Kreu Blog Faqe 201

Siguria nuk ndërtohet në momentin e incidentit – ajo ndërtohet shumë më herët, Drizan Shala pasojën e Prishtinës në errësirë

Drini.us
-
0
Siguria nuk ndërtohet në momentin e incidentit – ajo ndërtohet shumë më herët, Drizan Shala pasojën e Prishtinës në errësirë

Drizan Shala, ekspert i sigurisë, Prishtinë 

⛔️Kryeqyteti në errësirë – kur sistemi dështon para krizës !?
Ndërprerja e energjisë elektrike në disa prej lagjeve më të frekuentuara të Prishtinës dhe efekti zinxhir që pasoi në trafik dhe jetën urbane nuk duhet parë si një incident i izoluar teknik. Në thelb, ky është një sinjal alarmi për mënyrën se si trajtohet dhe menaxhohet infrastruktura kritike në vend.
Sepse problemi real nuk është mungesa e energjisë për disa orë. Problemi është fakti që një ndërprerje e tillë, e kufizuar në natyrë, arriti të paralizojë funksione bazike të kryeqytetit. Kjo tregon një mungesë të qartë të kapaciteteve rezervë, të planeve emergjente dhe të koordinimit institucional.
Në çdo sistem të qëndrueshëm, infrastruktura energjetike nuk operon pa mekanizma mbrojtës. Redundanca nuk është luks – është domosdoshmëri. Komunikimi në kohë reale nuk është opsion – është obligim. Dhe reagimi institucional nuk duhet të vijë me vonesë, por të jetë i menjëhershëm dhe i strukturuar.
Kjo situatë ngre një pyetje që shkon përtej teknikës:
❗️A jemi duke menaxhuar sistemin, apo thjesht duke reaguar ndaj dështimeve të tij?
Sepse sot ishte një defekt. Nesër mund të jetë një krizë më e madhe – një incident i koordinuar, një ndërprerje më e gjerë, apo një situatë që prek disa sektorë njëkohësisht. Dhe nëse një problem relativisht i vogël prodhon këtë nivel kaosi, atëherë çfarë do të ndodhte në një skenar real krize?
Përgjegjësia në këtë rast nuk mund të shpërndahet në mënyrë abstrakte. Ajo ka emër dhe funksion – politikëbërësit dhe zyrtarët përgjegjës për sektorët kyç.
❗️Menaxhimi i infrastrukturës kritike është një nga shtyllat e sigurisë kombëtare. Çdo dështim në këtë nivel nuk është vetëm çështje operative, por indikator i një dobësie strukturore.
Më shqetësuese se vetë ndërprerja është mungesa e llogaridhënies dhe reflektimit. Sepse një sistem që nuk mëson nga incidentet, është i destinuar t’i përsërisë ato – zakonisht me pasoja më të rënda.
Në analizën e sigurisë, ngjarje të tilla konsiderohen si “teste reale” të sistemit. Ato zbulojnë jo vetëm dobësitë teknike, por edhe kulturën institucionale: a ka përgjegjësi, a ka transparencë, a ka përgatitje?
Deri tani, përgjigjja nuk është inkurajuese.
❗️Në këtë kontekst, bëhet gjithnjë e më e vështirë për profesionistët që paralajmërojnë dhe analizojnë rreziqet të dëgjohen seriozisht. Diskursi publik është i mbushur me zëra sipërfaqësorë ( pseudo eksperta të sigurisë ), ndërsa sinjalet reale të rrezikut shpesh injorohen derisa të materializohen në krizë.
Por realiteti mbetet i pandryshueshëm:
Siguria nuk ndërtohet në momentin e incidentit – ajo ndërtohet shumë më herët.
Dhe kur paralajmërimet injorohen, koha e reagimit gjithmonë vjen vonë.
Sepse në fund, nuk është çështje nëse do të ndodhë një krizë më e madhe.
Është çështje nëse do të jemi të përgatitur kur ajo të vijë.

Mehdi Hyseni: polemisti i pandalshëm i çështjes shqiptare

Drini.us
-
0
Mehdi Hyseni: polemisti i pandalshëm i çështjes shqiptare
Agim Vuniqi, Vashinton
_____
Prof. Dr. Mehdi Hyseni nuk është thjesht autor opinionesh politike; ai është një nga ata publicistë shqiptarë që e kanë kthyer polemikën në metodë, ndërsa të drejtën ndërkombëtare, historinë politike dhe gjuhën e ashpër publike në tri kolonat e shkrimit të tyre. Nga materiali i qasshëm online del se ai ka botuar për vite me radhë në platforma si AlbaniaPress/ShqiperiaPress, VOAL, Bota Sot, Kosova Sot dhe Dielli, ndërsa në anglisht ka pasur prani edhe në “American Diplomacy”, ku në vitin 2003 botoi tekstin “The Future of Kosovo”. Vetë arkivi i VOAL-it tregon një vazhdimësi të madhe botimesh, me shumë tekste të listuara nga viti 2015 e tutje, ndërsa “American Diplomacy” e rendit Hysenin si autor të botimit “The Future of Kosovo” në Volume VIII, Number 2, 2003.
Ajo që bie në sy menjëherë është se Hyseni nuk shkruan nga pozita e komentatorit neutral klasik. Ai shkruan si autor me tezë të parapërcaktuar: Kosova është çështje e pazgjidhur koloniale, Serbia mbetet boshti kryesor i rrezikut, ndërsa kompromisi që cenon sovranitetin është, për të, jo realizëm diplomatik, por devijim historik. Kjo linjë del qartë qysh në shkrimet e tij në anglisht të viteve 2003 dhe 2007, ku ai e paraqet Kosovën si problem të pazgjidhur të të drejtave dhe të statusit, jo si “minority issue”, por si çështje koloniale shqiptare.
Katër polemikat e mëdha që përshkojnë gjithë opus-in e tij
Nëse veprimtaria e tij publicistike shikohet në tërësi, polemikat e Hysenit mund të përmblidhen në katër fronte kryesore.
E para, polemika me Serbinë si projekt historik e politik. Në një numër të madh titujsh ai i kthehet vazhdimisht gjenocidit serb, Garashaninit, Milosheviqit, Kishës Ortodokse Serbe dhe vazhdimësisë së politikës shtetërore serbe. Arkivi i VOAL-it e paraqet atë duke shkruar për “Serbia gjenocidale si ISIS-i”, “Mali Sloba i rrezikshëm si veliki Sloba”, “Serbia (ende) me strategji garashaniane dhe milosheviqiane” dhe për Kishën serbe si forcë destabilizuese permanente e Ballkanit. Kjo tregon se ai nuk e trajton Serbinë thjesht si fqinj me të cilin Kosova ka mosmarrëveshje, por si strukturë të pandryshuar hegjemoniste.
E dyta, polemika me kompromisin ndërkombëtar ndaj Kosovës. Hyseni është ndër ata autorë që dyshojnë sistematikisht në formulat diplomatike që i kërkojnë Kosovës fleksibilitet, sidomos kur ato prekin sovranitetin. Kjo shihet në kundërshtimin e tij të hershëm ndaj “Zajednicës”, në dyshimet ndaj Gjykatës Speciale dhe në refuzimin e tezave që relativizojnë njohjen e plotë të Kosovës. Në arkivin e VOAL-it gjenden artikuj si “Gjykata Speciale me shumë pikëpyetje dhe dyshime për drejtësinë evropiane dhe ndërkombëtare” dhe “Zajednica serbe, e pranueshme vetëm për viranët…”, çka dëshmon se ai e lexon diplomacinë ndërkombëtare shpesh si presion mbi palën më të dobët, jo si arbitrazh neutral.
E treta, polemika e tij identitare brendashqiptare. Këtu Hyseni është ndër kundërshtarët më të vendosur të nocionit “komb kosovar”. Në disa tituj dhe tekste ai e quan këtë tezë fantazmë serbo-jugosllave, jo produkt natyror të shtetësisë së Kosovës. Arkivi i VOAL-it dhe botimet në Kosova Sot tregojnë qartë këtë vijë: “Nuk ka Çmim Nobel për kombin kosovar”, “Në Kosovë nuk ka as komb kosovar… por vetëm shtet kosovar”, si dhe teksti i vitit 2022 ku shkruan se “kombi shqiptar e ka formuar shtetin shqiptar, jo anasjelltazi”. Për Hysenin, shteti i Kosovës mund të jetë realitet politik e juridik, por jo bazë për krijimin e një kombi të ri, të ndarë nga kombi shqiptar.
E katërta, polemika për bashkimin kombëtar. Hyseni nuk e sheh bashkimin si tabu, por si të drejtë historike e juridike. Dielli botoi në vitin 2018 shkrimin e tij “Prioriteti i shqiptarëve, bashkimi kombëtar”, ndërsa në vitin 2022 Kosova Sot botoi tezën e tij se bashkimin e Kosovës me Shqipërinë “nuk e ndalon e drejta ndërkombëtare”. Kjo e ka vendosur shpesh në qendër të kundërreagimeve; një shembull i qartë është reagimi i Paul Tedeschinit në Bota Sot më 2017, i cili polemizonte drejtpërdrejt me një shkrim të Hysenit për bashkimin Kosovë–Shqipëri. Vetë ekzistenca e këtyre kundërreagimeve tregon se ai nuk ka qenë vetëm autor me jehonë, por edhe nxitës real debati.
Ku qëndron veçantia e tij?
Veçantia e Hysenit nuk është vetëm te temat, por te mënyra si i ndërton ato. Ai rrallë shkruan në mënyrë të ftohtë burokratike. Titujt e tij janë shpesh gjyqësorë, akuzues, dramatikë dhe figurativë. Ai përdor shpesh antiteza të forta: “gjenocidale/pacifiste”, “koloniale/sovrane”, “komb shqiptar/komb kosovar”, “shkolonizim/rikolonizim”. Mjafton të shihet spektri i titujve të publikuar në VOAL dhe AlbaniaPress për ta kuptuar këtë regjistër polemik.
Në këtë kuptim, ai është më afër traditës së polemistit kombëtar sesa komentatorit standard të mediave të sotme. Hyseni nuk përpiqet të duket i ekuilibruar për hir të formës; ai përpiqet të duket i qartë për hir të tezës. Kjo është një forcë, por edhe kufizim i tij.
Mehdi Hyseni në anglisht: jo vetëm aktivist, por edhe artikulues strategjik
Do të ishte gabim të shihej Hyseni vetëm si polemist i brendshëm. Botimi i tij “The Future of Kosovo” në “American Diplomacy” në vitin 2003 tregon se ai ka synuar ta artikulojë çështjen e Kosovës edhe në një regjistër që i drejtohet qarqeve anglishtfolëse të politikës së jashtme. Aty teksti prezantohet si vështrim mbi zhvillimin e një të ardhmeje demokratike dhe multietnike të Kosovës, me theks edhe ekonomik. Kjo dëshmon se, përtej polemikës së ndezur shqipe, ai ka pasur edhe një damar më të strukturuar analitik.
Po ashtu, një studim mbi identitetin evropian në mediat e Kosovës e citon Hysenin si zë që e konsideron debatin mbi identitetin evropian të shqiptarëve si të vjetër dhe në thelb të pazgjidhshëm në favor të përkatësisë evropiane të shqiptarëve. Kjo tregon se ai ka hyrë edhe në debatet më të gjera kulturore e civilizuese, jo vetëm në çështjet ditore të politikës.
Mehdi Hyseni në serbisht: figurë që kalon edhe në arkivat e kundërshtarit
Një tregues interesant i jehonës së tij është fakti që fragmente ose referenca të teksteve të Hysenit dalin edhe në burime serbisht. Në një botim PDF të Eparhisë së Rashkës e Prizrenit në gjuhën serbe shfaqet emri i tij dhe një ribotim/referencë ndaj një teksti të botuar në “Kuvendi” në Tiranë, gjë që dëshmon se shkrimet e tij kanë kaluar edhe në hapësira polemike ku ai lexohet jo si autor neutral, por si pjesë e debatit ideologjik rreth Kosovës. Pra, ai nuk ka mbetur vetëm brenda ekosistemit mediatik shqiptar; herë-herë është futur edhe në qarkullimin e diskursit serb si zë kundërshtues.
Pse shkakton aq shumë polemika?
Sepse Hyseni prek njëkohësisht tri nerva të debatit shqiptar.
Së pari, ai godet kompromisin me Serbinë në çdo formë që e sheh si zbutje të së vërtetës historike.
Së dyti, ai kundërshton relativizimin e identitetit kombëtar shqiptar përmes nocioneve si “kombi kosovar”.
Së treti, ai i qorton shpesh edhe vetë shqiptarët — politikanë, intelektualë, diplomatë — kur mendon se po lëshojnë pe në çështje themelore. Kjo i ka siguruar atij një publik besnik, por edhe një numër të madh kundërshtarësh. Kundërreagimet publike ndaj shkrimeve të tij për bashkimin kombëtar janë dëshmi e drejtpërdrejtë e kësaj natyre polarizuese.
Mehdi Hyseni, rojtar i pakomromis i vijës kombëtare
Nga kampioni publik që mund të verifikohet sot del ky përfundim: Mehdi Hyseni është një figurë e qëndrueshme e polemikës kombëtare shqiptare, me tri tipare të forta — vijë ideore të pandryshueshme, prodhimtari të gjerë ndër vite dhe gjuhë publike të mprehtë. Ai është ndër autorët që nuk e kanë parë Kosovën si dosje teknike të diplomacisë, por si çështje historike të pambaruar të kolonializmit, sovranitetit dhe identitetit kombëtar. Kjo e ka bërë të rëndësishëm për një pjesë të opinionit shqiptar dhe të vështirë për t’u pranuar nga kushdo që kërkon gjuhë më të butë ose formula kompromisi.
Në fund, Mehdi Hyseni mund të lexohet në dy mënyra: nga mbështetësit si rojtar i pakompromis i vijës kombëtare, dhe nga kritikët si polemisti që shpesh e tejkalon masën e analizës me masën e akuzës. Por një gjë del e qartë nga arkivat publike: ai nuk ka qenë kurrë figurë e heshtur, periferike apo kalimtare. Ka qenë, dhe mbetet, një zë që ka prodhuar debat.

Maqedonia e historianit Jusuf Buxhovi, pjesë e trinomit mbretëror Pellazg-Ilir në antikitet

Drini.us
-
0
Maqedonia e historianit Jusuf Buxhovi, pjesë e trinomit mbretëror Pellazg-Ilir në antikitet

Blerim Mato, Tiranë

o Jusuf Buxhovi: “Macedonia – from antiquity to uor time”, botoi “Jalifast Publishing”, Houston, 2021,faqe 667.

Botimi në anglisht i veprës voluminoze me 677 faqe, “MACEDONIA – FROM ANTIQUITY TO OUR TIME” nga botuesi amerikan “Jalifat Publishing” në përkthim të Avni Spahiu, krahas përkthimi në anglisht të “Kosovës” në tre vëllime, paraqet një tjetër të arritur historiografike në përballje me falsifikimet dhe gënjeshtrat e historiografisë serbe, si dhe me diskursin antishkencor sipas të cilit Mbretëria e Maqedonisë, në njërën anë (nga historiografia institucionale shqiptare) përjashtohet nga bota pellazge-ilire së cilës, sipas autorëve antikë, i ka takuar, dhe në tjetrën anën, nga historiografia greke dhe ajo europiane, shihet si pjesë e helenizmit grek. Duke u mbështetur mbi fakte historike, nga autorët atnikë, po edhe të studiusve të tjerë botërorë që këtë çështje e trajtojnë nga kjo dioptri, autori mbretërinë e Maqedonisë e sheh në kuadër të trinomit të mbretërive pellazge-ilire në antiktet: bashkë me mbretërinë e Dardanisë dhe të Epirit.
Përkthimi i librit në anglisht si dhe plasimi në qarqet shkencore dhe universitare amerikane me renome po edhe botërore në përgjithësi nga botuesi i njohur amerikan “Jalifat Publishing” nga Houstoni, është me interes të veçantë, ngaqë përhap të vërtetën rreth Maqedonisë si pjesë e botës pellazge nga antikiteti, të përvetësuar nga grekët, siç përhapë edhe të vërtetën se në shtetin e sotëm të quajtur Maqedoni e Veriut, në pjesën më të madhe të Dardanisë antike dhe më vonë në vilajetin e Kosovës, ndërlidhet identiteti historik, etnik, shpirtëror, kulturor dhe politik i shqiptarëve nga lashtësia i mohuar nga historiografia hegjemoniste serbe, ruse, bullgare dhe ajo e sajuara “maqedone” me ç’rast ata paraqiten “ardhacakë”, “pushtues”, “zullumqarë” të ardhur në këto hapësira nga shekulli XVIII e këndej me ndihmën e osmanëve!
Mbi këto platforma, nga Kriza Lindore e këtej, janë ndërtuar edhe hartat e reja të shteteve në pjesën evropiane të Perandorisë Osmane, ku hapësira etnike dhe ajo shpirtërore-kulturore e shqiptarëve është copëtuar nga shtetet fqinje (Serbia, Mali i Zi, Bullgaria dhe Greqia). Këto platforma u kanë sherbyer edhe programeve antishqiptare nga shpërnguljet e deri te etnocidet dhe gjenocidet në vitin 1878, 1912, 1944 për të vazhduar edhe me konventat me Turqinë për shpërnguljen e tyre në vitin 1938 dhe 1958.
Prandaj, i konceptuar mbi këta faktorë dhe i mbështetur mbi burime të shumta historike, libri në anglisht përhapë të vërtetën për vendin dhe rolin e shqiptarëve në këtë shtet të krijuar politikisht në vitin 1944 nga Titoja. Fillimisht si pjesë e federatës jugosllave në përputhje me vendimet e AVNOJ-it të vitit 1943 dhe, në vitin 1992, shtet i pavarur. Në të dyja rastet, shqiptarët, do të diskriminohen: gjatë Jugosllavisë së Titos si “pakicë” dhe, në rrethanat e shpalljes së Maqedonisë shtet-komb, trajtohen si “etni e shkëputur”!
Duke marrë në shqyrtim edhe zhvillimet më të reja nga shpallja e shtetit të Maqedonisë, krahas kritikës që u bëhet politikave antishqiptare nga Shkupi dhe Beogradi, të cilat, në forma të ndryshme, vazhdojnë edhe në rrethanat e reja, duke shfrytëzuar në njërën anë faktorët gjeopolitikë rajonalë dhe në tjetrën anë dobësitë e mëdha të të shtetit shqiptar dhe atij të Kosovës në raport me injorimin e çështjes shqiptare në Maqedoni, në këtë vepër, me sy kritik, vlerësohet edhe roli i faktorit politik shqiptar në skenën politike maqedonase nga viti 1992 e këndej. Kritikat adresohen te mosgatishmëria për t’u mbrojtur pozicioni i referendumit të vitit 1992 për statusin e popullit shtetformues mbi konceptin e një shteti federal-konfederal të dy popujve të barabartë (shqiptarë dhe maqedonas). Në këtë aspekt, në mënyrë tepër kritik shikohet edhe mungesa e konsistencës së faktorit ushtarak shqiptar në kuadër të luftës UÇK-së të vitit 2001 në kërkesat politike, të filluara me ato për shtet federativ (shqiptar-maqedon), të cilat, brenda një kohe të shkurtër do të rrudhen deri te “shteti qytetar” , pra te korpusi i të drejtave njerëzore, për ç’gjë as që është deshtë të luftohet fare, meqe ato i garanton Karta e OKB-së në kuadër të të drejtave dhe liritë themelore kudo në botë! Ky degradim politik i luftës pasqyrohet më së miri me Marrëveshjen e Ohrit, me ç’rast, klasa politike që erdhi në pushtet “me meritat e luftës”, nuk bëri tjetër, pos, që duke e zëvendësuar idealin e lirisë, për ç’gjë u derdh edhe gjak, në atë të interesave personale dhe përfitime deri te ato meskine, kthehet në një instrument të politikës maqedonase, në një rajë bashkëkohore të farses parlamentare, që faktorin politik shqiptarë do ta shfrytëzojë për qëllimet e njohura shtetmëdha, ku me anën e ngatërrimit të barazisë kushtetuese të gjuhës shqipe si parakusht i barazisë shtetërore me atë të barazisë ligjore të gjuhës, bëhet vetëmashtrimi dhe margjinalizimi i shqiptarëve në pakicë numrash!

Mbulimi i permendores së Gjergj Kastriotit në Tiranë, në shtetin e njohur si laik, prej besimtarëve myslimanë

Drini.us
-
1
Mbulimi i permendores së Gjergj Kastriotit në Tiranë, në shtetin e njohur si laik, prej besimtarëve myslimanë

Alma Lama, Prishtinë

Kja analizë nga autorja Alma Lama është bërë me 6 shtator 2017 dhe vazhdon të jetë aktuale edhe sot e kësaj dite.

Këto ditë pothuaj e gjithë shoqëria, së paku ajo që merr pjesë në epokën digjitale, u përfshi në një debat për figurën qendrore të histrorisë së kombi shqiptar, Skenderbeun. Në një akt të turpshëm dhe të pa precedent, monumenti i tij në sheshin kryesor të Tiranës, u mbulua në mënyrë që të mos e shihnin besimtaët që do luteshin para tij.  Veprimi  Bashkësisë Muslimane të Shqipërisë për të vendosur ekranë gjigandë, në mënyrë që të zinin pamjen ballore, erdhi si pasojë e disa fotove që qenë publikuar në bajramin e kaluar nëpërrrjetet sociale , ku besimtarët shiheshin të nënshtruar, ndaj monumentit dhe figurës së heroit; shiheshin kokëposhtë tek këmbët e tij. Dhe si duket kjo ka shërbyer se ide që këtë herë të mos e pranojnë një “nënshtrim” të tillë, apo një tallje që iu bë nëpër rrjete sociale.

Por jo vetëm kaq, veprimi i fundit nuk ishte vetëm një akt vetëmbrojtjeje. Ai ishte një akt agresiv dhe përçarës, të menduar mirë edhe për të provokuar, dhe kushdo që mendon që krerët e bashkësisë islame nuk do të ishin të vetëdijshëm për këtë, është thjeshtë naiv.

Do të numëroj disa arsye për këtë: së pari monumenti i Skenderbeut, është një statujë e palevizshme, dhe janë besimtarët që kanë shkruar te ai, te luten para tij, e jo e kundërta, pra monumenti ka shkuar tek besimtarët. Kjo do të thotë se liderët fetarë, fare mirë kanë mundur të shmangin interpretimin e papëlqyeshëm të fotove të kaluara, duke ndërruar vendin e faljes.  Tirana ka mjat hapësia publike.

Por e keqja është se vetë faljet e organizuara në hapësira publike, janë në vetvete provokative, janë një shoë që bëhet me qëllim imponimin e fesë në një shtet laik.  Janë xhamitë dhe kishat vendet ku duhet të falen besimtarët, jo sheshet te cilat iu përkasin të gjithë qytetarëve, pra si besimtarëve edhe jo besimtarëve, si katolikëve, e muslimanëve, si ateistëve edhe protestantëve ëtj. Pra sheshet publike janë të të gjithëve, në syët e shtetit dhe kushtetutës janë të qytetarëve. Sheshi Skenderbe nuk është as Piazza San Pietro e Vatikanit, as sheshi në Mekë, të dedikuara për besimtarët. Por është hapësirë e një shteti laik.

Së dyti kushdo që është besimtar i vërtetë e që nuk ka agjendë politike për të bërë shoë, nuk ka nevojë të bëjë me qindra kilometra për tu mbledhur në një vend. Objekte të kultit ka në cdo cep të Shqipërisë dhe secili mud të shkojë në ato objekte fetare.

Së treti, të mbulosh figurën e Skenderbeut, në kohën kur çështja e fesë dhe debati mbi identitetin është bërë kaq e ndjeshme në shoqërinë shqiptare, është pikërisht t’i hedhësh benzinë zjarrit. E kujt i intereson ky zjarr, e dinë ata që e ndezin.

Përgjigja ime është se ky zjarr i intereson të gjithë atyre që janë kundër identitetit dhe interesave të kombit shqiptar. Mohimi i historisë, identitetit të popullit shqiptar, janë mohim i lirisë dhe vetë ekzistencës sonë si komb.

Është fakt se agjenda të huaja kanë marrë hov në trojet shqiptare. Paratë e ardhura nga bota arabe e Turqia por edhe fonde të fshehta nga Serbia kanë bërë punën e tyre. Për shkak të oportunizmit të disa shqiptarëve, interesave të ngushta ekonomike, ia kanë dalë të depërtojnë dhe të realizojnë një trushpërlarje masive në të gjitha trojet shqiptare, të përhapin injorancën që mban vulën e shkretëtirave arabe të shekullit të VII tek pjesa më vitale e kombit tonë, tek rinia, dhe të nxisin përçarje ndërmjet brezash, grupesh shoqërore, grupeve fetare etj.

Dhe në të gjithë këtë pushtim inorance të mendjeve, kanë pasu partner klasën politike, e cila nëpërmjet heshtjes apo përkrahjes së hapur të agjendës islamike, i ka bërë vend, sidomos në Kosovë. Shikoni mjerimin inelektual në zgjedhjet e fundit. Kërkesat e islamistëve u shndërruan në premtime elektorale  në mënyrë të hapur. Kishte parti politike që iu bëjnë premtime në shkëmbim të votës. E kur kjo agjendë hyn në ciklin vicioz të politikës, premtim-votë, atëherë ai vend ka hyrë në një fazë regresi të pashmangshëm. Është ky proces që i ka ndodhur shumicës së vendeve të botës arabe dhe më gjërë për shkak të infiltrimit të vahabizmit dhe islamit politik që janë dy anë të së njejtës medalje, që sot po përjetojnë një erozion të tmerrshëm kulturor, krahasuar me disa dekada më parë, kur merrnin frymë si shumica e botës së qytetëruar. Irani, Afganstani, Egjipti, Tunizia, Algjeria, Libani etj.

Ne jo vetëm që do të duhej të nxirrnim mësime nga ta, por mbi të gjithë të jemi të vetëdijshëm për një ndryshim drastik me këtë shoqëri pasi ne jemi europianë dhe nuk iu përkasim atyre kulturave. Cfarë na duhet sot, në mijevjeçarin e tretë të kthejmë kokën andej nga ata popuj që po vuajnë tiraninë e ideologjive primitive.

Por si duket nuk kemi veteëdije të mjaftueshme. Populli thotë se qeni i keq ta sjell ujkun në torishtë. Kjo fjalë e urtë është e vërtetë edhe për politikanët shqiptarë në të gjitha trojet, por në radhë të parë në Kosovë. Ata me paaftësinë e tyre për të dalë mbi egot dhe interesat personale, e kanë bërë islamin politik pjesë të politikës, pjesë të votës.

Shikoni psh se si asnjë politikan  nuk e nxori një fjalë të vetme për mbulimin e Skenderbeut. Shikoni si nuk e nxjerrin anjë fjalë kundër islamit politik dhe ndërhyrjve flagrante në kulturën dhe traditën tonë, shikoni ata deputetë të cilët kanë marrë dhjetëra mijëra vota ss si nuk janë prononcuar asnjëherë kundër fenomentit që po gërryen identitetin kombëtar; se si nuk janë prononcuar një herë për tendencën e imponimit të shamijave arabe te gratë e Kosovës?

Ku është zeri i …

Pse asnje fjalë deri më sot për këtë ceshtje?

A po flirtojnë me ta? Apo frikësohen për vota?  A kanë përgjegjesi ata që kanë marrë vota, për interesat e shtetit dhe kombit????

Sot nuk ëhstë kurrfarë trimërie me ngrit zërin kundër Serbisë, apo me sha partitë kundërshtare. Nuk duhet guxim për këë. Guxim duhet për tu përball me rrymat e errëta fetare që shtet demokratike e quajnë ekstremizëm të dhunshëm. Guxim ëhstë me vendos dorën mbi plagë se pse Kosova është numëri një në europë për pjesëmarrje në luftën e Sirisë, në krah të ISIS-it apo organizatave të tjera terroriste, për kokë banori. Tragjedia më e madhe është se këta janë shqiptarë, nuk janë arabë sic janë ata që ikin nga franca apo anglia apo vende të tjera.

Pra jo vetëm që nuk kemi qëndrim kundër këtyre fenomeneve, por kemi parti që përpiqen ti relativizojnë, madje  të mos e quajnë fare rrezik këtë fenomen qe po i kanoset Kosovës.

A mos e kemi harruar se shteti jonë është një kontratë më bashkësinë ndërkomëbtare, ku termat e saj janë: duhet të jetë shtet demokratik ku respektohen të gjitha liritë dhe të drejat e njeriut. E të këto liri dhe të drejta, hyn edhe e drejat e besimit por jo e imponimit që vjen nga ideologjitë fetare që në qendër të tyre kanë nënshtrimin e njeriut.

Por shteti i Kosovës mbi të gjitha  është edhe një kontratë me qytetarët e tij, të cilët janë përcaktuar që do të jetë demokratik e tolerant. Ne nuk na duhet intoleranca as përcarja, nuk na duhen armiqësitë brenda vetes, sepse kemi shumë armiqësi përreth me shtete që na mohojnë ekzistencën.

Një  gjë duhet të jetë e qartë për krejt shqiptarët, se kush përkrah apo edhe kush hesht për fenomentin e islamizimit të Kosovës, qoftë me rrymat radikale vahabiste, qoftë me  islamin politik, apo kush e përkrah neoosmanizmin, është duke bërë tradhëti kombëtare dhe vulën e tradhëtarëve do ta bartin përjetësisht.

Historiani Nue Oroshi tregon se si refuzohen librat si ky i Shoqatës “Trojet e Arbërit”, e botohen ato të disa parahistorianëve

Drini.us
-
0
Historiani Nue Oroshi tregon se si refuzohen librat si ky i Shoqatës “Trojet e Arbërit”, e botohen ato të disa parahistorianëve

Nue Oroshi, Prizren

Librat për masakrat serbe duhet të shkruhen nga historianët dhe studiuesit e jo nga parahistorianët që shkruajnë sikurse elaboratet e Çubrilloviçit.

Mjerisht këto libra financohen nga institucionet e Kosovës dhe refuzohen librat e Shoqatës” Trojet e Arbrit” më 1300 faqe dhe me 86 studiues e me dhjetëra e mijëra emra të të masakruarve shqiptar prej vitit 1912 -1999.

Mendime për “ndarjen e zemrës” së Mustafë Bajramit

Drini.us
-
1
Mendime për “ndarjen e zemrës” së Mustafë Bajramit

Shqiptar Shaljani, Prishtinë  

“Kur zemra endet mes Turqia e Irani, kombi mbetet pa adresë.” !
Një reflektim mbi krizën e identitetit dhe teatrin e ndjenjave të importuara !
E lexon një postim të Mustafë Bajrami dhe për një moment mendon se kemi të bëjmë me një dramë personale.
Por jo — është një skenë e vjetër, një monolog i konsumuar, ku konfuzioni ideologjik vishet si ndjenjë dhe shitet si sinqeritet.
Sepse nuk është aq e rëndë “ndarja e zemrës” sa është humbja e busullës. Kur dikush e vendos Turqia në një peshore emocionale përballë Kosova dhe Shqipëria, atëherë nuk kemi të bëjmë me mall — por me një zhvendosje të vetëdijes.
Kjo lloj “dhimbjeje” nuk buron nga dashuria e tepërt, por nga një përzierje e rrezikshme e identitetit të paqartë dhe ndikimeve të jashtme që ushqehen me nostalgji të rreme. Sepse kush e di kush është, nuk endet. Nuk lëkundet mes rrënjës dhe hijes.
Ironia është se ata që flasin më shumë për “vëllazëri”, shpesh janë të parët që e relativizojnë përkatësinë. Sot me Turqia, nesër me Irani — gjithmonë në kërkim të një qendre jashtë vetes, por rrallë brenda vetes.
Dhe pyetja e tij: “çfarë të bëjë?” Përgjigjja është më e thjeshtë sesa duket: Njeriu që nuk e njeh veten, e ka të rëndë çdo zgjedhje.
Në fund, kjo nuk është një dramë individuale — është një simptomë kolektive. Një shembull i atij që përpiqet të jetë zë i botëve të tjera, ndërkohë që nuk ka zgjidhur as identitetin e vet.
Sepse e vërteta është e thjeshtë: Nuk të ndan zemra mes vendeve — të ka humbur rruga mes vetes.

Edi Rama sërish “bashkon” Kosovën me Serbinë!

Drini.us
-
0
Edi Rama sërish “bashkon” Kosovën me Serbinë!

Melazim Koci, Prishtinë 

Veprimi i fundit i Edi Rames nuk është thjesht i papranueshëm – është fyes. Paraqitja e Kosovës si pjesë e Serbisë nuk mund të relativizohet, as të arsyetohet me gabime teknike apo pakujdesi. Për shqiptarët e Kosovës, kjo është një goditje direkte ndaj historisë, sakrificës dhe identitetit shtetëror.
Kosova është shtet i pavarur, i njohur nga mbi 110 vende. Kjo është një e vërtetë që nuk negociohet dhe nuk toleron “lapsuse” të përsëritura. Sepse kjo nuk është hera e parë – edhe më 19 nëntor 2019, Edi Rama e kishte inkorporuar Kosovën brenda Serbisë.
Kur një veprim përsëritet ai nuk është më rastësi – është qëndrim. Dhe në këtë rast, një qëndrim i rrezikshëm dhe provokues ndaj shqiptarëve te Kosovës.

Organizata e Veteranëve të Luftës, tregtare e saktificës dhe pengmarrëse e historisë

Drini.us
-
0
Organizata e Veteranëve të Luftës, tregtare e saktificës dhe pengmarrëse e historisë

Lirim Gashi, Prizren

OVL ËSHTË TREGTARE E SAKRIFICËS SË LUFTËS DHE PENGMARRËSE E HISTORISË
Në netët kur mendimi nuk pranon më të bindet dhe kur ndërgjegjja bëhet si një gjykatës i verbër që nuk njeh më as ligj e as mëshirë, unë e shoh veten duke u kthyer sërish te figura e Shkëlzen Gashit që më përndjek, jo si një njeri i zakonshëm, por si një pyetje e hapur mbi natyrën e njeriut.
Dhe sa më shumë e analizoj karakterin e tij, aq më shumë më krijohet përshtypja sikur ai nuk është vetëm një individ, por një simptomë — një çarje e hollë në strukturën morale të kohës sonë, ku e vërteta dhe interesi nuk ecin më krah për krah, por luftojnë si dy armiq që kanë harruar pse kanë filluar të luftojnë.
Në mendjen time, ai shfaqet shpesh si një njeri që nuk është as i mirë e as i keq, por i copëtuar në mënyrën më të dhimbshme që mund ta njohë shpirti njerëzor, i ndarë midis dëshirës për të qenë dikush dhe tundimit për të përfituar nga gjithçka që i del përpara.
Dhe pikërisht kjo ndarje e brendshme e bën atë tragjik, sepse tragjedia nuk lind nga e keqja absolute, por nga përzierja e saj me njëfarë vetëdije që nuk guxon të bëhet e pastër.
Nganjëherë më duket se edhe figurat e mëdha të kujtesës sonë, si Adem Demaçi, nuk janë të paprekshme nga interpretimet e kohës, sepse kontestohen nga duart e atyre që tentojnë me çdo kusht ta rishkruajnë historinë sipas nevojës së momentit.
Jo sepse e vërteta për Adem Demaçin ndryshon, por sepse sytë që e shohin nuk janë kurrë të njëjtë.
Dhe në këtë mjegull interpretimesh, Shkëlzen Gashi më shfaqet si një figurë që lëviz midis dritës dhe hijes, midis idealit dhe interesit, apo edhe më saktësisht midis asaj që thuhet dhe asaj që nuk guxon të thuhet plotësisht.
Unë nuk e di nëse ai është mjeshtër i kësaj loje apo thjesht një lojtar i zënë brenda saj, por ajo që di është se në botën tonë askush nuk del i pastër nga kontaktet me strukturat që e ushqejnë vetveten me njerëz të shantazhueshëm.
Sepse ekzistojnë mekanizma që nuk kanë fytyrë, por kanë oreks.
Ata nuk krijojnë individë të virtytshëm, por individë të keqpërdorshëm.
Dhe çdo njeri që hyn në orbitën e tyre fillon ngadalë ta humbasë kufirin mes qëllimit dhe mjetit, mes idealit dhe justifikimit.
Në këtë kuptim, Shkëlzen Gashi nuk është vetëm një emër; ai bëhet një pyetje që nuk më lë të qetë:
A është njeriu zot i vetes së tij, apo vetëm një instrument që historia e rreme e keqpërdor për ta justifikuar vetveten?
Dhe këtu fillon ajo ndjesia ime e pashmangshme se askush nuk është plotësisht i pafajshëm dhe askush nuk është plotësisht fajtor.
Sepse shpirti njerëzor nuk është një vijë e drejtë morale, por një labirint ku çdo dalje duket si hyrje në një faj tjetër.
Ndoshta e vërteta nuk qëndron as në akuzë, as në mbrojtje, por në atë dridhje të brendshme që ndodh kur njeriu e kupton se sistemi i poshtër nuk e fal askënd — ai vetëm e kepërdor, pastaj e harron.
Dhe unë mbetem aty, mes paragjykimit dhe gjykimit, duke pyetur veten nëse Shkëlzen Gashi është autor i fatit të tij, apo vetëm një kapitull i shkruar nga një dorë më e madhe se ai vetë, që nuk firmos kurrë në fund të faqes.

Kremtimi i të Dielës së Larit, apo të Dielës së Palmave

Drini.us
-
0
Kremtimi i të Dielës së Larit, apo të Dielës së Palmave

Në foto: Hyrja e Jezu Krishtit në Jerusalem

Don Fran Sopi, Pejë

Kremtimi i të Dielës së Larit, apo të Dielës së Palmave, përbën një nga nyjet interpretuese më të rëndësishme të vitit liturgjik, sepse ai shënon hyrjen në misterin qendror të fesë së krishterë: misterin e Pashkëve, ku ndërthuren në mënyrë të pandashme mundimi, vdekja dhe Ringjallja e Krishtit si kulm i ekonomisë së shëlbimit.

Kjo ditë e shënjtë nuk është thjeshtë një përkujtim historik i hyrjes së Jezusit në Jerusalem, por një akt liturgjik aktualizues, në të cilin Kisha Katolike, si subjekt i gjallë i Traditës, jo vetëm kujton, por ri-jeton dhe ri-interpreton këtë ngjarje në dritën e misterit të Krishtit. Në këtë kuptim, hyrja e Tij në Jerusalem paraqitet si një epifani e natyrës së Mbretërisë së Hyjit, e cila manifestohet në mënyrë thelbësisht paradoksale: përmes përvujtërisë dhe jo përmes pushtetit; përmes vetëdhurimit dhe jo përmes dominimit; përmes dashurisë që flijohet dhe jo përmes forcës që imponon.

Figura e Krishtit që hyn në Jerusalem, i ulur mbi një gomar, përmbush në mënyrë të drejtpërdrejtë profecinë e Librit të Zakarisë (Zak 9,9), duke e zbuluar Mesinë si Mbret paqeje. Ky simbolizëm mbart një densitet të thellë teologjik: ai përbën një kritikë të qartë ndaj çdo koncepti politik, triumfalist apo ideologjik të mesianizmit dhe e vendos Krishtin në horizontin e një mbretërie eskatologjike, e cila nuk është e kësaj bote (krh. Gjn 18,36), por që vepron brenda saj si farë e shëlbimit.

Në këtë perspektivë, brohoritja e turmës: “Hosana! I bekuar është Ai që vjen në emër të Zotit!” përfaqëson një moment paqartësie teologjike, në të cilin ndërthuren njohja autentike dhe keqkuptimi implicit. Nga njëra anë, kemi një pohim të vërtetë të identitetit mesianik të Jezusit; nga ana tjetër, ky pohim mbetet i kushtëzuar nga pritje të deformuara, të lidhura me një çlirim politik apo tokësor.  Pikërisht ky tension i brendshëm do të shpërfaqet në mënyrë dramatike në ditët në vijim, kur e njëjta turmë do të kalojë nga entuziazmi në refuzim. Kështu, liturgjia e kësaj dite artikulon një dialektikë të thellë ndërmjet lavdisë dhe mundimit, ndërmjet pritjes dhe refuzimit, ndërmjet entuziazmit dhe tradhtisë. Bashkimi i procesionit me palma dhe i leximit të Mundi të Krishtit nuk është një zgjedhje e rastësishme liturgjike, por një strukturë teologjike që synon të ruajë integritetin e misterit të Krishtit dhe të shmangë çdo reduktim sentimental apo parcial të përvojës së fesë.

Në këtë dritë, hyrja në Jerusalem duhet të interpretohet si hyrje drejt kryqit. Jezusi nuk paraqitet si viktimë e rrethanave historike, por si subjekt i lirë dhe i vetëdijshëm i një akti dashurie shëlbuese. Vetëdija e Tij për fatin që e pret e transformon këtë ngjarje nga një episod tragjik në një akt të qëllimshëm të ekonomisë së shpëtimit, ku dashuria hyjnore merr formë konkrete në vetëdhurimin e plotë.

Në plan antropologjik, kjo ngjarje zbulon në mënyrë të mprehtë natyrën e brishtë dhe kontradiktore të zemrës njerëzore. Lëkundja e turmës nga “Hosana” në “Kryqëzoje” nuk mbetet një fakt i izoluar historik, por bëhet një paradigmë ekzistenciale që reflektohet në përvojën e çdo besimtari. Kjo na fton në një analizë të thellë të autenticitetit të besimit: a është ai një reagim emocional i përkohshëm, apo një vendim i qëndrueshëm dhe i ndërgjegjshëm i jetës?
Në këtë kuptim, E Diela e Palmave merr karakterin e një thirrjeje për konvertim radikal shpirtëror. Ajo na fton të kalojmë nga një fe sipërfaqësore në një fe të mishëruar, nga një religjiozitet formal në një marrëdhënie personale, ekzistenciale dhe të përgjegjshme me Krishtin.

Nga pikëpamja ekleziale, kjo ditë afirmon gjithashtu dimensionin komunitar të fesë. Kisha nuk është thjesht një bashkësi që kremton, por një bashkësi që ndjek. Ajo është e thirrur të kalojë nga një entuziazëm liturgjik në një dishepullësi konkrete, që konkretizohet në ndjekjen e Krishtit në rrugën e kryqit, të shërbimit dhe të dashurisë sakrifikuese. Kjo merr një peshë të veçantë në kontekstin tonë kishtar dhe historik, ku përvoja e vuajtjes dhe e qëndresës ka qenë shpesh pjesë e identitetit tonë komunitar.

Në një botë të karakterizuar nga fragmentimi, relativizmi moral dhe tensionet e vazhdueshme, hyrja e Krishtit në Jerusalem mbetet një shenjë profetike me relevancë të përhershme. Ajo na rikujton se paqja autentike nuk ndërtohet mbi forcën, por mbi drejtësinë dhe të vërtetën; se shpresa e vërtetë nuk buron nga pushteti, por nga dashuria që dhuron vetveten deri në fund.

Prandaj, në përmbyllje, kjo ditë na vendos përpara një pyetjeje themelore dhe të pashmangshme:
A jemi të gatshëm ta pranojmë Krishtin në tërësinë e misterit të Tij, apo vetëm sipas pritjeve tona të kufizuara?
Sepse pranimi i vërtetë i Krishtit nënkupton ndjekjen e Tij jo vetëm në hyrjen triumfale, por edhe në itinerarin e mundimeve; jo vetëm në brohoritje, por edhe në heshtjen e kryqit.

Ndaj le të hyjmë, pra, me vetëdije të thelluar dhe përgjegjësi shpirtërore në këtë Javë të Madhe, duke e lejuar misterin e Krishtit të depërtojë dhe të transformojë jetën tonë personale dhe komunitare.
Dhe le të mos mbetet “Hosana” jonë vetëm një formulë liturgjike, por të bëhet një akt i vetëdijshëm besimi, një angazhim ekzistencial dhe një dëshmi konkrete e dashurisë së krishterë në botë.

Më 29 mars 2026

Roli i bejlerëve për kombin, një këndvështrim tjetër historik

Drini.us
-
2
Roli i bejlerëve për kombin, një këndvështrim tjetër historik

Engjell Gishti, Tiranë

MBI DISA KEQKUPTIME KONCEPTUALE NE HISTORIOGRAFINE TONE!
Edhe njehere ne ditet e fundit shfaqet perseritshem idea nese bejleret, pashallaret dhe vezirat shqiptare ishin kollaboracioniste te turkut qe punuan kubder interesave te vendit te tyre, apo ishin patriota qe u perpoqen dhe realizuan aq sa munden ne interes te vendit tone!
Meqenese kemi shume historianë e historiane të famshme qe e mendojne ndryshe nga une, vendosa ti shkruaj dy rreshta mbi kete teme delikate per historine tone.
Trajtimin e kesaj teme e nis me nje pyetje:
Per ne si popull, ne ato 550 vite, do ishte me mire te mos kishim bejlere, pashallare e vezira, apo qe me mire qe e patem kete klase ne ate pushtet aq mizor?
Ne trajtimin e kesaj teme, shume komentues marrin si shembull Vezirin serb Rustem Sokolovic, qe sundoi ne kohen e Sulltanit Sulejman i Madherishem, pasi ky vrau, vezirin shqiptar nga Parga Ibrahim Pargaliun.
Personalisht jam shume dakord se rritesi serb i derave Sokolovici, beri jashtezakonisht shume per vendin e tij, po a jeni te sigurt se veziret shqiptare nuk bene asgje per Shqiperine?
Kush i ndertoi valle ato ura qe edhe sot quhen “Ura e Vezirit” kudo ne Shqiperi, ndersa rruget e kalldremta qe pershkonin gjithe Shqiperine? Mos valle i ndertuan fshataret e varfer, apo ju hap barku sulltanit?
Qysh kur krijuan shtetin e tyre, greket e serbet filluan nje propagande te forte kunder aristokracise shqiptare te kohes osmane! Kjo sepse atyre u interesonte denigrimi i kesaj klase per te realizuar tre objektiva.
1. Shpronesimi i cifliqeve te tyre pa shperblim! Ne Greqine e viteve 1821 – 31, te gjitha cifliqet (ferma kombinat prej 1 – 2 – 3.000 ha) ishin prone e pashallareve shqiptare! Po keshtu edhe ne nje pjese te madhe te Serbise deri ne Beograd! Ato u shpronesuan dhe provare e legjitim nuk ju njoh titulli i pronesise ne menyre abuzive!
2. Objektivi i dyte ishte “clirimi” krahinave te tjera “turke” dhe futja e tyre ne shtetet e tyre. Fillimisht Greqia as qe enderonte te merrte Maqedonine, Epirin e madje as Thesaline! Ata nuk kishin as guximin t’i pretendonin. Kujt i trembeshin? Llogjikisht pashallareve dhe bejlereve, qe kryesisht ishin shqiptare! Ata e benin ligjin, ata financonin ushtrite, ata kundershtonin sulmet greke apo serbe. Edith Durham tregon se si me 1896 e gjithe ushtria greke nisi nje sulm per pushtimin e Epirit duke u nisur nga dy drejtime: Korfuz – Sarande dhe Thesali – Meçove. Cfare ndodhi? U mblodhen pashallaret e bejleret e Jugut dhe e vune perpara ushtrine greke! Keta pashallare qe sipas disa historianeve te majte “skane bere asgje per Shqiperine!”
Shikoni se kush e beri Lidhjen e Prizrenit! A eshte ndonjeri aty qe nuk eshte bej o pasha? Kush i dha per te ngrene ushtrise dhe amministrate se Lidhjes per tre vite? Me paret e kujt u bene armet?
Shikoni Shpalljen e Pavaresise: a jane te gjithe bejlere apo te krishtere te pasur? A kontribuan me floririn e tyre pothuaj te gjithe bejleret e Shqiperise?
Shikoni Kongresin e Lushnjes: a jane perseri te gjithe bejlere ata qe u mblodhen dhe shpetuan kombin nga zhdukja?
A mund te na thone keta historiane se cmund te bente ne ato kushte nje fshatar pa toke apo nje ysmeqar per Shqiperine?
Nuk besoj se mund te benin me shume se çfare bene me trimin e tyre Haxhi Qamili: pra vegel ne duart e te huajve!
Ne kohen e Zogut, ne kishim fatin e madh te kishim akoma femijte e bejlereve te cilet tashme nuk kishin me pasuri, por kishin dije te medha sepse prinderit e tyre i kishin shkolluar me se miri ne Perendim!
Kur Mbreteria Serbo-Kroate propozoi formimin e Federates Ballkanike (nje lloj Ballkan i Hapur) duke rrahur gjoksin per qellimet e mira e te sinqerta, ne parim te gjitha shtetet rane dakord, perfshi edhe Turqia. Vetem Shqiperia po rrinte ne rolin e vezhguesit. (Ishte koha kur Zogu nuk ishte më vegel e serbeve). Takimi i fundit u be ne Ankara dhe Ministri i jashtem serb kritikoi Shqiperine qe nuk po bente hapa perpara. Perfaqesuesi yne, Mehmet Bej Konica, u pergjigj: “Shqiperia nguron sepse nuk ka besim ne sinqeritetin e ndermarrjes suaj!” Serb, grek, malazes, etj ju hodhen ne gryke duke e sharre Mehmetin dhe Shqiperine tone… Beu yne rrinte ne qetesi e priste fundin e sharjeve. Ne fund ai deklaron: “Te nderuar zoterinj! Eshte shume e lehte ta provojme se si eshte e verteta, se sa e si jeni te sinqerte ndaj Shqiperise sone te sakatuar e te mbetur kaq te vogel!” “Si?” – e pyeten ata njezeri.
Beu u pergjigj: “Ju e dini shume mire se na i keni marre me te padrejte krahinat tona me te mira si Kosova, Maqedonia Perendimore dhe Epiri: gjaku i masakrave tuaja mbi keto krahina shqiptare eshte ende i fresket! Na i ktheni keto krahina dhe ne do e pranojme projektin tuaj te Federates Ballkanike!”
Nga fjalet e ketij beu shqiptar, ky projekt u nderpre ne ate moment dhe u arkivua per ndonje moment tjeter historik!
Shume shpejt, kater vite me vone, me 1941, serbet ju kthyen idese se tyre, tashme te veshur me propaganden komuniste. Pergjate Luftes, serbet ja arriten qe me doren e shqiptarit te majte, ti japin nje goditje vdekjeprurese klases se bejlereve. Me clirimin e Shqiperise dhe vendosjen e regjimit komunist, fillojne te zbatohen dhe hapat konkrete per gllaberimin e Shqiperise, gjithmone ne kuader te Federates me qender Beograd! Serbet e dinin shume mire se njehere qe hoqen qafe klasen e bejlereve, fshataret pa toke qe moren pushtetin, as qe e kishin odene e politikave serbe, e qe sidoqofte do e kishin shume te lehte tashesnin perdite vendin tone, sikurse behet deri me sot!
Perse valle u fut Lufta e Klasave ne Shqiperi dhe ku u shpik ky koncept? Kush e futi ne koken e Enver Hoxhes?
Besoj se te gjithe e keni te qarte pergjigjen! Nepermjet Luftes se Klasave (qe mjerisht majtistet e vazhdojne edhe sot) serbet ja arriten te eleminonin cdo rezistence per gllaberimin e Shqiperise! Tjeter gje se Shqiperia shpetoi rastesisht nga perplasja Tito – Stalin: praktikisht ne ishim ne frymemarrjet e fundit te lirise! Pervec kesaj, me kete teori edhe ata shpronesuan cdo te pasur ne Kosove e Maqedoni, duke futur ne tokat e tyre kolonet sllave!
Teoria serbe vazhdon edhe me tej, sikur bejlereve tane pronat ju dhuronte Sulltani! Te vjen per te qeshur me naivitetin e shqiptarit! Qesh trishtueshem me mosllogjiken e majtisteve shqiptar! U bej nje pyetje shume te thjeshte: A KA NJE DOKUMENT QE PROVON SE SULLTANI I KA DHURUAR NJE M2 TOKE NJE BEU SHQIPTAR? Natyrisht qe nuk ka sepse Sulltani bente saktesisht te kunderten: AI SEKUESTRONTE TOKAT E BEJLEREVE QE NUK I BINDESHIN DHE I SHISTE ATO NE ANKAND!
Pra majtistet akuzojne bejleret e veziret shqiptare se ata i sherbyen pushtuesit: PO CFARE DUHEJ TE BENIN KETA NJEREZ? TE MOS I BINDESHIN SULLTANIT, PRA TE PRANONIN DENIMIN ME VDEKJE?
Eprovoi Gjedik Pasha, veziri qe u shti i semure me 1474 kur Sulltani e urdheroi te sulmoje Shkodren. Cfare ndodhi? Sulltan Mehmeti e futi ne nje kafaz hekuru te cili me nje vinc te anijes e coi ne nje ishull ne Marmara. Aty ai jetoi 4,5 vite: aty hengri aty kreu nevojat e tij. Pasi Sulltani mori Shkodren, e ngriti me vinç kafazin dhe e futi ne det!
Kjo histori, natyrisht, u pelqen serbeve dhe grekeve, por po pyes, a ju pelqen edhe juve qe shani aristokracine e kombit tone ne ato shekuj?
Po cka ndodhur ne keto 35 vite? Skeni nevoje per fjalet e mia. Lufta e Klasave u zevendesua me ligjin 7501 qe lufton perseri klasen tone te bejlereve dhe rezultatin ne e dime mire se kush eshte! Serbia ja arrin perhere te na veje te luftojme me njeri – tjetrin: ngjarjet ne Dukat e Rrjoll flasin mjaft qarte!
ENGJELL GISHTI
1...200201202...1,744Faqja 201 nga 1,744