Kreu Blog Faqe 157

Sintra, Portugali: Flamuri i Allahut valëvitet përsëri mbi kështjellën që vikingët pushtuan nga myslimanët në vitin 1108

Drini.us
-
0
Sintra, Portugali: Flamuri i Allahut valëvitet përsëri mbi kështjellën që vikingët pushtuan nga myslimanët në vitin 1108

Castelo dos Mouros 2025. Foto: Arnt Jensvoll

Arnt Jensvoll / Document.no  11.10.2025

Pas kur Olav i shenjtë iu la të pagëzohej në vitin 1013, sulmet vikinge morën një karakter tjetër, nga sulme frikshme ndaj të krishterëve, në kryqëzata dhe kontribut për Reconquista – dëbimin e myslimanëve nga Gadishulli Iberik.

Në Portugali, mposhtja e muslimanëve në Sintra nga Sigurd Jórsalafare Magnusson është mësim fëmijërie dhe pjesë e syllabus-it në librat mësimore edhe sot.

«Të pagëzues që luftuan kundër të krishterëve»

Sigurd filloi kryqëzatën e tij për në Tokën e Shenjtë rreth vitit 1107. Ai udhëtoi me 60 anije të gjata dhe në secilën prej tyre kishte rreth 100 burra, gjithsej rreth 6000. Në pranverën e vitit 1108 arritën në Spanjën e Veriut ku ndaluan në Santiago de Compostela, por ishte në betejat për Sintra në veri të Lisbonës që Sigurd dhe burrat e tij u dalluan veçanërisht.

Në Sintra, Sigurd sulmoi kështjellën Castelo dos Mouros që mbahej nga «paganët që luftonin kundër të krishterëve». Ai pushtoi kështjellën, vrau ata që nuk donin të ktheheshin në krishterim dhe ia la Sintran dhe më vonë Lisbonën sundimtarëve të krishterë.

Janë 917 vjet që nga koha kur kështjella maure ra në duart e të krishterëve, dhe kjo nuk është e paqëndrueshme për të gjithë. Islami ndan botën në dar al-Islam (zona nën sundim islam) dhe dar al-harb (zona jashtë sundimit islam). Zonat që njëherë kanë qenë nën sundim islam, si Spanja (al-Andalus), Sicilia dhe pjesa më e madhe e Portugalisë (Algarve) duhet të mbeten nën dar al-Islam „për kohë të përjetshme“ edhe nëse aktualisht mund të jenë diçka tjetër. Përmes xhihadit (luftës së shenjtë) ato do të absorbohen sërish në Dar al-Islam.

Flamuri i Allahut është rikthyer

Në Castelo dos Mouros në Sintra ata përsëri kanë ngritur flamurin e Allahut. Ai ka tekstin arab سُبْحَانَ الله, një frazë e zakonshme islame për të nderuar madhështinë e Allahut. Ka të ngjarë të jetë një veprim pa mend për të kënaqur turistët – me shpresë jo xhihadistët.

Flamuri i Portugalisë në kujtimin njerëzor ka valëvitur mbi Castelo dos Mouros. Me gjasë nuk ishte flamuri i gjelbër i myslimanëve që Sigurdi luftoi për ta.

Sintra, Portugal: Allahs flagg vaier igjen over borgen vikingene erobret fra muslimene i 1108

Spanja apo Al-Andalusia? Ajo që njëherë ka qenë islame, gjithmonë duhet të jetë islame

Drini.us
-
0
Spanja apo Al-Andalusia? Ajo që njëherë ka qenë islame, gjithmonë duhet të jetë islame

Sundimtari i fundit mysliman i Granadës, Abu Abdullah Muhammad XII, i dorëzon në 1492 Granadën mbretit katolik Ferdinand II të Aragonës dhe gruas së tij, mbretëreshës Isabella I e Kastilisë.

Arnt Jensvoll  / Document.no

Një ushtri myslimane e udhëhequr nga Tariq ibn Ziyad kaloi nëpër Gibraltarin në vitin 711 pas Krishtit dhe shkatërroi Mbretërinë Visigotike në Gadishullin Iberik brenda disa vjetësh. Kjo shkaktoi një zgjerim të shpejtë islamik mbi pjesën më të madhe të asaj që sot është Spanja dhe Portugalia. Përparimi drejt veriut u ndal në Francën qendrore në vitin 732.

Al-Andalus ishte emri mysliman për Gadishullin Iberik nga viti 711 deri në 1492. Për shekuj me radhë, ishte një shoqëri hierarkike ku të krishterët dhe hebrenjtë («dhimmi») ishin nënligji islam. Ata kishin liri të kufizuar fetare dhe si jo-myslimanë ishin të detyruar të paguanin taksën (jizya).

«Al-Andalus» (Andaluzia) do të ishte një hakmarrje historike dhe një shenjë e mbizotërimit islamik mbi Evropën kristiane

Reconquista është termi për rimarrjen kristiane që zgjati shekuj me radhë. Ajo kulmoi me rënien e mbretërive të fundit maure, Granada, në 1492, nën monarkët katolikë Isabella dhe Ferdinand.

Për myslimanët, humbja e Granadës është një humbje shumë simbolike – pothuajse po aq e vështirë për t’u mbajtur sa humbja e Jerusalemit.

Fitorja përfundoi restaurimin kristian të Spanjës dhe ishte fillimi i ngritjes së vendit si një fuqi globale kristiane.

Brenda kuadrit të Dar al-Islam (shtëpia e islamit) që tradicionalisht kontrastohet me Dar al-Harb (shtëpia e luftës), territoret që dikur kanë qenë nën sundimin islamik konsiderohen si pronë e përjetshme e ummës, shoqërisë islame. Kur territoret islame humbasin në duart e jo-muslimanëve, është detyrë fetare e myslimanëve të rikthejnë kontrollin mbi to.

Dar al-Harb do të thotë fjalë për fjalë “shtëpia e luftës” dhe i referohet territoreve jashtë ligjit të sharia dhe sundimit islamik. Këto zona janë në një gjendje potenciale ose faktike lufte me Dar al-Islam, shoqërinë islame. Qëllimi është që këto territore të sjellin nën kontrollin islamik për të arritur paqe nën Allahun.
Ekziston një rrjedhë e dokumentuar brenda rrjeteve islame në Evropë që sheh Al-Andalus si një të drejtë historike që herët ose vonë duhet “të rikuperohet” – për momentin jo domosdoshmërisht ushtarakisht, por përmes demografisë, kulturës, institucioneve dhe ndikimit gradualisht në rritje. Kjo përmendet brenda Vëllazërisë Myslimane (MB) si «jihadi civilizues» ose «jihadi i vendbanimeve».

Dar al-Islam është mbi botën sekulare ku ligji i krijuar nga njeriu qëndron mbi ligjin fetar. Doktrina krijon një kuptim binar të botës që në Perëndim mund të gjurmohet në formën e shoqërive paralele deri në komunitete të vogla lokale. Marrëdhënia midis Dar al-Islam dhe Dar al-Harb karakterizohet nga konflikt i përhershëm ose një armëpushim i brishtë taktikal ku qëllimi i universalizmit islamik nuk humbet kurrë. Në kundërshtim me kufijtë kombëtarë, Dar al-Islam është i përcaktuar nga përhapja e fesë. Kufijtë kombëtarë janë të lëngshëm deri sa e gjithë bota të jetë nën sundimin islamik dhe sharia.

Ajo që po ndodh tani në Spanjë dhe në pjesë të tjera të Evropës, është një manifestim modern i doktrinës Dar al-Islam. MB vepron pas një fasade të moderuar, por qëllimi është i palëkundur: një islamizim afatgjatë, gradual i shoqërisë.

Shndërrimi i kishave në xhami ka vlerë të madhe simbolike
Në radhë të parë, ajo shmang qëllimisht mjetet ushtarake, të tilla si aktet e hapura të terrorizmit, në favor të një strategjie afatgjatë ideologjike dhe demografike, dhe infiltrimi civilizues. Kjo do të thotë, ndër të tjera:

Lëvizje demografike: Shfrytëzimi i migracionit për të krijuar masa kritike të popullsisë që mund të ndryshojnë komunitetet lokale nga brenda.

Infiltrim institucional: Krijimi i rrjeteve që ndikojnë në sistemet arsimore, politikën lokale dhe drejtësinë për të promovuar interesat islame dhe për të shfrytëzuar legjislacionin liberal.

Hegjemoni kulturore: Normalizimi gradual i pranisë dhe praktikave islame në hapësirën publike, gjë që sfidon themelin dhe identitetin kristian të kombit. Konvertimi i kishave në xhami ka një vlerë të madhe simbolike.

Përveç kësaj, vjen edhe infiltrimi i mëtejshëm civilizues si ndërtimi i xhamive dhe institucioneve islame, infiltrimi dhe radikalizimi i mjediseve myslimane, da’wa afatgjatë (misionim) dhe bashkëpunimi me politikanë dhe parti të majta.

Beteja e Pechina-s në vitin 884 pas Krishtit ndodhi në fazën e hershme të Reconquista-s mes forcave të mbretërisë kristiane të Asturias, nën mbretin Alfonso III, dhe forcave të emirateve myslimane të Kordovës. Beteja ishte një sukses taktiko për forcat kristiane, të cilat arritën të shkaktonin një humbje të dukshme për myslimanët. Pikturë nga Francisco de Paula Van Halen.

Dar al-Islam është veçanërisht ilustrative për situatën në Spanjë. Për aktorët islamikë të sotëm, Spanja është një objektiv simbolik kryesor. Ta bësh vendin përsëri «Al-Andalus» është një forcë ideologjike e qartë brenda islamit politik. Të arrish sukses do të ishte një hakmarrje historike dhe një shenjë e mbizotërimit islam mbi Evropën kristiane.

Të qenit vend me një udhëheqje politike që promovon multikulturalizmin dhe aktivisht kundërshton forcat konservatore kombëtare, madje edhe ndjenja si dashuria për atdheun, e bën Spanjën veçanërisht të cenueshëm. Kur shteti udhëhiqet nga një ideologji që e përcakton identitetin kombëtar si një koncept i vjetëruar ose «racist», çdo rezistencë reale ndaj ekspansionit islam.

Identitet kombëtare, një koncept “racist”
Që Pedro Sánchez ka hapur gjerësisht kufijtë për emigrantët myslimanë, përshpejton zhvillimin.

Kjo është një pasojë e faktit që Evropa ka humbur rrënjët, kontinenti ka braktisur besimin e tij kristian dhe vetëdijen kombëtare. Pa një themel në historinë e vet, besimin dhe pronësinë mbi territorin e vet, shoqëritë evropiane praktikisht janë duke hequr dorë nga e drejta për të ardhmen e tyre.

Ne jemi dëshmitarë të një beteje civilizuese ku njëra anë vepron me një bindje të qartë ideologjike dhe fetare, ndërsa ana tjetër është e paralizuar nga përçmimi ndaj vetes dhe idetë globaliste.

Shpërndarja e muslimanëve më tej në veri të Evropës u ndal në atë që njihet si Beteja e Poitiers në Francën qendrore (po ashtu quajtur si Beteja e Tours) në tetor të vitit 732 pas K. Aty ushtria frankëve, e udhëhequr nga Karl Martell, u përball me ushtrinë umayyad nën udhëheqjen e Abd al-Rahman al-Ghafiqi. Fitorja e Karl Martell ndaloi përparimin e muslimanëve në veri të Evropës dhe forcoi pozicionin e tij si sundimtar mbi mbretërinë e frankëve.
– Rrjetet islame të lidhura me MB kanë për qëllim ta bëjnë Spanjën Al-Andalus sërish. Ekspertët e sigurisë paralajmërojnë se Spanja, nën kryeministrin skajshëm të majtë socialist Pedro Sánchez, aktualisht është një vatër e ndikimit islamist.

Ekspertët e luftës kundër terrorizmit si J.M. Zuloaga përshkruajnë MB-në si një «rrezik të fshehtë» që përdor një strategji afatmesme deri afatgjate për të infiltruar shoqërinë spanjolle. Autoritetet spanjolle kanë vështirësi në ndjekjen penale dhe kufizimin e ndikimit islamik që MB ushtron në fshehtësi.

Prandaj, nuk është çudi të shihet marrëdhënia miqësore e Spanjës me regjimin islamik në Iran, si dhe mijëra spanjollë që tregojnë solidaritet me grupet islamiste si Hamas dhe Hizbollah, shkruan Visegrád 24.

Joseph Sachs Shepherd, Joel France and Jose Genorga

Disa mijë spanjollë mbajnë një mbiemër që do të thotë «vrit muslimanët»

Arnt Jensvoll  / Document.no  31.12.2025 00:47

Ndërmjet tre dhe katër mijë spanjollëve mbajnë mbiemrin Matamoros. Emri rrjedh nga Mesjeta dhe lidhet me Reconquista (711–1492 pas Krishtit), periudhë gjatë së cilës mbretërit e krishterë iberikë luftuan për të rimarrë vendin nga pushtuesit maurë, moros, «ndjekësit e Allahut».

Emri, që është i përbërë nga «mata» (të vrasësh ose të godasësh) dhe «moros», lindi si një titull nderi ose mbiemër për luftëtarët që dalloheshin në betejën kundër myslimanëve.

Reconquista
Shenjtorin mbrojtës të Spanjës, Santiago Matamoros, qëndron si një simbol i fitores së të krishterëve mbi islamin. Gjatë betejës së Clavijo në vitin 844 pas Krishtit, ai u shfaq në qiell dhe udhëhoqi të krishterët drejt fitores. Në artin figurativ, ai përshkruhet duke hipur mbi kalë mbi myslimanët.

Mbiemri Matamoros lidhet me shenjtorin. Ai duket se është më i përhapur në rajonet Andalucía, Madrid, Katalonja dhe Extremadura – zona ku historia e Rikonstruktes ka ndikimin më të madh.

Emri u përhap në shekullin e 16-të, kur kolonistët spanjollë e morën me vete në vende si Meksika, Kosta Rika, Nikaragua dhe Honduras.

Sot mbahen si mbiemër ose emër i mesëm nga rreth 7,500 spanjollë, prej 40,000 deri në 56,000 latinoamerikanë dhe 8,000–11,000 amerikanë.

Heroica Matamoros, matamorosët heroikë, është një qytet në shtetin verilindor Tamaulipas në Meksikë.

Flere tusen spanjoler bærer et efternavn som betyr «drep muslimer»

Antiheronjt e luftës

Drini.us
-
0
Antiheronjt e luftës

Po humbet fëmijëria, rinia dhe identiteti kombëtar

Drini.us
-
0
Po humbet fëmijëria, rinia dhe identiteti kombëtar

Selatin Retkoceri, Llugagji, Lipjan

PO HUMBIM FËMIJËRINË, PO HUMBIM RININË, PO HUMBIM IDENTITETIN KOMBËTAR
Kur mbrojtja e kombit quhet “islamofobi”, problemi nuk është feja — problemi është trushpëlarja ideologjike
Ka ardhur koha të thuhet hapur, qartë dhe pa frikë: shqiptarët po përballen me një rrezik të heshtur, por shumë të thellë. Nuk është rrezik që vjen vetëm nga jashtë, nga diplomacitë, nga fqinjët, nga hartat politike apo nga betejat historike. Është një rrezik që po futet në familje, në mendjen e fëmijëve, në edukimin e të rinjve dhe në mënyrën si po u shpjegohet atyre se kush janë.
Po humbim fëmijërinë. Po humbim rininë. Po humbim identitetin kombëtar.
Dhe më e rënda është se kushdo që ngre zërin për këtë shqetësim, kushdo që thotë se fëmija shqiptar duhet të rritet me gjuhën shqipe, me historinë shqiptare, me kulturën shqiptare, me Skënderbeun, me Nënë Terezën, me Fishtën, me Naimin, me dëshmorët, me flamurin dhe me kujtesën e kombit, menjëherë etiketohet. Quhet “islamofob”. Quhet “armik i fesë”. Quhet “njeri që përçan”.
Jo. Mjaft më me këtë manipulim.
Të mbrosh kombin nuk është islamofobi.
Të mbrosh gjuhën shqipe nuk është urrejtje fetare.
Të mbrosh kulturën shqiptare nuk është sulm ndaj besimit.
Të mbrosh heroin, shenjtorët, figurat historike dhe kujtesën kombëtare nuk është ekstremizëm.
Është detyrë. Është dinjitet. Është vetëmbrojtje kombëtare.
Shqiptarët nuk janë ndërtuar historikisht mbi një fe të vetme. Kombi shqiptar nuk ka lindur nga një doktrinë fetare, as nga një ideologji e importuar, as nga ndonjë projekt që kërkon ta ngushtojë shqiptarinë në një identitet të vetëm fetar. Shqiptarët janë ndërtuar mbi gjuhën, mbi kulturën, mbi historinë e përbashkët, mbi gjakun, mbi kujtesën, mbi rezistencën dhe mbi aftësinë e rrallë për të jetuar bashkë pavarësisht dallimeve fetare.
Kjo është madhështia e shqiptarëve. Dhe pikërisht këtë madhështi po përpiqen ta godasin.
Sot po shohim një përpjekje të rrezikshme për ta zëvendësuar identitetin kombëtar shqiptar me një identitet të ngushtë fetar. Jo si besim personal, sepse besimi personal është i respektueshëm dhe i garantuar për çdo njeri. Problemi nis kur feja kthehet në projekt ideologjik. Problemi nis kur fëmijës nuk i mësohet më se është shqiptar para se të jetë pjesë e çdo përkatësie tjetër. Problemi nis kur kultura kombëtare paraqitet si diçka dytësore, ndërsa identiteti fetar si boshti kryesor i ekzistencës së tij.
Kjo nuk është fe. Kjo është ideologji.
Feja e pastër nuk ka frikë nga kombi. Besimi i sinqertë nuk ka frikë nga gjuha shqipe. Njeriu që beson me zemër nuk ka nevojë të fshijë historinë e vet, të mohojë heronjtë e vet apo të përçmojë kulturën e vet. Vetëm ideologjitë e ngushta kanë nevojë të dobësojnë kujtesën kombëtare, sepse një fëmijë pa kujtesë bëhet më lehtë i manipulueshëm.
Prandaj shqetësimi është serioz.
Kur fëmijët rriten më shumë me identitete të importuara sesa me rrënjët e tyre shqiptare, kombi dobësohet. Kur të rinjtë fillojnë të turpërohen nga historia e tyre, nga gjuha e tyre, nga heronjtë e tyre, nga kultura e tyre, atëherë nuk kemi më thjesht problem edukimi. Kemi krizë kombëtare.
Sepse një komb nuk humbet vetëm kur i merret toka. Një komb humbet edhe kur i merret mendja e brezit të ri.
Shqiptarët kanë qenë myslimanë, katolikë, ortodoksë, bektashinj, agnostikë, laikë. Por mbi të gjitha kanë qenë shqiptarë. Ky ka qenë sekreti i mbijetesës sonë historike. Nëse shqiptarët do të ishin copëtuar sipas feve, sot nuk do të kishim komb, nuk do të kishim shtet, nuk do të kishim kujtesë të përbashkët. Do të ishim thjesht grupe të shpërndara, pa bosht, pa frymë, pa flamur të përbashkët.
Prandaj thënia “Feja e shqiptarit është shqiptaria” nuk është slogan bosh. Është formulë mbijetese. Është testament politik, kulturor dhe historik. Është kujtesë se feja mund të jetë personale, por kombi është shtëpia e përbashkët.
Dhe kjo shtëpi sot po sulmohet jo gjithmonë me zhurmë, por me butësi të rrezikshme. Me aktivitete që duken të pafajshme. Me gjuhë që duket edukative. Me predikime që paraqiten si moral. Me programe që duken kulturore. Por pas tyre shpesh fshihet një ide e rrezikshme: fëmija shqiptar të mos rritet më si shqiptar i vetëdijshëm, por si pjesë e një identiteti tjetër ku kombi është në plan të dytë.
Kjo duhet të marrë fund.
Nuk mund të heshtim kur fëmijëria përdoret si terren ideologjik. Nuk mund të heshtim kur rinia largohet nga gjuha, historia dhe kultura e saj. Nuk mund të heshtim kur çdo përpjekje për të mbrojtur identitetin shqiptar sulmohet me etiketa, me presion moral dhe me akuza të fabrikuara.
Mbrojtja e identitetit kombëtar nuk është urrejtje ndaj askujt. Është dashuri për veten. Është dashuri për rrënjët. Është dashuri për ata që sakrifikuan që ne sot të flasim shqip, të kemi flamur, të kemi emër, të kemi histori dhe të mos jemi turmë pa kujtesë.
Askush nuk ka të drejtë t’ia marrë fëmijës shqiptar këtë trashëgimi.
Fëmija shqiptar duhet të mësojë fenë nëse familja e tij e zgjedh këtë rrugë, por para së gjithash duhet të mësojë gjuhën shqipe. Duhet të njohë historinë e kombit të vet. Duhet të dijë kush ishte Skënderbeu. Duhet të dijë pse Naimi shkroi për Shqipërinë. Duhet të dijë pse Fishta u bë zë i kombit. Duhet të dijë pse Nënë Tereza është pjesë e krenarisë shqiptare. Duhet të dijë pse dëshmorët ranë. Duhet të dijë pse flamuri kuqezi nuk është dekor, por kujtesë gjaku.
Sepse një brez që nuk i njeh këto, nesër nuk ka çfarë të mbrojë.
Dhe këtu qëndron alarmi më i madh: nuk po humbasim vetëm traditën. Po humbasim vetëdijen. Po humbasim aftësinë për të dalluar besimin personal nga ideologjia që kërkon dominim. Po humbasim guximin për të thënë se kombi shqiptar nuk mund të vendoset në shërbim të asnjë projekti fetar, politik apo ideologjik.
Mjaft më me trushpëlarje.
Mjaft më me etiketimin e çdo patrioti si “ekstremist”.
Mjaft më me sulmin ndaj atyre që mbrojnë gjuhën shqipe.
Mjaft më me relativizimin e historisë shqiptare.
Mjaft më me përpjekjen për ta kthyer kombin në shtojcë të ideologjive fetare.
Mjaft më me heshtjen e institucioneve, shkollave, elitave dhe prindërve.
Shqiptaria nuk është kundër fesë. Shqiptaria është mbi përçarjen fetare. Ajo është ura që i ka mbajtur shqiptarët bashkë në shekuj. Kush e godet këtë urë, nuk mbron besimin. Ai dobëson kombin.
Prandaj sot duhet të flasim. Fort. Qartë. Pa kompleks.
Feja le të mbetet çështje personale, shpirtërore dhe e lirë. Por identiteti kombëtar shqiptar nuk duhet të zëvendësohet, nuk duhet të poshtërohet, nuk duhet të relativizohet dhe nuk duhet të përdoret si plaçkë nga asnjë ideologji.
Sepse pa gjuhë, pa kulturë, pa histori dhe pa kujtesë, shqiptari nuk mbetet më shqiptar i plotë. Mbetet vetëm një njeri i shkëputur nga rrënjët.
Dhe një komb me fëmijë pa rrënjë është një komb që nesër mund të humbasë gjithçka.
Prandaj beteja për fëmijët nuk është betejë kundër fesë. Është betejë për mendjen, shpirtin dhe të ardhmen e kombit shqiptar.*
huazuar nga First Hallo world ,
Prishtina , Kosovë

Çka është Rifat Jashari apo Bekim Jashari më i shenjtë se sa Shqiptar Demaçi

Drini.us
-
0
Çka është Rifat Jashari apo Bekim Jashari më i shenjtë se sa Shqiptar Demaçi

Në foto janë Bekim Jashari me Halil Kastratin

Reshat Sahitaj, regjisor e shkrimtar, Prishtinë

NUK EKZISTON FAMAILJE E SHENJTË E AS FAMILJA JASHARI 
Askund në botë nuk ekziston shenjëtrimi i një familje të tërë. Nënë Tereza u shenjëtrua , por jo familjaret e saj. Hamëz e Adem Jashari më tërë viktimat tjera i konsiderojmë të shenjta, por jo Bekimin, Rifatin dhe tjerët, të cilët i respektojmë deri në qiell. Si ta respektoj UNË Bekim Jasharin dhe ta quaj familje te shenjtë, kur ai shkoi në QABE dhe veshi pektun arab? Më ketë gjest Bekim Jashari ka treguar së çeshtja kombëtare është në rendin e dytë, sepse ai i hudhi në berllog veshjet tona shqiptare për njê çarçafë arab. Disa tjerë u shndërruan në multi milionera duke perfituar nga “donacionet turko-arabe, duke ndertuar ndërtuar ndertesa të larta , në qendër të Prishtinës.
Si ta quaj të shenjtë UKË RUGOVËN, i cili u arrestua i dyshimtë per hajni, per viza etjera gjëra të pista.
Si ta quaj të shenjtë LEONORA MALOKUN, e cila veshi petkun e Kishes PROTESTANTE, dhe këto ditë ia fali gjakun vrasësist të babait të saj – Sabit Malokut?
Si ta quaj të shenjtë Donika Gërvallën , e cila në mes të OKB-së në Nju Jork, u ankua dhe e bëri fajtore Gjermaninë që me 6 prill 1941 e bombardoi Beogradin? Si ta quaj të shenjtë familjën e Jusuf Gërvallës , kur kurrë asnj^ri prej tyre nuk bëri PADI PENALE për gjetjen e vrasësve te Jusufit , pra për vrasjen e babait, ose gruaja Suzana, per vrajsen e Burrit, ose Hyseni e Avdyli për vrasjen e vellaut?!
Si ta quaj te shenjtë Rifat Jasharin , i cili deri sot unë askund nuk kam lexuar se ky bëri PADI penale kundër vrasjës se vëlllëzërve te tij dhe tërë familjës ?! Padia do ishte bërë psh të denohet urdhëdhënësi që ishte Millosheviqi. Të denohet Gjenerali qe mori urdher nga Millosheviqi. Të denohet kapiteni që i dha urdher ushtarëve ta sulmonin familjën me fëmijë të ngujuar. Të kerkohet denimi i ushtarëve të cilëtkanë kryer ekzekutimin e femijëve . Shtepia ka qenë e rrethuar me 3mijë e ndoshta më shumê forca ushtarkae serbe, por janë 10 ose 12 që kanë bërë ekzekutimet, sepse 3mijë nuk mundet te rrasen ne një shtepi.
Çka është Rifat Jashari apo Bekim Jashari më i shenjtë se SHQIPTAR DEMAÇI?
Shqiptar Demaçi, qe nga lindja e deri në çlirimin e Kosovës , kurrë ditë të bukura nuk ka pa nga presioni psikologjik i ushtruar nga forcat policore serbe ne bashkëpunim me sherbetoret shqiptarë.
PS/ Komentuesit banalë do i bllokoj dhe do i fshi. Mos komentoni me emocione militanteske partiake e fisnore e as religjioze. LOGJIKONI DHE KOMENTONI KUSH KA QEF

Debati në Washington – pse financohet shoqëria civile jashtë vendit? Përmendet Shqipëria

Drini.us
-
0
Debati në Washington – pse financohet shoqëria civile jashtë vendit? Përmendet Shqipëria

Frank Shkreli
Kohët e fundit, në korridoret e Kongresitt ë Shteteve të Bashkuara është rikthyer një debat i njohur, por gjithnjë i ndjeshëm: si dhe pse përdoren fondet e taksapaguesve amerikanë për projekte jashtë Shteteve të Bashkuara. Së fundmi, një deklaratë e Kongresistit republikan nga shteti Teksas, Brandon Gill ka tërhequr vëmendjen e publikut dhe të disa rrjetëve sociale, pasi ai vuri në pikëpyetje financimin e disa nismave që lidhen me diskursin feminist dhe çështjet LGBTQ+, specifikisht, në një referencë në kritikat e tij ndaj ndihmës amerikane për shoqëritë civile në vendet e huaja. Përfaqësuesi Brandon Gill (R-TX-26) shërben në Nënkomisionin Mbikëqyrës të Dhomës së Përfaqësuesve për Efikasitetin e Financave Qeverisë (D.O.G.E.), i cili përqendrohet në hetimin dhe uljen e fondeve qeveritare për organizata të caktuara joqeveritare (OJQ).Në delaratën e tij, ai ka kritikuar, specifikisht,  financimin  e shoqërive civile jasht vendit, duke përmendur diskursin “feminist ‘queer’ në Shqipëri”, një shoqëri tradicionale dhe konservatore, duke promovuar diçka që është krejtsisht jasht natyrës dhe kulturës shqitare.

Deklarata e Z. Gill është një qasje që pasqyron një linjë më konservatore në politikën amerikane, të jashtme dhe të brendshme e cila kërkon që fondet publike të përqendrohen, kryesisht, në nevoja të brendshme ose në interesa të drejtpërdrejta strategjike të Shteteve të Bashkuara. Sipas këtij këndvështrimi, projekte të tilla jashtë vendit nuk duhet të përbëjnë prioritet për taksapaguesit amerikanë. https://telegraf.al/opinion/frank-shkreli-cpune-kane-taksapaguesit-amerikane-me-promovimin-e-kultures-otomane-ne-shqiperi/

Megjithatë, kjo nuk është panorama e plotë e kësaj çeshtjeje. Për dekada me radhë, politika e jashtme e SHBA-së është ndërtuar mbi një kombinim të interesave të sigurisë dhe promovimit të vlerave demokratike. Përmes agjencive si USAID, në të kaluarën, Uashingtoni ka investuar me pretendimin për forcimin e institucioneve, sundimin e ligjit dhe të drejtave të njeriut në shumë vende partnere, përfshirë Shqipërinë dhe Kosovën.  Mbështetësit e këtyre programeve kanë argumentuar se promovimi i barazisë, përfshirjes dhe lirisë së shprehjes nuk është thjesht çështje ideologjike, por një element kyç për stabilitetin afatgjatë. Sipas tyre, shoqëritë më gjithëpërfshirëse dhe me institucione të forta janë më pak të prira ndaj konflikteve dhe më të afta për të qenë partnerë të besueshëm të Shteteve të Bashkuara në nivel ndërkombëtar. Programet që mbështesin të drejtat e grupeve të ndryshme shihen nga disa si pjesë e këtij procesi të gjatë modernizimi dhe afrimi me standardet euroatlantike.

Debati i fundit mbi këtë çështje në Uashington, në thelb, nuk është vetëm për Shqipërinë e shqiptarët, por dhe për programet të tilla në vende të tjera.  Si i tillë, ai reflekton një përplasje më të gjerë brenda vetë SHBA-së: mes një vizioni më të kufizuar të rolit amerikan në botë dhe një qasjeje që e sheh promovimin e vlerave demokratike si pjesë integrale të interesit kombëtar.

Prandaj, për vendet si Shqipëria dhe Kosova, këto diskutime në Uashington kanë rëndësi të veçantë. Sepse në kontekstin shqiptar, këto programe në të kaluarën kishin për qëllim mbështetjen e organizatave të shoqërisë civile me objektiv, ndër të tjera, promovimin e barazisë dhe të drejtave themelore, si dhe forcimin e institucioneve demokratike, jo dhe me aq sukses, do të gjykonin kritikët e atyre programeve.  me akuzën se në shumë raste, shoqëria civile në Shqipëri ka qenë dhe është nën influencën e regjimit. Megjithkëtë, deklarata kongresistit Gill, nuk është ende një politikë zyrtare — të pakën jo tani për tani — por fillimi i një debati të brendshëm politik në SHBA mbi prioritetet e shpenzimeve dhe rolin e Amerikës në botë.

Si i tillë, ky debat në Washington duhet marrë seriozisht sepse do ndikojë, jo vetëm në rrjedhën e mbështetjes financiare për programe të tilla nga Shtetet e Bashkuara, por edhe mbi mënyrën se si përdoren fondet publike amerikane jashtë vendit në përgjithsi. Por edhe në drejtimin e marrëdhënieve dypalëshe amerikano-shqiptare dhe në mënyrën se si përkufizohet partneriteti i Shteteve si Shqipëria dhe Kosova me Shtetet e Bashkuara në vitet dhe dekadat qe vijojne.

Elvis Hoxha, filozofi që e zgjon dhe sfidon ndërgjegjen kombëtare

Drini.us
-
4
Elvis Hoxha, filozofi që e zgjon dhe sfidon ndërgjegjen kombëtare

Lirim Gashi, Prizren

Nëse dikush do të më pyeste çfarë mendoj për zotin Elvis Hoxha do t’i thosha:
“Provo vetëm 10 minuta në ditë ta kuptosh Kosovën dhe shqiptarinë përmes botëkuptimit, shpirtit, përkushtimit, përulësisë, pastërtisë, qëndrueshmërisë, transparencës dhe dijes së tij dhe përgjigjen e saktë nuk do ta marrësh nga unë, por nga vetë ndërgjegjja jote.
Të dashur miq, Elvis Hoxha është njeriu që mishëron filozofinë shqiptare si rrallëkush tjetër në trevat tona autoktone, përmes një aftësie të jashtëzakonshme sqaruese, stilistike, përmbajtjesore dhe udhërrëfyese.
Ai është një mendimtar aq i mprehtë, saqë të mësosh prej tij është një privilegj.
Por, si çdo figurë që ngrihet mbi mesataren, ai nuk është i destinuar të kuptohet menjëherë. Mendimet e tij kërkojnë durim dhe një lloj përulësie intelektuale që rrallë gjendet në kohëra të zhurmshme, ku thashethema shpesh vlen më shumë se e vërteta.
Elvis Hoxha nuk është thjesht një zë — ai është një filtër. Një filtër që ndan thelbin nga sipërfaqja, të vërtetën nga iluzioni dhe përgjegjësinë nga komoditeti. Në një realitet ku shumëkush e trajton kombin si slogan, ai e sheh atë si detyrim etik dhe si një projekt të përhershëm shpirtëror.
Dhe pikërisht këtu qëndron sfida për këdo që e dëgjon: a je i gatshëm të mendosh, apo vetëm të reagosh?
Sepse të ndjekësh një mendimtar si ai nuk do të thotë ta pranosh verbërisht, por të hysh në një dialog të brendshëm që të trazon, të sfidon dhe, në fund, të detyron të rritesh.
Ai nuk të ofron rehati — ai të vendos përballë pasqyres.
Në këtë pasqyrë, secili sheh jo vetëm Elvis Hoxhën, por edhe veten: kufijtë e vet, paragjykimet e veta dhe potencialin e pashfrytëzuar për të qenë më shumë se një spektator i historisë.
Prandaj, nëse dikush ende kërkon një përgjigje të thjeshtë për të, ndoshta po e bën pyetjen e gabuar.
Sepse Elvis Hoxha nuk është thjesht një përgjigje.
Ai është, para së gjithash, një pyetje e vazhdueshme që nuk të lë indiferent ndaj përgjegjësisë për fatin e kombit, atdheut dhe shtetit.
E di që Elvisi nuk i ka për qejf lëvdatat, por kësaj here po ia jap vetes të drejtën t’ia prish qejfin.”

Telegram ngushëllimi për ndarjen nga jeta të Beqir Berishës, atdhetarit e intelektualit të shquar nga Tetova

Drini.us
-
3
Telegram ngushëllimi për ndarjen nga jeta të Beqir Berishës, atdhetarit e intelektualit të shquar nga Tetova

TELEGRAM NGUSHËLLIMI

Me pikëllim të thellë morëm lajmin për ndarjen nga jeta të Beqir Berishës, atdhetarit e intelektualit të shquar nga Tetova.

Në emër të Qendrës “Gjenocidi në Kosovë – Plagë e Hapur”, i shprehim ngushëllimet tona më të sinqerta familjes së tij si dhe të gjithë shqiptarëve, për këtë humbje të madhe.

Beqir Berisha do të kujtohet me respekt si njeri i qëndresës, i dijes dhe i dinjitetit; si filozof, gazetar, autor dhe i burgosur politik, që jetën e tij e lidhi me lirinë dhe me idealin kombëtar shqiptar.

Me veprën e tij letrare dhe studimore, me qëndresën e tij morale dhe me përkushtimin ndaj fjalës së lirë, Beqir Berisha la një gjurmë të pashlyeshme në kulturën shqiptare. Librat e tij dhe artikujt e shumtë nëpër gazeta, nga aktualiteti kulturor e politik e deri te kujtesa dokumentare e refleksionet filozofike, mbeten dëshmi e një jete të kaluar në shërbim të dijes, identitetit dhe dinjitetit kombëtar e njerëzor.

Ai ishte gjithashtu mbështetës i madh i Qendrës “Gjenocidi në Kosovë – Plagë e Hapur” dhe i kauzës sonë për ngadhënjimin e drejtësisë për gjenocidin e kryer nga forcat serbe kundër shqiptarëve të Kosovës.

Edhe në ditët e vështira të përballjes me sëmundjen, Beqir Berisha nuk iu nda librit dhe kërkimit të së vërtetës. Libri i fundit që lexoi ishte romani i të birit të tij, Bardhyl Mahmuti, “Revolta e Syzifit”, një vepër kushtuar krimit të gjenocidit në Poklek të Vjetër. Ky fakt e bën edhe më të veçantë kujtimin për të.

Në këto çaste të rënda dhimbjeje, ndajmë pikëllimin me familjen e tij, me të afërmit, miqtë dhe bashkëveprimtarët e tij si dhe të gjithë shqiptarët që humbën një zë të rëndësishëm të kulturës dhe mendimit shqiptar.

Lavdi jetës dhe veprës së atdhetarit Beqir Berisha!

Qoftë i përjetshëm kujtimi për jetën dhe veprën e tij.

Gjenevë, më 3 maj 2026

Qendra “Gjenocidi në Kosovë – Plagë e Hapur”

Adnan Asllani, Zëvendëskryetar

Mendime, në ditën botërore të lirisë së shtypit

Drini.us
-
0
Mendime, në ditën botërore të lirisë së shtypit

Gani I. Mehmeti 

Po. Dëgjova nga emisionet informative televizive për Ditën Botërore të Lirisë së Shtypit. Dhe, ashtu, mendova: A ka liri të shtypit në botë?

Nëse po, atëhere le të mbetet kështu. Dhe, nëse jo, atëhere nga kush pengohet Liria e shtypit? Shtypi, arma më e fortë në botë, veçanërisht në ditët e sotme të internetit, a ka fuqi mund ta ndali e ta pengojë? Jo! – nuk ka që e ndalë. Por, ne vetë duhet të ndalim apo të vlerësojmë veten. Dhe, pse shkruhet ashtu si është, për këdo, do ta arsyetoja gjithherë.

Dhe, unë erdha në përfundim, duke u nisur nga vetja ime, që nuk jam gazetar, por që merrem me gazetarinë, sepse jap opinionet dhe analizat e mia nëpër tri portale shqiptare rregulluisht, sa herë më shkon mendja, apo që kam një ide të shkruajë për diçka që mua më intereson, që mua më shtyn, dhe kjo për çështje të ndryshme të jetës, qofshin edhe politike, prej së cilës njeriu (gazetari) mund të rrezikohet më së shumti, qofshin ato shkencore e ndoshta edhe gjuhësore, historike e shoqërore.

Mirëpo, tek ne shqiptarët thuhet: Çka nuk ta kana për veti, mos ia ban edhe tjetrit. Një fjalë e urtë kjo shumë e fortë. Po, sepse dëshirat, qejfet, lakmitë, kërkesat e njeriut janë bukur të shumta dhe të ndryshme. Por, nga të gjitha këto, njeriu duhet të jetë i arsyeshëm në gjithçka, që ndryshe quhet vlerësim i vetvetës apo censurë, se është më mirë vetë ta vlerësosh, le të kuptohet këtu edhe censurë, sesa të ta vlerësojë dikush tjetër. Vlerësoje, pse jo, edhe ndaloje veten si në ushqim, si në shkrim, si në kërkesa ndaj të tjerëve, mos e ngacmo askë. Por, mos u ndal thuaje të vërtetën.

Sipas meje, të thuash të vërtetën, edhe pse shpeshherë dhemb, është diçka njerëzore, e kërkuar gjithherë prej shtresës së gjërë, kundër së cilës janë vetëm ata që duan të jenë të paprekshëm edhe kur tejkalojnë caqet, në jetën politike e publike në shoqëri. Si pjesëtar i shoqërisë që sot jetojmë, nuk kam marrë në shënim se kur disa, a dikush, nga gazetarët më kanë nevrikosur, por vetëm e di, se kanë tejkaluar rregullat shpqërore e gazetareske edhe në shkrime ose nganjëherë në pyetjet e tyre, lirisht mund të them të parakohshme. Është krejt normale të kërkohet se për çka u bisedua, por jo edhe deri në fund, sepse politika ka edhe të fshehtat e saja, që vetëm me kohën dalin në shesh.

Përse nuk ndodhi nga Asociacioni i Gazetarëve i Kosovës të reagojë ndonjëherë ndaj një gazetari që përdorë gjuhë sulmuese e zhvlerësuese ndaj ndonjë figure publike ose politike, shkencore, arsimore e shoqërore, në përpjekje të uljes së dinjitetit personal të ndonjërit. Deri sa ka pasur raste, nuk e them kur nuk ka raste për të ndërhyrë ndaj ndonjërit nga gazetarët.

Nëse AGK qenka mbrojtësja apo kujdestarja e gazetarëve, ajo vetë duhet të jetë edhe vlerësuesja ei gazetarëve në sjelljet e tyre përmes shkrimeve e fjalës publike përmes televozioneve, radiove e rrjeteve tjera sociale, në radhë të parë ndaj figurave të ndryshme, por edhe të secilit njeri, sepse të gjithë kanë dinjitetin e vet, që nuk lejon të preket, në veçanti nga gazetrët sepse ajo bëhet publike.

Çfarë të thuhet për një gazetar që fyen, shan e sulmon dikë, qoftë figurë publike apo jo? Nga këto vjen deri tek diskreditimi i tyre, e ndodh të reagohet keq pastaj edhe ndaj ndonjërit nga gazetarët. Sa i përket kontratave afatshkurtëra të gazetarëve, kjo është në domenin e AGK, që duhet të luftojnë me punëdhënësit e tyre për rregullimin e klësaj çështjeje, ashtu sikur edhe kur është fjala për ekonominë e tyre, për ngritjen e të ardhurave. Të njëjtët gazetarë janë, duhet ngritur zëri për përmirësimin e kushteve të punës dhe të të ardhurave. Liri e Shtypit nuk është të thuash gjithçka.

Gazetari duhet të ketë etikën e tij.

Lëvizja për Rikthim, as që mendon rreth “reformimit të islamit”, le të mendojnë ata që e shpikën këtë si fe, ideologji dhe politikë

Drini.us
-
0
Lëvizja për Rikthim, as që mendon rreth “reformimit të islamit”, le të mendojnë ata që e shpikën këtë si fe, ideologji dhe politikë

Lëvizja për Rikthim nuk ka aspirata për të reformuar islamin, përkundrazi, ne mendojmë dhe besojmë se islamin mund ta reformojnë vetëm ata që e kanë shpikur si fe, ideologji dhe politikë.

Ne mendojmë e besojmë se shqiptarët kanë arsye të mjaftueshme familjare, shoqërore e kombëtare për t’u larguar njëherë e përgjithmonë nga feja, doktrina dhe politika islame.

Pse? – sepse:

1. në Islam nuk ka asgjë të vërtetë sa i përket besimit të pastër në Zot.

2. në Islam, përmes poligamisë dhe martesave brenda familjes, përkrahet degjenerimi i skajshëm kulturorë dhe shkatërrimi i plotë gjenetik.

3. në Islam dhe librat e tij proklamohet dhuna e skajshme kundër atyre që nuk i nënshtrohen gënjeshtrave dhe sajesave të klerikëve islamik.

4. Islami te ne ka sjellur vetëm degradim, përçarje, pasiguri, varfëri dhe mungesë të plotë të zhvillimit normal.

5. Islami te ne sillet si dorë e zgjatur e ish-pushtuesve dhe shërbëtorëve të tyre, duke e shantazhuar secilin prej nesh për interesa të armiqve tanë.

6. Islami te ne është duke synuar të shkatërrojë me themel qelizën e kombit, familjen tradicionale shqiptare.

7. Islami te ne është dëshmuar si fe, ideologji dhe politikë thellësisht antishqiptare.

Prishtinë, 3 Maj 2026

1...156157158...1,742Faqja 157 nga 1,742