udhëheqësit të lartë të FBI-së, McGonigal, të jetë blerë a korruptuar jo vetëm ndonjëri prej ndërmjetësuesve të BE-së, por pas promovimit pompoz të ekspozitës së të shoqes së tij Elizabet, nga Ministria e Jashtme e Serbisë, të jetë blerë në mënyrën e njohur ala-serbe edhe vet i dërguari “special”, për Ballkanin Perëndimor, z. Gabriel Eskobar, për zemërgjerësinë e treguar ndaj Serbisë dhe Vuçiqit, si emisar special, në dialogun Kosovë-Serbi.   

Nisur nga dyshime si këto, sado që takimi në mes të kryeministrit Kurti dhe presidentit serb Vuqiq, në Ohër bënë sikur shihet, si takim vendimtar për të sigluar miratimin e marrëveshjes së propozuar nga Bashkimi Evropian me nënshkrim nga të dy palët, shfaqjet gjithnjë e më arrogante të presidentit serb Vuçiq, të cilat filluan të orkestrohen, pikërisht vetëm një javë para takimit Kurti-Vuçiq dhe vijnë si atak i rëndë publik e akte të mirë studiuara provokuese, kanë për qëllim vetëm mos-nënshkrimin e marrëveshjes dhe dështimin e takimit të 18 marsit në Ohër.

Andaj habit fakti se si SHBA vazhdon të heshtë, përderisa marrëveshja e propozuar, u tha se është diskutuar edhe në Shtëpinë e Bardhë, ndërmjet Presidentes së Komisionit Evropian, Ursula Von Der Leyen dhe Presidentit të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Joe Biden, prej nga edhe u deklarua për media se, propozimi i BE-së apo siç njihet ndryshe, plani franko-gjerman, ka përkrahjen e SHBA-së dhe të Bashkimit Evropian. 

E duke pasur parasysh se mu në prag të takimit në Ohër, Vuçiq shfaqet në mënyrë demonstrative para një harte me Kosovën, “brenda” kufijve të Serbisë dhe kërcënon publikisht se kinse për asnjë çmim dhe asnjë kusht nuk do të heq dorë nga Kosova, nuk do të nënshkruaj asnjë marrëveshje që nënkupton njohjen direkt apo indirekte të pavarësisë së Kosovës, as pranimin e Republikës së Kosovës në OKB, SHBA duhet urgjentisht të ndërrojë qëndrimin ndaj Serbisë dhe ta zëvendësojë edhe të dërguarin special, i cili në vijimësi na ka shastisur duke sulmuar vetëm Kosovën dhe kryeministrin Kurti, pa ju kundërvënë asnjëher Vuçiqit, ani pse viktima jemi ne, dhe jo Serbia!  

Kështu që për ta vënë gjendjen në binar dhe arritur marrëveshjen përfundimtare Kosovë -Serbi, duke pasur parasysh se jo vetëm Borell e Lajçak të cilët që nga ardhja në pozitat aktuale, kanë mbajt hapur anën e Serbisë, por së fundi, Serbia është mbështetur, jashtë çdo parimi misionar a ndërmjetësues edhe nga vet z. Gabriel Eskobar, ky akt po rrit gjithnjë e më tepër dyshimin, se mund të jetë korruptuar direkt edhe vet emisari Eskobar, ndaj SHBA duhet urgjentisht ta zëvendësoj z.Eskobar me një të dërguar tjetër special, e mundësisht edhe me ambasadorin William Walker apo Bob Menzis, kur shihet publikisht se në mungesë të presionit nga SHBA dhe BE, Vuçiq nuk është i gatshëm ta nënshkruaj, jo vetëm marrëveshjen përfundimtare por as propozimin e Bashkimit Evropian! 

1...1,0931,0941,095...1,747Faqja 1,094 nga 1,747