Kreu Blog Faqe 160

Burgosja – një kujtim i pashlyeshëm

Drini.us
-
0
Burgosja – një kujtim i pashlyeshëm

Prof. Dr. Kolë Krasniqi, Pejë

Më 30 prill 1982, pra para 44 vitesh, në orët e hershme të mëngjesit, shtëpia ime u rrethua nga forca të shumta policore. Pa asnjë paralajmërim, ata hynë me dhunë dhe e bastisën, duke demoluar me një egërsi të papërmbajtur ato pak mobilie dhe zbukurime që posedonim.
Disa ditë më parë kisha vërejtur lëvizje të dyshimta rreth shtëpisë. Zhvillimet e asaj kohe më kishin krijuar një parandjenjë të fortë se diçka e rëndë mund të ndodhte. Prandaj, pak çaste para hyrjes së policisë, u largova në heshtje dhe u ngjita në pyllin përballë shtëpisë, nga ku vëzhgoja me ankth lëvizjet e tyre.
Pas largimit të policëve, pak para muzgut, u ktheva në shtëpi. Për fat të mirë, ata nuk kishin arritur t’i gjenin revistat “Zëri i Kosovës” dhe “Liria”, të cilat m’i kishte dhënë shoku im i çmuar, Heroi i Kosovës, Nuhi Berisha.
Të shtyrë nga një parandjenjë e fortë, vetëm një ditë më parë i kisha fshehur nën tepihun në qendër të dhomës së pritjes, mbi të cilin qëndronte stufa. Ishte një vend i zakonshëm – dhe pikërisht për këtë arsye, i sigurt.
Gjatë ditës, dy herë erdhën patrulla policore dhe më kërkuan në shtëpi. Në mbrëmje, situata u rëndua edhe më tej. Hetuesi i sigurimit të shtetit – i njohur si UDB-ash – Gani Hajdari, së bashku me Qazim Mazrekun, të shoqëruar nga dy policë të armatosur me kallashnikovë, erdhën te dera e shtëpisë dhe kërkuan që të shkoja menjëherë me ta në polici.
Shtëpia jonë ishte e rrethuar me mur. Unë e kundërshtova këtë urdhër dhe u thashë se do të paraqitesha vetë të nesërmen në mëngjes. Gani Hajdari reagoi me kërcënim të hapur:
“Hape derën dhe eja menjëherë, përndryshe do ta thyejmë dhe do të hyjmë me dhunë.”
Me një qetësi të përzier me vendosmëri, iu përgjigja:
“Nuk keni nevojë të thyeni derën. As mos provoni ta bëni këtë. Babai nuk është në shtëpi – është në Zvicër. Nesër në mëngjes do të paraqitem vetë në polici.”
Në atë moment, përballë armëve dhe kërcënimeve, qëndroja mes frikës dhe dinjitetit. Ishte një natë që ndante jetën time në dy pjesë: para dhe pas saj.
Torturat në burg – mësimi për të mbijetuar
Të nesërmen, i shoqëruar nga agja im Gjergji, shkova në polici. Sapo më dërguan në katin e tretë të stacionit policor në Pejë, filloi menjëherë marrja intensive në pyetje. Akuzohesha për “propagandë armiqësore”, sipas nenit 133 të Kodit Penal të Jugosllavisë.
Ajo që pasoi nuk ishte thjesht hetim – ishte një ushtrim brutal i dhunës fizike dhe psikike.
Pyetjet vinin njëra pas tjetrës, të përsëritura në formë, por gjithnjë më të rënda në përmbajtje – si një mekanizëm i menduar për të thyer rezistencën emocionale:
“Pse i ke shkruar parullat armiqësore?”
“Ku e ke marrë pëlhurën?”
“Ku e ke blerë ngjyrën?”
“Çfarë lidhje ke me Nuhi Berishen?”
“A ke marrë pjesë në demonstrata?”
“Me kë ke dalë në demonstrata?”
“Kush të ka mësuar të thuash se demonstratat nuk janë armiqësore?”
Të njëjtat pyetje riktheheshin pa pushim, jo për të zbuluar të vërtetën, por për ta imponuar atë.
Në atë presion të pandërprerë, më rikthehej në mendje një ngjarje e mëhershme. Disa muaj më parë, një delegacion i Komitetit Qendror të Lidhjes Komuniste të Jugosllavisë, i kryesuar nga Zhivojin Cvejić, kishte ardhur në fshatin tonë për të “demaskuar” karakterin armiqësor të demonstratave studentore. Kur u kërkua deklarimi im, unë kisha folur hapur: në demonstratat e 11 marsit 1981 nuk kishte armiq; aty kisha qenë edhe vetë në momentet e para të shpërthimit të tyre. Ishte një revoltë e studentëve të zakonshëm, që kërkonin vetëm kushte më të mira – aty nuk kishte armiq.
Pas këtyre fjalëve, një nga të pranishmit, Lala Jović, më kishte akuzuar si armik të popullit dhe të shtetit. Ndaj tij reagoi Hil Marku, i cili, në prani të delegacionit nga Beogradi, Prishtina dhe Peja, kërkoi që të mos i besohej, duke e cilësuar gënjeshtar dhe pijanec. Në ato rrethana, Hili e goditi me shuplakë, për çka më pas u dënua me 30 ditë burgim.
Çdo përgjigje që nuk përputhej me pritjet e hetuesve shoqërohej me dhunë. Ishte një proces i ndërtuar për të thyer jo vetëm trupin, por edhe vullnetin dhe shpirtin tim.
Kur më dërguan në dhomën e burgut, si një i ri 20-vjeçar dhe student i vitit të dytë në Fakultetin Juridik, isha ende i tronditur nga ajo që kisha përjetuar. Në atë gjendje, fillova t’u tregoj të burgosurve të tjerë – të panjohur për mua deri atëherë – për tmerrin që sapo kisha kaluar.
Njëri prej tyre, që u prezantua si i burgosur politik nga Gjakova, u afrua me një ton të butë dhe filloi të më pyesë:
“Pse të kanë burgosur?”
“A i ke shkruar ti parullat?”
“Me kë ke bashkëpunuar?”
Në ato çaste, një burrë i moshës së mesme, me mustaqe, më preku lehtë me këmbë. Ishte një paralajmërim i heshtur për të mos folur. E kuptova menjëherë se duhej të ndalesha.
Pak më vonë, ai m’u afrua në një qoshe të dhomës, ku ishim gjashtë veta, dhe më foli me zë të ulët, me një qetësi që buronte nga përvoja:
“Mos fol me askënd.”
Ai ishte profesori i njohur, sot shkrimtari eminent, Prend Buzhala.
Gjatë bisedës, i tregova për torturat që kisha përjetuar. Ai më dëgjoi me vëmendje dhe më tha:
“A e sheh atë djaloshin në qoshe? E kanë rrahur aq shumë, sa kemi menduar se do të vdesë. Për disa ditë nuk ka mundur të hajë as bukë, vetëm supë.”
Ai djaloshi i torturuar është sot gazetari i mirënjohur Rexhep Krasniqi.
Pastaj shtoi, me një realizëm të ftohtë:
“Pavarësisht nëse pranon apo jo atë që kërkojnë policët, do të të rrahin prapë. Ata kanë një program të dhunës. Nuk ka rëndësi çfarë thua – gjithmonë do të kërkojnë diçka më shumë.”
Fjalët e tij nuk ishin për të më trembur, por për të më përgatitur:
“Po t’i tregoj këto që ta përgatisësh veten. Çdo gjë e ka fundin e vet. Ashtu kështu do të torturohesh. Vetëm shiko të dalësh faqebardh nga këtu. Trupin nuk e ke në kontrollin tënd – por mendjen dhe nderin, ruaji.”
Këto fjalë u bënë udhërrëfyesi im.
Për këtë këshillë, i jam mirënjohës gjithë jetën profesorit Pren Buzhala. Sepse gjatë rreth 15 herëve që më mori në pyetje policia sekrete e shtetit, unë nuk përgatitesha më për përgjigje, por për dhunën që do të përjetoja.
Pas tri ditësh, më hodhën në vetmi – në qelinë numër 15. Aty fillonte një tjetër lloj torture: ajo e heshtjes dhe e vetmisë.
Megjithatë, përgjigjja ime mbeti gjithmonë e njëjtë:
“Jo, nuk i kam shkruar unë parullat. Nuk kam marrë pjesë në demonstrata. Nuk di asgjë. Nuk di kush ka marrë pjesë.”
Në një sistem ku e vërteta nuk kërkohej, por imponohej, qëndresa ime ishte e vetmja formë lirie që më kishte mbetur.
Pas më shumë se një muaji, gjatë të cilit u mora në pyetje rreth 15 herë dhe u përballa vazhdimisht me tortura, duke mohuar çdo akuzë dhe duke iu lutur Zotit të mos ligështohesha, më dërguan para gjyqtarit dhe më dënuan për shkrimin e parullave.
Para lirimit nga burgu, Qazim Mazrekuni më tha:
“Ti je një armik i rrezikshëm. Të gjitha lidhjet tua i dimë. Ne po të lirojmë, por dije se do ta bëjmë jetën më të zezë në liri sesa këtu.”
Jeta e vështirë në liri
Pas lirimit nga burgu, liria ime ishte vetëm formale. Menjëherë m’u ndalua e drejta për të disponuar me pasaportë. Ky vendim, i marrë nga organet e sigurimit në Pejë, u konfirmua më pas nga autoritetet përkatëse në Prishtinë dhe, pas ankesës sime, edhe nga Gjykata Supreme e Kosovës. Në këtë mënyrë, edhe rrugët e pakta që mund të më çonin drejt një jete normale u mbyllën institucionalisht.
Represioni nuk ndalej vetëm tek unë. Në vitin 1984 u burgos edhe gjyshi im, rreth 75 vjeç, i cili për një fjali të thjeshtë – “kjo tokë është e jona” – u akuzua për propagandë armiqësore. Në atë sistem, edhe fjala e lirë e një plaku trajtohej si kërcënim politik.
Në vitin 1985, vetëm 25 ditë pas punësimit tim si praktikant në Gjykatën Komunale në Pejë, u largova nga puna me arsyetimin se isha “person i papërshtatshëm politikisht”. Ky nuk ishte thjesht një vendim administrativ, por një vazhdim i ndëshkimit – një përjashtim i qëllimshëm nga jeta profesionale dhe shoqërore.
Frika kishte depërtuar thellë në shoqëri. Njerëzit hezitonin të më takonin publikisht. Edhe ata që më njihnin dhe më respektonin, e shmangnin kontaktin, jo për mungesë vullneti, por për shkak të frikës nga pasojat.
Në këto rrethana, i përjashtuar nga puna dhe i përndjekur vazhdimisht, vendosa të mos dorëzohem. Regjistrova studimet pasuniversitare (magjistraturën) në Prishtinë, jo vetëm si një hap akademik, por si një akt i qëndresës intelektuale dhe personale.
Megjithatë, pak para mbrojtjes së temës së magjistraturës, Universiteti i Prishtinës u mbyll nga regjimi serb. Ishte një tjetër goditje – këtë herë ndaj dijes dhe vetë mundësisë për zhvillim.
Pas riorganizimit të universitetit, u ktheva ilegalisht në Kosovë, duke shfrytëzuar një pasaportë kroate, dhe arrita ta mbroj temën e magjistraturës. Ishte një kthim jo vetëm fizik, por edhe simbolik: një refuzim i qartë për t’u nënshtruar dhe një dëshmi se, pavarësisht pengesave dhe represionit, rruga e dijes dhe e dinjitetit nuk mund të ndalet.

Vëllazëria Myslimane depërton thellë te shqiptarët, kush janë ata?

Drini.us
-
0
Vëllazëria Myslimane depërton thellë te shqiptarët, kush janë ata?

Fatmir Gashi, Lipjan-Zvicër

Vërejtje!

Revulucioni islamik dhe Vellazëria Myslimane kane organizuar atentatin ndaj Sadatit, pasi ai kishte nënshkruar Marrëveshjen e Paqes me Izraelin më 1979.

Më 1981 e kishin vrarë.

Shih videon: 

Vëllazëria Myslimane depërton thellë te shqiptarët, kush janë ata?

Vehbi Miftari dhe dinjiteti diplomatik i Kosovës në Selinë e Shenjtë-Vatikanit

Drini.us
-
2
Vehbi Miftari dhe dinjiteti diplomatik i Kosovës në Selinë e Shenjtë-Vatikanit

Lekë Mrijaj, Klinë

Ushtruesja e detyrës së Presidentes së Republikës së Kosovës, znj. Albulena Haxhiu, duhet të jetë jashtëzakonisht e kujdesshme në raport me përfaqësuesit diplomatikë të Kosovës të akredituar në shtetet e botës demokratike, e në mënyrë të veçantë në raport me përfaqësimin tonë pranë Selisë së Shenjtë – Vatikanit.

Lirimi nga detyra i ambasadorit Vehbi Miftari, i cili gjatë mandatit të tij dyvjeçar është dëshmuar me punë, përkushtim, dinjitet dhe kulturë diplomatike, nuk duhet të mbetet një akt formal administrativ, pa shpjegim publik dhe pa arsyetim institucional. Në diplomaci, sidomos në raport me Selinë e Shenjtë, çdo veprim nuk vlerësohet vetëm sipas germës së dekretit, por edhe sipas hijes që ai lë pas në kujtesën politike, kulturore dhe ndërkombëtare.

Republika e Kosovës, si shtet i ri në botë dhe ende në kërkim të njohjeve të plota ndërkombëtare, ka nevojë për shumë kujdes, maturi dhe fisnikëri institucionale. Sidomos kur bëhet fjalë për Vatikanin, ku Kosova ende nuk është njohur zyrtarisht nga Selia e Shenjtë, çdo hap duhet të bëhet me ndjeshmëri të lartë diplomatike. Aty nuk përfaqësohet vetëm një zyrë, një mandat apo një emër, por aty përfaqësohet kujtesa jonë historike, dhimbja jonë kombëtare, shpresa jonë shtetërore dhe kultura jonë evropiane.

Ambasadori Vehbi Miftari, si shefi i parë i Misionit të Republikës së Kosovës në Vatikan, ka bartur mbi vete një përgjegjësi të veçantë. Ai, në detyrën e tij, nuk ka qenë vetëm përfaqësues administrativ i shtetit, por edhe urë e parë zyrtare ndërmjet Kosovës dhe njërit prej institucioneve më të rëndësishme morale, shpirtërore dhe diplomatike të botës. Ura të tilla nuk ndërtohen lehtë. Ato ndërtohen me qëndresë, me kulturë, me fjalë të matura dhe me praninë e qetë të njeriut që di ta përfaqësojë vendin e vet pa zhurmë, por me dinjitet.

Prandaj, znj. Albulena Haxhiu, në pozitën që mban, duhet të veprojë konform me profesionalizëm të plotë, me transparencë dhe me një etikë kulturë të lartë shtetërore. Vendimet e saja politike dhe institucionale nuk guxojnë të duken si veprime të ngutshme, as si akte që krijojnë hije të panevojshme mbi imazhin e Republikës së Kosovës. Një shtet serioz nuk e peshon fuqinë e vet me mënyrën se si i ndërpret mandatet, por me mënyrën se si i nderon shërbëtorët e tij publikë dhe se si e ruan vazhdimësinë e marrëdhënieve të ndërtuara me mund.

Kosova ka nevojë për diplomaci të pjekur dhe të urtë, jo për gjeste papjekurie që mund të lexohen si nervozizëm politik. Ka nevojë për kulturë republikane euroatlantike, jo për vendime që lënë pas paqartësi. Pikërisht ka nevojë për njerëz që dinë ta ruajnë kredibilitetin e shtetit nga hijet e përçarjes dhe ta ngrisin atë në dritën e seriozitetit ndërkombëtar.

Në këtë rast, nuk është fjala vetëm për një ambasador. Është fjala për mënyrën se si Republika e Kosovës sillet me vetveten. Është fjala për fytyrën që ia tregojmë botës. Është fjala për kujdesin që duhet ta kemi ndaj Selisë së Shenjtë-Vatikanit, një adrese ku fjala, heshtja, gjesti dhe simboli kanë peshë të madhe.

Prandaj, lirimi nga detyra i ambasadorit Vehbi Miftari duhet të shoqërohet me arsyetim të denjë, me respekt institucional dhe me kujdes të veçantë, në mënyrë që të mos dëmtohen raportet e ndërtuara me aq mund. Sepse në diplomaci, si në kulturë dhe në histori, jo çdo gjë që bëhet me dekret mbetet vetëm në letër. Disa vendime mbeten si gjurmë në kujtesën e shtetit.

Republika e Kosovës nuk duhet t’i japë vetes hije të zezë në një vend ku ende kërkon dritë njohjeje. Ajo duhet të ecë me dinjitet, me maturi dhe me përgjegjësi, sepse në Vatikan nuk shkohet vetëm me protokoll diplomatik, por edhe me kulturë, me përulësi dhe me vetëdijen se atje përfaqësohet një popull, siç janë shqiptarët, që ka vuajtur shumë, por që dëshiron të njihet si popull i paqes, i qytetërimit dhe i dinjitetit evropian.

Më 30 prill 2026

Rugova, Qosja dhe Kadare, a patën armiqësi, apo…?

Drini.us
-
1
Rugova, Qosja dhe Kadare, a patën armiqësi, apo…?
Nga Ismet M. Hasani, Suedi
Në shenjë përkujtese
Për të vdekurit që kanë qenë të mirë, për ta duhet të flasësh vetëm fjalë të mira!
Rugova, Qosja e Kadare, a patën armiqësi, apo vetëm kritika e polemika ndermjetveti?! (pjesa 1)
 
Mendoj se: *Jeta është si një fluskë sapuni, të cilën një frymë (erë) sado e lehtë – e tretë largë e më largë dhe e humbë.
*Jeta është si Libri, në fakt, jeta i ngjan librit. Në atë libër shkruhen veprat e tua të mira, për të cilat shpërblehesh, dhe veprat e tua të këqija, për të cilat meriton ndëshkimin. Mundohu që në atë libër të shkruhen gjërat që janë për të mirën tënde dhe të të tjerëve. Dije se çdo fletë që mbyllet, të afron drejt fundit dhe, me mbylljen e saj, mbyllet edhe një pjesë e jetës sate, prandaj përpiqu që fletën e mbyllur ta mbyllësh me punë dhe vepra të mira. Dije se çdo ditë e jetës sate është një faqe e jetëshkrimit tënd. Kujdesu që atë ta shkruash mirë, ngase një faqe e atij jetëshkrimi e ndyen krejt librin.          
*Jeta e njeriut është e ngjashme me anijet kozmike (aeroplanet, etj), të të cilët, prej pikënisjës (fillimit të fluturiimt) çdo gjë shënohet, e në fund ai shënim lexohet. (Ua përkujtoj aparatin e vogël – “kutia e zezë”).
*Jeta me nderë e dinjitet, mirësi e qetësi, respekt e stabilitet, sjell paqe, harmoni dhe prosperitet.
*Vdekja paraqet kulmin piradimor, të gjithëmotshëm dhe më të dhimbshëm e më tragjik të ndarjeve nga njërri-tjetri, nga më të afërmit, nga më të respektuarit, nga më të dashurit…
*I lumi ai që vdes në qetësi e pas vetit lën vepra të mira.
*I pavdekshëm mbetët çdo ai  njeri i cili gjatë  jetës – sa ka qenë gjallë, ka bërë vepratë mëdha e të mira, e vepër e mirë, veç të tjerave, është edhe një fjalë e mirë, një kujtim i mirë; në mënyrë që njeriut (prej dikujt) t’i mbetën përshtypje të mira dhe kujtime të paharrueshme.
*Në kujtesën e gjatë të një populli mbetët vetëm ai njeri i cili atij populli i ka sjellë vetëm të mira!
Kadare dhe Qosja
 Dr. Ibrahim Rugova (1944 – 2006)
 
                                                                          Akademik Rexhep Qosja (1936 – 2026)
Letra – foto e origjinalit:
                               Letra origjinale që Qosja ia la të nipit
Përmbajtja e Letrës së mësipërme e përshkruar nga origjinali – përshkak të lexuesit
                                                            NIPIT TIM VALJETIT
I CILI U KUJDES PËR JETËN TIME DHE PREJ TË CILIT KËRKOJ TË KUJDESET EDHE  PËR VARROSJEN TIME
Meqenëse kam jetuar duke besuar në mendimin shkencor, në ngritjen shpirtërore e në përparimin shoqëror, që e bën të mundshëm ai, dua të jem i varrosur pa ritual fetar.
Meqenëse kam jetuar dhe kam menduar, në pjesën më të madhe të kohës, duke shprehur pikëpamje kritike ndaj sundimtarëve e pushteteve të tyre, dua të jem i varrosur pa kurrfarë pranie zyrtare.
Varrimin tim dua ta bëjnë vetëm familjarët e mi.
Meqenëse jam kujdesur të jetoj thjesht, ashtu thjesht dua të jem edhe i varrosur: pa fjalime, pa medie, pa lule, afër varrit të gruas sime Shpresës.
Vdes i qetë.
Meqenëse jetën, krijimtarinë mendore dhe veprimtarinë politike ia kam kushtuar lirisë, bashkimit dhe mirëqenies demokratike të popullit shqiptar mund të them se as Shqipërisë shtetërore e as Kosovës, të sotmes e ardhmërisë së tyre, nuk u kam mbetur borxh. Në qoftë se Kosova më ka mbetur borxh mua – këtë do të mund ta thonë historianët e ardhshëm të letërsisë, të kulturës e të mendimit politik shqiptar.
Nuk mendoj se vdes pa asnjë mëkat.
Meqenëse jam rritur, kam jetuar e kam punuar në kushte politike e shoqërore, që edhe pas çlirimit të Kosovës e të krijimit të shtetit të saj, ishin shumë të vrazhda, nuk mund të them se mospajtimet e mia të shprehura ishin gjithnjë të liruara prej disa gjykimeve e vlerësimeve më të ashpra se ç’do të duhej. Megjithatë, varrosjen e pres i bindur se kam jetuar, krijuar e vepruar duke bërë mirë, duke predikuar të mirën e duke përhapur njerëzillëkun.
Këto mendime i shkrova duke qenë i vetëdijshëm dhe mendjeqartë.
                                                                                                                                                                                            Gjyshi yt, Valjet
                                                                                                                                                                                             Rexhep Qosja
Prishtinë, 30.4.2016                                                                                                                                                      (nënshkrimi)
*                                                                                                                                                                                                                                                Rexhep Qosja ka qenë shkrimtar eseist,  por është marrë edhe me ”politikë”, e cila pastaj ka lënë hapsirë debati. Pikërisht më 23 prill 2026 u nda nga jeta. Njihen  edhe polemikat me të ndjerin – shkrimtarin e madh Ismail Kadare, po ashtu edhe me shkrimtarin dhe studijuesin letrar – ish Kryetarin e Lidhjes së Shkrimtarëve të Kosovës dhe ish-Presidentin e Kosovës dr. Ibrahim Rugova.
I zgjodha këto tri figura egocentrike të njohura për kontributin e madh që dhan’ për Kombin shqiptar, e të cilët nuk janë më në jetë.
Shënim: 1). Ibrahim Rugova, vdiq në vitin 2006, në moshërn 62 vjeçare,
                   2). Ismail Kadare,  vdiq në vitin 2024, në moshën 88 vjeçare, dhe
                   3). Rexhep Qosja, vdiq në vitin 2026, në moshën 89 vjeçare.
 
Reagimet antagoniste të njerëzve të LDK-së ndaj Rexhep Qosjës (pas vdekjës së tij)
 
Pas vdekjës se Akademik Rexhep Qosjes, ndaj tij ka pasë reagime antagoniste nga njerëz të Lidhjës Demokratike të Kosovës (LDK-ës), çfarë nënkupton se, as  nuk kanë folur, e as  nuk kanë shkruar mirë për të.
Pse?
Pikë së pari, duhet bërë dallimin midis njerëzve të LDK-ës dhe vet personalitetit të Ibrahim Rugovës! E kjo ka një histori. Dihet reagimi publik i Rexhep Qosjes nda Rugovës dhe refleksioni i Ibrahim Rugovës ndaj tij. Po ashtu dihet se shigjetimi ka qenë i Qosjes në drejtim të Rugovës, e jo i Rugovës ndaj tij. Rugova NUK e e ka shkruar asnjë ”germë” – keq për Qosjen. Prapë këtu ka një histori. Në vitin 1989 me themelimin e  LDK-ës, flitej se Qosjes iu  ofrua një pozitë, por nuk ka pranuar, kështu që Qosja formoi një forum të intelektualëve, i cili nuk ka pasë një itentitet ”puro politik”, por është dashur të respektohej figura e tij. Në vitin 1998-të Qosja formoi një intentitet politik dhe, në saje të kësaj ai ishte faktor relevant për pjesëmarrje në Konferencën në Rambuje (1999), ku delegacioni prej pesë antarësh udhëhiqej prej Qosjes.
Sa i përket së kaluarës – Lidhjës së Shkrimtarëve, Qosja për pesë vjet nuk ka marrë pjesë në asnjë takim, ka munguar prej se, në vitin 1988, Rugova është zgjedhë Kryetar (i Lidhjës se Shkrimtarëve të Kosovës), as që është takuar me Rugovën. Ka ardhë në një takim me ambasadorin amerikan Cimerman- kur Cimerman ka kërkua prezencën e tij. Në panel kanë qenë,  në njënën anë: Rugova, Cimerman dhe  Brus Konak – sekretari i tij, në anën tjetër kanë qenë: Adem Demaçi, Qosja dhe Burhan Kavaja; në anën tjetër kanë qenë: Fehmi Agani, Alush Gashi etj. Komunikimi midis Qosjes dhe Rugovës ka qenë krejt pasiv, dmth. Qosja e ka ruajt një farë ”egoizmi t’vet”, por gjithmonë ka qenë një fytyrë e ashpër karshi rrjedhave. E pat formua forumin Bashkimi Demokratik i Kosovës (BDK-ës).
Para bombardimeve të NATO-s, është dashur të mbahet Konferenca në Rambuje /6 – 23 shkurt 1999/: aty diku, më 2 apo më 3 shkurt. janë takuar Qosja me Rugovën, Kjo kurrë  nuk është bërë publike dhe pak kush e di!? Qosja KURRË NUK E KA ”PRANUAR” si President të Kosovës, por vetëm si Kryetar të Lidhjës  se Shkrimtarëve të Kosovës!? Bile, kur është zgjedhë Ibrahim Rugova Kryetar i Kosovës, disa nuk e quanin ”Kryetar” po vetëm ”Rugova”- si përbuzje?!
 
Të kthehemi të Konferenca e Rambujesë*1)
 
Pas Konferencës së Londrës, Konferenca në Rambuje ka qenë konferenca e parë ku shqiptarët kanë qenë NJË GOJE!
Kjo është vlerësuar edhe ndërkombëtarisht.
Nuk mbahet mend që janë takuar Qosja me Rugovën.
Qosja e ka pasë quajtur ”tradhëtar” dhe ”bashkëpunëtorë” i Millosheviqit, edhe Qosjas është dekoruar me ”medale” më 7 korrik – ditën e lutëtarit, festë në Jugosllavi.
Por Rugova me Qosjen, ”provimin e jetës” e kanë dhënë në Rambuje. Me fjalimet e tyre ”ia kanë vuer vulën” atij takimi.
Sqarim: Ka qenë në agjendë e paraparë që delegacioni i Kosovës, të niset për në Rambujé (Francë) më datën 05. 02.1999, por,  përshkak të mos-lejimit nga forcat serbe, nisja është shty’ për datën 06. 02.1999. Konferenca në Rambujé është mbajtë prej 06 shkurt gjerë më 23 shkurt 1999-të.
                                   (V a z h d o n)
Në pjesën e dytë do të lexoni:
Mendimet e atyre që i kanë njohur mirë Rugovën, Qosjen dhe Kadarenë:
  1. Pal Shtufi, shkrimtar, studijues
  2. Rrahman Paqarizi, historian
  3. Adnan Merovci, bashkëpunëtor i Rugovës
  4. Dukagjin Gorani, historian dhe
  5. Asdren Shala, historian
*Shënim: Fjalët e tyre  do i shkruaj krejt (në origjinal) ashtu siç i kanë folur të sipërpërmendurit  –  pa kurrfarë ndërhyrje drejtëshkrimore! Kështu e kemi mësuar nga i Madhi At´ Gjergj Fishta./IMH

Luka Musollaj një talent i rrallë në Taekwondo

Drini.us
-
0
Luka Musollaj një talent i rrallë në Taekwondo

Tom Pergjoka

Shumica e fëmijëve në moshën 1-vjeçare sapo mësojnë të ecin. Por Luka Musollaj në këtë moshë filloi stërvitjen në Taekwondo. Sot ai është 17 vjeç dhe është një nga sportistët më të dalluar në këtë sport.

Luka lindi më 1 tetor 2008. Qysh kur ishte foshnjë, atë e merrte baba i tij në stërvitje në klubin Armare Waiblingen. Kur ishte vetëm një vjeç, ai u bë zyrtarisht anëtari më i ri i Unionit Gjerman të Taekwondo-s, ngjarje për të cilën në atë kohë shkruan edhe gazetat gjermane.

Luka tregoi qysh herët se ishte shumë i zellshëm. Në moshën 5-vjeçare kaloi provimin e parë dhe mori brezin e bardhë me të verdhë. Që nga ajo moshë, ai ka vazhduar të stërvitet çdo vit dhe ka kaluar shumë provime të tjera. Në moshën 12-vjeçare arriti të merrte brezin e parë të zi. Sot (17 vjeç) ai mban tashmë brezin e zi të shkallës së tretë. Ky është një nder i madh dhe tregon përvojën e tij shumëvjeçare.Sukseset dhe turnetë

Turneun e tij të parë Luka e zhvilloi në moshën 6-vjeçare dhe e fitoi menjëherë ndeshjen e parë. Kupa që fitoi atë ditë mbetet një nga kujtimet e tij më të dashura. Që nga ajo kohë ai ka marrë pjesë në më shumë se 50 turne.

Sukseset e tij janë mbresëlënëse si p.sh. suksesi ndërkombëtar kur në moshën 8-vjeçare doli i pari në kampionatin ndërkombëtar për fëmijë (International Children’s Championships). Në dhomën e tij ai ka tashmë 18 kupa dhe 30 medalje. Ai ka marrë pjesë në shumë gara, që nga kampionatet rajonale e deri te Kampionati Ndërkombëtar Gjerman.


Sporti nuk do të thotë vetëm fitore, por edhe disiplinë. Në vitin 2024, kur ishte 15 vjeç, mori pjesë për herë të parë në Kampionatin Gjerman. Edhe pse iu desh ta ndërpiste ndeshjen për shkak të një lëndimi në sy, ai nuk u dorëzua.
Në vitin 2025 erdhi një tjetër sukses i madh kur në turneun e tij të parë si 17-vjeçar, ai fitoi medaljen e artë pas katër ndeshjeve të vështira.

Nderim nga qyteti i Waiblingen-it

Jo vetëm klubi i tij është krenar për të, por edhe qyteti i Waiblingen-it e ka vlerësuar talentin e Lukës. Për rezultatet e tij të shkëlqyeshme, ai është nderuar 8 herë rresht nga kryetari i komunës së qytetit.
Luka Musollaj tregon se me pasion dhe stërvitje që në vegjëli mund të arrihet shumë. Me padurim presim të shohim se çfarë suksesesh të tjera do të korrë Luka në të ardhmen.

Veprimtaria bamirëse e SHBK “Salih Çekaj” në Zvicër

Drini.us
-
0
Veprimtaria bamirëse e SHBK “Salih Çekaj” në Zvicër

Përgatitur nga sekretari i Shoqatës  Abas Fejzullahi

Më, 24.04.206 në hapësiren e klubit “Dardania “ në Zofingen të Zvicrës SHBK”Salih Çekaj” në Zvicër, mbajti mbledhjen e rregulltë të kryesisë sipas planifikimit vjetor. Në këtë mbledhje Kryetari i Shoqatës Z. Saim Tahiraj bëri një përmbledhje të veprimtarisë në drejtimin e bamirësisë dhe kulturës nga fillimi i këtij viti dhe njoftoi anëtarët e kryesisë për të gjitha veprimtaritë e jetësuara organizative si në vijim:

  • Në drejtimin e kulturës është zhvilluar një bashkëpunim i ndërsjelltë me Shefin e Misionit në Konsullatën e R.K në Cyrih të Zvicrës, Z.Vigan Berisha. Shoqata BISHZ * Bashkimi i Intelektualëve Shqiptarë në Zvicër* dhe SHBK”Salih Çekaj” në Zvicër, i kanë dorzuar 77 libra dhuratë për Bibliotekën e Kosullatës më 09-03-2026.
  • SHBK”Salih Çekaj” në Zvicër në bashkëpunim me Konsullaten e Republikës së Kosovës në Cyri dhe Muzeun Kombëtar të Kosovës, më datën 09.05.2026 në hapësiren e siguruar nga udhëheqësi i Konsullatës në Cyrih Z. Vigan Berisha, do të hapet Ekspozita tematike-muzeore “Kontributi atdhetar, intelektual dhe politik i akademik Fehmi Aganit” në adresen: Katzenbachstrasse 4, 8052, Zürich në ora 18:00

Që nga fillimi i vitit 2026 deri më 24.04.2026 në drejtimin e bamirësisë dhe kulturës janë shqyrtuar kërkesat e drejtuara shoqatës, për t’i ndihmuar skamnorët qoft për shërim, strehim si dhe kërkesa të drejtimit kulturor sipas dokumentacionit dhe dëshmive bashkangjitur kërkesave të dërgura për shqyrtim në shoqatë. Në vijim të dhënatë në tabelen e paraqitur.

Në mblehjen e kryesisë më 24.04.2026 arkëtari paraqiti të dhënatë për grumbullimin e mjeteve  për ndërtimin e shtëpisë për familjen e Skënder Rexhahmetajt në shumën prej 22000 E. Dëshmi regjistri me emra dhe mbiemëra të bamirësve dhe shuma e dhënë.

Si përfundim: SHBK”Salih Çekaj” në Zvicër, në shkurt të viti 2026 kremtoi 16 vjetorin e themelimit dhe për këto vite të veprimtarisë  që nga themelimi në drejtimin e bamirësi dhe kulturës në Kosovë dhe viset tjera shqiptare në gadishullin Ilirik, i ka shqyrtuar kërkesat e arritura  dhe ka ndihmuar skamënorët për nevojatë e tyre  si për shërim, strehim , arsim e kulturë me shumën që kalon shifren prej 2.000.000 *Dymilionë Fr.*

Hero i Kosovës Dardane SALIH ÇEKAJ 22.06.1956 Broliq Pejë –10.04.1999 Koshare.

 

  2  
               Mjetet e grumbulluara sipër janë dorzuar komisionit në Kosovë për ndërtimin e shtëpisë për familje e Skënder Rexhahmetajt nga Isniqi Deçan, në shumën prej 22000 Euro, përmes arkëtarit të Shoqatës i autorizuar nga kryesia në mbledhjen e datës 24.04.2026, kur edhe ka përfunduar e mbyllur aksioni për grumbullimin e mjeteve.

 

 

 

Zëri i Rugovës, fryma e trojeve tona!

Drini.us
-
0
Zëri i Rugovës, fryma e trojeve tona!

Sak Muji, Rugovë

RUGOVA – VENDI I FJALËS, I BESËS DHE I BURRAVE! 

_______

BESËLIDHJA E RUGOVËS – DRELAJ, 1972
Besa, fjala dhe burrnia që nuk thyhen
Në Drelaj të Rugovës, në vitin 1972, nën hijen e bjeshkëve dhe nën një kohë të rëndë për shqiptarët, u mblodhën burrat e kësaj ane për një nga ngjarjet më të rëndësishme të kujtesës sonë – Besëlidhjen e Rugovës.
Aty ku fjala kishte peshë më shumë se arma, u kërkua ndalja e gjakut, pajtimi i zemrave dhe rikthimi i nderit ndër njerëz.
Ishin mbledhur burra, pleq e të rinj, me një qëllim të vetëm: që fjala e dhënë të bëhej ligj, e besa të mos thyhej kurrë.
Rugova atë ditë nuk foli me zë të lartë, por me zemër – dhe ajo që u tha, mbeti për breza.
⸻
Fjala në Besëlidhje
“Besa e shqiptarit asht ma e fortë se pushka.”
“Le të mbyllen odat e vrasjes e të hapen dyert e faljes.”
“Le të jetojë besa – kush e then fjalën, s’ka vend ndër ne.”
Këto nuk ishin vetëm fjalë – ishin betime.
Forca e burrave – Mehmet dhe Idriz Mujaj
Në atë kuvend nuk u tregua vetëm urtësia, por edhe forca simbolike e malësorit.
Mehmet Mujaj dhe vëllai i tij Idriz Ramë Mujaj mbetën në kujtesë si të vetmit që arritën të ngrisin peshën e rëndë të rrotave të binarëve, rreth 200 kilogramë.
Por më e rëndë se ajo peshë ishte fjala që u mbajt.
Sepse forca e Rugovës nuk ishte vetëm në krahë – ishte në besë.
Kujtim nga një malësor i Rugovës
“Më kujtohet si sot, edhe pse isha vetëm një dymbëdhjetëvjeçar.
Filloi një shi i imët mbi Drelaj dhe burrat u strehuan brenda, ndërsa ne fëmijët u futëm pas tyre.
Nuk e kuptonim plotësisht, por ndjenim se po ndodhte diçka e madhe.
Aty pashë edhe një anë tjetër të së vërtetës: jo të gjithë e kishin të lehtë të falnin.
Një burrë nuk pranoi të pajtohej, edhe pse mbi të ranë lutje e fjalë të rënda.
Edhe kjo ishte Rugova – vend ku fjala nuk jepet lehtë, por kur jepet, mbahet.”
“Ndër kujtimet më të dashura mbetet edhe figura e drejtorit të shkollës ‘Përparimi’ në Drelaj – një burrë i gjatë, i heshtur dhe i drejtë.
Për ne nxënësit ishte më shumë se drejtor: ishte shembull.
Fjalëpak, por me peshë. Edhe kur bënte humor, ndjehej respekti.
Ishte goditje për të gjithë kur u largua padrejtësisht.
Por kujtimi për të mbeti i gjallë – si nder, si dije dhe si qëndresë.”
Tha Malesori Bali !
⸻
Epilog
Besëlidhja e Rugovës në Drelaj më 1972 nuk ishte vetëm një tubim.
Ishte një kthesë shpirtërore.
Aty u ndal gjaku, u lidh fjala dhe u ngrit nderi.
Aty u dëshmua se burrnia nuk matet me forcë, por me besë.
Sepse në Rugovë, fjala është jetë.
Dhe besa – nuk thyhet.
⸻
Nga Sak Muji ‘26

Elita e heshtur intelektuale dhe sundimi i mediokritetit

Drini.us
-
1
Elita e heshtur intelektuale dhe sundimi i mediokritetit

Luljeta Pula, Prishtinë

Një komb rrënohet kur ai humb Elitën. Dhe ne sot nuk jemi pa Elitë. Kemi diçka më të rrezikshme se kaq. Kemi në vepër një elitë të rreme. Çdo shoqëri e shëndetshme ka inteligjencien e vet. Dhe elitën e saj udhërrëfyese. Sepse ajo përfaqëson dijen, integritetin, sakrificën e vizionin. Sepse ajo është në ballë të proceseve. Dhe ajo tërheqë përpara kombin.

Dhe ajo, ngritet mbi të tjerët, jo me forcë por me vlerë. Por kur ajo hesht, pra kur elita e frikësuar, oportuniste e konformiste hesht , atëherë në vend të saj ngrihet mediokriteti. Sepse ka një heshtje që është më e rëndë dhe më e frikshme se çdo fjalë e gabuar. Është heshtja e atyre që nuk flasin kur heshtja vret. Kur në krye dalin jo më të diturit , por më të zhurmshmit. Jo më të ndershmit, por servilët. Jo ata që ndërtojnë , por ata që përfitojnë. Atëherë fillon rrëshqitja e kombit. Elita intelektuale shqiptare, elita pra, ndërgjegja kritike e kombit, sot duket e mpirë, e frikësuar, ose edhe më keq, e përshtatur me rrethanat.

Nuk ka më zë që udhëheq, ka vetëm një hije që ndjek. Sepse sot meritokracia nuk shpërblehet, ajo ndëshkohet. Të aftët skajohen e margjinalizohen dhe injorohen. Të ndershmit përjashtohen. Dhe të diturit heshten dhe shpërfillen. Përderisa mediokriteti organizohet, mbështetet dhe ngrihet në sistem. Dhe kjo nuk është rastësi. Kjo është një ngrehinë dhe një strukturë që ushqehet me dobësinë. Kështu krijohet një rreth vicioz. Sa më shumë mediokritet në krye , aq më pak vend për vlera. Sa më pak vlera , aq më larg ata që i kanë ato. E sa më shumë ikin vlerat aq më lehtë sundon medikoriteti. Në fund nuk mbetet më konkurrencë.

Mbetet vetëm një boshllëk i maskuar si elitë. Elita e rreme , është korrupsion, dhe një nga format më të rrezikshme të tij. Sepse ajo vjedh të ardhmen. Ajo deformon standardet, ajo shkatërron shpresën , ajo e mëson shoqërinë ta pranojë të keqen si normalitet. Ku është guximi për të rrëzuar elitën e rreme ? Sepse kombi që pranon mediokritetin në krye nuk është viktimë. Ai është bashkëfajtor në rënien e vet. Sepse , njerëz me vlerë e mendje të ndershme, ka akoma . Dhe ka zëra që nuk janë shitur. Por heshtja e tyre nuk mjafton.

Mediokriteti nuk bie vetë, ai duhet sfiduar. Me zë e me guxim. Dua të them patjetër, se intelektuali dhe inteligjencia e mirëfilltë nuk nënkupton domosdo njerëz të shkolluar e të ditur, njerëz të aftë e të arsimuar. Por mbi të gjitha ata që kanë guximin intelektual dhe kombëtar t’a thonë të vërtetën dhe vetëm të vërtetën. Pavarësisht rrethanave dhe rreziqeve, dhe pavarësisht çmimit. Njerëz me dinjitet e integritet moral dhe kombëtar, njerëz që janë të gatshëm të shkojnë edhe kundër rrjedhës, kur këte e kërkon nevoja, kur këte e kërkon interesi i lartë i kombit dhe atdheut. Në rrugëtimin tonë të gjatë e të mundimshëm , drejt lirisë dhe pavarësisë, inteligjencia jonë, pra elita jonë intelektuale, jo gjithmonë ka qenë në rrugën e duhur dhe në nivel të detyrës.

Natyrisht, nuk ka qenë e lehtë, përballë atij regjimi vrastar, i cili nuk ka hezituar të heshtë e të ndëshkojë zërat individual kundërshtues. Por jo edhe nëse këta zëra nuk do të mbeteshin të vetmuar, e të flisnin në kor. Mbaj mend mobilizimin dhe angazhimin e jashtëzakonshëm të elitës intelektuale të Kosovës, më 1968. Ata pra, elita e asaj kohe, ngriti zërin fuqishëm për të kërkuar për Kosovën të drejtën e saj të ligjshme për vetëvendosje dhe Republikë. Si rezultat i kësaj fryme, dhe demonstratave të 1968, Kosova fitoi Universitetin më 1970, dhe klimën për miratimin e Kushtetutës së 1974. Më pas ndodhën demonstratat e vitit 1981.

U dëgjuan në atë kohë shumë vlerësime në masë për ngjarjet e 1981. Disa nga ato nga eksponentë të dëgjuar të politikës kosovare, me ndikim në atë kohë. Natyrisht shqiptarë. Ata dhe disa , them unë kuaziintelektualë, arritën t’a plasojnë tezën , idenë dhe përceptimin , se ato ishin produkt i agjenturave të huaja antishqiptare, të mbështetura nga sërbët. Dhe se ky nuk ishte reagimi i popullit shqiptar. E as vazhdim i përpjekjeve tona për liri, drejtësi dhe vetëvendosje e Republikë. E quanin këtë frenim të lëvizjeve progresiste, dhe kthim prapa të Kosovës. Natyrisht këto kuaziteza të çoroditura, ishin përdhosje dhe zhvlerësim i një vetëdijeje të plotë kolektive, dhe një zhvleftësim i intelektit kombëtar.

Dhe nuk mbaj mend, asnjë nga intelektualët e dëgjuar nacional, të ketë dalur në atë kohë, për t’a kundërshtuar me argumente, këtë blasfemi. Sepse të mendosh se armiqtë manipuluan me vullnetin e popullit tënd, për ta kthyer ate kundër vetë popullit, është një tallje me intelektin e popullit dhe me vetë mendjen e tij. Dhe poshtërim i gjithë asaj sakrifice , dhe gjithë viktimave të viteve 80 e veçanërisht 81. -it. Inteligjencia e asaj kohe, megjithate në heshtje i mbështeti demonstratat e 81-it. Por ama në heshtje. Dhe dënoi dhunën e pashembullt e cila pasoi pas kualifikimit të saj si kundërrevolucion. Natyrisht dënoi edhe ndëshkimin që iu bë në masë kryesisht intelektualëve, me të ashtuquajturin diferencim ideo-politik.

Por, atëherë, pra më 1981, e tërë rezistenca e elitës intelektuale bëhej në heshtje. Dhe heshtja nuk mjaftonte. Nuk pati sa kujtoj unë, as edhe një prononcim të zëshëm kundër kualifikimit monstruoz të tyre si kundërrevolucion, në emer të të cilit pasoi dhunë e tmerrshme kundër gjithë popullit të Kosovës. Më kujtohet sot renditja e akademikëve të Kosovës, si nxënës , të dirigjuar nga regjimi, për t’i dënuar demonstratat e 81-it. Përveç dyve nga ata, të cilët nuk e pranuan këtë poshtërim. Pasoi marrja me dhunë e autonomisë së Kosovës më 1989. Roli i inteligjencisë në kundërshtimin e ndryshimeve kushtetuese të Kosovës, edhe në atë kohë ishte i vakët e modest. Kishte zëra individualë që kundërshtonin suprimimin e autonomisë, por ata nuk mjaftonin.

Ashtu siç kishte zëra të intelektualëve të rëndësishëm e të dëgjuar, që u vunë në shërbim të pushtetit duke thënë se Kosova me këto ndryshime kushtetuese nuk humbë asgjë. Duke e humbur kështu autoritetin e tyre profesional, kredibilitetin dhe integritetin e tyre moral dhe kombëtar. Jo se mund të ndryshonte diçka me kundërshtimin, edhe po të kishte prononcime intelektuale në masë. Por një qëndrim vertikal i elitës intelektuale në atë kohë, do të mbante të ngritur moralin e popullit, dhe do të inkurajonte luftën për mëvehtësinë e Kosovës. Po, dua të them edhe ca fjalë për Akademinë e Shkencave dhe Arteve të Kosovës dhe rolin e saj në proceset politike në Kosovë. Ajo pra, Akademia , nuk qe asnjëherë në krye të detyrës.

Ata njerëz që quheshin njerëzit më të ditur në vend, nuk u dëgjuan kurrë e me kohë , të ngrinin zërin për çfarëdo që ndodhte në Kosovë. Nuk u dëgjuan kurrë të merrnin anën e së mirës, përveç disa zërave të rrallë individualë. Nuk u dëgjuan kurrë të prononcoheshin për shumë çështje delikate, që lidheshin me Lëvizjen politike të Kosovës. Nuk u dëgjuan kurrë të kishin një qëndrim të formësuar, këmbëngulës, e të vendosur , duke u rreshtuar drejt asaj që ishte interes i Kosovës. Nuk folën e nuk kritikuan atëherë kur duhej kritikuar, një varg dukurishë negative e hasmërishë politike që reflektoheshin edhe në frontin e luftës!

E që dëmtonin kauzën tonë kombëtare. Nuk mbaj mend të kenë dalë ndonjëherë, me një ide të qartë për të ardhmen e Kosovës, të kenë propozuar strategji e taktika të caktuara të Lëvizjes, siç bënin homologët e tyre sërbë kundër shqiptarëve. Nuk mbaj mend të kishin propaganduar Këshillin e Shpëtimit Kombëtar, e moratoriumin e partive politike, kur lufta ishte në prag. Nuk mbaj mend të ishin ngritur kundër përçarjeve të krerëve më të lartë të Lëvizjes, përçarje që helmonin jo vetëm popullin, por edhe luftëtarët e lirisë.

Kjo Akademi, do duhej të ishte në parim, burim i ideve, prijatare dhe nismëtare e proceseve politike në vend, dhe jo të qëndronte në bisht të tyre. Nuk mbaj mend paraqitje të vlefshme të këtij institucioni, pra Akademisë, përveç disa zhgarravitjeve stereotipe pa asnjë vlerë , që nuk i bëjnë nder institucionit. Përveç, pra prononcimeve të rralla, e të herëpashershme të individëve të saj. Mungonte guximi për dalje në opinion me ide origjinale , me qëndrime e vlerësime parimore e të vendosura, sepse Akademia ishte dhe mbeti qerdhe e politikës dhe kundërshtive politike. Unë nuk mbaj mend intelektualë, të kenë dalur hapur në mbrojtje të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, të kenë arësyetuar rezistencën e armatosur, pas dështimit të mjeteve politike, dhe të kenë justifikuar luftën e drejtë të UÇK-së, për veç dy tre vetave të cilët dihen dhe njihen.

E ajo luftë ishte luftë e popullit të Kosovës. I takonte elitës intelektuale ta mbronte, t’a mbështeste dhe t’a justifikonte në opinionin e brendshëm dhe të jashtëm, luftën e saj të drejtë. Erdhi Rambujeja, kjo kthesë tepër e rëndësishme për të ardhmen e Kosovës, dhe elita intelektuale përsëri nuk u bë e gjallë. Përveç Kadaresë, dhe qëndrimit të tij të prerë, të vendosur e të argumentuar dhe bindës, i cili lëvizi për mbarë vendimin e duhur të përfaqësuesve tonë politikë, në Rambuje. Pas gjithë tmerrit të luftës, më në fund erdhi liria. Paslufta nuk ishte ajo që kishim pritur. Gjithçka po shkonte ters. Në një vend që sapo kishte dalur nga lufta, një vend që jetonte në varfëri të skajshme, shiheshin hapur, uzurpimet, krimi dhe korrupsioni dhe njëmijë të pabëra tjera.

Dhe asgjë nga ajo që një popull i tërë kishte ëndërruar në Kosovën e lirë. Asaj, pra Kosovës, po i vendoseshin pa fije turpi, pranga të reja. Populli i shikonte me indinjatë, me mundim, me urrejtje dhe frikë. Ama ajo që nuk bëhej në kohën e sërbit, bëhej tani. Një heshtje , një heshtje e pafund. Një popull i tërë, e në veçanti inteligjencia, që i kishte ndenjur përballë pa frikë pushtuesit të egër sërb, tani kishte vendosur të heshtte. Ata që i bënin këto të pabëra, ata ishin individë, ama ata shtoheshin dita -ditës, për t’a njollosur pa të drejtë Ushtrinë e lavdishme Çlirimtare të Kosovës, dhe luftën e saj të drejtë. Inteligjencia hesht ! Asnjë zë ! Gjatë viteve , pas luftës , u bënë shumë gabime, Demarkacioni, Specialja, Asociacioni dhe shumë të tjera.

Dhe inteligjencia nuk bëzan. Kosovën e pasluftës e goditi një tjetër rrufe, islami politik. Një agresion i hapur për të depërtuar islamin jo si fe, dhe jo si ndërgjegje personale. Por si ideologji që pretendon të kapë shtetin. Islami politik, ka depërtuar në shtet, në qeveri, në parlament, në shkolla, në ushtri, në polici, në parti politike të cilat flirtojnë me te për një grusht vota. Numri më i madh i të rinjve në botë, për kokë banori, që luftoi në Siri ishte nga Kosova. Shamia e ferexheja u kthye në Kosovë pas 70 vjetësh! Kosova është shtet laik dhe e tillë duhet të mbetet. Po iu mbarojmë qefin ideologëve më antishqiptarë sërbë, Qubrilloviqit, Qosiqit e vetë Millosheviqit.

Që thërrisnin megjithë zë: ‘’ Nuk na duhet lufta në Kosovë, na duhet vetëm fuqizimi i islamizimit dhe antiamerikanizmit të tyre. Dhe ne do të rikthehemi në Kosovë. Sepse arma më e fuqishme jona kundër shqiptarëve është islami i tyre.’’ Nuk ka dëm më të madh që po i bëhet Kosovës se ky. Sërbia është e lumtur me këto zhvillime në këtë plan . Atë që nuk mundi t’a bëjë vetë, e e deshti shumë, po ia bëjmë ne vet vetes tonë. Kush duhet të reagojë për këtë mynxyrë që ka goditur Kosovën, para inteligjencisë së Kosovës. Elita intelektuale hesht! Asnjë zë!

Inteligjencia e frikësuar, konformiste e oportuniste bën sehir ! Dhe tani në fund kur të gjithë besonim se Kosova do të kthehej në rrugën e duhur, zhgënjim, dëshprim e trishtim. Kosova po e humb demokracinë për të cilën si edhe për lirinë, u sakrifikua aq shumë ky popull. Shtetndërtimi po ngec fuqishëm. Ajo që askush nuk e priste ndodhi. Prishja dhe dëmtimi i rëndë i raporteve me aleatët, në radhë të parë me Amerikën e cila na e solli lirinë. Po pa SHBA-në dhe Naton, nuk do të kishte liri dhe nuk do të kishte shtet të Kosovës. Natyrisht se pa luftën e UÇK-së mbase nuk do të kishte Nato.

Por ne na krijoi Amerika! Si është e mundur që ndodhin veprime, pa koordinim me aleatët, të cilët edhe sot e kësaj dite , janë garant të paqës dhe sigurisë në Kosovë. Me aleatët që ruajnë kufijtë tonë dhe sigurinë tonë. Koordinimi nuk është servilizëm. Është bashkërendim dhe bashkëpunim , me ata që na krijuan, na njohën si shtet në kufijt tanë, me ata të cilët duan dhe ndihmojnë shtetndërtimin tonë, në po këta kufij! Si është e mundur që Kosova u ndodh në sanksione, që Kosova kaq vjet pas lufte është e izoluar, që ajo u përjashtua nga ushtrimet ushtarake Defender 2023, si është i mundur kërcënimi për mbështetjen amerikane ndaj Policisë së Kosovës, si është e mundur që Kosova nuk u pranua në Këshillin e Evropës, dhe në shumë organizma tjerë ndërkombëtarë.

Dhe të gjitha këto ndodhin si ndëshkim ndaj politikës që Kosova ndjekë, kryesisht ndaj Veriut të vendit. Si është e mundur që sot, politika jonë t’ia krijojë Sërbisë statusin e viktimës tek të huajt, pas gjithë atij tmerri që Sërbia ka bërë në Kosovë. Sovraniteti i Veriut nuk krijohet me veprime parciale e të pamenduara dhe me akte të njëanshme , dhe pa koordinim. Duke krijuar kështu idenë në sytë e ndërkombëtarëve, se populli sërb në veri është viktimë dhe i diskriminuar.

Këto veprime të nacionalizmit elektoral shqiptar, vetëm krijojnë përshtypjen e rrejshme të sovranitetit, dhe vënë në rrezik të pariparueshëm raportet me aleatët. Asociacioni i shumëpërfolur duhet të bëhet, sepse ai është Marrëveshje Ndërkombëtare dhe buron nga plani i Ahtisarit mbi ç ‘bazë Kosova u bë shtet Ky është kompromisi që e bëmë ne atëherë, i dhimbshëm por e bëmë vet. Por sigurisht jo Asociacioni nga Marrëveshja e Brukselit dhe Aneksi i Ohrit. Sepse ai është Autonomi Politike dhe Territoriale, me të gjitha kompetencat e shtetit.

Kush do ti ndalojë sërbët në Veri, që një ditë , një të tillë Asociacion t’a shpallin shtet. Askush ! Kush do ti dalë ballë ndarjes, përçarjes e polarizimit të skajshëm që ka përfshi shoqërinë tonë? Dështim në planin e brëndshëm, dështim në planin e jashtëm, helmim i skajshëm i shoqërisë. Më shumë se një vjet Kosova nuk mund t’i ndërtojë institucionet ! Shteti në bllokadë totale ! Asgjë nuk funksionon. Në munngesë kompromisi, marrëveshjeje, e konsensusi. Me prirje të shprehura autoritare, shteti ngadalë po e ngulfatë demokracinë dhe po rrëshqet në diktaturë ! Çfarë duhet, tjetër të ndodhë në këtë vend, që inteligjencia e këtij vendi të zgjohet lëvizë, të flasë e të prononcohet qartë, para se ky vend të përfundojë në greminë !

Kuvendi i Kosovës, “fabrikë” procedurash apo varr i vendimmarrjes? 

Drini.us
-
1
Kuvendi i Kosovës, “fabrikë” procedurash apo varr i vendimmarrjes? 

Prof. Dr. Fadil Maloku, sociolog nga Prishtina
____

Dilema që po më provokon tani, kur seancat e Kuvendi i Kosovës po mbahen pandalur por pa mundur të kenë një vendimmarrje adekuate e pa prezencën e opozitës, ka të bëjë me sintagmën që “meriton” t’i mvishet gjithë kësaj telenovele absurde! Ta identifikoj si “puç”, ashtu siç bëri lideri i PDK-së, z. Hamza, term ky për të cilin kam rezerva, apo si mungesë e “vullnetit” për kompromis, ashtu siç e quan Sir Bernard Crick*), që nënkupton një lloj deficiti të politikës si art i kompromisit?

Fjala “puç” nuk po më duket adekuate pér ta ilustruar mjerimin e Kuvendit, sepse në gjykimin tim sociologjik, përveç që nuk është e mjaftueshme për ta përmbledhur gjithë këtë smirë të akumuluar, gjithë këtë xhelozi frustruese e gjithë këtë “shizofreni” (po, po!?) të aktorëve tanë aktualë politikë, nuk është as etike e as morale! Po më duket që këtu kemi të bëjmë me një ritual e improvizim tejet djallëzor të mosveprimit të qëllimshëm, ku përmes një koreografie procedurash që po ripërsëriten po shpresohet me e “socializua”, me e adaptua po edhe me e bind qytetarinë kosovare, se gjendja bllokuese është një gjendje normaliteti!? Mirëpo, ky ritual i akomodimit e adaptimi me atmosferën bllokuese, po harrojmë që është kah na “delegon” pandalur edhe kah njé theqafje apo gremine me pasoja të një paralize që u prodhua artificialisht brenda vetë rregullave kushtetuese!

Dhe gjithë kjo lojë hipokrite, sadomazohiste e, do të shtoja, edhe perverse e partive politike, po na sinjalizon poashtu edhe një mesazh tjetër shtesë që është; se Kosova urgjentisht ka nevojë ta rishqyrtojë gjithë arkitekturën e Kushtetutës “ahtisariane”. E ajo çfarë po “nuhas” unë, VV-ja e ka përgaditur përgjigjen dhe besoj edhe projektin e shkërmoqjes së kësaj Kushtetute. E ajo përgjigje, e projekt, është ideja e “Republikës së tretë”, për të cilën kam paralajmëruar publikisht me një seri shkrimesh, por që “baballarët” e saj (Albin Kurti) ende nuk e kanë bërë publike. Ajo çka më çudit është se opozita nuk ka “prodhuar” ende alternativën e kësaj ngrehine që po mundohet të instalohet agresivisht përmes formave dhe metodave demokratike nga VV-ja. Në këte kontekst edhe riciklimin e seancave jam duke e parë nga kjo “dioptri” ngase në pamje të parë po shohim që institucionet tjera po funksionojnë në aspektin formal përmes mbledhjeve qeveritare, debateve në Kuvend, procedurave e vendimmarrjeve për borde, AGP-ja etj., por, në anën tjetër po tentohet me çdo kusht të kontestohen të njejtat!?

Pra, aktorët politikë nuk janë pasivë; përkundrazi, janë maksimalisht aktivë në mbrojtjen e pozicioneve të tyre, por po e refuzojnë kompromisin! Qëndrime e barrikadime këto diametralisht të kundërta, që sociologu anglez Bernard Crick i identifikon si mungesë të politikës si art i kompromisit, ku kompromisi shihet si humbje, jo si mjet i domosdoshëm për funksionimin demokratik.

Ky autor, me përvojën dhe teorinë e tij, dëshmon, midis tjerash, se politika si art nuk është as moralizim abstrakt dhe as luftë për dominim total, por, de facto dhe de jure, është aftësi dhe proces i ndërmjetësimit të interesave të ndryshme që ka një shoqëri plurale. Moment ky që, kur krahasohet me situatën aktuale në Kosovë, na del se dramatizimi i improvizuar nga subjektet aktuale politike themelet i ka jo aq te mungesa e interesave të ndryshme, sa te refuzimi sistematik për t’i negociuar ato.

Kosova, si një shoqëri tranzitive e post-konfliktuale që “shoqërohet” normalisht me pluralizëm të brendshëm politik (të pranuar pa hamendje) dhe, paradoksalisht, një pluralizëm (të imponuar!) etnik, do të duhej të ishte ambienti ideal për zhvillimin e një kulture kompromisi. Por, në praktikë, politika ka rrëshqitur drejt një logjike zero-sum që nënkupton se çdo lëshim pe ndaj rivalit politik të interpretohet ekskluzivisht si humbje dhe çdo kompromis si tradhti! Logjika e tillë “bardhë e zi”, sipas Crick-ut, na dëshmon faktin se aty ku nuk ka kompromis, nuk ka as politikë, por vetëm përplasje të kamufluar si politikë. Dhe se mungesa e kësaj intuite bie ndesh me sistemin dhe normat vlerore të politikës si art i së mundshmes dhe si “bankomat politik”.

Një nga përvojat interesante që mund të nxirret nga mendimi i këtij autori është se legjitimiteti i fituar politik në zgjedhje buron ekskluzivisht nga kapaciteti për të përfaqësuar dhe balancuar interesat e elektoratit, e jo nga pretendimi për të vë monopol moral mbi ta. Në Kosovë kemi ende subjekte politike, por edhe liderë politikë, që e ndërtojnë diskursin mbi superioritetin moral, duke e delegjitimuar kundërshtarin si të papranueshëm për kompromis! Dhe çfarë është më interesante, kjo “narrativë” e stigmatizimit dhe paragjykimit të rivalit politik nga subjekti që ka monopol të dëshmuar zgjedhor prodhon paradoksin tjetër, ku subjekti që pretendon për më shumë “pastërti” politike, aq më pak bëhet i aftë për të ushtruar politikë realiste e pragmatike.

Kriza e zgjedhjes së presidentit, ngërçet parlamentare dhe polarizimi ekstrem janë simptoma të kësaj patologjie politike që është instaluar qëllimshëm në diskursin tonë publik. Ku arena publike e Kuvendit, në vend që të funksionojë si aulë e negocimit, debateve dhe kompromiseve politike, është shndërruar në teatër bllokade. Kjo përputhet me një tjetër ide të Crick-ut, ku thotë: “…kur politika fillon të zëvendësohet me refuzim të kompromisit, sistemi rrëshqet drejt anti-politikës”. Dhe anti-politika, në gjykimin tim sociologjik, është shumë më e rrezikshme sesa vetë konflikti politik, sepse ajo siç po e vrejmë me përvojen e ngërçit është kah e gërryen besimin e qytetarëve për demokraci dhe është kah e rrit mosbesimin përmes polarizimit të skajshëm.

Në këtë kontekst, rritja e diskursit anti-politik në Kosovë (“të gjithë janë njësoj”) nuk është thjesht “produkt” i ndonjë reagimi spontan qytetar, por është pasojë direkte e dështimit të elitave për të prodhuar kompromise funksionale dhe në dobi të shtetit e kombit në tërësi.

Një dimension tjetër kritik në analizën e Crick-ut është kufizimi i pushtetit. Politika, sipas tij, ekziston vetëm aty ku asnjë aktor nuk ka fuqi absolute dhe ku të gjithë janë të detyruar të negociojnë me njëri-tjetrin. Në Kosovë, megjithëse ekzistojnë mekanizma formalë të balancës institucionale që i ka paraparë edhe Kushtetuta “ahtisariane”, praktika politike po na dëshmon se ajo po synon dominim total qoftë përmes shumicave të brishta, qoftë përmes bllokadave strategjike. Qasja e tillë kam përshtypje se është kah e “pensionon” edhe këtë normë vlerore.

Ani pse përvoja jonë demokratike është e shkurtër, shihet sheshazi që Kosova nuk po vuan aq shumë nga mungesa e politikëbërjes, sa nga keqkuptimi i saj. Themi kështu sepse nocioni i politikës, pa asnjë dyshim, është reduktuar ekskluzivisht në luftë për legjitimitet moral dhe kontroll institucional, duke harruar kështu dimensionin e saj thelbësor: negocimin racional ndërmjet interesave të ndryshme dhe menaxhimin e dallimeve klanore, grupore e ideologjike. Kurse Kuvendi në vend që të ishte një “fabrikë” procedurash egzistenciale për shtetësinë e mangët është shndërruar në një varr vendimarrjesh…

* ) Sir Bernard Crick (1929–2008) ishte një teoricien britanik i politikës, shkrimtar dhe intelektual publik, i njohur për mbrojtjen e politikës si një aktivitet thelbësor demokratik. Ai, me veprat e tij, ndikoi fuqishëm në studimet moderne politike dhe në mësimdhënien e qytetarisë në Mbretërinë e Bashkuar. Libri i tij më i rëndësishëm, The American Science of Politics (1959), u bë një udhëzues kryesor që kritikoi ashpër përpjekjet e liderëve karizmatikë për ta shndërruar politikën në një disiplinë thjesht shkencore. Fokusi i analizës së tij, që mund të ndërlidhet edhe me situatën e ngërçit në Kosovë, ka të bëjë me dukurinë e aktivizmit publik—normë dhe vlerë kjo që është kura më adekuate për të “shëruar” si ambiciet, ashtu edhe synimet arbitrare e autoritare të pretenduesve për të sunduar në mënyrë absolute në kushtet e një vendi demokratik. Sipas tij, instalimi i mekanizmit të debatit politik dhe i kompromisit mbetet themeli, alternativa dhe kulmimi i “zërit” dhe frymës së lirisë së shprehjes dhe mendimit politik.

Shtetin duhet ta drejtojnë ata që e duan me shpirtë dhe zemër atdheun e tyre!

Drini.us
-
1
Shtetin duhet ta drejtojnë ata që e duan me shpirtë dhe zemër atdheun e tyre!

Florim Zeqa

Duke qenë dëshmitar që të gjitha partitë pa dallim, nuk e dhanë as më të voglën provë për ndryshimet premtuara, subjektet e ç’akordura opozitare, pa ide dhe pa platformë të përbashkët opozitare për qytetarët, atëherë nuk mbetët shpresë tjetër përpos krijimit të një alternative të re, e cila do të sjellë ndryshime substanciale dhe përmbajtësore në qeverisjen e vendit.

Intelegjenca e anashkaluar nga politikbërja

Kosova ka njerëz të pastër e të guximshëm, që do të përbënin bërthamën e një alternative të re, për të bërë luftën e fortë dhe të hapur kundër korrupsionit dhe nepotizmit, mashtruesve dhe maskarenjëve politik.

Gjendja e pashpresë e krijuar në vend, si pasojë e papjekurisë politike dhe mungesës së transparencës së veprimeve, e përcjellur me skandale të njëpasnjëshme korruptive.

Si pasojë e kësaj, në mendjen e popullit është krijuar bindja se kush më pak e kush më shumë, të gjithë që merren me politikë, janë mashtrues e intrigantë, janë hajdut dhe kusarë politikë, derisa inteligjenca e pastër ka mbetur e anashkaluar tërësisht!

Padrejtësisht është krijuar bindja tek një pjesë e opinionit publik, se nuk kemi njerëz më të mirë për politikë nga këta që i kemi aktualisht!

Kjo klasë politike pa dallim, pushtet dhe opozitë, elektoratin e tyre po e përdorin vetëm si numra përgjatë fushatave zgjedhore, sa për t’ua grabitur besimin (votën) ndërsa të gjitha pazarllëqet i bëjnë mes vete në kurriz të popullit.

Një fillim i ri për shtetin e Kosovës

Kasta aktuale politike e vendit, në veçanti liderët e partive tona politike, para opinionit publik, në veçanti para elektoratit të tyre, shpesh përlahen mes vete, por asnjëherë nuk mund t’i shkojnë deri në fund “konfliktit”, shkaku i interesave të përbashkëta, apo thënë më kjartë, shkaku i bizneseve të përbashkëta, tenderëve që i ndajnë me njëri-tjetrin, e deri të aferat korruptive.

Të gjithë liderët e subjekteve politike, pa dallim, janë shndërruar në uzurpatorë të shtetit dhe varrmihës së ardhmërisë së qytetarëve të këtij vendi, janë bërë sinonim i së keqes, i korrupsionit, krimit të organizuar, zhvatjes së pasurisë shoqërore (shtetërore), duke e shndërruar Kosovën e pasur me resurse të shumta natyrore një vend të varfër dhe të pashpresë për të jetuar në të.

Kosova ka njerëz të aftë, të pastër dhe të guximshëm, prapa të cilëve do të rreshtoheshin shumica e qytetarëve pa asnjë hezitim, por dikush ndër më të guximshmit duhet ta merrë stafetën në dorë dhe të nisemi përpara për arritjen e ktheses së madhe me njerëz të rinjë të cilët do ta ndërtojnë një mentalitet të ri qeverisës.

Vullneti i qytetarëve të Kosovës për kthesë pozitive, jo vetëm që ekziston, është duke thirrur si kushtrim në ndërgjegjen e atdhetarëve dhe të gjithë njerëzve të vullnetit të mirë.

Mjafton vetëm iniciativa e shëndoshë e bazuar në vlera njerëzore, në atdhedashuri e moral njerëzor, për ta ndryshuar mentalitetin kancerogjen të keq-qeverisjes tash e sa vite ne Kosovë.

Secili mund të japim diçka nga vetja jonë për Republikën e Kosovës. Secili me takatin e me zanatin e vet, mund ta bëjmë ndryshimin e nevojshëm për Kosovën dhe qytetarët e saj, për kthimin e identitetit dhe shpirtit humanitar të shqiptarëve të trashëguar ndër shekuj.

Prandaj, vendit urgjentisht i duhet një fillim i ri, një organizim i ri, një alternativë e re politike për largimin e këtyre kusarëve nga skena politike .Kot do të mbajmë zgjedhje në çdo 6 muaj pa një alternativë të re politike, rezultatin do ta kemi përafërsisht të njëjtë, por gjithnjë me numër më të vogël të votuesve në zgjedhje!

Shqiptarët, hiqen patriot dhe dhe demokratë, por në realitet nuk i respektojnë rregullat demokratike dhe kodin patriotik. Sillen si autoritarë ose diktatorë në demokraci. Shtetin duhet ta drejtojnë atdhetarët e vërtetë, ata që e duan me shpirtë dhe zemër atdheun e tyre e jo mashtruesit dhe përfituesit e luftës e të paqes!

1...159160161...1,742Faqja 160 nga 1,742