Kreu Blog Faqe 140

Politika nuk matet me “din e iman”, por me ligj, integritet institucional dhe rezultat

0
Kur S’Ke Argument, Flet për “Din e Iman”
Kur politika zbret në nivelin e “din e imanit”, aty përfundon argumenti dhe fillon dembelia intelektuale. Sulmi i Artan Behramit ndaj Albin Kurtit nuk është kritikë politike, por moralizim primitiv për konsum partiak.
Kosova nuk ka nevojë për hoxhallarë politikë që matin kundërshtarët me “iman”, por për debat me fakte, përgjegjësi dhe argumente konkrete. E fakte për këtë qeveri ka sa të duash: abuzime me pushtetin, skandale me tenderë, kapje institucioneve, degradim ekonomik, propagandë dhe arrogancë politike. Por kur nuk ke kapacitet me i artikulu këto politikisht e juridikisht, atëherë strehohesh te “pa fe”, “pa moral” dhe “zullumqar”.
Kjo është varfëri mendimi. Është ikje nga debati real. Në një shtet laik dhe demokratik, politika nuk matet me “din e iman”, por me ligj, integritet institucional dhe rezultat.
Me e sulmu kundërshtarin si “pa fe” nuk të bën më patriot, më moral apo më të mençur. Veç tregon që ke mbetur pa argument dhe po tenton me ndez emocionet primitive të turmës.
Kur politika përdor fenë si armë për linçim publik, ajo nuk e mbron moralin — e degradon debatin publik dhe e kthen shoqërinë prapa.

Bedri Hamza dhe Sanije Hyseni, pionieri i fundit dhe lokomotiva e revolucionit

Shkruen e knon: Lirim Patrioti
(Lirim Gashi, Prizren)
____
(satirë politike në shqip dhe serbisht)
____
Kur Bedri Hamza e bartte me krenari të pafundme stafetën e shokut Tito, pampersat për mbulimin e bythës ende nuk ekzistonin, por vetëm pelenat e zakonshme prej najloni, të cilat shkaktonin plagë të tmerrshme nga depërtimi i baktereve të mutit.
Prandaj Bedri Hamzës asgjë nuk mund t’ia zvogëlojë xhelozinë ndaj Sanije Hysenit, e cila nuk ishte vagon, por lokomotivë e trenit.
Sepse ajo u takua ballë për ballë me shokun Tito dhe ia shprehu dashurinë e Bedri Hamzës pa pasur nevojë t’ia lexonte biografinë e tij, nga libri i amzës.
Kur Bedri Hamza e bartte me krenari stafetën e shokut Tito, njerëzit ende besonin se frigoriferi ishte kulmi i teknologjisë moderne, ndërsa televizioni bardh e zi i markës “Rudi Çajavec” konsiderohej luks më i madh se mendja.
Në atë kohë, pionierët marshonin me aq seriozitet, sa dukej sikur po shkonin ta çlironin Marsin nga imperializmi amerikan, ndërsa në realitet mezi e çlironin oborrin e shkollës nga lopët e lagjes.
Bedriu, i vogël si një pullë postare ideologjike, e mbante stafetën me fytyrën e një vogëlushi që besonte se historia e njerëzimit fillonte me Titon dhe përfundonte me Sekretarin e Komitetit Komunal.
Por ja ku doli Sanije Hyseni — jo si vagon, por si lokomotivë me avull revolucionar, që hynte në sallë me aq shumë vetëbesim, saqë edhe fotografia e Titos në mur dukej sikur çohej në këmbë për ta përshëndetur.
Thuhet se kur Sanija iu afrua Titos, ai nuk e pyeti: “Si quhesh, bijë?”
Veç: “A je ti ajo për shkak të së cilës pionieri Bedri Hamza po vdes nga xhelozia?”
Ndërsa Bedriu, i mbetur disa metra larg, e shikonte Sanijen me atë dhimbjen historike të një vogëlushi që sapo e kuptoi se dikush tjetër ia zuri vendin në albumin e lavdisë socialiste.
Dhe prej asaj dite, xhelozia e tij mbeti aq e madhe, sa edhe sot, sa herë e dëgjon fishkëllimën e ndonjë treni, i duket sikur historia po i kalon përsëri para hundës — me Sanijen në lokomotivë dhe me vetveten në vagonin e fundit të trenit, pranë thesit me qymyr.
Madje pleqtë tregojnë se Bedriu edhe sot, kur e sheh ndonjë fotografi të shokut Tito, instinktivisht e drejton kurrizin, e fryn gjoksin dhe pret t’ia japin ndonjë stafetë — qoftë edhe përmes postierit që sjell faturën e energjisë elektrike.
Sepse disa njerëz plaken… por pionieri brenda tyre vazhdon të jetojë dhe të marshojë.
Por tragjedia më e madhe e Bedriut nuk ishte shoku Tito.
As Sanija.
As stafetat.
Tragjedia e tij ishte se kishte mbetur emocionalisht i ngujuar në vitin 1978, si televizioni “Rudi Çajavec” që ndizet vetëm kur i bie me shuplakë anash.
Një ditë, thonë se Bedriu hyri në një kafene moderne të Mitrovicës, ku kamerieri 19-vjeçar, me flokë si furçë tualeti, e pyeti: “Çfarë dëshironi?”
Bedriu, i hutuar nga mungesa e fotografisë së Titos në mur, tha me seriozitetin e një burrështetasi socialst: “Një bozë të vogël dhe një respekt të madh për revolucionin.”
Kamerieri mendoi se kishte hyrë ndonjë pacient i arratisur nga muzeu etnografik.
Por kulmi ndodhi kur në lokal hyri edhe Sanije Hyseni, me syze të zeza, me krenarinë e lokomotivës dhe me atë vetëbesimin e grave që e kanë parë Titon live, e jo vetëm nga filmat dokumentarë.
Në atë moment Bedriut iu aktivizuan automatikisht reflekset e pionierit.
U ngrit në këmbë aq vrullshëm, sa tavolina u përmbys, boza iu derdh në pantallona dhe një pensionist pranë tij bërtiti: “Mos u frikësoni, nuk është atentat, është vetëm shpërthim i nostalgjisë jugosllave!”
Sanija iu afrua me qetësi dhe e pyeti: “Bedri, a je mirë?”
Ai u dridh si antena e televizionit nga stuhia dhe tha: “ Zonja Sanie, unë falë dashurisë për shokun Tito… ende e ruaj shaminë e pionierit.”
Sanija buzëqeshi me atë buzëqeshjen e njerëzve që e dinë se kanë hyrë në histori, ndërsa ai kishte mbetur te hyrja e stacionit të trenit.
Por katastrofa e vërtetë ndodhi kur Bedriu, për ta impresionuar Sanijen, vendosi t’ia këndonte një këngë revolucionare.
E filloi me zë të lartë: “Druže Tito, mi ti se kunemo…”
Por nga emocionet iu zu fryma, proteza iu shkëput nga goja dhe fluturoi drejt në filxhanin e një studenti që po pinte makiato.
Studenti e pa protezën brenda filxhanit dhe bërtiti: “Kjo qenka kafe me ekstra kalcium!”
Lokali shpërtheu në të qeshura.
Një grua pranë derës u ul në tokë duke qarë nga gazi, ndërsa një tjetër kërkonte ujë sepse po i merrej fryma nga të qeshurat.
Ndërkohë Bedriu, duke u përpjekur ta ruante dinjitetin revolucionar, u përkul ta merrte protezën, por pantallonat iu kapën për karrige dhe iu grisën prapa me një zhurmë aq të fortë, sa dy kalimtarë jashtë menduan se kishte plasur goma e autobusit.
Dhe aty u pa qartë dallimi historik mes Sanije Hysenit dhe Bedri Hamzës:
Sanija kishte hyrë në histori si lokomotivë.
Ndërsa Bedriu po dilte nga kafeneja duke e mbajtur prapanicën me dorë dhe protezën në xhep, si një vagon i amortizuar që mezi e arrin stacionin e fundit.
BEDRI HAMZA I SANIJA HISENI — POSLEDNJI PIONIR I LOKOMOTIVA REVOLUCIJE
Autor: Lirim Gashi
(politička satira)
Dok je Bedri Hamza s beskrajnim ponosom nosio štafetu druga Tita, pampersi za pokrivanje guzice još nisu postojali, već samo obične najlonske pelene koje su izazivale strašne rane zbog prodora bakterija iz govana.
Zato Bedriju Hamzi ništa ne može umanjiti ljubomoru prema Saniji Hiseni, koja nije bila vagon, već lokomotiva voza.
Jer ona se licem u lice srela sa drugom Titom i prenela mu ljubav Bedrija Hamze bez potrebe da čita njegovu biografiju iz matične knjige.
Dok je Bedri Hamza ponosno nosio Titovu štafetu, ljudi su još verovali da je frižider vrhunac moderne tehnologije, dok se crno-beli televizor marke „Rudi Čajavec” smatrao većim luksuzom od pameti.
U to vreme pioniri su marširali toliko ozbiljno kao da idu da oslobode Mars od američkog imperijalizma, dok su u stvarnosti jedva oslobađali školsko dvorište od komšijskih krava.
Bedri, mali kao ideološka poštanska marka, nosio je štafetu sa licem dečaka koji je verovao da istorija čovečanstva počinje sa Titom i završava se Sekretarom Opštinskog Komiteta.
Ali tada se pojavila Sanija Hiseni — ne kao vagon, već kao parna lokomotiva revolucije, koja je ulazila u salu sa toliko samopouzdanja da je čak i Titova fotografija na zidu izgledala kao da ustaje da je pozdravi.
Priča se da kada je Sanija prišla Titu, on je nije pitao: „Kako se zoveš, ćerko?”
Već: „Jesi li ti ona zbog koje pionir Bedri Hamza umire od ljubomore?”
Dok je Bedri, ostavljen nekoliko metara dalje, gledao Saniju sa istorijskim bolom deteta koje je upravo shvatilo da mu je neko drugi zauzeo mesto u albumu socijalističke slave.
I od tog dana njegova ljubomora ostala je toliko velika da mu se i danas, kad god čuje zvižduk voza, čini kao da mu istorija opet prolazi pred nosom — sa Sanijom u lokomotivi, a njim u poslednjem vagonu, pored džaka uglja.
Čak stari ljudi pričaju da Bedri i danas, kada vidi neku Titovu fotografiju, instinktivno ispravi leđa, naduje grudi i čeka da mu daju neku štafetu — makar preko poštara koji donosi račun za struju.
Jer neki ljudi ostare… ali pionir u njima nastavlja da živi i maršira.
Ali najveća Bedrijeva tragedija nije bio drug Tito.
Ni Sanija.
Ni štafete.
Njegova tragedija bila je to što je emocionalno ostao zaglavljen u 1978. godini, kao televizor „Rudi Čajavec” koji se pali samo kada ga opališ šamarom sa strane.
Jednog dana, pričaju, Bedri je ušao u moderni kafić u Mitrovici, gde ga je devetnaestogodišnji konobar, sa kosom poput četke za WC šolju, pitao: „Šta želite?”
Bedri, zbunjen odsustvom Titove slike na zidu, odgovori ozbiljnošću socijalističkog državnika: „Jednu malu bozu i veliko poštovanje za revoluciju.”
Konobar je pomislio da je pobegao neki pacijent iz etnografskog muzeja.
Ali vrhunac se dogodio kada je u lokal ušla i Sanija Hiseni, sa crnim naočarima, ponosom lokomotive i samopouzdanjem žena koje su Tita gledale uživo, a ne samo u dokumentarcima.
U tom trenutku Bedriju su se automatski aktivirali pionirski refleksi.
Skočio je na noge toliko naglo da se sto prevrnuo, boza mu se prosula po pantalonama, a jedan penzioner pored njega povikao: „Ne bojte se, nije atentat — to je samo eksplozija jugoslovenske nostalgije!”
Sanija mu je mirno prišla i pitala: „Bedri, jesi li dobro?”
On se zatresao kao televizijska antena na oluji i rekao: „Drugarice Sanija, ja zahvaljujući ljubavi prema drugu Titu… još čuvam pionirsku maramu.”
Sanija se nasmešila onim osmehom ljudi koji znaju da su ušli u istoriju, dok je on ostao na ulazu železničke stanice.
Ali prava katastrofa dogodila se kada je Bedri, da impresionira Saniju, odlučio da joj otpeva revolucionarnu pesmu.
Počeo je glasno: „Druže Tito, mi ti se kunemo…”
Ali od emocija mu je zastao dah, proteza mu je ispala iz usta i odletela pravo u šoljicu makijata jednog studenta.
Student je pogledao protezu u šolji i povikao: „Ovo je kafa sa ekstra kalcijumom!”
Kafić je eksplodirao od smeha.
Jedna žena kod vrata sela je na pod plačući od smeha, dok je druga tražila vodu jer nije mogla da dođe do daha.
U međuvremenu Bedri, pokušavajući da sačuva revolucionarno dostojanstvo, sagnuo se da uzme protezu, ali su mu se pantalone zakačile za stolicu i pocepale pozadi uz toliko jak zvuk da su dva prolaznika napolju pomislila da je pukla guma na autobusu.
I tada se jasno videla istorijska razlika između Sanije Hiseni i Bedrija Hamze:
Sanija je ušla u istoriju kao lokomotiva.
Dok je Bedri izlazio iz kafića držeći rukom zadnjicu i protezu u džepu, poput rashodovanog vagona koji jedva stiže do poslednje stanice.

Reshit Lala, regjisor: “Islami po kthehet në “parti politike turke” ndër shqiptarët, kjo nuk do të lejohet…!”

0
Reshit Lala, regjisor që jeton në Athinë të Greqisë, ka shumë vite që shkruan për portalin Drini. Pavarësisht faktit se ka a lexues që nuk pajtohen krejtesisht me pikëpamjet e tij , deri tash nuk ka asnjë që nuk pajtohet me me shumë nga pikëpamjet e tij për temat që i analizon. Për mua ka qenë befasi e madhe mënyra e thelluar se si e vlerëson regjisori Lala islamizimin e kombit për interesat e huaja, kryesisht panturke.
Kjo ishte arsyeja që e pashë të arsyeshme që ta intervistoja regjisorin Reshit Lala për librin “Shqiptarët në luftë me Islamin Global” 
____
Në portalin Drini kam botuar shumë analiza tuaja për islamizimin e kombit shqiptar, a mund të na rrëfeni se prej nga u frymëzove, që të shkruaje pandërpre për këtë rrezik të madh kombëtar? Këtë pyetje ta bëjë se nuk ka të tjerë që shkruajnë Islamit Global dhe pasojat e tij për shqiptarët ashtu qysh shkruan ti…?
____
Reshit Lala: Unë e njoh Islamin me themel. Kur në Shqipëri u shkatërruan kishat e xhamitë isha sekretar rinie në dy fshtra  të Durrësit me 750 të rinj e të reja. Shkuam bashkë me rininë të merrnim në dorëzim xhaminë për ta bërë qendër kulturore. Kur u kthyem i thashë babait tim si vepruam, si u kujdesa ta mbroja hoxhën e fshatit nga sulmet etj. Mirë ke bërë, -më tha ai, se Hasani është njeri i mirë!
Mbasi heshta pak, duke kujtuar mbylljen me sukses të asaj dite megjithë tensionet, që kishte- i thashë babait: “Mos gaboi Enver Hoxha me fenë? Jo, -më tha babai. Po populli beson-i thashë unë. Populli beson, më tha, por Enveri ka të dejtë: Kujdes- i thashë,  se fjala jote ka shumë rëndësi, se je djalë hoxhe. Unë jam vetë hoxhë-  më tha babai, por Enveri ka të drejtë, se Enveri do t’i bashkoi Shqiptarët, kurse feja i ndan. Mos ardhtë ajo kohë, më tha babai (për kohën e lirive fetare). Po sikur të vijë, i thashë unë me humor, se bota me rrota është dhe rrotullohet: “Po të vijë, -më tha ai, do të shohësh Italinë me katolikët, Grekët me orthodhoksët e Turqit me myslimanët, që do të sulen me revansh e do t’i përçajnë shqiptarët”!
Kur dorëzova Pallatin “Rinia”në Durrës, që kishte qenë xhami k/myftiu, më tha:” Skëndërbeu e kishte fajin, se ishte terrorist, vrau myslimanët e vet! Mirë ishim me turqit”! Mslimanët e vet- turqit – i thashë unë, i vrau, se i kapi duke “vjedhur” . Skëndërbeu i vrau turqit jo në vendin e tyre, por në hapsirën Shqiptare. Ai i vrau, se turqit erdhën të vrisnin shqiptarët në shtëpinë e tyre!
I mëzitur, se kisha mbetur edhe pa punë, i thashë: “Përfiton nga fakti, që nuk ka shtet, se në burg do të shkoje për këtë deklaratë antikombëtare! Skëndërbeun fyen ti, i thashë”? Kujtova atë, që më kishte thënë babai. Pa e marrë akoma xhaminë, turqit kishin filtruar tek myslimanët dhe, ju kishin thënë “të sulmonin Skëndërbeun si  terrorist”!
Kam ndjekur me kujdes ngjarjet në demokraci dhe terrorin islamik nëpërmjet xhamive, minareve e deklaratave të zëdhënsve të fesë islame apo intelektualëve të shitur si Olsi Jazexhiu, Mustafa Nano e të tjerë, që mundoheshin të gjenin argumente, duke thënë, se “Perandoria Osmane i kishte mbrojtur shqiptarët nga zhdukja”! Kisha kthyer përgjigje kësaj teze antikombëtare, duke thënë: “Le të mos i vriste Perandoria Osmane Shqiptarët në luftëra të gjata, të padrejta e të pabarabarta e, të mos i dëbonte me gjenocide e shpërngulje masive, se ne shqiptarët mbroheshim vetë”. Jam shprehur shumë herë, se popullsia shqiptare në hapsirat e tyre historike ishte më e madhe para Gjergj Kastriotit Skëndërbeut, se pas pushtimit 500 vjet turk! Vetën ky fakt mjafton për të kuptuar tragjedinë historike, që ka shkaktuar Perandoria Osmane tek Kombi Shqiptar.
 Luftuam të bindim Shqiptarët e myslimanizuar, se feja e tyre po kthehej në parti politike turke kundër Shqiptarëve. Për mua ishte  pafalëshme dhe e papranushme, që feja ialame t’i fuste shqiptarët në luftë civile të përjetëshme për heronin tonë Kombëtar Gjergj Kastriotin – Skëndërbeun. Turqit, duke menduar, se me ligjin e ndalimit të përdorimit të gjuhës i kishin bërë shqiptarët të harronin vetveten – kërkonin ta mohonin krejt të kaluarën për t’i hapur rrugën epokës së re të mashtrimit e pushtimit turk.
Ata ju thanë shqiptarëve nëpërmjet hoxhallarëve dhe agjentëve të tyre, se “Perandoria Osmane nuk kishte luftuar me shqiptarët, se ne “ishim miq me turqit, por me një terrorist si Skëndërbeu, që kishte vrarë myslimanët e vet dhe, ai na kishte prishur me Perandorinë Osmane”. Ata donin të na përcillnin mesazhin, se epoka e Perandorisë Osmane, nuk ishte epoka e skllavërisë turke për Shqiptarët, por epoka  e “mbrojtes” nga Parandoria Osmane. Të gjithë mbrojtësit e tezave turke këtu e kishin qëllimin.
Profesor Savash Veliu, thoshte: “Pushtimi gjatë nuk quhet pushtim”! Duket ky injorant nga Librazhdi, siç thuhej, ishte nga të shiturit tek Turqia për të shembur nga kujtesa e shqiptarëve murin prej betoni, që na ndante me Turqinë. Ky mur ishte Skëndërbeu dhe, prandaj luftonin ta rrëzonin. Skëndërbeu i pengonte të mashtronin shqiptarët e mbas 90-tës, se luftërat historike të Skëndërbeut ishin bërë legjendë dhe kishin pushtuar Europën.
 Nga ana tjetër Erdogani ka deklaruar në Kosovë, se “Kosova është turke” dhe, këtë deklaratë askush nuk  e kundërshtoi! Në dekadat që do të vijnë e, në një moment kritik, kur të diskutohet problemi i Kosovës, turqit do të thonë: “Ne e kemi çliruar Kosovën në vitin 1389. Kosova është e  jona! E ka deklaruar ish Presidenti Erdogan në fillimin e shkeullit të 21 dhe, akush nga shqiptarët nuk e kundërshtoi, përse bëni zhurmë ju shqiptarët e vitit 2050 apo të vitit 2100”?
 Por jo vetëm kaq: Ish ministri i Jashtëm Turk Ahmet Davutoglu ka thënë, se ne “shqiptarët jemi mbetje Osmane”, apo filozofi dhe poeti turk-osmanli, në bazë të poezisë së të cilit është shkruar hymni i Turqisë, Mehmet Erosy me origjinë shqiptare, që ka thënë : “Shqiptarët janë turqë, se kush është mysliman është turk”!
 Lexova drejtë prapaskenat turke , bashkë me deklaratat fashiste të Erdoganit, se ”do të krijonte perandorinë e re Turke në trojet e ish Perandorisë Osmane”! Deklarata fashiste e Erdoganit ishte një paralajmërim tragjik, që ju thoshte Shqiptarëve, Ballkanit dhe Europës Juglindore, se Erdogani paralajmëronte një traegjedi të re. Ai paralajmëronte ta rikthente përsëri Europën Juglindore në një varrezë gjigane si në kohën e ish Perandorisë Osmane.
 Si intelektual ndjeva përgjegjësinë historike për të marrë pjesë në këtë luftë të madhe e të thellë kundër turqizimit të shqiptarëve nëpërmjet fesë islame. Ja përse u ngrita me forcë dhe denoncova strategjinë e re turke të pushtimit shpirtëror të shqiptarëve nëpërmjet fesë islame, për ti paraprirë një pushtimi ushtarak në një moment të prështatshëm. Historia e ka vërtetuar qëndrimin tim dhe të shumë Shqiptarëve të tjerë patriotë, si edhe juve, që keni dhënë një kontribut shumë të madh në luftën kundër ekstremit Islam.
Atë që shohim, sot Maqedoninë e veriut ka 70 961 turqë, që përbëjnë edhe 3,86 % të popullsisë së Maqedonisë së Veriut – me të drejtën e pjesmarrjes në shtetformimim, me kushtetutë. Kanë ardhur gjithashtu edhe 16 589 turqëve nga Turqia. Kjo ndodh edhe në Kosovë. 19 419 turqë, që përbëjnë 1.22 % të popullsisë së Kosovës. Në Shqipëri ka rreth 2000 turqë të regjistruar. Kjo gjendje i ka hapur rrugën krijimit të republikave turke në Maqedoninë e Veriut, Kosovë e në Shqipëri. Turqizimi i shqiptarëve dhe krijimi i republikave turke në hapsirën Shqiptare, janë portat e hapur për pushtimin ushtarak të territoreve Shqiptare.
    Në vitet 60 Hrushovi i kërkoi Enver Hoxhës ta zbrazte qytetin e Vlorës nga civilët, me qëllim që të vendoseshin ushtarakët e bazës Ushtarake të Traktati të Varshavës në Pashalimanin e Vlorës: Enver Hoxha nuk e pranoi këtë kërkesë të rrezikëshme të Hrushovit. Po ta kishte pranuar Qyteti i Vlorës, i zbrazur nga shqiptarët dhe i mbushur me familjet e oficerëve të Traktatit të Varshavës (nënkupto famjljet e oficerëve rusë)-sot qyteti i Vlorës do të kishte afër 150 000 rusë. Ky fakt do të krijonte preçedentin e rrezikshëm e historik për ndërhyrjen ushtarake për mbrojtjen e pakicës ruse në Vlorë. Po të kishte ndodhur kjo- Vlora sot do të ishte territor rus.
      Kështu do të ndodhi edhe me territore të Maqedonisë së Veriut apo të Kosovës. Prandaj i ka mbjellë Turqia turqit në Maqedoninë e Veriut , në Kosovë dhe Shqipëri! Krijimi i minoriteteve turke e greke përbën rrezik serioz për pushtimin e Maqedonisë së Veriut, Kosovës e të Shqipërisë dhe, këtë shqiptarët e myslimanizuar duhet ta dinë!
___
Një periudhë jo aq të shkurtër Shqipëria ishte shpallur vend ateist, që i kishte ndaluar religjionet, sidomos me frymëzimin e Revolucionit Kulturor Kinez të vitit 1967. Ky mësim i huaj për një komb tjetër e me histori krejt tjetër pati ndikuar që kishat (edhe xhamitë) të ndaloheshin , të shkatërroheshin, t’u vihet dinamiti si asaj ku mendohet që është kurorëzuar Gjergj Kastrioti në vaun e Dejës?!
___
Reshit Lala: Këtu bëhet një gabim, që vjen nga mosnjohja e problemit të fesë në Shqipëri. Prishja e Kishave dhe xhamiva nuk ka lidhje me “revolucionin kinez” e, as me ndërhyrje tjetër nga jashtë. Prishja  e Kishave dhe xhamive është produkt i përzjerjes së klerit fetar shqiptar në veprimtari agjenturore antishqiptare. Pra feja kishte shkelur statutin e saj- kishte shkelur kushtetutën e Shqipërisë së asaj kohe dhe, prandaj u dënua!
Çfar ka ndodhur në Shqipëri në vitin 1966 me fenë? Së pari dua të jap një intervistë timen për tv Francez nga vitet 1976. Rregjisori Francez në kalim e sipër më bëri dy pyetje, që po i paraqes siç m’i bëri. E para: “Nëqoftëse disa të rinj do të shkonin në varreza e të ndiznin qeri për të vdekurit- a përbën kjo krim për shtetin Shqiptar? Përgjigja: “Nuk përbën asnjë krim, por do të talleshin njerëzit me ta, se është një fenomen , që i ka kaluar koha”. E dyta: “Ju e keni ndaluar me kushtetutë lirinë fetare”-tha ai! Përgjigja:  “Feja kishte pushuar së egzistuari, kur ka dalë ligji. Ligji ka saksionuar një të vërtetë, që kishte ndodhur në Shqipëri më shumë se dhjet vjet më parë”.
Me temën e fesë është spekulluar nga politika dhe medjat shqiptare në vitet e demokracisë. Kjo është bërë për të nxirë epokën e diktaturës nga reaksioni shqiptar, që është përgjegjës për bandat terroriste, që dërgoheshin në Shqipëri. Reaksioni Shqiptar akuzon Enver Hoxhën, që i ka kapur dhe, disa i ka dënuar me vdekje dhe, nuk merren me bazën terroriste në Amerikë, që niste këto banda terroriste.
      Çfar ka ndodhur vërtetë me fenë në vitin 1966? Ja çfar ka deklaruar në një bisedë ish Komandanti i Divizionit të Mbrojtjes së Popullit Piro Kolo para marinarëve të shkollës së Instruksionit të marinës në Pasha Liman të Vlorës në vitin 1968: “Shqipëria nga viti 1945- deri në vitin  1955 ka bërë pastrimin e veriut të Shqipërisë së nga bandat terrosiste, që hynin në Veri, digjnin fshatra, vritnin njerëz, bënin terror politik dhe largoheshin. Të qarkullojnë bandat terroriste të diversantëve për 10 vjet në veriun e Shqipërisë nuk ishte gjendje e zakonshme. Ata kanë vrarë shumë njerëz dhe, shumë dëshmitarë thonë, se numëri i të vrarëve i kalon viktimave të  diktaturës për 40 vjet, por diktatura nuk i ka deklaruar për të mos krijuar panik.
       Bandat kanë vrarë edhe mësues : E përse? Përgjigja: Se donin të rrëzonin pushtetin politik në Shqipëri. Pyetja: Që të rrëzonin pushtetin demokratik bandat terroriste të reaksionit, që vinin nga jashtë vendit duhet të vrisnin edhe mësuesit? Bardhok Biba përse u vra? Ai u vra për të çuar në fshatrat e prapambetura, jo dritën e Partisë, siç thoshte propoganda e atëherëshm shtetërore , por dijet e shkollës, kulturën e Tiranës, Durrësit, Korçës e të të gjithë Shqipërisë. Shkolla donte të hapte Bardhok Biba, që të mësonin shkrim e këndim fëmijët e malësorëve dhe të mos mbeteshin analfabetë! Hapjen e shkollave luftoi reaksioni Shqiptar me bandat, që dërgonte në Shqipëri nga viti 1945-1955.
         Shqiptarët duhet të dinë , se diktatura u ndesh me një prapambetje historike, sidomos në fshatrat e veriut të Shqipërisë. Komisionet e dërguara nga Tirana kanë gjetur në veri edhe mbas viteve 1965 familje malësore, që flinin me një gurë apo trung nën kokë, në vendin e jastëkut.  Bardhok Biba u dërgua për hapjen e shkollave në Mirditë, kur feja dhe reaksoni shqiptar thonin: “Nuk na duhen shkolla se i bëjnë fëmijët budallenj”!
      Le të kthehemi tek feja. Mbas pastrimit të veriut të Shqipërisë nga bandat terroriste shteti shqiptar mbylli kufijtë. Për një kohë ra qetësi, por rifilluan sabotimet. Atëhere sigurimi i shtetit njoftoi, se agjentët hynin e dilnin lirisht në Shqipëri me petkun e fesë. Detyrën e veprimtarisë agjenturore e sabotazhit e kishte marrë në dorë kleri fetar. Kjo është arësyeja që shteti shqiptar nxiti revlolucionin e rinisë kundër fesë.
        Ka interes, që lexuesi Shqiptar të njihet edhe me proçedurën e arrestimit të kryetarit të Kishës Katolike Shqiptare, Patër Anton Harapi. Komandanti i Divizionit të Mbrojtjes së Popullit Piro Kolo tegon: “Rrethuam një fshat në malësinë e Mirditës, ku kishim informacion, që fshihej. Mblodhëm të gjithë fshatin, por asnjeri nuk tregonte ku fshihej. Pamë një dritë që, fikej e ndizej tek një shtëpi majë kodrës. E rrethuam shtëpinë, por nuk e gjetëm. Poshtë lopës së shtëpisë, në ahur gjetëm një qepen. E hapën dhe pamë se ishte një tunel, që të nxirrte në mal.
      Kaluam përmes tunelit në malin përballë. E kapëm atje Patër Anton Harpin! Në momentin, që e kapën filluan këmbanat dhe, kanë vazhduar pa pushim- tha ai- për 48 orë rresht. E vendosëm në Shkodër në një barake 200 metra larg komandës së divizionit me një roje me automatik. Vinin shkodranët me mijëra, gratë dhe vajzat me fytyra çjerra  me gjak, që qanin. U thonim, se nuk e kemi kapur, por nuk bindeshin. I lamë të kontrollonin repartin, por nuk e gjetën.
      Morëm porosi nga Tirana: Ta çonim të gjallë, që të dilte në gjyq. Arritëm ta çonim gjallë dhe doli në gjyq. Anton Harapi deklaroi, se ishte agjenturë e Inteligjent Servisit, UDB-së, e të tjera….Kryetari i gjykatës i tha: Mos të kanë bërë presion dhe e thua këtë? Patër Anton Harapi u përgjegj para kamerave. “Jo! Jam agjenturë. Ka dokumenta me firmën time (dhe televizori paraqiste kontratat agjenturore, që kishte fimosur Patër Anton Harapi).
      Kur themi: Ka vrarë diktatura duhet të pyesim: Kë ka vrarë dhe përse i ka vrarë?  Pyetja që bëhet është: Ç’puna kishte feja me politikën dhe veprimtarinë agjenturore kundër shtetit shqiptar? Që kleri ka bërë veprimtari kundër shtetit shqiptar dihet, se e kanë deklaruar vetë priftërinjtë, mbas demokracisë. Janë vetë ata, që kanë  deklaruar përgatitjen e grushteve të shtetit!
     Le të shohim sot fenë Islame: Sa herë ajo e ka shkelur Kushtetutën e Shqipërisë e të Kosovës apo Maqedonisë së Veriut? Në cilën kushtetutë është shkruar, që hoxhallarët të flasin e të kryejnë vepra penale kundër vendit të tyre? Përse feja islame është kthyer  në parti Politike turke? Përse Hoxhallarët predikojnë tezat e filozofit turk Mehmet Erosy, se : ”Shqiptarët janë turqë, se kush është mysliman , është turk”? Çpunë ka Feja Islame dhe kleri islam me Gjergj Kastriotin, që e quan terrorist”, apo me Flamrin Kombëtar, që e quan leckë? Gjergj Kastrioti është hero kombëtar i shqiptarëve dhe, sulmi kundër tij është shkelje e kushtetutës! Feja islame akuzohet se është mbështetëse e politikave turke për ti futur Shqiptarët në luftë civile 35 vjeçare për Gjergj Kastriotin!
Por ti, Reshit Lala, një artist, regjisor me suksese në fushën e rregjisurës në Pallatin e Kulturës “Rinia “në Durrës , me postimet jep përshtypjen e një Enveristi:  ishe “enverist”, apo? Të pyes se shpjegimet tuaja janë mjaft liberale dhe aq sa kam mundur të vërej e analizoj për atë që e thua, mjaft të argumentuara e të mbështetura në fakte?
Reshit Lala:  Unë kam shkruar për Enver Hoxhën ato, që do të shkruaj historia nesër, kur ajo ta analizojë këtë figurë pa mëri dhe hakmarrje! Historia do të jetë e drejtë dhe  e paanëshme dhe, do t’i japi sejcilit atë, që i takon! Unë, që nuk do ta jetoj atë kohë e jap që tani mendimin tim për Enver Hoxhën! E kam takuar në vitin 1973, mbas infarktit të rëndë, kur bënte shetitjen e mbrëmjes rreth ndërtesë së Institutit të Lartë të Arteve. Ndaloi dhe bisedoi me ne- ai në trotuar në rrugën drejtë bllokut dhe, ne nga brenda oborrit mbas një porte të vjetër hekuri të ndyshkur.
      Ishte i kërrusur e mezi qëndronte. Mbas bisedës ai u mundua të drejtohej me vështirësi dhe tha:” Tani po iki, se nuk më le ky (për mjekun Petrit Gaçe, që e shoqëronte), të rrojë partia tha, duke ngritur pak dorën. Ndodhesha me fytyrë jo më larg se një metër dhe i thashë butë: “Të rroni ju shoku Enver, se po të rroni ju, rron partia, rrojmë të gjithë ne”. Do të rroj- tha  edhe ai butë, duke më parë në sy. Edhe unë do rroj, edhe partia do rrojë dhe, me vështirësi u mundua të drejtonte trupin e të ngrinte zërin, duke thënë: “Të gjithë do të rrojmë”! Të gjithë do të rrojmë, ju përgjigjëm ne butë nga brenda portës me një ndjenë dashurije e dhimbjeje! Duke u larguar ndjeva një boshllëk të madh, ndjeva dhimbje, jo për Enverin, por për Shqipërinë.
Nga viti 1975 , sipas deklaratës së nuses së djalit të tij (Liljanës së Sokolit)- E.H. e kishte vizituar një mjek jasht bllokut dhe kishte thënë, se “nuk kishte asgjë serioze me zemrën”. Për mjekun nuk u fol kurrë , as kush ishte dhe, as si përfundoi. Duket, siç kanë treguar ngjarjet grupi armiqësor e mbante të gjallë e të pavarrosur Enver Hoxhën, që t‘i vriste të gjithë dhe, t’ja ngarkonte atij krimet. Grupi armiqësor i Mehmet Shehut, Ramiz Alisë e Nexhmije Hoxhës, pasi vranë edhe Mehmet Shehun  e Kadria Hzbiun, e vranë edhe Enver Hoxhën në 11 Prill 1985.
     Kur më ka pyetur një analist, miku im: “Përse ti, një artist mborn Enver Hoxhën, që koha dhe historia  nuk e do”, – i jam  përgjegjur: “Historinë dhe kohën e kanë mashtruar”! Unë, si një nga dëshmitarët e ngjarjeve ndjej detyrim historik të shkruaj të vërtetën. Unë e kam mbrojtur figurën e Enver Hoxhës, se kam bindjen e plotë, se ajo është figura më e madhe historike, që ka nxjerrë kombi Shqiptar gjatë gjithë  historisë. Ai analizoi strategjitë e gabuara të mbijetesë së shqiptarëve gjatë historisë, që i kishin çuar ata në pakicë e drejtë zhdukjes dhe, hartoi strategjinë e re të mbijetesës së shqiptarëve në shekujt që vijnë. Ai e hoqi me forcë Shqipërinë dhe çështjen Shqiptare nga Lindja dhe, e vendosi përfundimisht në Perendim, se Perendimi kishte edhe interesa, por edhe forcë t’i mbronte këto interesa në Ballkan”!
     Kush ishte EnverHoxha?! Ai udhëhoqi luftën nacionalçlirimtare dhe e fitoi këtë luftë edhe kundër Gjermanëve, por edhe kundër Ballit Kombëtar e Legalitetit, që luftonin kundër partizanëve, siç ka deklaruar përfaqësuesi i Cias Amerikane në Shqipëri në kohën  e luftës nacionalçlirimtare. Ai pyeti krerët e Balli Kombëtar e Legalitatit dhe ju tha: ”Përse luftoni kundër partizanëve dhe, jo kundër Gjermanëve” – ata ju përgjejgën. “Kundër gjermanëve Lufton Stalini. Ne luftojmë kundër partizanëve , që t’u marrim pushtetin mbas luftës”.
     Mbas çlirimit kolaboracionistë, që u dënuan në të gjithë Europën, por jo në Shqipëri, vazhduan luftën kundër vendit të tyre me sabotime në të gjitha fushat. Enver Hoxha rindërtoi nga e para Shqipërinë e malarjes dhe të analfabetizmit, thau këneta e moçale, dhe ngriti një sistem të ri shkollash, që nga kopshtet e deri tek Universitetet Politeknike. Ai dërgoi ujë e drite në skajet më të largëta të vendit dhe ndërtoi fabrika e hidrocentrale- kur demokracia jo vetëm,  që  nuk ndërtoi asgjë, por shkatërroi mbi 500 Fabrika, Uzina e Kombinate  të diktaturës. Duhej të urdhëronte NATO, që riviheshin në punë uzinat ushtarake të diktaturës, që reaksioni shqiptar i quajti të vjetra, por që dolën se ishin moderne e Suedeze.
     Enver Hoxha është etiketuar nga reaksioni Shqiptar si “diktatori” më i madh i Lindjes, me dhjetra mijëra viktima. Për hirë të së vërtetës duhet të themi se viktimat (me faj, apo pa faj) të diktaturës ishin gjithsejt 4000 veta, të deklaruar nga Sali Berisha në të gjitha fjalimet e tij në vitin 1992. Numëri i këtyre viktimave është i barabartë me numërin e viktimave që  vrau Sali Berisha vetëm në luftën civile të vitit 1997. Natyrisht ka patur edhe burgje me të dënuar ordinjerë dhe politikë, si në ç’do vend të Lindjes, por viktimat e diktaturës nuk ishin 250 000, sa 10 % të popullsisë, si deklaronte një prift- pasardhës i Atë Zef Pëllumbit! Këtë e thonë, sikur ne nuk jetonim në Shqipëri! Paraqitet Enver Hoxha si diktatori më i madh i Lindjes, por studimet ndërkombëtare thonë ndryshe.
     Diktatori më i madh i botës ishte Mao Ce Duni me 73 000 000, Hitleri me 19 000 000, Stalini në lindje me 23 000  000, Çaushesku me 500 000, Tito me 72 000, dhe Pinioçeti mbyll listën me 3000 viktima. Emri i Enver Hoxhës nuk përmendet, që do të thotë, se kishte më pak se 3000. Sidoqoftë opinioni Shqiptar, i mashtruar nga propaganda antishqiptare e 35 vjetëve të fundit duhet të dijë, se Ever Hoxhës nuk guxoi t’i kërkonte kush tokë e detë! Ai e armatosi Shqipërinë deri në dhëmbë dhe, e përgatiti për ndërhyrje ushtarake për çlirimin e Kosovës. Këtë ndërhyrje e ndaloi Amerika (mendim im) duke i thënë: “Po të ndërhyjë Shqipëria do të gjejë Rusinë në ish-Jugosllavi. Do ndërhynte NATO dhe, Kosova do të krijonte UÇK-në, kurse Shqipëria do e armatoste”- siç ndodhi. Për qëndrimin e tij kundër Lindjes Enver Hoxha u eleminua me të gjithë udhëheqjen Shqiptare nga agjentura serbo-ruse. Unë e kam mbrojtur Enver Hoxhën, sepse ai mbrojti Shqipërinë dhe, askush nuk guxoi t’i kërkonte tokë e  detë. Koha e demokracisë shiti tok e detë. Varrezate ushtarëve pushtes grekë janë porta të hapura të pushtimit të Shqipërisë së Jugut, kurse shqiptarët e turqizuar në Maqedoni, Kosovë e Shqipëri janë, portat e tjera të hapura për pushtimin e trojeve shqiptare nga Turqia. Politika shqiptare ka 35 vjet që shkatërron, vjedh e shet vendin, duke thënë “Enver Hoxha e ka fajin”!
____
Në Durrës ke punuar mbi 20 vite, ku ke lozur rolin kryesor në rritjen sasiore e cilësore të nivelit të lëvizjes amatore të Durrësit. Ke vënë me dhjetra shfaqje me grupin artistik të pallatit “Rinia” të “Anketës Muzikore”, me të cilin ke marrë edhe çmime kombëtare! Ke krijuar edhe grupin e teatrit të të rinjëve të Pallatit Rinia “Durrës” me dramën tuaj “Një trëndafil, një këngë”, si dhe dramën e Dritëro Agollit “Mosha e Bardhë”, e cila, megjithëse u pezullua për “arësye ideore” është vlerësuar nga Kujtim Spahivolgi dhe regjisorët e teatrit të Durrësit, Haxhi Rama e Vangjel Heba si “Perlë”! Ke punuar në një objekt që kishte qenë xhami dhe e kishin shndërruar në një teatër, “që ishte më i bukur në Ballkan!”. Pse u detyrove të emigroje në Athinë, kryeqytetin e Greqisë ku jeton edhe tash…? Objekti ku ke punuar mirret pas ardhjes së demokracisë nga “myslimanët”, apo?
____
Reshit Lala: Rregjisorët e mëdhenj Kujtim Spahivogli e Mihallaq Luarasi, për suksese në Olimpiadën teatrale të Tiranës në  vitin 1972, me miratimin e Rita Markos, (anëtar i Byrosë Politike e president i BPSH -së) më kishin vendosur regjisor në Televizionin Shqiptar, që në vitin e dytë të Artit Dramatik. Kisha vënë me sukses dramën “Një vajzë kërkon Përgjigje” të autorëve Razi Ibrahimi e Mihallaq Luarasi, e cila ishte hequr për “gabime ideore” në 23 grupe teatrore të Tiranës.
Në vitin 1973 në mbledhjen e  përgjithëshme të Institutit të lartë të Arteve në Tiranë mbrojta artistin e madh, rregjisorin e pedagogun e mjeshtërisë së aktorit, Artistin e Popullit e Nderin e Kombit- Kujtim Spahivpoglin, duke kundërshtuar sekretarin e Partisë së Aparatit të KQ të PPSH-së, e duke thënë: “Partia ka gabuar rëndë për dënimin e Kujtim Spahivoglit”. Për këtë më dënuan dhe më dërguan në Durrës me një karakteristikë të zezë. Atje si fitues i shumë çmimeve me grupet teatrore të Durrësit më emëruan regjisor të pallatit “Rinia Durrës nga viti 1976 deri në vitin 1993, kur ai u mbyll dhe u rikthye përsëri xhami, siç kishte qenë.
        Si rregjiisor kam vënë me dhjetra shfaqe të Anketave Muzikore (Variete) me grupin artistik të Pallatit “Rinia “ Durrës si dhe me grupet teatrore. Për t’u përmendur është Drama “Familja e Peshkatarit” me shkollën e mesme Industriale në Durrës, e cila mori çmimin e dytë në shkollat e mesme të rrethit të Durrësit dhe dramën “Doktorin pacient” të Rrushdi Pulahës  me grupin e teatrit të spitalit të Durrësit, fitues i flamurit dhe i nderuar nga presidiumi i Kuvendit të Shqipërisë me urdhërin “Naim Frashëri të klasit të pare”. Mund të përmendet Drama “Mosha e Bardhë e Dritëro Agollit, e vlerësuar si “Perlë” nga Kujtim Spahivogli e Haxhi Rama e Vangjel Heba, e cila u pezullua nga diktatura.
        Kam mbrojtur artistët durrsakë nga goditjet e diktaturës. Në librim tim “Unë dhe diktatura” të botuar në vitin 2017 thuhet: “Artsitët durrsakë duhe t’ja dinë për nder regjisorit Reshit Lala, që i ka mbrojtur, po ata duhet të ja dinë për nder edhe Muho Asllanit, (në atë kohë Anëtar i Byrosë Politike e Sektretar i Pare i Partisë së Durrësit) , i cili i ka pranuar zgjidhjet e rregjisorit Reshit Lala në mbrojtje të artistëve Durrsakë.
        Megjithë këtë forcat demokratike e filluan luftën kundër diktaturës, duke sulmuar shokun e tyre, që i kishte shpëtuar nga dënimi në diktaturë. Kryetari i PD së Durrësit, V. Ll., që unë, e kisha shpëtuar nga burgu për shkelje flagrante të rregullave në Kongresin e Bashkimit të Grave në Durrës 1983, duke fallsifikuar dokumente sekrete shtetërore me rëndësi të veçantë, do shprehej, “ Nuk vendosim ne në punë, drejtor të Kinemave të Durrësit një komunist “! Pikërishht ato pak vite,  që unë isha komunist, mbrojta bashkëpuntorët e mij dhe, mes tyre V.Ll.
___
Në Shqipëri ekziston një islamizëm i theksuar, madje kryeislamisti Abdi Baleta ishte nga Tirana…, i cili as me librat e shumët e as me Ringjalljen e tij “nuk arriti t’ia ndryshonte mendjen popullit” që ta bënte Myslimanë. Sipas statistikave “myslimanët” po pakësohen gjithnjë e më shumë në Shqipëri. Eshtë kjo çështje e vetëdijes dhe ndërgjegjësimit më të lartë të njerëzve të atyshëm apo?
___
Mendoj, se kjo ka të bëjë me ndikimin e periudhës së mbas çlirimit deri në vitin 1966, kur shqiparët nuk kishin kisha e xhami. Në Shqipëri u promovua ateizmi dhe njerëzit në viitin 1966 e dënuan fenë, se askush nuk mud të pranonte, që feja të përzjehej me politikën dhe veprimtarinë agjenturore kundër shtetit shqiptar. Kryetari i komitetit mysliman Sabri Koçi ishte dënuar si njeri që kishte përdhunuar fëmijë. Policia gjeti para të fshehura në tubin e sobës, kur e arrestuan.
     Por nuk janë vetëm këto. Meqë sistemi socialist nuk fliste për fenë deri në në vitin 1966, kur u ndalua feja dhe u shkatërruan kishat e xhamitë, feja kishte pushuar së egzistuari. Kam parë tek dera e  xhamisë së  Durrësit, (që në 1968 u bë Pallati Rinia”) vetëm tre-katër palë këpucë, me të cilat loznin kalamajtë e lagjes. Pra meqë mediat, që nga çlirimi 1944 e deri në 1966 nuk flisnin për fenë dhe, e kishin lënë në harresë, si sistem ateist- njerëzit kishin ndaluar t’i frekuentonin kishat e xhamitë.
Besimtarët e Kishës katolike në Rrashbull të Durrësit dëshmonin një ngjarje nteresante. Dikur kishte rënë një meteor në Golem të Durrësit, që ishte rreth 7 km larg Kishës. Menjëherë kishte shkuar atje Prifti i Kishës Katolike të Rrashbullit dhe kishte deklaruar: “ Ky është guri i shenjtë i kishës, që e ka sjellë zoti. Zoti do ta  sjellë vet tek kisha”. Prifti ishte  nisur me besimtarët drejtë Kishës, duke e lënë gurin në vendin e vet, aty ku kishte rënë. Njerëzit e priftit me qerre e kishin marrë gurin dhe, nga rrugë tjetër me shpejtësi e kishin dërguar tek kisha e Shënavlashit, para se atje të arrinte Prifti me besimtarët. Kur arriti prifit me besimtarët e gjetën gurin në oborrin e kishës dhe, prifti ju tha besimtarëve: “Jua thashë: Vetë Zoti do ta sjelli tek kisha”.
       Edhe kjo histori, si shumë të tjera dëshmonin për mashtrimet, që ju bëheshin njerëzve nga kleri. Të githa këto krijuan nga viti 1966 e deri në vitin 1993 një qëndrim ateist të shqiptarëve, të cilët  shihnin fenë në distancë e me qëndrim kritik. Por nuk është vetëm kjo! Mbas 90-ës besimtarët e të gjitha feve, kanë parë revanshin e tyre dhe, kanë bërë dallimin mes fesë së vërtetë dhe interesave të klerit. Natyrisht ka bërë punën e vet edhe kontribti i intelektualëve shqiptarë, që i kanë bindur shqiptarët, se pas feve në Shqipëri fshihen interest e shteteve të tjera, sidomos të Turqisë, Serbisë e Greqisë.
       Hoxhalllarët flitnin kundër Gjegj Kastriotit “Skëndrbeut”, duke i futur shqiptarët në luftë civile për këtë dhe, këtë nuk mund ta pranonin shqiptarët! Më kujtohen vitet e para , kur muslimanët hynin në mënyrë masive e demostrative në sheshe e bulevarde për tu falur. Disa miq më kërkuan të shprehesha si regjisor për këtë fenomen , që ata i shqetësonte. U shpreha, se “Shteti Shqiptar, për të nderuar heronjtë e dëshmorët e Kombit, që  kishin rënë gjatë të gjithë historisë, kishte vendosur që Bulvardit kryesor, nga qendra e deri tek Universiteti i Tiranës ti vinte emrin “Bulevardi i Dëshmorëve të Kombit”. Në qendrën e Tiranës bulevardi i dëshmorëve përfundon me sheshin “Skëndërbej”. Këtë shesh bashkë me përmendoren e Skëndërbeut shteti Shqiptar jua ka kushtuar betejave legjendare të Shqiptarëve nën udhëheqen e Skëndërbeut, që mundën për 25 vjet rresht Perandorinë Osmane në betejat historike. Luftëtarët dhe heronjtë e dëshmorët e këtyre betejave historike, që u bënë legjenda e pushtuan Europën, nderohen në këtë shesh historik- në “Sheshin Skëndërbej”! Në këtë shesh gjithashtu ndodhen e nderohen edhe të gjitha shpirtërat e shqiptarëve të besimit Kristian, që u vranë, se nuk pranuan të ndërroni fenë e tyre nga Kristiane në myslimane. Në këtë kuptim nuk ka arësye, që përfaqësuesit e një feje, që ju është imponuar me dhunë Shqiptarëve dhe, që është bashkëpunëtore e Turqisë në vrasjen e shqiptarëve, të shkojnë dhe të kryejnë rite fetare në sheshin e dëshmorëve të Kombit dhe dëshmorëve të fesë Kristiane “Gjergj Kastrioti”! Vrasësit nuk duhet të shkojnë e të takohen me viktimat e tyre!
 
____
Shpesh në analizat tuaja e theksoni se “islami ndër shqiptarët është shndërruar në çështje turke”, që realisht kështu është. Shembulli i pjesëmarrjes së para disa viteve të Rexhep Taip Erdoganit, presidentit aktual të Turqisë, Ali Eshbar-it, kryetar i Diyanaetit, etj, në promovimin e meremetimit të Xhamisë së Namazgjasë në Tiranë, që u financua e tëra nga kjo organizatë religjioze – turke për për përhapjen e islamit në botë, si dhe fjalimi i kryetarit të Diyanetit, Eshbarit, ku i madhnoj ushtarët osmanë “që e sollën islamin në këto hapësira”, flet se qëndresa e Gjergj Kastriotit e bashkëluftëtarëve të tij si dhe të gjithë atyre që udhëhoqën e qëndruan në luftërat antiosmane, ishte e kot…? Si të shpjegohet kjo?
____
 Reshit Lala: Unë  e kam shprehur qartë mendimi tim për pasojat tragjike, që do të ketë xhamija e Namasgjasë në Tiranë dhe xhamija në Prishtinë apo Shkup.” Ato do të mbeten si mollë sherri historike për shqiptarët si Xhamija AL Aksa në Jeruzalem”! Unë dua të theksoj, se ndërtimi i mijëra xhamive në një numër kaq të madh dëshmon , se ato u ndërtuan me dhunë dhe për interesa politike turke. Ndërtuesit e tyre paguan rushfete tek qeveritë shqiptare dhe ju imponuan opinionit shqiptar, që ishte kundër ndërtimit të tyre. Këto xhami për ditë ju bëjnë terror Shqiptarëve me anën e altoporlantëve të fuqishëm në majën e minareve!  Besimtarët myslimanë futen masivisht në sheshin ”Gjergj Kastrioti” për të demostuar forcë. Mesazhi i qeverisë turke mes Islamit e xhamive është i qartë: “Ne e kemi paguar qeveritë shqiptare dhe mediat dhe, nuk pyesim për shqiptarët”! Këtë  thotë edhe Naim Tërnava në Kosovë, kur shprehet : ”Ne do të ndërtojmë 1000 xhami në Kosovë! Ata që nuk durojnë, le të shkojnë në Serbi”! Kjo deklaratë e thotë qartë, se Naim Tërnava flet si k/ministër i Kosovës- ose më saktë, si vasal e zëdhënës i Perandorisë së Re Turke, që do të krijojë Erdogani. Ai me dhunë e, pa marrë prasyshë kundërshimn e shqiptaëve ndërton xhamija kundër shqiptarëve. Kjo është dhuna e fesë islame – për ata që thonë, se “feja islam është fe e paqes”! Një fe e paqes nuk imponohet me dhunë!
____
Gjergj Kastrioti me ushtarët e tij kishte vrarë “edhe myslimanë” të Perandorisë Osmane – kalifatiste,  këto janë kritika islamike që edhe sot e kësaj dite përdoren nga ata që kritikët e islamit i quajnë “islamofobë”…?
____
Reshit Lala: Unë i pyes turqit dhe Shqiptarët e myslimanizuar: Kush janë myslimanët turqë, që vrau Skëndërbeu? Skëndërbeu nuk ka shkuar në Turqi t’i vrasi myslimanët turqë! Myslimanët turqë, që  vrau Skëndërbeu nuk ishin myslimanë, por ishin kriminelë të një ushtrie  fashiste turke, ishin banditë turqë, që erdhën në hapsirën Shqiptare dhe masakruan Shqiptarët në Shtëpinë e tyre. Mos vallë Muhamedi ka thënë: Duhet të shkojmë të vrasim popuj të tjerë, që të pushtojmë vendet e tyre? Ç’deshën turqit në hapsirën shqiptare? Turqit erdhën në mesdhe nga Mongolia dhe, në hapsirën ku jetojnë , kanë shfarosur popuj e kombësi,  si Kurdët, Armenët e të tjerë.
       Pushtimi i trojeve Shqiptare nga Perandoria Osmane dëshmon, se Perandoria Osmane ishte shtet fashist, që e ktheu Europën Juglindore në një varrezë gjigande. Ajo përdori fenë islame për shfarosjen e Shqiptarëve. Ajo me Serbinë i bëri Shqiptarët myslimanë me dhunë,  për t’i dëbuar nga trojet e veta historike si turqë. Feja Islame me urdhërin e Turqisë i ka futur Shqiptarët në luftë civle për Skëndërbeun. Ata , që thonë ka Islamofobi duhe ti japin përgjigje pyetjes: Si është e mundur që feja islame i ka futur Shqiptarët në luftë civile të përjetëshme për Gjergj Kastriotitn Skëndërbeun? Kemi 35 vjet, që shqiptarët, të ndarë në dy grupe të mëdhenj janë vënë përballë njeri tjetrit në luftë civle për Skëndërbeun, sepse njera palë e quan Hero Kombëtar, siç është, kurse tjetra pale e quan “terrorist”, se kështu don Turqia. Kush janë këta muslimanë turqë? Ç’deshën ata në Shqipëri?
      Myslimanët e quajnë fenë e tyre paqësore, po përse feja islame u bë mashë e Turqisë për  masakrimin e  Shqiptarëve- një populli të pafajshëm në vendin e tij? Përse ju thanë shqiptarëve: “Ose ndërroni fenë e bëhuni myslimanë, ose jua heqim kokën, se nuk ju rri tamam”! Kështu thotë Islami? Të vrasi e të masakroi ç’do popull, që nuk i nënshtrohet pushtimit turk? Gjatë pushtimit turk u shpërngulën 90%  të popullsisë Shqiptare në drejtimin të Turqisë, Italisë e deri në Argjentinë. Shqiptarët e myslimanizuar thonë Islamofobë. Jo ! Themi më keq: Islam pushtues. Islami i  vrau Shqiptarët, i asmiloi dhe çoi në pakicë e drejtë zhdukjes. Ai sot i paraprin stratgjisë turke për turqizimin e shqiptarëve, si hapi i parë për pushtimin e tyre.
____
Nën fshehjen pas religjionit islamik, viset shqiptare, Shkupi, Prishtina e Prizreni, po mbushen me turq dhe politika kombëtare as që e çelë gojën për këtë vetrrënim kombëtar. Pse ndodhë kjo paralizë e të menduarit për vetën, Reshit Lala?
____
Reshit Lala: Epoka historike e demokracisë në Shqipëri mbas viteve 90-të, duke lejuar shkeljen e Kushtetutës së Shqipërisë nga feja islame i dha një shembull shumë të keq Kosovës e Maqedonisë. U lejua feja islame dhe feja orthodhokse të bënin ç’të donin në hapësirën Shqiptare. K/Ministri Fatos Nano i dha truallin e Partisë Socialiste në qendër të Tiranës, ku u ndërtua Kisha Orthodhokse Shqiptare (nënkupto greke). Politika shqiptare arriti deri atje, sa vuri në krye të saj një qytetar të huaj, kur statuti i Kishës Orthodhokse Shqiptare të Fan Nolit, që ishte në fuqi, e ndalonte. Politika Shqiptare vendosi në krye të  fesë Orthodhkse një nënshtetas të huaj, të cilin më vonë, kundrejt shpërblimeve e bënë shtetas Shqiptar. Ai vdiq dhe u varros në bodrumet e Kishës me qëllim, që kisha të quhet përjetësisht “greke”.
Nga ana tjetër Feja islame ka 35 vjet, që funksionon si Parti Politike turke. Janë hoxhallarët, që e kanë quajtur flamurin e Kombit Shqiptar “leckë”! Filozofinë turke, të shprehur nga Shkrimtari dhe publiçisti e filozofi turk me Origjinë shqiptare Mehmet Erosy, se “Shqiptarët janë turqë, se kush është mysliman është turk”- e ka përhapur dhe mbrojtur feja islame! Kjo tezë turke- antishqiptare, bashkë me të tjera deklarata të paguara të intelektualëve Shqiptarë pro fesë islame, kanë sjellë si pasojë hapjen e dritës jeshile për prodhimin e turqëve në hapsirën Shqiptare.
       Mes këtyre deklaratave janë edhe deklarata e Profesor Rexhep Qoses, që thoshte se “turkun e kam vëlla dhe Islamin fe”! Se ku e bëri vëlla Qosja turkun nga Mongolia , e din ai, por këtë deklara, si dhe deklarata të tjera nga intelektualë shqiptarë, si e Savash Veliut: “Pushtimi i gjatë nuk quhet pushtim dhe, se bashkë kemi qeverisur me Perandorinë Osmane, kanë shërbyer si bazë ideollogjke për turqizimin e shqiptarëve.
      Të tilla janë edhe deklaratat e Olsi Jazexhiut, që thotë “dua Shqipërinë e kohës së Perandorisë Osmane “ dhe deklarata  e Mustafa Nanos, që thotë: “Skëndërbeu ka qenë më shumë krisitian, se shqiptar”. Edhe M.Nano, ky bastard Shqiptar do t’i heqë edhe pasaportën Shqiptare Skëndërbeut.
       Pasojat janë katastrofike: Sot kemi në Maqedoninë e Veriut 70 961 turqë dhe kanë ardhur edhe 16 589 turqë të tjerë nga Turqia për të krijuar “Republikën Turke” të Maqedonisë. Edhe në Kosovë ka 19 419 turqë. Ku lindën turqit, kur trojet shqiptare janë mijëra kilometra larg Turqisë? Këta turqë nuk janë nga popullsia Maqedonase, por nga popullsia shqiptare myslimane, që feja islame i ka turqizuar. E kuptojnë këtë  shqiptarët e muslimanizuar? E kuptojnë ata kush është Islamofobija? Shqiptarët e myslimanizuar të Maqedonisë së Veriut akuzohen, se po krijojnë “Republikën Turke” në Maqedoninë e Veriut!
____
 Keni vërejtur se në mbarë hapësiren shqiptare po ndërtohen “xhamitë më të mëdha në Ballkan” nën moton se duhet ringjallur trashëgimia osmane e dihet se Islami deri në vitin 1912, pra disa shekuj të pushtimit, ishte kryeinstrumenti i atij pushtimi. Janë shkatëruar të gjitha bazat kulturore të një kombi, duke u ndërtuar xhami në vend të tyre, shkatërruan Universitetin e Durrësit, të Shkodrës, katedralet etj. Thjeshtë gjithkah po na xhamizohet vendi përmes një religjioni që derisa dikur vinte me shpatë, tash po rikthehet me xhami – pas xhamije, për ta krijuar “Njeriun e Ri “Arnaut”. Njeriun Neo- Osman e turkomadh, që të na fusin në konflikt me vetën e botën. Si t’ia bëjmë që ta ndalojmë këtë pushtim të brendshëm se nuk ka asnjë shtet në botë që shtetit tjetër ia meremeton e ndërton gratis objektet e kulti, siç po vepron Turqia e re në viset tona?!
____
      Jam shprehur shumë here: Turqia, meqë nuk i pushton dot ushtarakisht trojet Shqiptare , se nuk e le Amerika dhe Europa, bën pushtimin shpirtëror të shqiptarëve, që ai t’i hapi rruga pushtimit ushtarak. Mbas viteve 90 sidomos Turqia u rikthye në Shqipëri dhe në të gjithë hapsirën Shqiptare me revansh politik. U sulmua Gjergj Kastrioti, u sulmua flamuri kombëtar shqiptar! U sulmua historia e kombit Shqiptar, duke thënë si Olsi Jazexhou, se nuk ka pasur komb Shqiptar dhe, se kombi  shqiptar është prodhim turk etj.  Strategjia e Turqisë së re ësht e njejtë me strategjinë e Perandorisë Osmane. Ajo shfrytëzon pasojat e ligjit të Perandorisë Osmane, që ju ndalonte Shqiptarëve përdorimin e  gjuhës, që ata të harronin vetveten e të zhdukeshin.
       Turqia me të gjitha mjetet e propogandës dhe të mediave shqiptare të paguara e thotë qartë strategjinë e saj, bazuar në strategjinë e  harresës. “Kombi Shqiptar nuk ka egzistuar, Turqia nuk ka luftuar me shqiptarët, por ishte një terrorist si Skëndërbeu, që vrau myslimanët e vet”! Nga ana tjetër turkomani Mustafa Nano ka thënë. “Skëndërbeu ishte më shumë Kristian se Shqiptar”! Ky Turkoman apo agjent turk kërkon t’i heqi edhe pasaportën kombëtare Shqiptare Skëndërbeut. Me këtë Qëndrim antikombëtar Mustafa Nano ju përcjellë Shqiptarëve idenë antikombëtare, se “Skëndërbeu ka luftuar më shumë për kristianizmin e jo për Shipërinë: Prandaj, nënkupton ai- le ta  vlerësojë Europa Kristiane e ne ta dënojmë, se kështu e kemi mire edhe me turqinë, që nuk e do”!
      Me këtë strategji turqit e sotëm duan të shuajnë nga kujtesa e shqiptarëve luftën e tyre heroike e legjendare nën udhëheqen e Skëndërbeut  kundër turqëve. Vetëm kështu ata mund t’i turqizojnë shqiptarët! Prandaj Turqia kërkon ta shuaj nga kujtesa e kombit Shqiptar historinë tyre dhe, të krijojë historinë e re të një kombi turk si pjesë e Perandorisë Osmane. Filozofi Turk Mehmet Erosy, thoshte: “Nuk duhet të kujtojmë origjinë. Ç’do me thënë të kujtosh originën? Duhet të themi, se jemi turqë”!
       Ne ju bëjmë pytjen Shqiptarëve të myslimanizar dhe ju themi: A e kuptoni çfar thotë folozofi turk? A e kuptoni çfar thotë propoganda turke dhe ajo e fesë islame, që i shërben Turqisë? Ajo thotë të“turqizohemi”! A jeni dakort ju Shqiptarë të myslimanizuar të turqizohemi e të zhdukemi si komb për hatër të fesë islame? Ose më saktë: turqit na thonë, harroni origjinën , “harroini se jeni Arbër” dhe, pranoni kombësinë mongole, se turqit mongolë janë. Kjo është kontradita jonë! Kjo nuk është Islamofobi, por shkombëtarizim! Kjo nuk është kërkesë fetare dhe, kjo nuk është e shkruar në Kuran, por në strategjinë e shtetit turk. Kjo vëllezër dhe motra myslimane nuk është kërkesë fetare, por kërkesë politike turke! Nuk e ka thënë as Muhamedi e as Kurani, që Feja Islame t’i shërbejë politikës turke! Nuk ka thënë Muhamedi, që shqiptarët të braktisin kombësinë e tyre arbërore, Ilire dhe, ta quajnë veten MLONGOLË!
____
Imamët, nxënësit e medreseve, studentët e fakulteteve islamike, e kanë krijuar tashmë një Gjuhë e re, që është paralele me Gjuhën Shqipe, pra po e krijojnë legalisht një ndërgjegje tjetër, preokupim tjetër, kulturë tjetër që i ka heronjt e vet të islamit e jo ata “të kaurrit” si Gjergj Kastriotin, Pjetër Budin, Pjetër Bogdanin, Hasan Prishtinës, Idriz Seferin, Ismail Kadaren, Ibrahim Rugovën e të tjerë. Kah na shpie ky paralelizëm, ky krijim i një populli tjetër që jeton dhe preokupohet gjithë kohën me “popullin e profetit”, “umetin e tij
____
Reshit Lala: Thjeshtë nxënësit e studentët e medreseve e fakulteteve islamike janë krijuar për të prodhuar turqë nga shqiptarët, pra janë krijuar për turqizimin e shqiptarëve. Pra Shqiptarët po turqizohen shpirtërisht e politikisht. Detyra e shkollave fetare nuk është të përgatisin klerin fetar mysliman, por klerin turk, që t’i shërbejë strategjisë turke për transformimin rrënjësor shpirtëror të shqiptarëve në turqë. Këto medrese duan të prodhojnë turqë dhe, këtë duhet ta kuptojnë qeveritë Shqiptare, që kanë lejuar duke shkelur kushtetutën e Shqipërisë e të Kosovës ngritjen e medreseve turke! Shqiptarëve nuk ju duhen medrese turke, por shkolla shqiptare.
Më 1887, në Shqipëri kishte tre mijë shkolla. Prej të cilave një mijë e dyqind shkolla turke, po aq greke, treqind shkolla bullgare, serbe dhe vllahe, shkollë shqipe vetëm një
 
“Më 1887, në Shqipëri kishte tre mijë shkolla. Prej të cilave një mijë e dyqind shkolla publike turke, po aq shkolla private greke, treqind shkolla bullgare, serbe dhe vllahe, shkollë shqipe vetëm një, me drejtor Pandeli Sotirin!
Pra, gati çdo gjuhë lejohej të mësohej në “perandorinë tolerante”, përveç njërës: gjuhës shqipe! Dhe historia s‘mbaron me kaq. Katër vite më pas, Pandeli Sotiri vritet, shkolla shqipe mbyllet! Kjo është e vërteta, që ende nuk është shpalosur qartë përpara popullit shqiptar.
Por rimohuesit nuk e duan këtë të vërtetë. Në vend të saj, ata duan të vendosin një tjetër histori. Siç u pa më lart, për ata pushtimi, pra, sundimi osman nuk ka qenë i keq. E keqe dhe kundërproduktive ka qenë qëndresa e Gjergj Kastriotit.
Duke e sulmuar Kastriotin, më shumë se njeriun e shpatës, ata sulmojnë vizionarin e madh, princin, që, ndryshe nga të tjerët, e ktheu vështrimin drejt Europës. Në këtë mënyrë, bashkë me doktrinën e lirisë, ai nismëtoi programin më europianist shqiptar, më modernin program të këtij populli.”
Shënim: Turqit kishin 1200 shkolla turke.Tani nuk ndërtojnë dot këtë numër , por bëjnë një gjë tjetër më të rrezikëshme. Ata kanë ndërtuar në hapsirën shqiptare mbi 2500 xhami turke- pra dyfishin e shkollave dhe shumë më të rrezikëshme se shkollat. Ky është mashtrimi turk: 1200 shkolla turke i ktheu në mbi 2500 xhamija, por qëllimi i njejtë: të krijojnë turqë nga shqiptarët e myslimanizuar. T’i bëjnë shqiptarët e myslimanizuar turqë dhe ta quajnë hapsirën shqiptare- “Turqinë e Ballkanit”. Turqit në Maqedoni, Kosovë e Shqipëri do të shtohen dhe, në momente të përshtatëshme për turqit – shqiptarët e turqizuar do të kërkojnë të njihen si minoritete turke dhe, më vonë si republika turke në hapsirën Shqiptare. Këtë plan strategji turk Shqiptarët e myslimanizuar nuk po e kuptojnë dhe, kjo është tragjedia!
____
Xhamizimi i Kosovës me para e për interesa të huaja, tashmë e ka krijuar njeriun që ka ikur nga kombi i vet apo që formalisht i takon atij, duke u brengosur për popujut islamik në botë, qoftë nga ata të Lindjes së Mesme apo të Lindjes së Largët. Për talebanët e Afganistanit apo për Ujgurët në Kinë. Krejt legalisht duke dashur të na shndërrojnë si pjesë të problemeve të huaja, në një tabelë qitjeje, ashtu qysh ka dashur gjithmonë Serbia që e “ruajti Islamin” për Shqiptarët për pothuaj njëqind vite, deri tek lufta e NATO-s dhe UÇK-së që na çliroj nga pushtimi serb. Por menjëherë pas këtij çlirimi u ringjallë nostalgjia neootomane, që shihet gjithkah si mendim paralele i kombit…Çka të bëhet?
____
Reshit Lala: Gjenerali Amerikan WesliChlark ka thënë.” Ne nuk e çliruam Kosovën, që Shqiptarët t’ja shesion Serbisë e Turqisë”!
Zbatohet strategjia turke për turqizimin e shqiptarëve- asimilimin  e tyre plotësisht. Në hapsirën shqiptare turqit do të mundohen të krijojnë njeriun mysliman të Muhamedit (nënkupto do të krijojnë turkun, mongolin, do krijojnë republika turke, të cilat, mbasi të bëhen shumica do të krijojnë federatën  e republikave turke në ballkan. Pra do të krijojnë Republikën e Dytë Turke të Ballkanit, kurse kombi Shqiptar do të zhduket! Në fund  do ti hiqet edhe emri Abër, siç ju hoq gadishullit të Ilirëve dhe u zëvendësua me gadishullin  e ballkanit. Pra edhe trojet e hapsirës Shqiptare do të quhen :“ Trojet  e  Republikës Turke të Balllkanit”!
I nderuar Bajram Kabashi,
Po ta lemë të lirë fenë islame dhe turqinë ta shfrytëzojë këtë fe si parti politike turke fundi është i qartë: Turqia do të rikthehet në vitin 1887, kur në Shqipëri kishte gjithsejt 3000 shkolla. 1200 shkolla publike turke, 1200 shkolla publike greke, 300 shkolla Bullgare, Serbe e Vllahe dhe, vetëm një shkollë shqipe  të Pandeli Sotirit,që u mbyll, se drejtorin e saj e vranë. Kjo është pasqyra tragjike e vitit 1887. Këtë do të bëjë Turqia edhe sot. Meqë ajo nuk ndërton dot 1200 shkolla turke, ka ndërtuar mbi 2500 xhami. Pra Turqia, duke ju përgjegjur kushteve të reja ka zbatuar strategjinë e vjetër dhe, shkollat i ka kthyer në xhami, të cilat do të bëjnë punën e shkollave. Turqë prodhonin shkollat turke në vitin 1887 dhe, turqë do të prodhojnë mbi 2500 xhami në hapsirën shqiptare  sot e në të ardhmen. Këtë tragjedi nuk duan ta kuptojnë e  ta ndalojnë qeveritë Shqiptare në Tiranë e Prishtinë, si dhe Partitë Shqiptare në Maqedoni e mal të zi!
____
Islamizimi përmes xhamizimit për interesat turkomëdha, ndikoj që BIK-u dhe jo vetëm kjo organizatë panreligjioze të bënte thirrje të hapur nëpër xhamitë e Kosovës për ta “ndihmuar” popullin sirian që ishte në luftë civile, gjë që atje shkuan shumë të rinj nga Kosova, Maqedonia e Veriut, Shqipëria, që iu bashkuan Islamit Botëror duke e krijuar për disa vite të ashtuquajturin “Islamic Stat”, apo ISIS-in. Madje BIK i Kosovës i pati reaguar Rinisë së partisë Demokratike të Kosovës kur e shkelën në mes të Prishtinës të ashtuquajturin flamur të ISIS.it duke thënë se reagimi bëhet se në atë flamur është “shkelur fjala Allah”? Një solidarizim i tërthortë me ISIS-in, njejt sikurse patën ba thirrje për përkrahje të tokës së shtetit të sirisë duke thënë se “Toka e Shamit është aq e rëndësishme për Allahun”…? 
____
Reshit Lala: Feja Islame dhe xhamiitë, qendrat e saja , jo vetëm, që po ndikojnë në krijimin e terrorizmit brenda territorit Shqiptar, por po bëhet pjesë e terrorizmit ndërkombëtar. Erdogani kishte qëllim krijimin e shtetit islamik botëror, por Amerika e ndaloi me vëllezërit myslimanë të Egjyptit. Qëllimi strategjik i Erdoganit ishte krijimi i shtetit Islamik botëror me qendër Turqinë. Kjo do t’i krijonte mundësinë Erdoganit si kryetar i shtetit islamik botëror me mbi 1,5 miliard njejrëz të krijonte edhe ushtrinë e këtij shteti në qendrën e shtetit Islamik -në Turqi. Ai do  të merrte rrreth 2 000 000 ushtarë nga e gjithë perandoria Islame. Ai do të merrte edhe bomba atomike nga India dhe Afganistani. Qëllimi i largët i Erdoganit ishte të pushtonte të gjitha vendet e ish Bashkimit Sovjetik, vendet e Lindjes së Mesme, Afrikën dhe vendet e Ballkanit e Ukrainën. Pra qëllimi i Erdoganit me krijimin e shtetit Islamik botëror ishte, që ta shfrytëzonte fuqinë ushtarake të tij për të realizuar idenë e tij për KRIJIMIN PERANDORISË SË RE TURKE, JO NË KUFIJTË E PERANDORISË OSMANE, SIÇ KA THËNË- POR DISA HERË MË TË MADHE SE AJO, E CILA DO TË FILLONTE NGA MONGOLIA E  DERI NË KUFIJTË ME GJERMANINË. Këtë qëllim strategjik të Erdoganit e lexoi qartë Amerika dhe e ndaloi, që në fillim me vëllezërit myslimanë të egjyptit.
____
Ose je Shqiptar ose Musliman në kohën e “fshait global”, pasi gjithnje e më shumë po vërhet se debati me islamistët mbetët i kotë, meqenëse ata e kanë mendjen tek “umeti i profetit”, pra nga “populli i tyre” që nënkupton identiteti Musliman. Si ta merr mendja?
____
Natyrisht…Ose je Shqiptar ose “je Mysliman”, e Shqiptari assesi nuk mund të jetë mysliman, se ashtu do ta vriste vetën. Do të vetzhbëhej. Qëllimi i  çmendur i Turqisë është ta kthejë një të tretën e botës në një varrezë gjigande dhe të pushtoj vende dhe popuj të tjerë. Për zbatimin e kësaj strategjie katastrofike me miliona të vdekur, Turqia do të përdori fenë islame si “Kalin e Trojës” mes popullsive muslimane. Ndaj largimi nga Islami për Shqiptarët- është shpëtim nga Turqia. Vetëm duke u larguar nga Islami Shqiptarët e myslimanizuar do t’i heqin Turqisë nga duart një armë të rrezikëshme pushtuese-Fenë Islame!
Për librin “Shqiptarët në luftë me Islamin Global”, Gjergj – Bajram Kabashi

Du rrugët e vetme që do ta hapnin shtegun e shpëtimit

0
DY RRUGËT E KOMPROMISIT QË DO TA HAPNIN RRUGËN E VETME TË SHPËTIMIT
Populli ynë sot gjendet përballë një zgjedhjeje historike, e cila nuk ka të bëjë vetëm me politikën, por me mënyrën se si duam të jetojmë, se si duam ta ndërtojmë shtetin dhe çfarë të ardhmeje duam t’ua lëmë brezave që vijnë.
Ne kemi dy rrugë përpara.
Rruga e parë është rruga e harresës selektive. Sipas kësaj logjike, populli duhet t’i mbyllë sytë para të këqijave që kanë ndodhur pas çlirimit dhe t’i kujtojë vetëm anët pozitive të lirisë: çlirimin nga Serbia, ndërtimin e institucioneve, njohjet ndërkombëtare, shkollat, rrugët, flamurin, ushtrinë dhe mundësinë për të jetuar pa frikën e regjimit serb.
Kjo rrugë mbështetet në idenë se një shoqëri nuk mund të ecë përpara duke jetuar vazhdimisht me zemërim, me akuza dhe me hakmarrje.
Sipas kësaj pikëpamjeje, populli duhet ta pranojë se asnjë shtet i dalë nga lufta nuk bëhet menjëherë i drejtë dhe funksional. Prandaj, përkrahësit e kësaj rruge thonë se ruajtja e stabilitetit është më e rëndësishme sesa hapja e plagëve të vjetra, sepse konfliktet e vazhdueshme politike vetëm e dobësojnë shtetin dhe i japin forcë armiqve të jashtëm.
Kjo rrugë gjithashtu mbështetet në një realitet të hidhur: shumë njerëz që e kanë kapur shtetin ekonomikisht, politikisht dhe juridikisht, janë bërë aq të fuqishëm, saqë qytetari i zakonshëm ndihet tepër i pafuqishëm përballë tyre. Prandaj shumë njerëz zgjedhin heshtjen, jo sepse nuk e shohin të keqen, por sepse nuk besojnë më se mund ta ndryshojnë.
Por kjo rrugë ka edhe një rrezik të madh:
Harresa totale e normalizon të keqen, sepse kur korrupsioni tolerohet për vite me radhë, ai shndërrohet në kulturë. Ndërsa kur padrejtësia falet vazhdimisht, ajo fillon të duket normale.
Mirëpo kur populli mësohet të heshtë para abuzimit, atëherë shteti gradualisht pushon së qeni republikë e qytetarëve dhe bëhet pronë private e grupeve të interesit.
Rruga e dytë është rruga e kujtesës së plotë dhe e ballafaqimit me realitetin. Kjo rrugë kërkon që populli të mos harrojë asgjë: as krimet dhe shtypjen serbe para dhe gjatë luftës, as sakrificën e dëshmorëve, as vuajtjen e popullit, por as korrupsionin, nepotizmin, kapjen e institucioneve dhe zhgënjimin që erdhi pas lirisë.
Kjo qasje nuk e mohon luftën çlirimtare dhe as kontributin e njerëzve që luftuan për Kosovën. Përkundrazi, ajo thotë se meritat e luftës duhet të respektohen, por jo edhe të keqpërdoren si imunitet i përjetshëm politik dhe moral.
Sepse problemi fillon atëherë kur sakrifica e dikurshme shndërrohet në privilegj të përhershëm dhe kur disa njerëz fillojnë të sillen sikur kontributi në luftë u jep të drejtë ta kontrollojnë ekonominë, institucionet, drejtësinë dhe pasurinë publike. Atëherë liria e humb kuptimin e saj qytetar dhe shndërrohet në monopol të një elite.
Kjo rrugë kërkon guxim moral, sepse e vërteta nuk është kurrë e rehatshme. Është më lehtë të jetosh me mite sesa me analiza. Është më lehtë të adhurosh figura politike sesa të kërkosh përgjegjësi prej tyre. Por një shoqëri që nuk është në gjendje ta kritikojë vetveten, mbetet përgjithmonë e burgosur në propagandë.
Nga këndvështrimi moral, një shtet nuk mund të ndërtohet mbi harresën e padrejtësisë. Nga këndvështrimi politik, një demokraci nuk mbijeton pa llogaridhënie. Nga këndvështrimi ekonomik, korrupsioni dhe kapja e shtetit e varfërojnë popullin dhe i detyrojnë të rinjtë të ikin. Nga këndvështrimi historik, popujt që idealizojnë verbërisht liderët e tyre zakonisht përfundojnë duke e humbur edhe lirinë, edhe dinjitetin.
Prandaj, zgjidhja nuk është as urrejtja ndaj gjithçkaje që ka ndodhur pas luftës, e as adhurimi i verbër i gjithçkaje që është bërë në emër të luftës.
Një popull i mençur nuk e përdhos luftën, por as nuk e keqpërdor luftën për ta justifikuar korrupsionin. Nuk e mohon sakrificën, por nuk e lejon askënd ta privatizojë atë sakrificë për interesa personale. Nuk jeton as me amnezi kolektive, as me histeri kolektive.
Sepse shteti nuk shpëtohet duke harruar të vërtetën. Por as duke jetuar vetëm me mllef.
Shteti shpëtohet vetëm atëherë kur qytetari arrin ta shohë të vërtetën e plotë: edhe lavdinë, edhe turpin; edhe heroizmin, edhe abuzimin; edhe lirinë e fituar me gjak, edhe mënyrën se si ajo liri shpesh u keqpërdor nga njerëzit që duhej ta mbronin më së shumti.
Mirëpo zgjidhja më e mirë nuk është as dorëzimi para së keqes dhe as lufta primitive kundër saj me urrejtje dhe hakmarrje.
Zgjidhja më e mirë është ndërtimi gradual i një kulture të re politike dhe qytetare, ku askush nuk është mbi ligjin, ku askush nuk është pronar i shtetit dhe ku askush nuk mund ta përdorë të kaluarën si çek të bardhë për të ardhmen.
Kjo do të thotë se populli duhet të bëjë pesë gjëra themelore.
Së pari, duhet ta ndajë përfundimisht luftën nga pushteti. Lufta çlirimtare është vlerë historike dhe morale e popullit, jo patentë private e individëve apo partive. Meritat për çlirimin duhet të respektohen me dinjitet, por drejtimi i shtetit duhet të varet nga aftësia, ndershmëria dhe vizioni — jo nga fotografitë e vjetra, uniformat apo mitet politike.
Së dyti, duhet të ndërtohet kulturë e llogaridhënies. Në një shtet normal, askush nuk lavdërohet sepse nuk vodhi. Mosvjedhja nuk është heroizëm — është minimum njerëzor dhe institucional. Politikani duhet të matet me rezultate konkrete: sa vende pune krijoi, sa e forcoi drejtësinë, sa e përmirësoi arsimin, sa e ndali korrupsionin, sa e bëri qytetarin të ndihet i respektuar në vendin e vet.
Së treti, populli duhet të çlirohet psikologjikisht nga tribalizmi partiak. Shumë njerëz sot nuk mbrojnë ide apo programe, por mbrojnë “të vetët”, edhe kur ata gabojnë haptazi. Kjo e ka shndërruar politikën në tifozëri futbolli, ku militanti nuk pyet më: “A është kjo e drejtë?” por vetëm: “Kush e tha?”
Dhe kur një shoqëri e humb aftësinë për ta gjykuar të drejtën pavarësisht personit, atëherë ajo fillon të rrëshqasë drejt fanatizmit politik.
Së katërti, duhet investim serioz në arsim dhe kulturë kritike. Sepse shtetet nuk shkatërrohen vetëm nga hajnat. Shkatërrohen edhe nga qytetarët që nuk dinë ta dallojnë propagandën nga e vërteta. Një popull me arsim të dobët manipulohet lehtë me patriotizëm folklorik, me frikë, me fe politike dhe me mite emocionale.
Ndërsa një popull që lexon, analizon dhe mendon kritikisht është shumë më i vështirë për t’u mashtruar.
Së pesti, duhet rikthyer morali publik. Jo morali hipokrit i predikimeve televizive, por morali praktik: të turpërohet hajnia e jo ndershmëria; të respektohet puna e jo lidhja partiake; të vlerësohet dija e jo servilizmi; të admirohet integriteti e jo arroganca e pushtetit.
Sepse asnjë reformë politike nuk funksionon në një shoqëri ku mashtruesi admirohet si “i zoti”, ndërsa njeriu i ndershëm shihet si budalla.
Në fund, populli ynë duhet ta kuptojë një të vërtetë themelore:
Shtetin nuk e shkatërrojnë vetëm politikanët e këqij. Shtetin e shkatërron edhe qytetari që vazhdon t’i mbështesë ata nga frika, nga interesi, nga verbëria partiake apo nga heshtja.
Por po ashtu, shtetin nuk e shpëton një hero i vetëm. E shpëton vetëm një vetëdije kolektive e re, ku qytetari nuk kërkon sundues të fortë, por institucione të forta; kur nuk kërkon shpëtimtarë, por drejtësi dhe kur nuk kërkon mite, por shtet funksional.
Sepse popujt përparojnë vetëm atëherë kur e kuptojnë se liria nuk është fundi i rrugës, por vetëm fillimi i përgjegjësisë.

Korab Rashiti, një replikuesi: Feja, politika, ideologjia dhe pushteti duhet me qenë të kritikueshme

1
Liria e shprehjes kurrë nuk e ka pasë për qëllim me i mbrojtë mendimet konsensuale.
Debat
Zenel Hoxha

Liria e shprehjes dhe ofendimi i një grupi të caktuar fetar, nuk kan asgjë të përbashkët.
Demokracia na detyron me i dëgju edhe mendimet e budallenjëve si puna jote për Islamin që dy faqe liber për të nuk i ke lexu.
Korab Rashiti

Ti po e përzien kritikën me “ofendimin”, sepse emocionalisht nuk po arrin me e nda fenë prej kritikës publike.
Ofendimi nuk matet objektivisht. Dikush mundet me u ndje i ofendum edhe prej asaj që ti thua politikisht. Madje, duke pa ngjyrat politike që ti përfaqëson, unë mundem me thanë se ofendohem vetëm duke dëgju propozimet tua.
Pra, nëse “ofendimi” bëhet kriter për me kufizu fjalën, atëherë askush nuk flet më lirshëm. Feja, politika, ideologjia dhe pushteti duhet me qenë të kritikueshme.
Mësoni së pari dallimin mes kritikës dhe urrejtjes, pastaj ejani diskutoni.
Ironia është që ti po flet për demokraci, por në të njëjtën kohë po kërkon kufizim të mendimit sapo dikush prek një temë fetare. Kjo nuk është tolerancë — kjo është autoritarizëm emocional.
Edhe diçka: argumenti “ti s’ke lexu dy faqe” është argument i zbrazët. Nuk e mat të vërtetën me numër faqesh të lexume, përndryshe profesorët e marksizmit do kishin pasë të drejtë vetëm pse kanë lexu Marksin 20 vjet. Argumenti kundërshtohet me argument, jo me arrogancë morale.

29 Maj 1453-Rënia e Kostandinopojës dhe Ngritja e Islamit Osman

Pirro Prifti, Tiranë

Si sot e 573 vite më parë Kryeqyteti i Perandorisë Romake të  Lindjes u pushtua nga Sulltan Mehmet Faithu duke i dhënë fund  Perandorisë Bizantine e cila  ishte një nga Perandoritë e fuqishme të kohës. Rënia shënon jo vetëm pushtimin e territoreve të kësaj Perandoria nga osmanët, por edhe përhapjen e madhe me dhunë të Islamizmit në Ballkan dhe në të gjitha pjesët e tjera të ish territoreve bizantine.

Që nga data 6 prill 1453, Kostandinopoja u përball me sulmin e parë dhe ndër më të fuqishmit që kishte përjetuar ndonjëherë. Për herë të parë sulltani përdori topin e konstruktuar nga mjeshtri i madh hungarez, Urban. Kjo teknologji e re, përveç shkatërrimeve në mure, u bë edhe shkak i një paniku dhe i humbjes së moralit tek mbrojtësit, në veçanti tek vullnetarët që vinin nga popullata e thjeshtë.

Muret e Kostandinopojës, veçanërisht Muret Teodosiane, ishin disa nga sistemet më të avancuara mbrojtëse në botë në atë kohë. Këto fortifikime u mposhtën me përdorimin e barutit, veçanërisht në formën e topave dhe bombardimeve të mëdha, duke paralajmëruar një ndryshim në luftën e rrethimit. Sidoqoftë sunduesi i hapësirës së Kosovës së atëhershme kishte dërguar 1500 minatorë të cilët kontribuuan në hapjen e tuneleve nën muret e qytetit.

Mbrojtja arriti që të jetë e suksesshme karshi këtij sulmi. Ky dështim bëri që të bjerë morali tek ushtria osmane. Ndërsa, nëntë ditë më vonë, respektivisht me 20 prill 1453, tri anije luftarake xhenoveze dhe një bizantine arritën që t’i thyejnë forcat osmane te Briri i Artë dhe ta furnizojnë qytetin me ushqime. Mehmet faithu rigrumbulloi forcat dheu mor vendimi që sulmi përfundimtar të bëhet me datën 29 maj.

Qyteti u pushtua më 29 maj 1453 si pjesë e kulmit të një rrethimi 53-ditor që kishte filluar më 6 prill.

Ushtria sulmuese osmane, e cila ishte dukshëm më e madhe se numri i mbrojtësve të Kostandinopojës, komandohej nga Sulltan Mehmeti II 21-vjeçar (më vonë i mbiquajtur “Pushtuesi”), ndërsa ushtria bizantine drejtohej nga perandori Konstandin XI Palaiologos. Pasi pushtoi qytetin, Mehmeti II e bëri Kostandinopojën kryeqytetin e ri osman, duke zëvendësuar Adrianopojën.

Nuk dihet se çfarë ndodhi me Perandorin e fundit bizantin, por dihet që trupi i tij nuk u gjet kurrë, ka shumë mundësi që ai të jetë arratisur ose të jetë mbytur .

Ky sulm e bëri realitet ëndrrën e Mehmetit II për të marrë qytetin e njërit prej perandorëve më në zë të Romës. Me nënshtrimin e qytetit, heroikisht ra edhe perandori i Bizantintit, Kostandini XI. Rënia e perandorit bëri që nga këtu e tutje Mehmeti II të marr epitetin “Fatih” (Ngadhënjimtari) dhe kjo si rezultat i marrjes së kurorës së Bizantit, si dhe shndërrimit në xhami të kishës kryesore të krishterimit lindor, Aja Sofia. Akti i shndërrimit të kishës kryesore në xhami ishte dhe simbolik – i ngadhënjimit të Islamit karshi Krishterimit, meqë shënon edhe fundin e Perandorisë Romake të Lindjes.

Kjo bëri që Heroi Kombëtar Gjergj Kastrioti Skënderbeu në luftën e tij kundër osmanëve iu drejtua  Vatikanit për ndihma deri sa ndrroi jetë, në luftën e tij në mbrojtje të Arbërisë dhe Epirit dhe të Krishtërimit..

Sulltani nuk e shkatërroi qytetin, siç bënë latinët më 1204. Përkundrazi, u përkujdes që ta ruajë edhe me ligj. Prandaj, ky qytet vetëm se u bë edhe më kozmopolit seç ishte. Nuk u përjashtua asnjë popull (pa dallim racore, e fetare) për të qenë pjesë e tregtisë dhe dinamikës së Stambollit. Mjafton të kujtohen emërtimet e profesioneve me emrin arnavut/shqiptar – sikur vije fjala me arnavut kalldrëmi, arnavut cigeri, arnavut çullamasi etj. (morën emërtimet arnavut/shqiptar, ngase ishin profesione dhe ushqime me të cilat identifikoheshin shqiptarët) etj.

Sulltan Mhemet fatihu, sipas praktikës së kohës lejoi plaçkën për tre ditë por nuk shkatërroi dhe banorëve ua premtoi të drejtën e jetëve dhe të ushtrimit të besimit të mëparshëm.

Interesant është fakti i tolerancës ndaj feve të tjera (kryesisht orthodokse çifute dhe katolike) i Sulltan Mhemet Fatihut por edhe i Sulltanëve të mëvonshëm. Arësyeja është se Ai u mahnit nga Katedralja e Shën Sofisë, dhe më vonë Sulltan Sulejmani urdhëroi që xhamitë të ndërtoheshin sipas projektit të Shën Sofisë me kube të rrumbullakët por me minaret.

Si qendër të Patriarkanës, Sulltan Mehmeti e caktoi Kishën e Apostujve por, më vonë, më 1455, patriku Gennadius kërkoi që të kalojë në Manastirin Pamakaristos. Meqë Kisha e Apostujve mbeti e boshatisur, në vitin 1490 myslimanët kërkojnë që ta shndërrojnë në xhami. Por, fakti se këto manastire dhe kisha nuk ishin të zakonshme për nga shenjtërimi, nuk ishte aprovuar kërkesa e tillë.

Në anën tjetër, ekzistenca e aktivitetit të kishave dhe manastireve në kohën e Sulltan Mehmetit II, po ashtu dëshmon edhe vizionin e Sulltanit për të ruajtur harmoninë fetare në qytetin i cili do të jetë kryeqendër e osmanëve plot 470 vjet dhe për 407 vjet qendër e Kalifatit (Hilafetit) Islam.

ii

Qyteti i vogël me emrin Bizantion, i themeluar në shek. VII p.e.s., rreth pesë shekuj më vonë (shek. II p.e.s.) do t’i bashkëngjitet qyteteve të sunduara nga Perandoria Romake. Ndonëse Bizantioni kishte përparësi të mëdha gjeostrategjike, nuk e kishte tërhequr vëmendjen e perandorëve romakë. Gjërat ndryshojnë me ardhjen në fron të Kostandinit të Parë (324-337), i cili në muajin maj të vitit 330, në një atmosferë festimesh që zgjatën katër ditë, rezidencën perandorake të Romës do ta zhvendosë në brigjet e Bosforit.

Qyteti u ndërtua qëllimisht për të rivalizuar Romën dhe pretendohej se disa lartësi brenda mureve të tij përputheshin me ‘shtatë kodrat’ e Romës.

Kështu, edhe zyrtarisht, Bizantioni i vogël do të shndërrohet në qendër të botës. Por, tani me emrin e ri, Kostandinopoja – emër që identifikonte edhe pronarin e ri, Kostandinin. Nga këtu e tutje, Kostandinopoja, i cili ishte kryeqytet i Perandorisë Romake për 1123 vjet, do të jetë zemra e qytetërimeve ku luftërat sektare të krishterimit do të bëhen pikërisht aty.

Kostandinopoja ishte “Roma e Re (Nova Roma emër që mori nga krijuesi i tij Perandori romak Kostandini I, i cili konsiderohet ilir nga Dardania) nga Nish-i, me 11 maj të vitit 330) kryeqyteti i Perandorisë Bizantine, pas pushtimit osman në vitin 1453 u bë kryeqyteti i Perandorisë Osmane. Si qendra e dy perandorive botërore, në vendin ndarës mes dy kontinenteve, Kostandinopoja zotëron një rëndësi të jashtëzakonshme historike dhe artistike

Qyteti u bë i famshëm për kryeveprat e tij arkitekturore, të tilla si Ajasofja, katedralja e Kishës Ortodokse Lindore, e cila shërbeu si selia e Patrikanës Ekumenike, Pallati i shenjtë Perandorak ku jetonin perandorët, Kulla e Gallatës, Hipodromi, Porta e Artë e Mureve Tokësore dhe pallate të pasura aristokratike. Universiteti i Kostandinopojës u themelua në shekullin e pestë dhe përmbante thesare artistike dhe letrare përpara se të pushtohej në vitet 1204 dhe 1453, duke përfshirë librarinë e tij të madhe perandorake e cila përmbante mbetjet e Librarisë së Aleksandrisë dhe kishte 100,000 vëllime. Qyteti ishte shtëpia e Patrikut Ekumenik të Kostandinopojës dhe kujdestarit të relikteve më të shenjta të të ashtuquajturit Krishterimi si Kurora me gjemba dhe Kryqi i Vërtetë.

Kostandinopoja ishte  kryeqyteti i Perandorisë Romake/Bizantine (330–1204 dhe 1261–1453), Perandorisë Latine (1204–1261) dhe Perandorisë Osmane (1453–1922). Ajo u riemërtua zyrtarisht si İstanbul (shqip: Stambolli) në vitin 1930, kur Mustafa Qemal Ataturku kreu reforma kombëtare turke. Qyteti është sot më i madhi në Turqi dhe qendra financiare e saj.

Edhe ditët e sotme Stambolli apo Kostandinopoja e dikurshme mbetet një nga qytetet më të mëdha të Europës dhe një nga qëndrat më të mëdha të Islamit dhe të Orthodoksisë.

priftipirro2017@gmail.com

Derisa shqiptarët përçahen, Vuçiçi po i “rreh kambanat” në Fox News për rikthimin e “Serbisë së Madhe” me bekim amerikan!?

0

Prof. Dr. Fadil Maloku, sociolog nga Prishtina

Analizë sociologjike

Teksti autorial i Aleksandar Vuqiç, i publikuar në  Fox News Opinion (https://qoshe.com/fox-news/aleksandar-vu-i-/president-aleksandar-vu-i-europe-vilifies-trump-but-we-in-serbia-see-a-friend/188548556?utm_source=chatgpt.com) që mban daten e botimit 22 maj 2026, gjithë atyre që ia dojnë të mirën Kosovës dhe gjithë shqiptarëve në rajon, do duhej t’u shërbente jo vetëm si një alarm intelektual e diplomatik, por, edhe si një strategji e re e tentativë politike e Serbisë për ta relativizuar, minimizuar dhe margjinalizuar rolin jo vetëm të Kosovës e Shqipërisë, por edhe gjithë shqiptarëve në rajonin e Ballkanit Peréndimor.

E themi kështu, ngase kjo letër, nëse nuk është vetëm pjesë e ndonjë marifetllëku të ri serb (ashtu siç vetëm ata dinë ta bëjnë!) për të joshur interesat amerikane, e në veçanti ato të familjes Trump në Serbi, na dëshmon tashmë edhe publikisht, dhe si asnjëherë më parë, se Aleksandar Vuçiçi ka nisur “ofensiva” dhe “beteja” të reja, të cilat nuk synojnë më të dominohen nga narrativat proruse, por nga “fjalimet”, “gjykimet”, “veprimet” dhe gatishmëria e plotë për ta pranuar gjuhën e interesave amerikane të shekullit XXI, të njohur si MAGA (Make America Great Again).

Për Kosovën, e cila ende po sillet dhe “mirëmbahet” me parametrat dhe kujtesën e aleancës së shekullit XX, ky tekst, në gjykimin tim, është një “paralajmërim i hershëm” se balancat e vjetra perceptuese në Uashington gradualisht mund të ndryshojnë, edhe për shkakun se, siç gjykon e vepron diplomacia trumpiste: “Amerika nuk ka miq të përhershëm, por vetëm interesa të përhershme.”

Nga narrativa proruse te trumpizmi amerikan

Tani, nëse i kthehemi tekstit në fjalë, për të cilin ende nuk kam hasur as edhe një prononcim mediatik, politik, partiak apo civil që të paktën për nevoja rutinore shtetërore do të merrte një vëmendje ad hoc, atëherë kuptojmë se ky tekst assesi nuk duhet trajtuar vetëm si një opinion i zakonshëm diplomatik apo si një gjest rutinor mediatik që Serbia e përdor për qëllime afatshkurtra në funksion të interesave të saj.

Përkundrazi, mendoj se ky shkrim është shumë më tepër sesa një manifest i ri strategjik që Serbia po tenton ta ndërtojë ndaj Amerikës, e sidomos ndaj kampit konservator dhe trumpist amerikan.

Në fakt, ky shkrim, përveç se është një mesazh paralajmërues se Serbia, në “dioptrinë” amerikane, tash e tutje nuk duhet të perceptohet si aleate tradicionale e Rusisë, por si një partner sovranist, konservator e pragmatik i interesave amerikane në Ballkan, përfaqëson një nga hapat dhe përpjekjet më të avancuara deri më tani që ka ndërmarrë Vuçiçi në drejtim të riformatimit të perceptimit historik të Serbisë në Uashington.

Serbia në ofensivë të re diplomatike për “Botën Serbe”

Ndërkaq, kur ky prononcim i Vuçiçit analizohet nga këndvështrimi i pasojave që mund të atakojnë jo vetëm interesat e Kosovës, por edhe ato të Shqipërisë, Maqedonisë së Veriut, Bosnjës, madje edhe të Kroacisë, kuptohet shumë qartë se synimet dhe ambiciet që Serbia po i projekton për të ardhmen e saj në Ballkan, po mundohet t’i akomodojë e përshtatë konform ndryshimeve gjeopolitike e gjeostrategjike, me projektin e vet tashmë të njohur edhe publikisht si “Bota Serbe” (lexo: “Serbia e Madhe”).

E ajo që duhet ta kuptojnë politika dhe sidomos diplomacia mbarëshqiptare është se ky ndryshim radikal i kursit serb nuk do të mbetet pa pasoja edhe për Kosovën e Shqipërinë. Sepse Serbia, për herë të parë pas luftës, nuk po i drejtohet Amerikës nga pozita e viktimës apo e rebeluesit antiamerikan, por nga pozita e një aktori që pretendon kompatibilitet të plotë ideologjik dhe strategjik me segmentet më të fuqishme të së djathtës amerikane.

Është e ditur tashmë se, për dekada me radhë, diskursi politik serb në raport me Perëndimin (e në veçanti me Amerikën!) është mbështetur kryesisht mbi narrativën e viktimizimit historik, ku si levë gjeostrategjike ka keqpërdorur në mënyrë masive narrativën e “bombardimeve nga NATO-ja”, atë të gjoja “humbjes së Kosovës” dhe sidomos atë të “demonizimit ndërkombëtar” që kinse është ushtruar ndaj Serbisë dhe interesave të saj në Ballkan.

Mirëpo, në tekstin e Vuçiçit në Fox News, askund dhe në asnjë “germë” të shkruar nuk gjejmë as “viktimizim” e as ndonjë droçkë eufemiste ku ajo vajton për kinse margjinalizimin e saj. Përkundrazi, aty shihet qartë një transformim i ri diskursiv, ku Serbia tashmë nuk dëshiron të perceptohet e projektohet më vetëm si viktimë e demonizuar historike, por ekskluzivisht si “partnere strategjike amerikane” dhe si një “shtet pragmatik ekonomik”, që është i gatshëm “online” t’u shërbejë interesave amerikane dhe kompanive të saj transnacionale.

Prej nga shihet haptazi se Serbia, përveç synimeve dhe ambicieve gjeostrategjike në projektin e saj mbi “Botën Serbe”, po shpreh edhe aspiratën për kalimin nga një identitet defensiv në një identitet civilizues e ideologjik. Aspirata dhe synime këto që Amerika nga Serbia i ka pritur me kureshtje tashmë tri dekada me radhë.

E themi kështu, sepse në politikën moderne ndërkombëtare amerikane, e sidomos pas shembjes së rendit të vjetër globalist, perceptimet ideologjike, në shumicën e rasteve, po “peshojnë” shumë më rëndë sesa kujtesa historike dhe aleancat e vjetra.

Vuçiçi, duke nuhatur sensin e ndryshimeve rapide të rendit të vjetër botëror, pa asnjë kompleks ideologjik e aq më pak politik, në letrën e tij të publikuar në Fox News, me vetëdije të plotë, për herë të parë gjatë gjithë qëndrimit të tij në politikë, por edhe në cilësinë e një ish-“Millosheviqi të vogël”, ka përdorur gjuhën dhe simbolikën politike të trumpizmit, duke afishuar slogane me përmbajtje si: “America First”, “anti-globalizmi”, “Serbia si gardiane e traditës”, “ekonomia pragmatike” dhe “skepticizmi ndaj burokracive ndërkombëtare”.

Kjo gjuhë e re në vokabularin e tij politik nuk është ndonjë rastësi, por një taktikë dhe strategji e joshjes, koketimit, madje edhe fillimit të një “admirimi” ideologjik e emocional ndaj qarqeve dhe vlerave konservatore republikane amerikane.

Pra, nëse dikur Serbia e projektonte veten si aleate dhe besnike të pakontestueshme të Moskës, sot ajo po çon mesazhe të qarta se është tejet e gatshme të “kurorëzohet” dhe të shndërrohet në një aleate të devotshme e potenciale të konservatorizmit perëndimor kundër liberalizmit globalist.

Dhe ky kapital i ri simbolik politik i Serbisë, që nuk fshihet fare në këtë shkrim, kur shoqërizohet edhe me paradigmat e pragmatizmit ekonomik, të cilat më së miri ilustrohen me “ofertat” grandioze që ajo ia bën Trumpit, si: litiumi, energjia, inteligjenca artificiale, korridoret strategjike, industria automobilistike dhe EXPO 2027, e bën tërësisht të qartë se Serbia tashmë dëshiron të bëhet pjesë integrale e vlerave perëndimore.

Ndërkaq, kur kjo porosi “përkthehet” në gjuhën dhe sjelljet ambicioze të Trumpit kontravers, na dëshmon se Serbia po i thotë Amerikës: “Ne nuk jemi më vetëm problem historik i Ballkanit; ne jemi mundësi ekonomike dhe strategjike.”

Dhe pikërisht në këtë fjali fshihet e gjithë djallëzia e Serbisë, ngase ajo tani po shpreson e beson se, nëse politika amerikane në të ardhmen e afërt bëhet më transaksionale dhe më pragmatike në marrëdhëniet ndërkombëtare, atëherë ekziston rreziku real që stabiliteti ekonomik dhe strategjik me Serbinë të marrë prioritet ndaj sentimentit moral e historik që Amerika “ushqen” ndaj çështjes së Kosovës.

Natyrisht, përfundimisht kjo do të ishte sfida më serioze dhe më alarmante diplomatike, në gjykimin tim sociologjik, për Kosovën dhe gjithë shqiptarët e Ballkanit që nga shpallja e pavarësisë.

A po rrezikon Kosova ta humbë avantazhin tradicional në Uashington?

Rreziku më i madh për Kosovën nuk qëndron vetëm te ofensiva diplomatike serbe, por edhe te bindja naive se mbështetja amerikane është automatike dhe e përhershme.

Andaj, Kosova dhe mbarë shqiptarët, e sidomos ato parti politike që pretendojnë të udhëheqin me interesat shtetërore e kombëtare, duhet ta kuptojnë se në marrëdhëniet ndërkombëtare nuk mbijetohet më vetëm me aleanca emocionale të përjetshme, por me interesa konkrete e pragmatike.

Së këndejmi, nëse Serbia po punon dhe po investon pa ndalur në lobim ideologjik, po rikuperon urat ekonomike dhe po arrin të prodhojë relevancë të re strategjike me Amerikën, ndërkaq Kosova ngecet në “orbitën” e vetëkënaqësisë së shpalljes formale të pavarësisë dhe në retorikën e mirënjohjes historike të vitit 1999, atëherë, pa asnjë fije dyshimi, mund të ndodhë zbehja e avantazhit tradicional shqiptar në Uashington, e më vonë edhe në Bruksel… që është dëshmuar me Lajçakun se nuk na ka fort në qejf!?

Afganistani 1979 / Afganistani 2026 — kur islami zbatohet si sistem

0
Kjo është fotografia e dallimit.
Në Afganistanin e vitit 1979, gruaja shihet në rrugë si qenie njerëzore: me fytyrë, me stil, me prani, me identitet.
Në Afganistanin e vitit 2026, gruaja zhduket.
Nuk shihet më fytyra.
Nuk shihet më individualiteti.
Nuk shihet më njeriu.
Shihet vetëm mbulesa.
Kjo ndodh kur islami nuk mbetet besim privat, por zbatohet si rend shoqëror, moral, juridik dhe politik — “sipas teksteve”, siç thonë vetë ata që pretendojnë se është fjala e Allahut.
Rezultati është i qartë:
Gruaja nuk mbrohet.
Gruaja fshihet.
Nuk respektohet.
Kontrollohet.
Nuk nderohet.
Zhduket nga hapësira publike.
Një burrë i dobët ka nevojë ta mbulojë gruan për t’u ndier burrë.
Një burrë i sigurt në vete nuk frikësohet nga liria e saj.
Aty ku gruaja mbulohet deri në zhdukje, nuk kemi moral.
Kemi frikë.
Nuk kemi dinjitet.
Kemi kontroll.
Nuk kemi shoqëri të pastër.
Kemi shoqëri të nënshtruar.
Kur gruaja zhduket, civilizimi ka humbur.

Restoranti “Luisenhof & Dubrovnik” në Hamburg të Gjermanisë – një tryezë e mikpritjes dhe kujtesës shqiptare në mërgatë

0

Nga: Lekë Mrijaj

Mbrëmë, në ambientet e ngrohta, elegante dhe mikpritëse të restorantit prestigjioz “Luisenhof & Dubrovnik” në Hamburg të Gjermanisë, pata kënaqësinë e veçantë të mirëpritesha miqësisht, me shumë respekt, përzemërsi dhe kulturë të lartë fisnike e njerëzore nga vëllezërit Bisaku: Alberti, Vilsoni dhe Pjetri, më konkretisht edhe nga babai i tyre inxhinieri i diplomuar, z. Nue Bisaku, ish-menaxher i lartë në ndërmarrjen e mirënjohur “Metaliku” në Gjakovë, i cili edhe është njëri ndër pinjollët e familjes së Augustin Bisakut, ish-mërgimtar i hershëm dhe, më vonë, ish-deputet i PSHDK-së në Kuvendin e Republikës së Kosovës përgjatë viteve ’90-ta.

Mbrëmja në fjalë nuk ishte vetëm një takim i zakonshëm miqësor, as vetëm një darkë në një restorant të njohur të Hamburgut. Ishte një përjetim i thellë njerëzor, një çast i bukur ku tryeza u bë dëshmi e mikpritjes, ku fjala si fjalë u bë urë afërsie dhe ku kujtesa shqiptare mori frymë në zemër të mërgatës.

Në atë ambient të rregulluar me shije, me shërbim të kujdesshëm dhe me sjellje të përzemërt, njeriu e ndiente se ndodhej jo vetëm para një darke, por para një tradite të gjallë të trashëguar, ku buka, nderi, miqësia dhe fjala e mirë e kishin vendin e tyre të merituar.

Restoranti “Luisenhof & Dubrovnik” nuk është thjeshtë vetëm një adresë gastronomike, por një hapësirë ku bashkohen shija, kujtesa, puna, familja dhe identiteti. Pra, është një vend ku mërgimtari shqiptar e gjen jo vetëm aromën e një kuzhine të mirë, por edhe ngrohtësinë e një dere të hapur, të një buzëqeshjeje të sinqertë dhe të një fjale që të bën të ndihesh i mirëpritur. Në këtë kuptim, “Luisenhof & Dubrovnik” nuk është vetëm restorant, por, është një tryezë e madhe njerëzore, ku njeriu ndihet i nderuar, i respektuar dhe i pranuar nga vet nikoqirët dhe stafi i tyre profesional.

Familja Bisaku, me prejardhje nga Bishtazhini i Gjakovës, bart në vete një histori që nuk është vetëm familjare, por edhe pjesë e rrëfimit më të gjerë të mërgatës shqiptare. Sikurse shumë familje të tjera shqiptare, edhe kjo familje fisnike e bujare u detyrua, për shkak të rrethanave të rënda historike dhe kohës së okupimit serb, të largohej nga vendlindja. Mirëpo largimi fizik nga atdheu i tyre nuk ua shoj lidhjen shpirtërore me tokën, me gjuhën, me kujtesën dhe me traditën. Përkundrazi, ajo lidhje u bë edhe më e fortë, sepse malli për vendlindjen shpesh e kthen njeriun në rojtar më të kujdesshëm të rrënjëve të veta. Pra, ata u larguan nga vendlindja, por nuk u ndanë asnjëherë prej saj. U vendosën në një vend tjetër, por nuk e harruan prejardhjen. U integruan dhe u shkolluan dhe u specializuan në një shoqëri evropiane, por nuk e humbën identitetin shqiptar.

Nëpërmjet punës, korrektësisë, mirësjelljes dhe kulturës familjare, ata dëshmuan se shqiptari, kudo që jeton, kur mbështetet në punë të ndershme, në dinjitet dhe në përkushtim, mund të bëhet shembull i mirë i integrimit, i qytetarisë dhe i mikpritjes.

Në këtë kuptim, historia e restorantit “Luisenhof & Dubrovnik” nuk është vetëm histori e një biznesi të suksesshëm familjar në mërgatë, por, është histori pune, sakrifice, qëndrese, solidariteti dhe integrimi dinjitoz. Njëkohësisht është një histori e një familjeje që, larg vendlindjes, nuk zgjodhi të harrojë, por të ndërtojë, nuk zgjodhi të mbyllet në dhimbjen e largimit, por të hapë një derë mikpritjeje; nuk zgjodhi vetëm mbijetesën, por krijimin e një emri të mirë.

Vëllezërit Bisaku, me punën e tyre të palodhshme, me përkushtim profesional dhe me ndjenjën e rrallë të mikpritjes, e kanë shndërruar këtë restorant në një adresë të mirënjohur të gastronomisë, të shijes së kultivuar dhe të bashkimit njerëzor, kulturor e kombëtar në mërgatën shqiptare. Ata nuk e kanë ndërtuar emrin e “Luisenhof & Dubrovnik” vetëm me ushqim të mirë, por edhe me mirësjellje të mirë; jo vetëm me shërbim korrekt, por edhe me zemër të hapur; jo vetëm me traditë kulinare, por edhe me kulturë njerëzore.

Restoranti i tyre nuk është thjeshtë një hapësirë ku shkohet për të shijuar një mëngjes, drekë apo darkë të mirë, por, është një vend ku tryeza merr kuptim më të gjerë dhe më të thellë. Ajo bëhet vend takimi, vend kujtese, vend bisede, vend miqësie dhe vend ku shija lidhet natyrshëm me shpirtin e mikpritjes. Në këtë ambient prestigjioz, ushqimi nuk paraqitet vetëm si art kulinar, por edhe si gjuhë e heshtur e respektit, si shprehje e përkujdesjes dhe si dëshmi se gastronomia, kur bëhet me zemër, shndërrohet në kulturë. Në traditën shqiptare, tryeza nuk ka qenë kurrë vetëm vend ushqimi. Ajo ka qenë vend i fjalës së mirë, i besës, i pajtimit, i nderimit të mikut, i bashkimit familjar dhe i solidaritetit njerëzor. Përreth tryezës janë ndarë gëzime, janë zbutur dhimbje, janë ruajtur miqësi dhe janë forcuar lidhje. Në këtë frymë, edhe restoranti “Luisenhof & Dubrovnik” duket se e ka trashëguar këtë kuptim të thellë të tryezës shqiptare. Aty ushqimi nuk është vetëm një ushqim, por shenjë afërsie; gota dhe dollia e bekuar e ngritur nuk janë vetëm pjesë e darkës, por shenjë gëzimi; fjala nuk është vetëm bisedë, por urë ndërmjet njerëzve.

Që nga viti 1958 kur hapi dyert për herë të parë ky restorant, e sidomos me një traditë mbi 25-vjeçare në pronësi të familjes Bisaku, “Luisenhof & Dubrovnik” ka ndërtuar emrin e tij mbi themelet e cilësisë, korrektësisë, shërbimit të kujdesshëm dhe dashurisë për mysafirin, pa dallim race, feje, kombësie apo ngjyre. Çdo detaj, nga pritja e ngrohtë në hyrje deri te mënyra e shërbimit, nga atmosfera familjare deri te kujdesi për shijen dhe estetikën e pjatës, dëshmon për një përvojë të gjatë, për një kulturë pune dhe për një ndershmëri profesionale që nuk krijohet brenda një dite, por ndërtohet me vite, me mund, me durim, me dinjitet dhe me emër të mirë. Në kuzhinën e këtij restoranti ndihet një harmoni e kujdesshme ndërmjet traditës dhe përvojës moderne gastronomike.

Shijet janë të përzgjedhura me kujdes, të përgatitura me përkushtim dhe të shërbyera me atë hijeshi që e dallon një restorant serioz nga një hapësirë e zakonshme ushqimi. Aty kuzhina nuk është vetëm zanat, por art; nuk është vetëm shërbim, por mikpritje; nuk është vetëm ushqim, por përjetim. Aroma e gatimeve, ngrohtësia e ambientit dhe sjellja njerëzore e mikpritësve krijojnë një ndjenjë të veçantë afërsie, sikur njeriu të mos gjendej vetëm në restorant, por në një shtëpi të madhe miqsh. Kjo është bukuria e gastronomisë kur ajo nuk mbetet vetëm në meny, në pjata dhe në shërbim teknik. Gastronomia e vërtetë ka shpirt. Ajo përfshin kujdesin ndaj mysafirit, pastërtinë e ambientit, shijen e përzgjedhur, fjalën e mirë, rendin, mikpritjen dhe atmosferën. Kur këto bashkohen, atëherë një restorant bëhet më shumë se vend ushqimi: bëhet hapësirë kujtese, lidhjeje dhe përjetimi njerëzor.

Nëpërmjet këtij restoranti, vëllezërit Bisaku nga Bishtazhini i Gjakovës kanë dëshmuar se suksesi në mërgatë nuk vlerësohet vetëm me qëndrueshmëri ekonomike, por edhe me aftësinë për të ruajtur nderin, kulturën dhe emrin e mirë të shqiptarit. Ata kanë arritur që, përmes punës së tyre të përditshme, të ndërtojnë një hapësirë ku mysafiri ndihet i respektuar, ku shqiptari ndihet i përfaqësuar dhe ku miqtë e huaj e njohin nga afër fisnikërinë e mikpritjes sonë. Në jetën e mërgatës, vende të tilla kanë rëndësi të veçantë, sepse ato nuk janë vetëm pika shërbimi, por edhe pika takimi. Aty njeriu nuk gjen vetëm një tryezë të shtruar, por edhe një fjalë të mirë, një buzëqeshje të sinqertë, një kujdes njerëzor dhe një ndjenjë afërsie.

Në këtë mënyrë, restoranti “Luisenhof & Dubrovnik” është bërë pjesë e një kulture më të gjerë shoqërore, ku gastronomia bashkohet me kujtesën, me identitetin dhe me jetën e përditshme të shqiptarëve në Hamburg.

Në mërgatë, njeriu shpesh jeton ndërmjet dy botëve: ndërmjet vendit ku ka lindur dhe vendit ku ka ndërtuar jetën. Në këtë mes, hapësira të tilla bëhen ura shpirtërore. Ato e zbusin mallin për vendlindjen, e afrojnë njeriun me gjuhën e vet, me miqtë e vet, me kujtesën e familjes dhe me ndjenjën e përkatësisë. Në një tryezë të tillë, shqiptari nuk është vetëm konsumator; ai është pjesë e një kujtese, pjesë e një bashkësie, pjesë e një historie që vazhdon të shkruhet larg atdheut.

Gjatë viteve, restoranti “Luisenhof & Dubrovnik” është vizituar nga figura të rëndësishme shtetërore, publike dhe shoqërore nga Gjermania, duke filluar nga ish kancelari Olaf Scholz, dikur kryetar i Bashkisë së Hamburgut dhe paraardhësve të tij në Hamburg, Christoph Ahlhaus, Ole von Beust, Ortwin Runde, Henning Voscherau e deri te kryebashkiaku aktual Peter Tschentscher.

Njëri prej tyre, Ortwin Runde, pas vitit 2001 kur e kishte përfunduar mandatin si kryebashkiak i Hamburgut ka qenë edhe këshilltar i presidentit historik të Kosovës, Ibrahim Rugova dhe e kishte vizituar Prishtinën disa herë.

Shërbimet cilësore të këtij restoranti i kanë shijuar edhe figura të shquara të kulturës, sportit, shkencës, ekranit dhe muzikës gjermane, me këtë rast po i veçojmë këngëtaret e mirënjohur Katja Ebstein dhe Rolf Zuckowski, e shumë të tjerë, e së fundi aktori Nicolas König, që ishte në organizimin e një aktiviteti për filmat e Karl May-it, organizim ky tradicional që zhvillohet çdo vit në restorantin „Luisenhof & Dubrovnik“. Një pjesë e filmit të suksesshëm „Der Schutt“ në vitet e 60ta të shekullit të kaluar, në rolin kryesor aktorin amerikan Lex Barker, ishte xhiruar në Bishtazhin të Gjakovës në vitin 1964, saktësisht tek Stena e bukur që ndodhet mbi Urën e Fshajt.

Ndër personalitetet që përmenden në kujtesën e këtij ambienti në restorantin Luisenhof & Dubrovnik janë edhe emra të njohur të botës politike, akademike, kulturore, artistike, diplomatike dhe kishtare. Studiuesit dhe historianët e njohur Noel Malcolm dhe Bernd Fischer, piktori i shquar Gjelosh Gjokaj, zyrtarë të lartë nga Shqipëria dhe Kosova, kryeministra, ministra, ambasadorë, konsuj e përfaqësues të tjerë e deri te kardinali shqiptar Ernest Simoni Troshani, e kanë vizituar këtë restorant.

Prania e këtyre personaliteteve me renome në këtë ambient dëshmon se “Luisenhof & Dubrovnik” ka qenë dhe mbetet një vend me reputacion, një adresë e besueshme dhe një hapësirë ku njerëz të fushave të ndryshme janë takuar jo vetëm për një darkë, por edhe për bisedë, bashkëpunim, miqësi dhe kujtesë të përbashkët. Në këtë mënyrë, restoranti nuk mbetet vetëm pjesë e hartës gastronomike të Hamburgut, por bëhet edhe pjesë e një harte më të gjerë kulturore dhe shqiptare të mërgatës sonë. Jo rastësisht ky restorant i ka fituar disa çmime dhe këtë vit është përzgjedhur në mesin e 100 restorantëve më të mirë që i ka Hamburgu me dy milionë banorë.

Përtej dimensionit gastronomik e hotelier, ky restorant, ndër vite, ka qenë edhe vatër e shumë takimeve kulturore, kombëtare dhe popullore shqiptare. Në ambientet e tij janë bashkuar njerëz të kulturës, arsimit, shkencës, veprimtarisë atdhetare dhe jetës publike. Aty janë zhvilluar biseda, takime, kuvendime, mbrëmje dhe tubime që kanë mbajtur gjallë lidhjen e shqiptarëve me atdheun, me gjuhën, me historinë dhe me njëri-tjetrin.

Në këtë kuptim, “Luisenhof & Dubrovnik” ka qenë më shumë se restorant; veç të tjerash, ka qenë një lloj Ambasade apo Konsullate, një odë moderne shqiptare në Hamburg, një hapësirë ku buka, fjala dhe kujtesa janë ulur në të njëjtën tryezë. Nëse oda shqiptare dikur ishte vendi ku mblidheshin burrat e fjalës, të kujtesës dhe të nderit, në mërgatë hapësira të tilla e kanë marrë shpesh atë rol në një formë të re, të përshtatur me kohën, por me të njëjtin shpirt: bashkimin, respektin, fjalën dhe kujdesin për të përbashkëtën.

Njëri ndër vëllezërit, Albert Bisaku, i cili në Universitetin e Hamburgut ka studiuar gazetarinë dhe shkencat për komunikim, për shumë vite ka qenë i angazhuar dhe e ka drejtuar Unionin e Studentëve Shqiptarë „Illyria“ në Hamburg. Kjo shoqatë, në periudhën e luftës në Kosovë dhe në dekadën e parë të këtij shekulli ka qenë organizatë e fuqishme studentore ne Europë, në ngritjen e vlerave kombëtare dhe sensibilizimin e opinionit gjerman për shqiptarët dhe Kosovën. Alberti për një çerekshekulli ka shoqëruar personalitete të larta politike nga Kosova në takime të larta në Gjermani dhe ka dhënë një kontribut të veçantë për komunitetin shqiptar në Gjermani, në mediat gjermane dhe ato shqiptare si korrespondent, duke u bërë një urë lidhëse mes Kosovës dhe Gjermanisë.

Një vend të veçantë në kujtesën e restorantit „Luisenhof & Dubrovnik“ e zë edhe Shoqata Atdhetare “Trojet e Arbërit”, e cila, rreth dy dekada më parë, në ambientet e këtij restoranti kishte sjellur pas një Sesioni Shkencor, shumë personalitete shqiptare të nivelit intelektual, shkencor dhe studimor, duke filluar nga akademiku Mark Krasniqi, veprimtari shqiptar në SHBA, Tomë Mrijaj dhe shumë të tjerë.

Ky fakt i jep restorantit “Luisenhof & Dubrovnik” një dimension edhe më të thellë kulturor dhe kombëtar, sepse dëshmon se aty nuk janë shtruar vetëm tryeza ushqimi, por edhe tryeza mendimi; nuk janë ndarë vetëm pjata dhe gota, por edhe ide, kujtime, projekte, vizione dhe dashuri për çështjen shqiptare. Kjo është një dëshmi e rëndësishme se mërgata shqiptare nuk ka qenë vetëm hapësirë pune dhe mbijetese ekonomike, por edhe hapësirë organizimi, kulture, mendimi dhe veprimi atdhetar. Në shumë raste, në mërgatë janë ruajtur me përkushtim gjuha, kujtesa, historia dhe ndjenja kombëtare. Restorante, salla, shoqata, familje dhe miqësi të tilla kanë qenë shpesh vende ku shqiptarët janë mbledhur për të folur për vendlindjen, për të kujtuar historinë, për të përkrahur njëri-tjetrin dhe për të dëshmuar se largësia fizike nuk e shuan dashurinë për atdheun.

Në këtë ambient, gastronomia hoteliere dhe kultura nuk qëndrojnë të ndara. Përkundrazi, ato plotësojnë njëra-tjetrën. Një darkë e mirë krijon afërsi, një shërbim i mirë krijon respekt, një bisedë e sinqertë krijon miqësi, ndërsa një ambient i tillë krijon kujtesë.

Prandaj, restoranti “Luisenhof & Dubrovnik”në Hamburg, ka arritur të bëhet pjesë e jetës së shumë njerëzve, veçanërisht e shqiptarëve të mërgatës, të cilët në vende të tilla nuk kërkojnë vetëm shije, por edhe pak aromë vendlindjeje, pak ngrohtësi familjare dhe pak ndjenjë përkatësie. Në kohën kur mërgata shpesh e ndien peshën e largësisë nga vendlindja, hapësira të tilla marrin një rëndësi të veçantë. Ato bëhen ura shpirtërore ndërmjet atdheut dhe vendit ku jetojmë. Bëhen vende ku takohen brezat, ku të moshuarit sjellin kujtimet e tyre, ku të rinjtë mësojnë diçka nga rrënjët e veta dhe ku miqtë e kombësive të tjera e njohin më mirë shpirtin shqiptar. Në këtë mënyrë, restoranti “Luisenhof & Dubrovnik” nuk shërben vetëm ushqim, por ruan edhe një pjesë të identitetit tonë njerëzor, kulturor dhe kombëtar.

Në këtë dimension, vëllezërit Bisaku mund të shihen edhe si përfaqësues të asaj mërgate shqiptare që nuk u dorëzuan para vështirësive të jetës në dhe të huaj, por vepruan, punuan, u ngritën, u integruan dhe krijuan emër të mirë. Ata, përmes punës së tyre, tregojnë se mërgata shqiptare nuk është vetëm histori largimi, por edhe histori vlerash e suksesesh; nuk është vetëm histori malli, por edhe histori dinjiteti; nuk është vetëm histori sakrifice, por edhe histori ndërtimi.

Vlen të potencohet se mbrëmja e djeshme në këtë restorant ishte një përjetim i bukur, i qetë dhe domethënës. Ajo na kujtoi se mikpritja e vërtetë nuk peshohet vetëm me pasurinë e tryezës, por me ngrohtësinë e miqësisë; nuk shihet vetëm në cilësinë e ushqimit, por edhe në respektin ndaj njeriut; nuk shprehet vetëm me fjalë, por me kujdes, me buzëqeshje, me përulësi dhe me fisnikëri. Aty ku njeriu pritet me zemër, aty edhe ushqimi merr shije tjetër. Aty ku fjala është e butë dhe shërbimi i kujdesshëm, edhe darka bëhet kujtim. Aty ku mikpritësi e nderon mysafirin, aty krijohet ajo lidhje njerëzore që nuk harrohet lehtë. Pikërisht këtë ndjenjë e dhuron restoranti “Luisenhof & Dubrovnik”: ndjenjën se je i mirëpritur, i respektuar dhe i pranuar me bujari.

Prandaj, restoranti “Luisenhof & Dubrovnik” në Hamburg, nën përkujdesjen e vëllezërve Bisaku, meriton të përmendet me respekt si një vend ku gastronomia hoteliere bëhet kulturë, ku shërbimi bëhet art, ku mikpritja bëhet traditë dhe ku shqiptaria merr një formë të bukur, të qytetëruar dhe dinjitoze në zemër të Evropës së qytetëruar. Në një botë ku njerëzit shpesh nxitojnë dhe harrojnë të ndalen pranë njëri-tjetrit, tryeza e mirë mbetet ende një nga hapësirat më njerëzore të jetës. Aty ku ndahet buka, zbutet fjala; aty ku shërbehet me zemër, afrohen njerëzit; aty ku ruhet kujtesa, forcohet identiteti. Tryeza është, në njëfarë mënyre, një shkollë e heshtur e njerëzimit: aty mësohet respekti, dëgjimi, mirënjohja, bashkimi dhe ndjenja e përbashkësisë.

Pikërisht këtë ndjenjë na e dhuroi mbrëmë restoranti “Luisenhof & Dubrovnik”: një mbrëmje me shije të mirë, me mikpritje të sinqertë, me kulturë të bukur, me frymë solidare, humane dhe me aromë të pastër shqiptare.

Në atë tryezë, ku shija u bashkua me fjalën, ku kujtesa u bashkua me miqësinë dhe ku mikpritja u bë gjuhë e zemrës, pra, mbi të gjitha u dëshmua edhe një herë se shqiptari, kudo që ndodhet, kur e ruan moralin, nderin, punën dhe shpirtin e vet bujar, e kthen edhe mërgatën në një pjesë të gjallë të atdheut. Faleminderit për mikpritjen familja Bisaku!

Hamburg, më 27 maj 2026

Politika e paaftësisë së konservuar

0
Unë nuk e kuptoj këtë modë politike të vendit tonë, e cila sillet me paaftësinë si gjyshja me turshitë:
E mbledh me kujdes, e fut në kavanoza elektorale dhe e ruan për dimër, me shpresën se kastravecat e kalbur një ditë do të shndërrohen në strategë shteti.
Po ta përkthenim këtë fenomen në gjuhën e futbollit, ai do të dukej si një kombëtare që hyn në Kampionatin Evropian me seriozitetin e Gjermanisë, por e organizuar si një dasmë tallava e fshatit Sallamadi, ku dajallarët janë dehur ende pa mbërritur nusja.
Paramendoni sikur në portë të qëndronte Elona Kadria — aq e hutuar, sa, sa herë që topi t’i afrohej zonës së portës, ajo ta kërkonte telekomandën për ta ndërruar kanalin.
Sikur mbrojtëse e majtë të ishte Gabimete Mosrregulli, e cila çdo kundërshtar do ta konsideronte si mysafir nderi dhe do t’ia lironte rrugën me mirësjellje orientale:
“Urdhëroni, kaloni — vetëm mos na pengoni ta vjedhim trofeun pas humbjes!”
Sikur në qendër të mbrojtjes të ishte Labinote Fluturakja, e cila hidhet përtokë pas çdo topi — jo për ta ndalur aksionin, por sepse e dramatizon çdo kontakt me topin sikur të ishte skenë telenovele.
Sikur në krahun e djathtë të mbrojtjes të luante Sahide Debateshi, me një parim të hekurt:
“Nëse nuk mund ta kap topin, të paktën ta fitoj debatin me arbitrin.”
Ndërsa mesfusha?
Një poemë absurde në vete.
Sikur Hamit Sallauka të vraponte aq pa drejtim nëpër fushë, sa edhe GPS-it të stadiumit t’i nevojitej ndihmë psikologjike.
Sikur Leshkar Bixhozi, që është i paraparë t’i shkatërrojë aksionet e kundërshtarit, të arrinte ta shkatërronte vetëm moralin e skuadrës së vet.
Sikur Minuk Qetësori të luante me një qetësi budiste:
Topi kalon, loja vazhdon, tifozët qajnë — ndërsa ai mediton mbi kuptimin metafizik të autit.
Sikur për organizimin e sulmit të ishte përgjegjës Hamut Shkurti — një njeri që do të jepte aq shumë pasime të gabuara, sa edhe kundërshtarët do të bindeshin se ai është agjent i infiltruar nga UEFA.
Sikur qendërsulmuesi Fation Autogoli ta zotëronte një talent të rrallë:
Sa herë që i afrohet portës kundërshtare, topi të përfundonte në rrjetën e skuadrës së vet — si një pëllumb që kthehet instinktivisht në folenë e tij.
Sikur partneri i tij në sulm, Rapsod Kakofoni, të bërtiste më shumë sesa të luante, duke i ngjarë një tenori opere që ka humbur rrugën dhe ka përfunduar gabimisht në formacion.
Sikur në krahun tjetër të sulmit të qëndronte Rron Kurteshi — aq dembel, sa edhe bari i stadiumit të kishte nevojë për tri ditë pushim, për ta kuptuar se ndeshja ka mbaruar dhe ai ende nuk ka lëvizur nga vendi.
Dhe kulmi i absurdit?
Pas çdo humbjeje katastrofale, të dilte Federata e Futbollit para kamerave krenare dhe të deklaronte:
“Kjo skuadër ka potencial të jashtëzakonshëm. I duhet vetëm pak kohë, pak durim — dhe ndoshta një planet tjetër.”
Në politikën tonë, fatkeqësisht, kjo nuk është më metaforë, por metodë qeverisjeje.
Albin Kurti, Bedri Hamza, Lumir Abdixhiku dhe Ramush Haradinaj janë — secili në mënyrën e vet janë administratorë të një paaftësie kronike që përpiqet të maskohet si stabilitet shtetëror; njësoj si kamarieri që ta sjell ujin e çezmës në gotë vere dhe pret prej teje bakshish për luksin.
Por këtu ekziston një dallim interesant, pothuajse zoologjik.
Albini, falë kredibilitetit që gëzon tek një pjesë e popullit, po ia jep paaftësisë statusin e VIP-it.
Paaftësia e zakonshme, ajo që dikur hynte me turp nga dera e pasme e institucioneve, sot ecën mbi tapetin e kuq:
e parfumosur me patriotizëm, e grimuar me moralizëm dhe e shoqëruar nga një gardë propagandistike që duartroket edhe kur barinjve i humbin delet, sepse janë hutuar duke i lidhur lidhëset e opingave.
Dhe pikërisht këtu fillon tragjikomedia jonë kombëtare.
Sepse populli ynë ka një zakon të çuditshëm:
Paaftësinë arrogante e quan “vendosmëri”.
Paaftësinë kokëfortë e quan “parim”.
Paaftësinë konfliktuoze e quan “guxim”.
Ndërsa paaftësinë që prodhon kaos ekonomik dhe diplomatik e quan “qëndresë heroike”.
Në këtë teatër absurd, qytetari sillet si një tifoz futbolli, skuadra e të cilit humb 7:0 — por ai vazhdon të brohorasë:
“Mos e shikoni rezultatin! Shikojeni emocionin patriotik të humbjes!”
Por jo çdo paaftësi është e njëjtë.
Ekziston paaftësia naive — ajo e njeriut që dëshiron të bëjë mirë, por nuk di se si.
Ajo i ngjan shoferit fillestar që, nga hutimi, e gërvisht veturën.
Të zemëron, por nuk të tmerron.
Por ekziston edhe paaftësia djallëzore — ajo që është e aftë të vjedhë e të tradhtojë gjithçka, por që di në mënyrë të përkryer t’i manipulojë turmat dhe jo vetëm ta shesë dështimin si heroizëm, por edhe çdo kontratë bashkëpunimi me armikun shekullor ta paraqesë si “sakrificë historike”.
Kjo është forma më e rrezikshme e paaftësisë.
Sepse ajo nuk mjaftohet vetëm me dështimin e vet — ajo kërkon që edhe populli të bëhet aksionar emocional i dështimit të saj.
Prandaj votuesi inteligjent nuk duhet ta pyesë politikanin vetëm:
“Sa patriotike janë fjalimet e tij?”
por:
“Sa dëm shkakton kur nuk di çfarë bën?”
Sepse një budalla me zemër të mirë mund të ta humbë kohën.
Por një budalla me ambicie mesianike mund të ta shkatërrojë shtetin.
Dhe historia e Ballkanit i ngjan një varreze kombesh që u duartrokisnin njerëzve të paaftë — vetëm pse bërtisnin më fort se të tjerët.
Megjithatë, nëse populli ynë dëshiron të sillet racionalisht dhe jo emocionalisht, atëherë duhet ta kuptojë një të vërtetë të thjeshtë:
Jo çdo alternativë është automatikisht më e mirë vetëm sepse është “ndryshe”.
Sepse edhe një kirurg mediokër mund të jetë më pak i rrezikshëm sesa një kasap elegant me kravatë italiane dhe me buzëqeshje diplomatike.
Prandaj, në mungesë të një elite të vërtetë shtetformuese, shumë qytetarë duhet ta shohin ende Albin Kurtin si opsionin më pak të rrezikshëm për Kosovën — jo sepse ai ka prodhuar mrekulli ekonomike apo triumfe diplomatike, por sepse, ndryshe nga konkurrentët e tij opozitarë, ai të paktën e krijon përshtypjen se nuk negocion me ndërgjegjen kombëtare si tregtar bagëtish në ankand.
Dhe kjo, në Ballkan, fatkeqësisht, shpesh konsiderohet si virtyt revolucionar.
Por pikërisht këtu duhet të fillojë pjekuria politike e votuesit shqiptar.
Mbështetja për një lider nuk duhet të jetë kontratë martesore “derisa vdekja t’ju ndajë”, por marrëveshje me kushte të qarta:
“Po, do të ta jap edhe një mandat — por këtë herë dua rezultate, jo vetëm retorikë.”
Sepse patriotizmi që nuk prodhon zhvillim ekonomik, drejtësi funksionale, arsim modern dhe aleanca të forta ndërkombëtare, rrezikon të mbetet vetëm një version folklorik i krenarisë:
shumë flamuj, shumë këngë, shumë emocione — dhe shumë të rinj duke ikur nga vendi.
Nëse Albini dëshiron të mbahet mend si reformator e jo vetëm si poet i revoltës permanente, atëherë ai duhet ta kuptojë se shteti nuk qeveriset me statuset e militantëve të tij Facebook dhe as me brohoritjet virtuale të njerëzve që çdo kritikë e konsiderojnë tradhti kombëtare.
Shteti matet me rezultate konkrete.
Me paga që rriten më shpejt se çmimet.
Me spitale ku pacienti trajtohet si njeri e jo si faturë ambulante.
Me diplomaci që prodhon njohje e partneritete — jo vetëm konflikte emocionale për konsum të brendshëm.
Me drejtësi që nuk funksionon si ashensor i prishur: lart për të fuqishmit, poshtë për të dobëtit.
Dhe me institucione ku profesionisti nuk trajtohet si armik vetëm pse nuk është militant partie.
Nëse ai arrin t’i prodhojë këto rezultate, atëherë edhe kritikët më cinikë do të detyrohen ta respektojnë.
Por nëse paaftësia vazhdon të maskohet me patriotizëm teatral, atëherë populli nuk duhet ta shpërblejë më me votë — sepse dashuria ndaj atdheut nuk matet me sa bukur e përshkruan flamurin, por me sa seriozisht e ndërton shtetin.
Demokracia nuk është fe.
Politikani nuk është profet.
Dhe vota nuk është betim besnikërie ndaj një njeriu.
Ajo është vetëm një kontratë e përkohshme pune mes qytetarit dhe pushtetit.
Dhe çdo kontratë duhet të rinovohet vetëm kur rezultatet janë më të forta se arsyetimet.