Kreu Blog Faqe 159

Kur sporti e parapriu shtetin, apo tri medalje që e bënë Kosovën të dukshme para se ta njihte bota

Drini.us
-
0
Kur sporti e parapriu shtetin, apo tri medalje që e bënë Kosovën të dukshme para se ta njihte bota

Agim Vuniqi, Vashington

Në historinë e kombeve, rrallë ndodh që sporti të marrë rolin e diplomacisë. Akoma më rrallë që ai të bëhet zëvendësues i shtetit. Por për Kosovën e viteve ’90, kjo nuk ishte përjashtim – ishte domosdoshmëri.
Në një realitet ku institucionet shtetërore funksiononin në mënyrë paralele, ku përfaqësimi ndërkombëtar ishte i pamundur dhe ku identiteti kolektiv sfidohej çdo ditë, sporti u shndërrua në një nga mekanizmat më të fuqishëm të afirmimit.
Ky realitet kulmon simbolikisht në vitin 1997, në Kupën Botërore të karatesë në Mishkolc të Hungarisë.
Një garë, një deklaratë politike
Në atë garë ndërkombëtare, ku morën pjesë 45 shtete nga e gjithë bota, Kosova u paraqit për herë të parë si subjekt i pavarur sportiv. Jo në mënyrë formale, por në mënyrë faktike – përmes performancës. Tre vajza të reja: Mirlinda Sopi (medalje ari); Vesa Vuniqi (medalje bronzi); Denata Baholli (medalje bronzi) arritën të fitojnë medaljet e para ndërkombëtare për Kosovën. Në një lexim të thjeshtë, ky është një sukses sportiv. Në një lexim më të thellë, ky është një akt politik, sepse në atë moment, në një arenë ndërkombëtare, Kosova nuk kërkoi njohje – ajo u paraqit si realitet i kryer.
Konteksti: sporti paralel dhe rezistenca civile
Për të kuptuar peshën e këtij momenti, duhet të rikthehemi në kontekstin e kohës.
Në vitet ’90, shqiptarët e Kosovës kishin ndërtuar një sistem paralel: arsimor, shëndetësor, kulturor dhe sportiv. Federatat sportive funksiononin jashtë strukturave zyrtare jugosllave, me mungesë të theksuar të mjeteve, infrastrukturës dhe njohjes. Megjithatë, ato prodhonin rezultat. Sporti nuk ishte luks – ishte mjet mbijetese identitare.
Kur ndërkombëtarët filluan të shohin
Në këtë kontekst, çdo njohje ndërkombëtare kishte peshë të shumëfishtë. Një nga momentet më domethënëse është ai i dokumentuar në fotografitë e kohës: Fred Abrahams, përfaqësues i Human Rights Watch/Helsinki, duke shpërblyer sportistët e rinj kosovarë.
Ky nuk ishte një akt formal diplomatik. Por ishte një sinjal. Një sinjal se: bota po shihte, bota po regjistronte, bota po e kuptonte se në Kosovë po ndodhte diçka më e madhe se një konflikt lokal.
Në mungesë të ambasadave, sporti dhe organizatat ndërkombëtare u bënë kanalet e para të komunikimit me botën.
Arkivi që e konfirmon historinë (QIK)
Dokumentimi i këtij suksesi nuk mbeti në nivel simbolik. Ai u arkivua.
Sipas raportimit të Qendrës për Informim të Kosovës (QIK, 1997/1998):
Presidenti dr. Ibrahim Rugova priti sportistët në Prishtinë
Në gara morën pjesë 27 garues nga Kosova
U fituan tri medalje në konkurrencë ndërkombëtare
Suksesi u cilësua si dëshmi e organizimit dhe vitalitetit të sportit kosovar dhe ky akt institucional kishte rëndësi të veçantë.
Ai legjitimoi suksesin në nivel shtetëror (edhe pse jo të njohur ndërkombëtarisht) krijoi narrativën e sportit si pjesë e projektit shtetformues forcoi lidhjen mes elitës politike dhe brezit të ri sportiv. Në këtë kuptim, pritja nga Rugova nuk ishte ceremoniale – ishte politike dhe strategjike.
Nga Mishkolci në Rio: vijimësia historike
Historia nuk përfundon në vitin 1997.
Ajo vazhdon në mënyrë lineare: me institucionalizimin e sportit kosovar me krijimin dhe forcimin e Komitetit Olimpik të Kosovës
me pranimin në Komitetin Olimpik Ndërkombëtar (IOC)
dhe me kulminimin në Lojërat Olimpike kur Majlinda Kelmendi fitoi medaljen e artë në Rio 2016, ajo u pa si momenti i madh i Kosovës në arenën globale.
Por ai moment ka një pararendës të qartë: Mishkolcin e vitit 1997, sepse pa precedent, nuk ka kulm.
Sporti si formë e “soft power” para shtetit
Në terminologjinë moderne, ky fenomen mund të përkufizohet si përdorim i hershëm i “soft power”. Kosova, pa qenë shtet: projektoi imazh, krijoi narrativë, ndërtoi besueshmëri dhe e bëri këtë përmes sportit. Ky është një nga rastet më interesante në Evropën post-komuniste, ku: një shoqëri pa shtet arriti të prodhojë legjitimitet ndërkombëtar përmes performancës sportive.
Rreziku i harresës historike
Sot, kur Kosova është pjesë e federatave ndërkombëtare dhe garon me flamurin e saj, ekziston një rrezik real: normalizimi i suksesit dhe harresa e fillimit. Por pa këtë fillim: nuk kuptohet sakrifica, nuk kuptohet rruga nuk kuptohet pesha e çdo medaljeje.
Këta sportistë: udhëtuan në kushte të pasigurta, garuan pa mbështetje institucionale, dhe fituan pa garanci se do të njiheshin
Kjo e bën suksesin e tyre jo vetëm sportiv, por historik.
Përfundimi: dëshmia që mbetet
Fotografitë e ruajtura, raportimet e QIK-ut dhe kujtesa kolektive nuk janë thjesht elemente arkivore. Ato janë: dokumente, dëshmi
dhe pjesë e identitetit shtetëror. Sepse historia e Kosovës nuk fillon me njohjen ndërkombëtare. Ajo fillon me momentet kur ajo u bë e dukshme. Dhe një nga ato momente ndodhi në vitin 1997, në një sallë sportive në Hungari.
Kosova nuk u bë vetëm në tryeza politike. Ajo u bë edhe në tatame. Dhe ndër të parët që e bënë të dukshme ishin këto vajza.
Sepse historia nuk shkruhet vetëm me vendime. Ajo shkruhet me dëshmi.

Operacion i madh policor: Komuniteti islamik akuzohet për abuzime seksuale, martesë të detyruar dhe skllavëri

Drini.us
-
0
Operacion i madh policor: Komuniteti islamik akuzohet për abuzime seksuale, martesë të detyruar dhe skllavëri

Paqe dhe dritë. Abdullah Hashem Aba al-Sadiq në selinë kryesore të «Ahmadi Religion of Peace and Light». Foto: Makbezued CC0 1.0

Arnt Jensvoll / Document.no

Të mërkurën, më 29 prill, Policia e Cheshire kryeu një aksion të madh në selinë kryesore të grupit islamik Ahmadi Religion of Peace and Light (AROPL) në Crewe, në jug të Manchester. Më shumë se 500 efektivë policie morën pjesë në këtë aksion që përfshiu, përveç bazës kryesore të grupit – ndërtesën e ish-shtëpisë së fëmijëve Webb House – edhe dy adresa të tjera.

Dhjetë persona – shtatë burra dhe tre gra të moshës 30 deri 44 vjeç – janë arrestuar. Ata janë akuzuar për një sërë çështjesh serioze, përfshirë abuzime seksuale dhe përdhunime, martesë të detyruar, trafikun e njerëzve dhe skllavëri moderne. Dhjetë të arrestuarit do të paraqiten në gjykatë në data të ndryshme në qershor 2026.

– Individët, jo feja
Akuzat burojnë nga një ish-anëtare femër që tani jeton në Irlandë. Ajo raportoi në mars 2026 se në vitin 2023, ndërsa ishte pjesë e grupit, ishte dëshmitare e abuzimeve serioze.

Akuzat vijnë nga një ish-anëtare femër që tani jeton në Irlandë. Ajo raportoi në mars 2026 se në 2023, kur ishte pjesë e grupit, ishte dëshmitare e abuzimeve serioze.

Rreth 150 persona, përfshirë 56 fëmijë, thuhet se jetojnë në selinë kryesore Webb House. Fëmijët dyshohet se marrin mësim në shtëpi.

Sipas policisë, hetimi është i fokusuar në individë të veçantë dhe jo ndaj fesë si e tillë.

AROPL është një degë e islamit shiit që u shfaq në fillim të viteve 2000. Grupi udhëhiqet nga Abdullah Hashem (i njohur gjithashtu si Aba Al-Sadiq), një egjipto-amerikan që pretendon se është Mahdi i parashikuar, “i udhëhequri i drejtë”, një figurë shpëtimtare që në kohën e fundit do të rivendosë drejtësinë, paqen dhe pastërtinë fetare të Allahut në tokë në pritje të gjykimit të fundit.

Në vitin 2021, AROPL transferoi selinë kryesore nga Suedia në Crewe, Angli. Grupi ka ndjekës në disa vende, por në një sërë vendeve muslimane ai përballet me skepticizëm dhe në disa raste me persekutim.

Grupi njihet për përdorimin aktiv të mediave sociale dhe për besnikëri të fortë ndaj liderit. Kritikët më parë i kanë përshkruar ata si autoritar dhe izolues. Vetë grupi mohon të gjitha akuzat dhe pretendon se janë viktima të persekutimit fetar.

Besimi në një Mahdi – “ai që është udhëzuar nga Zoti” që do të qëndrojë në tokë për shtatë, nëntë ose nëntëmbëdhjetë vjet (varësisht nga interpretimi) para Ditës së Gjykimit për të pastruar tokën nga padrejtësia dhe tirania – ndryshon pak midis islamit shia dhe sunni. Figura ka tendencë historike të shfaqet herë pas here. Njëri nga më të njohurit është Muhammad Ahmadi në Sudan në 1881.

Stor politiaksjon: Islamsk menighet anklages for seksuelle over­grep, tvangs­ekteskap og slaveri

Kënga e fatit të Kosovës, poezi nga Atdhe Geci

Drini.us
-
0
Kënga e fatit të Kosovës, poezi nga Atdhe Geci

KËNGA E FATIT TË KOSOVËS

Amerikë, dora e Pavarësisë së Kosovës

mike e popullit  më  të  lashtë  të  tokës

flamuri yt sot është  edhe  flamuri  ynë

Amerikë, fatin tonë e kemi lidhur me ty.

Kosovë, më e ëmbla liri  e  atdheut, më

e dashura, më e shtrenjta  më  tragjikja;

festo, kremto, s´e sot u bëre  me  ushtri!

Mbi hirin e lashtë të ilirëve e dardanëve

ngrihet lulja Trojës dhe  e Ipërisë etnike

ngrihet fryma që  ia shtonë fuqinë lirisë.

Shqiptar, ne kot s´quhemi popull hyjnor

Kosova dardane, – dashuri ka Amerikën

prijësit e saj; Klintonët, Bushët, Trampët

Ollbrajtët, Engelët, Blerët dhe Sarkozitë,

janë tanët, të perëndishmit  e  hyjnorëve.

Amerikë, paç faqen e bardhë  e  nderuar,

mbi qiellin e Kosovës sot nuk kemi luftë

zemër, ti je e bekuar  nga Perendia Thoti

nga nipërit e tyre  pellazgo-iliro-dardanë

nga nëna jonë e botës, nga  Nënë Tereza.

Sa më tepër  Amerikë  trojeve  shqiptare

aq më shumë mëngjese  të  dritës me liri,

aq më shumë mbrëmje dashurore, aq më

tepër përqafime midis njeriu dhe natyrës.

Nëpër Amerikë kaloi Pavarësi e Kosovës

nëpër  Amerikë  po  kalon Ushtria e jonë,

nëpër Amerikë  do  të  kaloj çështja çame

me Amerikën, atdheut i kthehet emri Iliri!…

Atdhe Geci – Poez nga libri, Iliada shqiptare i finacuar nga Ministria e Kulturës Rinisë dhe Sportit të Republikës së Kosovës. Respekt, Kosovë!

Alberto Leka nga Lëvizja e Deçanit: Neootaminsti Korab Blakaj prej vitesh helmon opinionin publik me propagandë, shtrembërime historike dhe gjuhë përçarëse

Drini.us
-
1
Alberto Leka nga Lëvizja e Deçanit: Neootaminsti Korab Blakaj prej vitesh helmon opinionin publik me propagandë, shtrembërime historike dhe gjuhë përçarëse

Alberto Leka, Prishtinë

Korab Blakaj është një nga ata individë që prej vitesh helmojnë opinionin publik me propagandë, shtrembërime historike dhe gjuhë përçarëse. Promovimi i një libri kundër Lëvizjes së Deçanit, i shoqëruar me akuza të ulëta ndaj Kishës Katolike dhe fyerje ndaj Rozeta Hajdarit, tregon qartë nivelin ku ka rënë diskursi i tij.
Ky nuk është debat – kjo është propagandë e pastër. Një narrativë e rrezikshme që përpiqet të shesë Perandorinë Osmane si “shpëtimtare”, ndërkohë që fyen dhe mohon identitetin e një pjese të madhe të shqiptarëve. Këto nuk janë opinione të pafajshme, por tentativa të qëllimshme për të përçarë kombin.
Akuzat se Lëvizja e Deçanit qenka e lidhur me Serbinë janë të ulëta dhe kërkojnë prova. Pa fakte, ato janë shpifje ordinere. Dhe shpifja nuk është mendim – është manipulim.
Është shqetësuese që një person i tillë vazhdon të flasë lirshëm duke përhapur tensione dhe duke nxitur përçarje fetare e kombëtare. Kjo nuk ka të bëjë me liri shprehjeje, por me abuzim të saj.
Institucionet nuk mund të vazhdojnë të heshtin përballë kësaj gjuhe. Kur shpifja dhe urrejtja bëhen normë, dëmi nuk është individual – është shoqëror.
Mjaft më me propagandë, mjaft më me gënjeshtra. Nëse ka akuza, le të dalin faktet. Përndryshe, le të ndalet kjo lojë e ulët që vetëm përçan shqiptarët.

Kur neootomani Korab Blakaj, sulmon Lëvizjen e Deçanit

Drini.us
-
2
Kur neootomani Korab Blakaj, sulmon Lëvizjen e Deçanit

Nga: Saim Tahiraj

Reagim ndaj sulmeve të neo-otomanistit dhe radikalistit Blakaj!

Kur tipat shqiptarofobë, neo-otomanë si ky Blakaj, në shërbim të agjenturave antishqiptare dhe të maskuar nën petkun e religjionit islam, sulmojnë Lëvizjen e Deçanit me të njëjtën propagandë anti shqiptare,që vetë e përhapin me fanatizëm, kjo për ne është dëshmi e qartë se i kemi goditur aty ku u dhemb më së shumti.

Islamizimi i shqiptarëve nuk është fenomen i rastësishëm, por një projekt i vjetër i armiqve tanë historikë, i ndërtuar mbi aleanca të rrezikshme për zhbërjen e identitetit kombëtar shqiptar dhe zëvendësimin e tij me identitet fetar. Këto aleanca ruso-serbo-greke nuk janë thjesht kapituj historie – ato janë strategji të gjalla që, pas luftës në Kosovë, u rikthyen në forma të reja në të gjitha trevat shqiptare dhe në mërgatë.

Sot, këto agjentura po i ringjallin elaboratet e tyre famëkeqe, duke synuar fuqizimin e islamit politik dhe dobësimin sistematik të vetëdijes kombëtare shqiptare. Qëllimi është i qartë: shqiptarët të paraqiten para botës demokratike perëndimore si element radikal dhe i rrezikshëm, duke dëmtuar aleancat tona strategjike, deri te Amerika mike.

Kjo agjendë nuk do të kishte jetë pa shërbëtorët e saj lokalë – hoxhallarë dhe individë që, me vetëdije apo nga verbëria ideologjike, po e përhapin këtë narrativë helmuese.

Një prej tyre është edhe i ashtuquajturi “patriot islamik”, Blakaj, i cili në fakt riprodhon me përpikëri propagandën e elaboruar nga qarqe antishqiptare, duke ndikuar dhe deformuar një pjesë të besimtarëve. Sulmet e tij ndaj Lëvizjes së Deçanit – një ndër lëvizjet më të qarta dhe më të vendosura në mbrojtje të interesit kombëtar – nuk janë rastësi, por reagim i drejtpërdrejtë ndaj goditjes që kjo lëvizje i ka dhënë thelbit të këtij projekti antishqiptar.

Prandaj, këto sulme nuk na dobësojnë, por na forcojnë dhe na bindin se jemi në rrugën e duhur. E ashtuquajtura “bombë kimike” kundër identitetit shqiptar – islami politik i instrumentalizuar – prej dekadash ka shpërndarë helm për zbehjen dhe zhdukjen e vetëdijes sonë kombëtare.

Sot, kjo bombë po çaktivizohet. Po çaktivizohet nga Lëvizja e Deçanit dhe nga të gjitha lëvizjet që po rikthejnë shqiptarizmin si bosht të pandashëm të identitetit tonë. Sa më të ashpra të jenë sulmet e këtyre elementeve radikale dhe neo-otomaniste, aq më e qartë bëhet se po u shembet terreni nën këmbë.

Dhe kjo vetëm sa na unifikon dhe na bën më të vendosur në rrugën tonë. Ajo që mbetet shqetësuese është fakti se edhe individë me përvojë institucionale, si Rozeta Hajdari, bien pre e kësaj propagande.

Deklarata e saj se Lëvizja e Deçanit nuk ka lidhje me shqiptarinë ngre pikëpyetje serioze: a kemi të bëjmë me mungesë informacioni, me keqkuptim të thellë, apo me një qëndrim të vetëdijshëm?

Presim që në ditët në vijim znj. Rozeta Hajdari të deklarohet publikisht dhe ta sqarojë opinionin se cila është e vërteta e kësaj deklarate.

Opinioni publik pret përgjigje të qarta. Heshtja në raste të tilla nuk është neutrale – është pozicionim.

Saida Keller- Messahli, apo se si ndërtimi i xhamive të reja në Zvicër, me të drejt, po shkakton debat dhe skepticizëm në opinionin publik

Drini.us
-
0
Saida Keller- Messahli, apo se si ndërtimi i xhamive të reja në Zvicër, me të drejt, po shkakton debat dhe skepticizëm në opinionin publik
Saida Keller- Messahli 27.04.2026, ora: 05:30 kohëzgjatja leximit 4 min.
“Nga çfarë kanë frikë njerëzit?”, pyet SRF. Dhe sugjeron se kritika ndaj xhamive të reja, thjesht vjen nga motive raciste
Ndërtimi i xhamive të reja në Zvicër, me të drejt, po shkakton debat dhe skepticizëm në opinionin publik. Sipas autores, mediat shpesh neglizhojnë disa prej sfondit problematik që lidhet me këto projekte.
Saida Keller- Messahli 27.04.2026, ora: 05:30 kohëzgjatja leximit 4 min.
“Refuzimi i myslimanëve”: Një imam lexon në Kuran, St. Gallen, 2026.
Niklas Thalman / CH Media
Emisioni “Rundschau” i SRF, më 8 prill, trajtoi këtë temë nën titullin “Konflikti për xhaminë: lidhur me kërkesat e besimtarëve për hapësira lutje”. Tema shkaktoi diskutime politike dhe reagimin e qytetarëve vendor kundër një organizate Muslimane e cila blen prona nga vendësit për t’i kthyer në xhami, shembuj të ngjashëm kemi, dhe nga Wittigkofen (Bernë) dhe Siebnen.
Në reportazh paraqiten besimtarë gjatë faljes dhe banorë që e konsiderojnë xhaminë si “diçka të huaj”. Pyetja qendrore e SRF-së është: “Nga çfarë kanë frikë njerëzit?” dhe ndërlidhet me frikë irracionale ndaj të huajve ose me refuzim të myslimanëve, sipasnnjë banori nga Wettigkofen, i cili është pro ndërtimit të xhamisë.
Nga ana tjetër, iniciatorët e projektit në Wittigkofen, Ali dhe Sabira Osman, paraqiten në mënyrë pozitive, duke theksuar hapjen dhe karakterin multikulturor të komunitetit të tyre.
Pamje jo e plotë ndaj komunitetit mysliman
Reportazhi është një shembull i kritikës së mangët kur trajtojnë temën e Islamit. Së pari, “Rundschau” nuk paraqet një pamje përfaqësuese të popullsisë myslimane në Zvicër. Flitet për “myslimanët” sikur të gjithë të dëshironin xhami. Në fakt, vetëm një pakicë e myslimanëve është e organizuar në shoqata xhamish dhe në organizata islame.
Shumë myslimanë janë skeptikë ose madje kundërshtarë ndaj rreth 300 xhamive në Zvicër, por nuk kanë guxim të dalin para kamerave. Ata e kuptojnë se cilat regjime dërgojnë vazhdimisht milionat e nevojshme për ndërtimin e xhamive. Ata nuk duan të kenë lidhje me rrymat e Islamit politik, që përhapin vlera larg barazisë dhe të drejtave të njeriut.
Shumica e dinë se çfarë qëndrimi ndaj grave promovohet në xhami, çfarë u mësohet fëmijëve në shkollat e Kuranit, si i sheh Islami politik ata që mendojnë ndryshe dhe çfarë rëndësie i jep shamisë dhe burkës.
Në reportazhin e SRF thuhet: “Qendra Islame e Bernës nuk konsiderohet radikale.” Megjithatë, në rrethin e mbështetësve të saj ka pjesëtar që kanë lidhje me radikalizmin. Predikuesi shumë konservator britanik nga Leicester, Khaled Hussein, mbështet ndërtimin e xhamisë në Wittigkofen dhe bën thirrje për donacione. Ai mbështet hapur organizata islamiste si Muslim Association of Britain, e lidhur me Vëllazërinë Myslimane.
Ai gjithashtu mbështet organizatën Cage, e cila mbron islamistë dhe xhihadistë si: Abdelhakim Sefrioui, i dënuar së fundmi në Francë me 15 vjet burg për rolin e tij në nxitjen e fushatës që çoi në vrasjen e mësuesit Samuel Paty.
Sulm dhe fyerje nga imamët
Edhe në pjesë të tjera, “Rundschau” mbeti sipërfaqësor. Gazetarët bëjnë pyetje kritike vetëm kur argumentet e kritikëve të xhamive nuk përputhen me bindjet e tyre ideologjike – për shembull kur një kritik evangjelist thotë se Islami kërcënon krishterimin në Evropë.
Reportazhi ndjek një skemë të thjeshtë pro dhe kundër: nga njëra anë mbështetësit e projektit, nga ana tjetër kundërshtarët. Kjo mënyrë e kujdesshme dhe e pasigurt e rrëfimit fsheh më shumë sesa sqaron.
Edhe më herët, në një intervistë për portalin “Hauptstadt”, Ali Osman kishte deklaruar se ka edhe donatorë të tjerë. Kush janë ata dhe sa para janë premtuar mbeti e paqartë, edhe pas pyetjeve të përsëritura. Ai u mjaftua duke thënë se Qendra Islame e Bernës është një fondacion dhe i nënshtrohet ligjit për fondacionet.
Në Zvicër tashmë ekzistojnë disa xhami të mëdha që janë ndërtuar mesatarisht me rreth katër milionë franga. Mes tyre në Wil, Netstal, Reinach, Frauenfeld, Plan-les-Ouates dhe Grenchen. Të gjitha janë xhami të komunitetit shqiptar – dhe shpesh ndërtuesit pretendojnë se financimi vjen nga anëtarët e shoqatave.
Por shumë xhami financohen nga shtete të Gjirit si Katari, siç dokumentohet edhe në librin “Qatar Papers”, i botuar në gjermanisht në vitin 2020.
Në komunitetin shqiptar ekziston gjithashtu rezistencë ndaj këtij Islami të importuar dhe shumë konservator – gjë që nuk përmendet në reportazhin e SRF. Kjo rezistencë është shumë aktive në rrjetet sociale. Kur gazetari zviceran me origjinë kosovare Enver Robelli u shpreh kritikisht për ndërtimin e një xhamie prej 15 milionë frangash në St. Gallen, ai mori mbështetjen e qindra njerëzve. Nga ana tjetër, disa imamë shqiptarë në Zvicër e sulmuan dhe e fyen atë.
Çfarë do të thotë “frymë konservatore”?
Popullsia myslimane ka kohë që ndodhet në një konflikt kulturor, si në diasporë ashtu edhe në vendet e origjinës: bëhet fjalë për rolin që duhet të ketë Islami në shoqëri. A duhet shoqëria të garantojë barazi dhe mundësi zhvillimi, apo në emër të fesë duhet të kufizojë lirinë e individit?
Shpesh, mediat mbështesin pikërisht ata që favorizojnë opsionin e dytë. Drejtuesi i Qendrës Zvicerane për Islam dhe Shoqëri (SZIG), Hansjörg Schmid, deklaroi së fundmi se financimi nga jashtë është më shumë përjashtim sesa rregull. Nëse ndodh, ai prek kryesisht Zvicrën gjermanishtfolëse.
Megjithatë, shumë financime në Zvicrën frankofone janë realizuar përmes fondacionit Wakef në Prilly (VD).
Studiuesi i Islamit Andreas Tunger-Zanetti deklaroi se është normale që në xhami të mbizotërojë një “frymë konservatore”, ashtu si në besime të tjera. Sipas tij, feja është në thelb konservatore, sidomos në diasporë.
Ai nuk përmendi se ky konservatorizëm në disa qendra islame, si ajo në Lozanë, ka arritur deri në ftesën e personave që mbështesin dënime si gurëzimi.
Saida Keller- Messahli, autore(romaniste) tunisiane – zvicërane, eksperte e islamizimit, aktiviste për të drejtat e njeriut.

Vjosa nuk është e manipuluar nga askush, kurrsesi nga Baton Haxhiu…!

Drini.us
-
1
Vjosa nuk është e manipuluar nga askush, kurrsesi nga Baton Haxhiu…!

Engjell Gishti, Tiranë

1. Batoni mund te jete edhe i shtytur ti thote keto fjale!
E kam te veshtire ta besoj se Vjosa Osmani qenka bind prej ketij pisi qe te takoje Grenellin e Gjuricin. Te mos harojme se ne ate takim ishte edhe Begaj e Spiropali. Pra ishte nje takim ndershteteror dhe takime te tilla zakonisht nuk realizohen nga njerez te vecante si Batoni, por nga institucione shteterore si Ministria e Jashtme, etj. Pra Batoni, me shume gjase, shtyhet sot te deklaroje se e realizoi ai kete takim, vetem e vetem per te diskretituar Vjosen: perndryshe perse e thote ai sot kete fjale?
2. Kush e nxorri vidion e ketij takimi? E mbi te gjitha: CFARE SYNON PERHAPJA E KESAJ VIDIOJE? Besoj se te gjithe jemi dakord se perhapja e kesaj vidioje synon shkaterrimin e Vjoses! Perse?
Po nese keta mjeshtra te levizjeve te nendheshme arriten ta korruptojne Vjosen e ta bejne tradhetare, PERSE SOT PO E VRASIN? Pra perse sot po e hedhin ne plehra suksesin e tyre?! Kush perfiton nga kjo levizje?
3.Vjosa punoi fort per relaksimin e marredhenieve te Kosoves me Shqiperine, me Europen, me Ameriken; dhe te gjithe ne e dime se ajo pati shume sukses ne kete drejtim.
Ne nje moment, funksionare te larte te shtetit shqiptar e ftojne ne nje takim me Grenell ku shfaqet edhe Gjuric. Cfare duhej te bente Vjosa? Te largohej nga takimi? Eshte llogjike te mendojme se ajo smund te refuzonte takimin: ajo do i takonte si bamiresit ashtu dhe bakeqesit e Kosoves! Kuptohet se serbet kane perdorur Grenellin e tyre per ta futur ne gracke Vjosen; por Vjosa si ka reaguar? A ka firmosur ndonje dokument ku ajo shiste interesat e Kosoves siç beri opozita plot 23 here? Absolutisht jo! Cfare beri Vjosa? U tha bashkebiseduesve se do fliste me Albinin per formimin e Asosacionit! (Po e marrim per te vertete). PRA NJE PREMTIM KORTEZIE, cka eshte formula me e perdorur ne dipllomaci!
PRA DERI KETU NUK DUKET TE KETE ASNJE VEPRIM PER TU SHQETESUAR NGA ANA E VJOSES!
Ajo qe ka rendesi te dime, eshte sjellja e Vjoses, pas ketij takimi!
Ketu duhet deshmia e Albin Kurtit!
Pra vleresimi per Vjosen fshihet pas pyetjes qe mund dhe duhet t’i behet Albinit:
A PATI PRESIONE TE VJOSES NDAJ ALBINIT PER NJOHJEN E ASOSACIONIT?
Deri me sot Albini nuk ka deklaruar dicka te tille!
Atehere perse po sulmohet Vjosa?
Si ka mundesi qe ne kete front antiVjose na del bashke Baton Haxhiu me Albin Kurtin?
Por mbi te gjitha na intereson te dime: KUJT I INTERESON SHKATERRIMI I VJOSES?
Vjosa ishte (dhe eshte) figura e vetme qe mund te perbashkonte politikanet e Kosoves ne menyre qe vendi te mos shkonte perseri ne krize!
CESHTJA NUK ESHTE SE KOSOVA PO SHKON NE ZGJEDHJE TE REJA: CESHTJA ESHTE SE KOSOVA KA HYRE NE NJE SPIRALE TE NJE KRIZE POTHUAJ TE PAFUND! KJO ESHTE TRAGJEDI PER KOSOVEN! Ta shpjegojme me konkretisht!
Ne zgjedhjet e reja, me shume gjase, VV pa Vjosen do bjere ne 42 – 43%, por per momentin le te behemi optimiste e te themi se VV do fitoje 53 – 54%. Pra do mund te formoje nje Qeveri te re! Po pastaj? Si do ja beje per zgjedhjen e Presidentit? A nuk do gjendet ne te njejten situate ku eshte sot? Pra a do duhet te deshtoje perseri zgjedhja e Presidentit dhe Kosova te shkoje perseri ne zgjedhje te tjera? Pra MOSVOTIMI I VJOSES PRESIDENTE NA PROVOKOI NJE KRIZE TE VAZHDUESHME NE KOSOVE!
Por ky eshte varianti optimist!
Si eshte varianti pesimist?
Pra cfare do ndodhe nese VV do dale poshte 50%? KJO DO ISHTE TRAGJEDIA E VERTETE E KOSOVES! VV nuk do mundet dot te krijoje as qeverine, pa lere Presidentin! Besoj se vetem ne ate rast Albini do e kuptoje gabimin e rende qe beri duke sulmuar Vjosen!
Fakti qe ketij sulmi ju bashkua Batoni, duhet ta zgjoje nga gjumi Albinin dhe ndjekesit e tij e te marrin masa sa me shpejt te riparojne gabimin sa te munden!
PERNDRYSHE DITE TE ERRETA NA PRESIN!

Përçarja historike që e dëmton shtetin

Drini.us
-
0
Përçarja historike që e dëmton shtetin

Prof. Dr. Sabri Tahiri, Gjilan

_____

Nga përçarjet historike te përplasjet partiake: si të dalim nga një cikël që e dobëson shtetin

Historia jonë ka njohur periudha kur përçarjet e brendshme fisnore, krahinore apo klanore, kanë shpërndarë energjitë kolektive dhe kanë vonuar si formimin me kohë të shtetit shqiptar, ashtu edhe në konsolidimin e mëvonshëm shtetëror. Sot nuk jetojmë më në atë realitet, por një rrezik i ngjashëm po shfaqet në formë tjetër: përplasjet e ashpra ndërpartiake dhe gara e pakontrolluar për pushtet po prodhojnë ngërçe institucionale, pasiguri politike dhe konsumim të besimit publik.
Kjo nuk është thjesht një krizë e radhës. Është një sinjal se sistemi ynë politik ka vështirësi të ndërtojë marrëveshje minimale për funksionimin normal të institucioneve. Kur vendimmarrja bllokohet, kur dialogu zëvendësohet me përjashtim dhe kur interesi partiak mbizotëron mbi interesin publik, shteti nuk rrëzohet menjëherë, por fillon të dobësohet nga brenda. Dhe një shtet i dobësuar është më i cenueshëm, më pak efektiv dhe më pak i besueshëm, si brenda ashtu edhe jashtë.
Në këtë kontekst, është e rëndësishme të shmangim dy gabime: të fajësojmë vetëm votuesin, ose të justifikojmë gjithçka me “lojën politike”. Realiteti është më kompleks. Kriza është produkt i ndërveprimit mes mënyrës si ndërtohen listat zgjedhore, si funksionojnë partitë, si raportojnë mediat dhe si votojnë qytetarët. Prandaj, edhe zgjidhja duhet të jetë e shumëanshme.

Së pari, politika duhet të rikthejë kulturën e kompromisit.
Kompromisi nuk është dobësi; është mekanizëm funksional i demokracisë. Pa të, çdo dallim kthehet në bllokadë. Partitë duhet të vendosin vijat e kuqe vetëm për çështje themelore, ndërsa për çështjet e tjera të ndërtojnë ura bashkëpunimi. Marrëveshjet për interes publik, buxheti, reformat kyçe dhe funksionimi i institucioneve, nuk duhet të mbahen peng i kalkulimeve afatshkurtra.

Së dyti, duhet reformuar mënyra e përzgjedhjes së kandidatëve.
Listat zgjedhore nuk mund të mbeten produkt i mbyllur i strukturave të ngushta partiake. Duhet më shumë transparencë dhe konkurrencë e brendshme. Cilësia e deritashme e deputetëve lë shumë për të dëshiruar. Anndaj, vendosja e kritereve të qarta për përgatitjen profesionale, përvojën dhe integritetin do të rriste cilësinë e përfaqësimit dhe do të zgjeronte zgjedhjen reale të votuesit dhe do të rriste cilësinë e deputetëve.

Së treti, të forcohet llogaridhënia e deputetëve.
Mandati nuk duhet të jetë “blanko” për katër vite. Matja publike e performancës, pjesëmarrja në seanca, kontributi në ligje dhe transparenca duhet të bëhet praktikë e rregullt. Kjo krijon presion pozitiv dhe i lidh më fort përfaqësuesit me qytetarët.

Së katërti, të përmirësohet cilësia e debatit publik.
Polarizimi shpesh ushqehet nga retorika e ashpër dhe informacioni i fragmentuar. Mediat dhe shoqëria civile kanë rol kyç në ofrimin e analizës së balancuar, verifikimin e fakteve dhe krahasimin e programeve, duke i dhënë qytetarit mjete për një zgjedhje më të informuar.

Së pesti, vota të bëhet më kërkuese dhe më selektive.
Kjo nuk është thirrje për fajësim, por për fuqizim. Votuesi mund të ndikojë realisht kur e zhvendos fokusin nga simboli partiak te cilësia individuale e kandidatëve: integriteti, përgatitja, konsistenca në qëndrime dhe gatishmëria për të vendosur interesin publik mbi atë personal.

Së gjashti, të vendosen rregulla më të forta për funksionimin institucional.
Caktimi i afateve të qarta për formimin e institucioneve, i mekanizmave që pengojnë bllokadat e zgjatura dhe i rregullave të balancuara për zgjedhje të parakohshme do të reduktonin pasigurinë dhe do ta bënin sistemin më të parashikueshëm.
Në thelb, sfida jonë nuk është vetëm të fitojmë një garë politike, por të ruajmë dhe forcojmë shtetin si kornizë e përbashkët. Përplasjet janë pjesë normale e demokracisë; bllokadat e pafundme jo. Diferenca mes të dyjave qëndron te përgjegjësia.
Historia na kujton se përçarja e brendshme ka kosto të lartë. E tashmja na kërkon të mos e përsërisim atë në forma të reja. Nëse arrijmë të ndërtojmë një kulturë bashkëpunimi konkurruese, garohet fort dhe qeveriset me përgjegjësi, atëherë krizat mund të kthehen në mundësi për pjekuri demokratike.
Sepse shteti nuk mbahet vetëm me institucione formale, por me vullnet të përbashkët për t’i bërë ato të funksionojnë dhe krijojnë stabilitet.

Më 2 maj 2026

Arrestohet Durim Berisha për një status në Facebook…!

Drini.us
-
0
Arrestohet Durim Berisha për një status në Facebook…!

Basri Beka, Prishtinë

Arrestimi i Durim Berishës për një status në Facebook – Turp për Kosovën dhe sulm ndaj lirisë së fjalës
Arrestimi 48-orësh i Durim Berishës për një status në Facebook është një skandal i rëndë dhe një precedent shumë i rrezikshëm për lirinë e shprehjes në Kosovë.
Nëse është e vërtetë se ky arrestim ka ardhur pasi ai ka folur hapur për dyshime të rënda për abuzime seksuale me djem të mitur në disa institucione fetare (përfshirë Medresenë e Prishtinës dhe xhami), atëherë kemi të bëjmë me një cenim të hapur të lirisë së fjalës dhe me një akt autoritar që i bie erë teokracie.
Për vite me radhë kanë qarkulluar thashetheme të rënda për ngacmime dhe abuzime seksuale në Medresenë e Prishtinës dhe në disa xhami. Në vend që Bashkësia Islame e Kosovës (BIK) të hapë hetime të brendshme, të bashkëpunojë me organet e drejtësisë dhe të mbrojë viktimat – ajo ka zgjedhur politikën e heshtjes, mbulimit dhe presionit mbi viktimat “për hir të imazhit të Islamit”.
Durim Berisha ka bërë pikërisht atë që çdo qytetar i ndërgjegjshëm duhet të bëjë: ka denoncuar publikisht dyshime për krim. Në vend që hetuesit dhe prokurorët të shkojnë drejt atyre që dyshohen për abuzim me fëmijë, ata shkojnë të arrestojnë atë që foli. Kjo është e pakuptueshme dhe e neveritshme.
Kosova nuk është teokraci.
Nuk jemi në një shtet ku klerikët ose Bashkësia Islame mund të vendosin se çfarë mund të thuhet dhe çfarë jo. Askush nuk ka të drejtë të përdorë Prokurorinë dhe Policinë si mjet hakmarrjeje kundër atyre që kritikojnë fenomene negative brenda një bashkësie fetare. Prokurori dhe hetuesi që ka marrë këtë vendim me automatizëm duhet menjëherë të suspendohet, sepse po sillen sikur Kosova të udhëhiqet nga sheriat dhe jo nga ligji laik.
Përgjegjësia për krimet seksuale është individuale. Heshtja dhe mbulimi i tyre nuk e mbron Islamin – përkundrazi, e dëmton rëndë. Islami dëmtohet kur mbrohen pedofilët dhe abuzuesit, jo kur ata denoncohen.
Nëse nesër fëmija yt ose imi bëhet viktimë, a do të pranoni që rasti të mbulohet “për hir të imazhit”? Apo do të doni që dikush të ketë guximin të flasë?
Bashkësia Islame e Kosovës, në vend që të denoncojë krimet dhe të pastrohet nga brenda, po përdor pushtetin politik për të heshtuar zërat kritikë. Kjo nuk është fe, kjo është kulturë krimi të organizuar e mbuluar me mantelin fetar.
Liria e fjalës nuk është privilegj, është e drejtë themelore. Kush e cenon atë sot për një status në Facebook, nesër do të arrestojë për mendime.
Lironi Durim Berishën menjëherë!
Dhe filloni hetimet e vërteta për abuzuesit, jo për ata që i denoncojnë.

Gabim i rëndë politik i Rozeta Hajdarit, ra në kurthin e islamistit politik Korab Blakaj

Drini.us
-
1
Gabim i rëndë politik i Rozeta Hajdarit, ra në kurthin e islamistit politik Korab Blakaj

Basri Beka, Prishtinë

Ish-ministrja Rozeta Hajdari bëri një gabim politik serioz duke marrë pjesë në promovimin e librit të Korab Blakajt. Edhe pse nuk e kam lexuar librin dhe nuk paragjykoj përmbajtjen e tij, është fakt i njohur publik që z. Blakaj ka pozicione të qarta si promovues i narrativave që lidhen me islamin politik dhe me rivlerësimin e Perandorisë Osmane si “çliruese” për shqiptarët – një tezë që bie ndesh me konsensusin historik kombëtar dhe me përvojën e vuajtjeve nën sundimin osman.
Pjesëmarrja në një event të tillë, sidomos në kohë fushate elektorale, dërgon një mesazh të keq: se për disa politikanë vota vlen më shumë se koherenca ideologjike dhe mbrojtja e narrativës historike shqiptare laike dhe kombëtare. Kjo lloj “fleksibiliteti” dëmton besueshmërinë e politikaneve që pretendojnë se mbrojnë interesin kombëtar mbi çdo gjë.
Më e keqja e kësaj ngjarjeje nuk është vetëm prania e saj aty, por fakti se u nxor jashtë kontekstit dhe u instrumentalizua menjëherë nga vetë z. Blakaj. Deklarata e Hajdarit, ku ajo me të drejtë kundërshton përgjithësimet kundër Kishës Katolike, u kthye në “përplasje” dramatike që po shpërndahet si provë se “Kisha po sulmon islamin” ose se “shqiptarët katolikë po ndahen nga kombi”.
Korab Blakaj
Për më tepër, Hajdari u fut në një kurth kur u detyrua të fliste për “Lëvizjen e Deçanit”. Kjo lëvizje është një iniciativë qytetare e disa qytetarëve shqiptarë që kanë të drejtë të kritikojnë islamin politik dhe arabizimin, pavarësisht nëse dikujt i pëlqen apo jo. Ta nxjerrësh atë jashtë kontekstit si “jo-shqiptare” është manipulim klasik që u jep municion islamistëve për ta paraqitur çdo kritikë ndaj islamit politik si “anti-shqiptare” ose “pro-krishtere”.
Rozeta Hajdari duket se ra në provokacionin e organizatorit dhe u përdor si instrument për të krijuar një narativë viktimash. Si politikane me përvojë, ajo duhej ta kishte parashikuar këtë rrezik. Mbrojtja e identitetit kombëtar shqiptar kërkon vigjilencë ndaj të gjitha formave të instrumentalizimit fetar – qoftë ai islamist, qoftë ai tjetër. Nuk mjafton të dalësh nga salla në fund; gabimi fillon që në momentin kur e pranon ftesën.
Shqiptarët kanë nevojë për politikanë që nuk shkojnë në çdo event vetëm për disa like ose vota, por që kanë kurriz ideologjik dhe nuk lejojnë që t’i përdorin si marioneta në luftën për narrativën tjera historike dhe identitare fetare.

1...158159160...1,742Faqja 159 nga 1,742