Kreu Blog Faqe 260

Unë e lashë Islamin. Liria kushtoi më shumë se sa mendoja

Drini.us
-
1
Unë e lashë Islamin. Liria kushtoi më shumë se sa mendoja
Redaksia   19.02.2026
Në këtë episod të “Damer i blått” takoj Shurika Hansen. Ajo është një zë i dallueshëm në debatet shoqërore të sotme, autore, ligjëruese dhe ka podcast-in e vet. Këtu nuk flasim vetëm për politikë, por për zgjedhje jetësore që kanë kosto. Për të thyer pritshmëritë. Për të lënë islamin dhe për të përballuar pasojat e tij – si mendërisht, emocionalisht ashtu edhe socializuese.


Çfarë i bën një njeriu të zgjedhë lirinë kur çmimi është i lartë? Biseda kalon më tej në tema si siguria, emigrimi, jeta e grave, përgjegjësia dhe cilat vlera i nevojiten vërtet një shoqërie për të qëndruar bashkë. Flasim për të rinjtë me orientim të majtë, mbikëqyrjen morale në debat, përdorimin e etiketave si „nazist“ dhe „rasist“ – dhe çfarë ndodh me demokracinë kur një palë e përjeton që gjëja më e sigurt është të heshtë.

Si qëndron njeriu në stuhi kur kritikat bien si shi? Çfarë kanë nevojë gratë më shumë dhe më pak? Dhe çfarë shpreson Shurika që fëmijët e saj të mësojnë nga mënyra se si ajo jeton jetën e saj. Kjo është një bisedë e sinqertë, e guximshme dhe e rëndësishme për lirinë, vlerat dhe pasojat – në një kohë kur hapësira për mosmarrëveshje duket të ngushtohet gjithnjë e më shumë.

Jeg forlot Islam. Friheten kostet mer enn jeg trodde

________

Shurika Abdulle Hansen (lindur në 1984) është një gazetare norvegjeze, redaktore dhe autore me origjinë somaleze.

Ajo u largua nga lufta dhe trazirat në Somali dhe erdhi në Norvegji në moshën 13-vjeçare në vitin 1996. Ajo u rrit në Gulset në Skien.

Si e re, u dërgua në një shkollë koranike dhe më vonë kritikoi kontrollin shoqëror dhe kulturën e nderit në mjedisin somalez. Më vonë ajo ka dalë gjithashtu si ish-muslimane.

Ajo ka qenë aktive si ligjëruese në shkolla, për politikanë dhe për fëmijë imigrantësh dhe ka shkruar për gazetën online Resett nga viti 2017 deri në 2022. Nga viti 2020 deri në 2022 ishte redaktore për xstra.no, një revistë online e lidhur me Resett.

Në vitin 2020 ajo publikoi autobiografinë “Lufta ime për liri – dhe dashuria për Norvegjinë”. Vitin pasardhës doli “Islami – E vërteta për Muhamedin dhe fenë e tij”, të cilën e shkroi bashkë me Helge Lurås. Të dy librat janë botuar nga Resett Forlag.

Në vitin 2023 ajo la industrinë e mediave për të punuar me refugjatët. Në dhjetor 2025 ajo nisi podcastin SHU.

Jeta private
Shurika Hansen është e martuar me Helge Lurås, redaktor përgjegjës i iNyheter dhe ish-redaktor përgjegjës i Resett (2017-2022).[10][16][17] Kjo është martesa e saj e dytë.[5]

Bibliografi
2020: Lufta ime për liri – dhe dashuria për Norvegjinë, Resett Forlag ISBN 9788269180336
2021: Islami: E vërteta për Muhamedin dhe fenë e tij, së bashku me Helge Lurås, Resett Forlag

Vështrim rreth librit “99+1 personalitete te Deçanit dhe Junikut”, të prof. Adem Lushaj!

Drini.us
-
0
Vështrim rreth librit “99+1 personalitete te Deçanit dhe Junikut”, të prof. Adem Lushaj!

Fadil Dervishaj, Deçan

Portrete që ndriçojnë identitetin tonë kombëtar

Këtë shkrim po e nisë me një thënie të Nënë Terezës:

“Jo të gjithë mund të bëjmë gjëra të mëdha, por mund të bëjmë gjëra të vogla me dashuri të madhe.”

Në dekadën e tretë të këtij mijëvjeçari, për Adem Lushaj-n, këto vite përfaqësojnë periudhën më të frytshme sa i përket veprimtarisë krijuese. Krijimtaria e tij është e larmishme dhe përfshin fusha si: studimi, publicistika, analiza historike, çështje shoqërore dhe autobiografia. Ndër veprat kryesore të kësaj periudhe veçohen janë:

-“Resurset malore të Deçanit dhe turizmi” (2019), e përkthyer edhe në gjuhën angleze;

-“Ecje nëpër kujtime” (2021), vepër publicistike;

-“Krimet serbe në Kosovë – Rasti i Deçanit” (2021), tashmë e përkthyer në katër gjuhë: anglisht, gjermanisht, turqisht, serbisht dhe frengjisht, si dhe e shpërndarë në shumë biblioteka të Evropës dhe Amerikës;

-“Gjurmë të demokratizimit shoqëror” (2023);

-“Manastiri i Deçanit dhe pronat shoqërore” (2024), e përkthyer gjithashtu në gjuhën angleze;

-“Rrugëtim nëpër valët e jetës” (2025), autobiografi.

Libri i fundit “99+1 Personalitete të Deçanit dhe Junikut”, përbën një opus të rëndësishëm të krijimtarisë së tij, frut i një pune të palodhur dhe përkushtimi të vazhdueshëm, për t’i vënë në pah ngjarjet me rëndësi të veçantë për Deçanin dhe Kosovën, duke i trajtuar ato me ndjeshmëri, argumentim dhe perspektivë dokumentuese.

Libri “99+1 Personalitete të Deçanit dhe Junikut”, i autorit Adem Lushaj, është një punim që del nga kufijtë e një përmbledhjeje veprimtarish biografike. Autori në këtë punim ka shfaqur një përpjekje të kujdesshme, të studiuar mirë dhe me ndjeshmëri të lartë njerëzore, për t’i sjellë në dritë figurat më të shquara të dy komunave, të cilat me veprimtarinë, dijen, artin dhe shpirtin e tyre kanë lënë gjurmë të pashlyeshme në historinë dhe identitetin tonë të përbashkët.

Ky libër është një homazh ndaj punës, sakrificës dhe kontributit të shumë brezave që ndërtuan themelet e zhvillimit të Deçanit dhe Junikut në fusha të ndryshme si: në arsim, kulturë, shkencë, art, sport, shëndetësi, si dhe në jetën shoqërore e politike. Përmes këtyre 100 personaliteteve, autori jo vetëm që i jep zë dhe figurë historisë lokale, por edhe ndihmon në ruajtjen e kujtesës kolektive, që shpesh rrezikon të humbet mes harresës e kalimit të kohës.

Adem Lushaj përmes këtij libri ka treguar një përkushtim të jashtëzakonshëm, ku ka ndjekur një proces të gjatë hulumtimi, ka mbledhur dëshmi, kujtime dhe fakte, duke ndërtuar me kujdes një tablo të gjerë dhe të shumëllojshme të veprës së këtyre personaliteteve.

Përzgjedhja e figurave nuk është bërë rastësisht: ajo reflekton një vizion të qartë për të ndërtuar një mozaik të pasur të njerëzve që i dhanë formë shpirtit të këtyre trojeve. Në secilën biografi ndjehet prania e vëmendjes, e respektit dhe e ndershmërisë intelektuale që e karakterizon autorin.

Në aspektin përmbajtësor dhe stilistik, libri është i ndërtuar me qartësi dhe logjikë të brendshme. Çdo figurë trajtohet në mënyrë të individualizuar, me një gjuhë të pastër, të rrjedhshme dhe të përkushtuar. Lexuesi, duke e përshkuar këtë libër, nuk njeh vetëm emra e data, por udhëton nëpër kohë, ndjen atmosferën e epokave të ndryshme dhe kupton vlerat që kanë përbërë themelin e komunitetit tonë. Edhe pse në thelb është një libër dokumentues, ai lexohet me lehtësi dhe me kënaqësi, sepse autori ka ditur ta ruaj gjallërinë e rrëfimit dhe emocionin e sinqertë që lind nga respekti për njerëzit që përmenden. Ai e kthen kujtimin në rrëfim, biografinë në histori, dhe faktin në ndjenjë. Kjo e bën librin jo vetëm informues, por edhe frymëzues, sidomos për brezat e rinj që kërkojnë modele të qëndrueshme në një kohë kur shembujt e vërtetë shpesh mungojnë.

Libri “99+1 Personalitete të Deçanit dhe Junikut” ka rëndësi të shumëfishtë. Ai është, para së gjithash një vepër dokumentare e vlefshme, që pasuron arkivin historik të këtyre komunave dhe shërben si bazë për studiuesit e së ardhmes. Por njëkohësisht, është edhe një libër shpirtëror, sepse nëpërmjet tij ndjejmë frymën e njerëzve që kanë jetuar me ideal, me dashuri për vendin dhe me besim në vlera që s’duhet të harrohen. Kjo vepër e lidh të kaluarën me të tashmen dhe krijon ura drejt së ardhmes. Ajo ia kujton lexuesit se historia nuk ndërtohet vetëm nga ngjarje të mëdha, por nga njerëzit që punuan me përkushtim në heshtje, me zemër e me përgjegjësi. Prandaj, ky libër është një monument i kujtesës lokale, një thirrje për respekt ndaj atyre që kontribuuan, dhe një nxitje për të rinjtë që ta vazhdojnë rrugën me të njëjtin shpirt. Vlenë të theksohet se Adem Lushaj përmes këtij libri ka dhënë një kontribut të çmuar kulturor, arsimor dhe edukativ për qytetarët e këtyre komunave. Është një libër që meriton të jetë pjesë e çdo biblioteke, në çdo shkollë, institucion e shtëpi, sepse përmban në vetvete vlera të një pune të zellshme, të dijes dhe humanizmit tonë kolektiv. Autori është i vetëdijshëm se nuk ka mundur ti përfshijë të gjithë personalitetet e Deçanit dhe Junikut në këtë libër, megjithatë me këtë ai ka vënë në binarë rrjedhën e punës, të cilën kam shpresën se do ta vazhdoj, në mos vet autori, të paktën është bërë frymëzim dhe shembull për të tjerët.

Në përmbyllje, dua të shpreh mirënjohjen dhe respektin tim të thellë për autorin, i cili ka realizuar një vepër që do të qëndrojë gjatë në kujtesën e lexuesit.

Shkolla duhet të mbetet vend i dijes, jo vend i harmonizimit të kalendarëve fetarë

Drini.us
-
2
Shkolla duhet të mbetet vend i dijes, jo vend i harmonizimit të kalendarëve fetarë

Nexhmija Mehmetaj, Gjenevë

Reagim

Shkolla duhet të mbetet vend i dijes, jo vend i harmonizimit të kalendarëve fetarë

Vendimi i Drejtorisë së Arsimit të Komunës së Prishtinës për të ndryshuar orarin mësimor gjatë muajit të Ramazanit, i raportuar nga Portali Telegrafi, përbën një akt problematik në një shtet që me Kushtetutë është i shpallur laik.

Shkolla publike nuk është institucion fetar. Ajo është hapësirë neutrale, e përbashkët për të gjithë qytetarët – pa dallim feje apo bindjeje. Kur një institucion publik ndryshon organizimin e vet mbi bazën e një praktike fetare, qoftë edhe të shumicës, ai dërgon një mesazh të rrezikshëm: se shteti nuk po qëndron më i baraslarguar nga besimet.

Ramazani është zgjedhje dhe praktikë personale fetare. Respekti ndaj besimtarëve nuk nënkupton domosdoshmërish adaptimin e strukturave shtetërore sipas kalendarit fetar. Në të kundërtën, kjo krijon precedent: A do të rishikohet orari edhe për periudha të tjera fetare? Ku mbaron kufiri i akomodimit dhe ku fillon cenimi i neutralitetit?

Laiciteti nuk është formalitet kushtetues. Është themel i barazisë qytetare. Nëse sot preket për një arsye, nesër mund të relativizohet për një tjetër.

Ndjeshmëria sociale është e mirëpritur. Por ajo nuk duhet të shndërrohet në institucionalizim të praktikave fetare brenda sistemit arsimor publik. Shkolla duhet të mbetet vend i dijes, jo vend i harmonizimit të kalendarëve fetarë.

Më 19.02. 2026 

“UÇK e themeluam”, por në luftë nuk e angazhuam!

Drini.us
-
0
“UÇK e themeluam”, por në luftë nuk e angazhuam!
Idriz Zeqiraj, Gjermani
________
         Kështu deklaron Prof. Dr. Muhamet Kelmendi, ish-nëkryetar i Lëvizjes Popullore të Kosovës (LPK) dhe njëri ndër themeluesit të UÇK të Lëvizjes, në shkrimin me titull: “Këta ishin shkatërruesit e strukturës organizative së UÇK-së”, publikuar më 12 nëntor 2025, në “Bota Sot”, të vërtetën
     Ai rrëfeu të vërtetën e jetuar faktike për Ushtrinë, luftën dhe protagonistët e LPK-së të Mërgatës. Duke qenë kuadër i hershëm i kësaj organizate ilegale në Kosovë dhe legale në Mërgatë, profesor Kelmendi dëshmon, madje besnikërisht, për klanet, puçin e bërë ndaj Kryesisë të LPK-së, sabotimin e luftës, deri në tradhti kombëtare. Ai fajëson Tiranën zyrtare komuniste, Francën, Serbinë, përkatësisht, përkrahjen e strukturave greko-serbe.
     Qëllimet e Shqipërisë, të Serbisë dhe të strukturave greko-serbe, tashmë, janë të njohura. Por, për Francën nuk e di pse nuk e shpjegon autori i shkrimit? Megjithatë, po japim diçka çfarë kemi dëgjuar nga TV Canal +, francez: Drejtori i Shërbimit sekret qendror, Pierre Siramy, rrëfen për rekrutimin e Hashim Thaçit, nga agjenti i DGSE për Ballkanin, Arnaud Danjean, dhëndër dhe agjent i Serbisë. Ai u dërgua nga Parisi në Zyrih, për ta mësuar gjuhën gjermane. “Rastësisht”, u ndodh në një grup mësimor me Hashimin tonë. “Rekruti i ri mjafton ta dijë se ka një dosje për atë”. Agjenti ynë këtë e posedonte”,- thotë Siramy. (Shih në You tube).
     Kryesia e vjetër e LPK-së ishte për unifikim të faktorit ushtarak. Por, Kryesia e re puçiste, e dominuar nga klani i Drenicës, kishin plane tjera. Mbledhjen në Osllo LPK-në e përfaqësonin Adem Demaçi dhe Xhavit Haliti. Të 228 oficerët e karrierës, me Akademi Ushtarake, nga Forcat e Armatosura të Republikës të Kosovës (FARK), të themeluar nga Dr. Ibrahim Rugova, kishin përzgjedhur Kolonel Ahmet Krasniqin për Ministër të Mbrojtjes. LPK-ja nuk e pranoi kandidaturën, sepse donte ta emëronte një nga barnjtë e saj dhe e dështoi Mbledhjen në fjalë.
     Një nënkryetar i LDK-së, yll i televizioneve, dezinformoi opinionin se Mbledhja në Osllo pajtoi faktorin ushtarak!? Në fakt, prej aty filloi ekzekutimi i oficerëve të FARK-ut, të parin Ministrin e Luftës, Kolonel Ahmet Krasniqin, në mes të Tiranës!
     Qeverinë e Përkohshme e krijoi udhëheqja shqiptare në Tiranë, nga partia e Thaçit dhe e Qosjes. Ishte kopje e qeverisë komuniste-staliniste-fashiste e Enver Hoxhës, të piketuar më 24 maj 1944, në Përmet. Partia e Hoxhës filloi ekzekutimet e kundërshtarëve politikë, kryesisht, nacionalistët shqiptarë të “Ballit Kombëtar” dhe të “legalitetit”, pa e kursyer as djalin mitrovicas, të Isa Boletinit, pikërisht, Bajazit Boletinin!
     Pas Mbledhjes të dështuar të Osllos, qeveria shqiptare urdhëroi largimin e oficerëve të FARK-ut nga Shqipëria, “ose do t`ju vrasim”! Ata iu drejtuan Presidentit Rugova me pyetjen-dilemë “Ç` të bëjmë?!” Dhe, përgjigja ishte e prerë: “Ju jeni ushtarakë, e dini detyrën tuaj”. “Por, do të na vrasin”,
i thanë Rugovës. Dhe, përgjigje ishte se “nuk do të vritemi të gjithë. Kthim prapa nuk ka, vazhdoni luftën!”
     Ministri i Mbrojtjes, Halil Bicaj, rrefeu në TV: “Nga 11 ushtarë të nisur për Koshare, jo në grup, por individualisht apo dyshe, asnjëri nuk ka arritur në Koshare dhe kurrë nuk janë parë më në jetë. Fatin e të 12-it po e hulumtojmë”!
     Përgjatë luftës dhe pas saj, u bënë arrestime dhe eliminime edhe brenda llojit, LPK-së, të sekretarit politik të UÇK-së, Behajdin Allaçi, Shaban Shala, Ismet Jashari-Kumanova, Ilir Konushevci, Qerim Kelmendi dhe të tjerë- si dhe u denoncuan dhe u vunë në prita e kurthe të armikut individë dhe grupe aktivistësh guerilas dhe ushtarë, përgjatë bartjes së armëve nga Shqipëria, por, edhe brenda Kosovës.
     Anëtarët e Kryesisë të LPK-së janë të një mendjeje, se në asnjë mbledhje e Kryesisë partiake, strukturat e saj apo strukturë ushtarake, nuk e ka zgjedhur Hashim Thaçin në asnjë nga pozitat që i atribuohen, pra, as drejtor të Drejtorisë politike dhe as të parë të Rambujesë apo lexues të dhunshëm të Deklaratës të Pavarësisë, sepse nuk po pavarësohej qeveria, por shteti i Kosovës, edhe pse aty ishte Presidenti, Kryetari i Kuvendit.
     Të gjitha ofiqet, gradimet, emërtimet ia dha rekrutuesi i tij freng, Arnaud Danjean. I publikonte gazeta e LPK-së “Zëri i Kosovës” dhe askush nuk reagonte, sepse, tashmë, Hashimi qe bërë “mbret i pakurorëzuar”, me abuzim kulmor dhe rruagaçëror të pushtetit të pakufizuar.
     Presidenti Rugova nuk e pranoi Hashimin kryeministër, me arsyetimin e bazuar “të mos lejohet ngritja e tij në pozita të nalta, se është i dëmshëm për Kosovën”. Shqiptarët harruan si peshqit, për kafshimin e grepit fatal dhe Kosovës i ndodhi gjëma, me të shantazhuarin me dosje penalizuese Hashim Thaçin.
     Në Rambuje u shpërfaqë dilema e Hashimit. Refuzimi i nënshkrimit të Marrëveshjes, nuk ishin pengesë komandantët lokalë në Kosovë dhe as Demaçi në Slloveni. Por, ishte rekrutuesi i tij, Danjean, i cili, kinse, në shoqërim-mbrojtje të delegacionit francez, i ishte ngjitur si pullë Hashimit, për të mos pranuar nënshkrimin e Marrëveshjes. Sepse, Arnaud ishte agjent i paguar i Serbisë, kishte porosinë ta dështonte Marrëveshjen e Rambujesë, por e hetoi se rrethi për ngulmim në qëllimin e tij, ishte ngushtuar. Shokët e Muhamet Kelmendit ishin të pranishëm përreth Kështjellës, e dinin rolin dhe qëllimin e tandemit Thaçi-Arnaud, nga frika e denoncimit, i dha leje të shantazhuarit, me dosje penalizuese, kryesisht, vrasjen e kundërshtarëve politikë shqiptarë, të nënshkruajë Marrëveshjen.
     Shantazhimi penalizues i Hashimit, do t`i sjellë dëme Kosovës, heshtja për vrasjen dhe shpërnguljen masive të shqiptarëve nga veriu i Mitrovicës, me 4 dhe 5 shkurt 2000! Premtimi solemn për kthimin e shpejtë në shtëpitë e tyre, ishte mashtrim i turpshëm. Dhe, Hashimi e harroi përjetësisht premtimin!
     Mbështetja e organizimit të protestave vandaliste të mars-prillit 2004, të projektuara nga Serbia, i realizoi PAN-i besnikërisht. Rrjedhojat, decentralizimi fshat e komunë serbe, Asociacioni që vazhdon ta ngulfatë Kosovën, është pasojë i shantazhimit të Hashimit me dosjet e krimeve makabre.
     Dhe, së fundi, blerja e dosjeve të Hagës, të ardhura nga Beogradi, për ta penguar drejtësinë në Hagë dhe nxitja e gjakderdhjes ndër shqiptare, është akt që turpëron bandën e PAN-it.
 
         UÇK e LPK-së nuk hyri në luftë, e sabotoi Shtabi i saj!
     Për një çerek-shekulli subjektet politike PDK, AAK, NISMA, të koalicionuara në PAN, kanë mashtruar dhe falsifikuar, duke e përvetësuar luftën e FARK-ut, të ushtarëve të tij. Përvetësimin falsifikues të luftës, e favorizoi LPK-në, pasi në pritje të unifikimit, bashkimit të faktorëve ushtarakë, FARK dhe “UÇK e LPK-së”, në Mbledhjen e Osllos u vendos të quhet Ushtria Çlirimtare e Kosovës (UÇK). Por, e vërteta, madje absolute, është se faktorët në fjalë kurrë nuk u bashkuan. Përkundër, kanë qenë dhe vazhdojnë dhe vazhdojnë të jenë në armiqësi të thellë, sepse bandat e LPK-së i kanë vrarë si “derrat e egër” FARK-istët dhe veprimtarët e LDK-së!
     Edhe pse “UÇK e LPK-së” nuk ishte kurrfarë faktori ushtarak, ngaqë nuk kishte ushtarë. Individë apo grupe të vogla nga LPK-ja, që shkuanë për të luftuar në Kosovë ose u vranë të denoncuar, në rrugëtim e sipër, ose u vunë në prita të armikut brenda Kosovës. Kjo ndodhi, sepse ata shkuan pa lejen e  Shtabit të Rognerit, ngaqë Tirana zyrtare social-komuniste, nuk e donte luftën dhe ishte deklruar qartazi: “Kryeqyteti i Kosovës, është Beogradi”! Komenti është i tepërt.
     Luftëtarët e FARK-ut dëshmojnë se “më shumë jemi rrezikuar nga vrasja prapa shpine, nga LPK-ja, se sa gjoksin nga lufta me armikun!” E tmerrshme, por krejt e provuar gjatë luftës. Vetëm në Malishevë janë bërë 12 vrasje të tilla. Realisht, “UÇK e LPK-së”, kishte vetëm “komandantë”, por jo edhe ushtarë. Pra, LPK-ja kishte “komandantë” pa ushtarë!
     LPK-ja e djeshme, PAN-i i sotëm, në stilin enverist-stalinist, sllavo sero-rus, nxitoi të krijonte organizata dhe shoqata “të dala nga lufta” , ndërkohë që nuk kishin hyrë fare në luftë, sepse për të dalë nga lufta, më parë duhet të kesh hyrë në luftë! Ilustroj: Një sekretar i OVL të “UÇK-së”, po lavdërohej për “luftën” që kishte bërë! Fadil Geci, njëri nga luftëtarë e parë, ndërhyri, me telefon, duke e demantuar,, se sekretari ishte ushtarë i pas luftës! Këto organizata dhe shoqata, pas çdo arrestimi, të kriminelëve vrasës politik apo ordinerë, demonstronin rrugëve dhe shesheve të Kosovës, me britmat “Lironi çlirimtarët!”  Që nga krijimi i tyre, i kanë shërbyer k rimit dhe kriminelëve, si  prapavijë e Ndërmarrjes të Përbashkët Krimkinale.
     Këtë të vërtetë e dëshmojnë dy komandantët e LPK-së: Fatmir Limaj, komandant i Podrimës, deklaron se “98 % të ushtarëve i kam pasur anëtarë të LDK-së”. Ndërsa Ramush Haradinaj shkon më tej, “100 % të ushtarëve na kanë ardhur nga LDK-ja”.
     Kurse të vërtetën e UÇK-së të LPK-së, e gjeni në shkrimin e Muhamet Kelmendit. Shkrimi në fjalë fletë për themelimin, pastaj “shkatërrimin e UÇK-së, ende pa hyrë në luftë në Kosovë, sepse e sabotuan Hashim Thaçi, Azem Syla, Xhavit Haliti, Kadri Veseli, me intrigimet komplotuese të Shqipërisë, Francës, Serbisë dhe të grupeve greko-serbe”.
 
     Hashimi tregohet i sinqertë kur pranon se “ishte larg frontit të luftës”. Por, gjeti rastin, në pranverën e vitit 1998, për të shkarkuar komandantët profesionistë ushtarakë, përfshirë edhe Tahir Zemaj me kolegët e tij, për t`i zëvendësuar me barinj e profanë në artin ushtarak. Me gjithë vullnetin përkushtues, gatishmërinë dhe guximin që kishin, nuk kanë arritur të organizojnë ndonjë luftë ballore dhe as mbrojtjen e popullatës nga masakrat serbo-sllave, sepse nuk dinin as taktikën dhe as strategjinë e luftës.
     Madje ka pasur raste kur komandantë të padijshëm i kanë pykuar ushtarët në pika, me një kallash kinez. Dhe, një sulm i armikut me tanke i ka vrarë në masë ata. Ndërkohë që komandantët ishin shumë larg tyre dhe nuk pësonin asgjë. Kjo e penalizon Hashim Thaçin, duke ngjallë dyshimin e bazuar të sabotimit të luftës, ngaqë shantazhimi me dosje, i rrinte si “shpatë e Demokleut” mbi qafën e tij.
      Kronologjia e ngjarjeve të viteve 1997, 1998, 1999 të kuadrove dhe të veprimtarëve të hershëm të LPK-së, puçin e bërë ndaj tyre nga klani i Kryesisë të re të LPK-së, tradhtia e disa shokëve, karrieristë dhe hiç, të cilët vazhdojnë të zvarritën, sepse i bashkon krimi. Me ndërhyrjen e poshtër, kriminale, sabotuese e thellësisht tradhtare ndaj luftës të Kosovës, do të mbetet njollë e zezë e përjetshme e social-komunistëve të Tiranës zyrtare. Profesor Kelmendi është denoncues i hershëm i kësaj bande.
       Por, i pari që ua ka çjerrë maskën e vëllazërisë së rreme, ka qenë veprimtari i hershëm dhe burgaxhiu politik Sabri Novosella-Maxhuni. Eksponentët social-komunistë të Tiranës zyrtare, nuk kanë asgjë të pëbashkët me popullin shqiptar të Shqipërisë londineze. Sepse shqiptarët atje, me gjithë diktaturën fashiste të filo-sllavit Enver Hoxha, kanë ruajtur shpirtin e dlirë shqiptar. Intelektualët e mirëfilltë shqiptarë e pranojnë se qeveritarët e pas Mbretrisë Shqiptare, kurrë nuk kanë përfaqësuar interesat e popullit. Krejt ndryshe, me disa përjashtime, kanë qenë qeveritarët e Kosovës, – thonë ata.
     Edhe disa nga bashkëveprimtarët të tij, nuk kanë heshtur, veçse paksa të vonuar. Në vitin 2018, Ibrahim Kelmendi, në gazetën “Kosova sot”, në disa artikuj në vazhdime, e akuzon “Shtabin e Rogner-it” për bashkëpunim me shtetet armike të Kosovës dhe sabotimin e Luftës të Kosovës. Pra, të cituarit e njëjtë, i akuzon për tradhti kombëtare. Dhe, ende më vonë, akuza për sabotimin e Luftës të Kosovës, për të njëjtit ka bërë edhe Dr. Jakup Krasniqi.
      Që nga krijimi i Forcave të Armatosura të Republikës të Kosovës (FARK), më 1991, Marrëveshja xhentilmene e presidentëve Rugova-Alia, për dërgimin e djemëve të Kosovës dhe nga trevat jashtë kufijve të saj, në ushtrimet ushtarake, nga pedagogë elitë të Akademisë Ushtarake Shqiptare, të cilët organizuan guerilën luftarake në zonat e Kosovës: Sali Çekaj, Adem Jashari, Zahir Pajaziti, Ahmet Hoxha, Iljaz Kodra, me shokë, dëshmojnë vizionin dhe ndjenjen luftarake dhe atdhetare të Presidentit historik Dr. Ibrahim Rugova. Ai arriti t`i mbajë në gatishmëri ushtarakët e karrierës, deri sa koha për luftë dhe fitore erdhi. Eksponentë nga LPK-ja, rrast të dyshimtë, akuzonin dhe anatemonin Presidentin Rugova, pse nuk po e fillon luftën!
      Porosia e amerikane, por edhe e disa shteteve mike evropiane, ishte se “Serbia duhet ta fillojë luftën e para, ndryshe, rruga e mbarë pa ne”. Përndryshe, kushdo që llomotitë pa lidhje, se “Dr. Rugova ishte për paqe dhe jo për luftë”, është profan e trutharë.
     Rrjedhimisht, nga shkrimi kronikë e kohës, e profesor Kelmendit, rezulton se UÇK e LPK-së, edhe pse u themelua, nuk hyri në Luftën e Kosovës, sepse e sabotuan disa bijë bastardë, të lidhur me qeveritarë tradhtarë shqiptarë dhe shtete armike.
     Atë UÇK-në, me flamujt e saj, që stolisin sheshet dhe rrugët e Kosovës, është UÇK-ja FARK-iste, që ralizoi dhe fitoi betejat ballore në Loxhë, Prapaqan dhe gjetkë në Kosovë, si Lufta ballore e Kosharës, të cilat legjitimuan luftën e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.
***

Muhamet Kelmendi me akuza të rënda: Këta ishin “shkatërruesit” e strukturës organizative së UÇK-së

Nga: A.SH Më: 12 nëntor 2025 Në ora: 15:54
UQK
Muhamet Klemendi: Likuidimi i UÇK-së dhe i LPK-së u bë në pranverën e vitit 1998.

Në Hagë po vazhdon gjykimi ndaj Thaçit, Veselit, Selimit dhe Krasniqit.

Dëshmitari Christopher Hill ka thënë se Thaçi s’ishte vendimmarrës në UÇK.

Edhe dëshmitari i kaluar, James Rubin ka thënë se Hashim Thaçi nuk ishte vendimmarrës në UÇK.

“UÇK-në e udhëhoqën komandantët, jo Thaçi – ai nuk kishte kompetenca”

Profesori Muhamet Kelmendi thotë se në mars–prill 1998, UÇK-ja dhe LPK-ja u përça me ndihmën e Francës, Tiranës dhe strukturave greko-serbe. Sipas tij, u krijua një grupim i rrezikshëm i udhëhequr nga Hashim Thaçi, Xhavit Haliti, Azem Syla e Kadri Veseli, që synonte të shkatërronte UÇK-në nga brenda — diçka që, sipas Kelmendit, po konfirmohet sot nga dëshmitarët në Gjykatën Speciale

“Organizimi i brendshëm i UÇK-së dhe vetë LPK-ja u thyen shumë ashpër në mars-prill të vitit 1998. Me ndihmën e Francës, në bashkëpunim me politikën në Tiranë, si dhe në përkrahje të strukturave greko-serbe, u ndërtua një grupim politik shumë i rrezikshëm në kuadër të organizimit ilegal. Grupimi udhëhiqej nga Hashim Thaçi, Xhavit Haliti, Azem Syla dhe Kadri Veseli. Ndihmës ishin disa forca të tjera që e morën udhëheqjen e LPK-së dhe dolën në anën e Drejtorisë Politike të Hashim Thaçit. Qëllimi ishte mu ky që sot në Gjykatën Speciale po e deklarojnë dëshmitarët si James Rubin dhe ish-ambasadori Hill — të ndërtojnë, duke shkatërruar UÇK-në dhe LPK-në nga brenda. Thyerjen e këtij organizimi të brendshëm e tha edhe gjenerali Clark”, thotë ai.

Më tej, Kelmendi thotë se në vitin 1998 grupi i udhëhequr nga Thaçi, Haliti, Syla e Veseli rrëzoi udhëheqjen legjitime të LPK-së e UÇK-së, duke e përçarë organizimin.

“U krijuan struktura formale pa fuqi reale, ndërsa UÇK-ja mbeti pa komandë të organizuar. Lufta u mbajt gjallë vetëm nga komandantët në terren”.

Sipas tij, Thaçi e Çeku e likuiduan përfundimisht UÇK-në dhe LPK-në, të cilat më pas u shkrinë në PDK.

“Në vitin 1998 e sulmoi grupimi i tillë udhëheqjen e LPK-së dhe udhëheqjen legjitime politike të UÇK-së

Në shënjestër ishte Fazli Veliu, Muhamet Kelmendi dhe Ali Ahmeti. Alin e thyen dhe ai doli në anën e grupimit të tillë anti-çlirimtar. Emrush Xhem iku dhe Adem Grabovci kaloi në kuadër të këtij grupimi.

Në krye të LPK-së sollën Bedri Islamin, Bardhyl Mahmutin e Jashar Saliun. Së bashku këta e thyen organizimin e brendshëm të UÇK-së dhe e shkatërruan LPK-në. UÇK-ja mbeti pa strukturë të organizuar. I formuan disa organe: Drejtorinë Politike të UÇK-së, të udhëhequr nga Hashim Thaçi Përfaqësuesin Politik të UÇK-së, të udhëhequr nga Jakup Krasniqi dhe E vazhduan me fondin “Vendlindja Thërret”, të udhëhequr nga Jashar Saliu. Në krye të këtyre grupimeve vendosën Hashim Thaçin. Komandant të UÇK-së e caktuan Azem Sylën. Me këtë, në pranverën e vitit 1998, shkatërruan tërë organizimin e brendshëm të radhëve ilegale dhe çlirimtare.

Pikësynimi ishte:

Shqiptarët mos të arrijnë të bëjnë një luftë të suksesshme çlirimtare.

UÇK nuk kishte udhëheqje ushtarake. Ekzistonin disa emra, por ata ishin sa për opinion.

Edhe atë Shtab ushtarak që ishte në ndërtim e thyen. E vendosën Bislim Zyrapin sa për formë dhe në janar të vitit 1999 u caktua Agim Çeku komandant i Shtabit. Këto ishin organe formale pa asnjë kompetencë. Grupimi i ndërtuar nga Franca dhe Tirana e lanë UÇK-në pa organizim dhe strukturë komanduese. Komanda mbeti nëpër komandantët e zonave luftarake. UÇK nuk kishte mundësi të vazhdonte një luftë çlirimtare të organizuar dhe të udhëhequr nga një komandë. Vetëm falë vullnetit të çeliktë të luftëtarëve të lirisë dhe komandantëve nëpër zona u zhvillua një luftë e suksesshme çlirimtare.

Tërësisht e humbi UÇK-ja strukturën e vet organizative, ndërsa LPK-në e shndërruan në një subjekt që mbledhte ndihma, pa asnjë kompetencë. Madje një vit më vonë e likuiduan LPK-në. UÇK-ja u likuidua në vitin 1999 nga Hashim Thaçi dhe Agim Çeku. U shkatërruan këto dy subjekte që ishte punuar mbi tri dekada për t’i ndërtuar. Ndihmë të madhe në kuadër të kësaj pune dhanë edhe disa forca karrieriste në kuadër të LPK-së. Ata u futën në Kryesi të LPK-së. Kështu u shkatërruan LPK dhe UÇK. Pas luftës u bashkuan në PDK” – përfundon ai.

Irani mund t’i ketë dhënë Trump-it arsye për të rrëzuar regjimin

Drini.us
-
0
Irani mund t’i ketë dhënë Trump-it arsye për të rrëzuar regjimin

FILE – In this photo released by the Iranian Presidency Office, President Masoud Pezeshkian, second right, listens to Head of the Atomic Energy Organization of Iran Mohammad Eslami as he visits an exhibition of Iran’s nuclear achievements in Tehran, Iran, April 9, 2025. (Iranian Presidency Office via AP)

Hans Rustad / Document.no

Irani mbetet se nuk do të heqë kurrë dorë nga e drejta për të pasuruar uraniumin. Por Irani ka pasuruar uranium deri në 60 përqind pastërti, diçka që është shumë mbi nevojat për qëllime paqësore. Me qëndrimin e tij, Irani mund të ketë treguar për Trump se negociatat nuk vlejnë. Regjimi duhet të hiqet.

– Bazamenti i industrisë bërthamore është pasurimi. Çfarëdo që të bëhet në procesin bërthamor, nevojitet karburant, tha shefi i energjisë bërthamore, Mohammad Eslami, në një video për gazetën Etemad.

– Programi bërthamor i Iranit zhvillohet në përputhje me rregullat e Agjencisë Ndërkombëtare të Energjisë Atomike (IAEA), dhe asnjë vend nuk mund t’i mohojë Iranit të drejtën për të përfituar nga kjo teknologji në mënyrë paqësore.

Kjo nuk është e vërtetë. Irani ka pasuruar uranin shumë mbi kufirin e lejuar dhe ka penguar inspektorët e OKB-së të kenë qasje në impiante. Ka dyshime që ata ende mbajnë impiante sekrete. SHBA dhe Izraeli bombarduan bunkerën nëntokësore në Fordow verën e kaluar. Thuhet se Irani largoi uranin e pasuruar para bombardimit.

Të insistonit për pasurim në situatën aktuale është si të kërkoni nga SHBA të sulmojë. Përndryshe, do të ishte Trump ai që do të dukej i dobët.

Trump komentoi natën e kaluar se SHBA ka nevojë për bazën në Diego Garcia në Oqeanin Indian. Keir Starmer dëshiron të paguajë për ta dhënë atë për Mauritiusin, por SHBA ka të drejtë ligjore për të vendosur ndalim.

Iran kan ha gitt Trump begrunnelsen for å avsette regimet

Përparim Rama, shkurtimi i orarit mësimor për qëllime fetare âsht jokushtetues!

Drini.us
-
2
Përparim Rama, shkurtimi i orarit mësimor për qëllime fetare âsht jokushtetues!
Halil Matoshi, shkrimtar, Prishtinë
____
Shkurtimi i orarit mësimor për qëllime fetare âsht jokushtetues!
1.
Kosova âsht demokraci kushtetuese dhe secili ligj apo akt nënligjor, vendim ose udhëzim administrativ i nënshtrohet Kushtetutës.
Në Kosovë, besimet fetare gzojnë liri të plotë, simas Kushtetutës, Neni 38, porse këto liri janë personale e private, tue gzu autonomi jashtë institucioneve shtetnore (Neni 39);
2.
Kushtetuta nuk mund të shkilet në emën të asnji interesi tjetër, pra as atij fetar.
Bazue në Nenin 8 të Kushtetutës (neutraliteti i shtetit) asnjë institucion arsimor ose administrativ (pos entiteteve autonome, siç janë shkollat fetare) nuk ka të drejtë të vendosë për shkurtimin e orarit të mësimit, për shkak të Ramazanit.
Âsht thjesht shkelje kushtetuese!
3.
Simas rezultateve të testit PISA, rreth 80% e nxënësve të shkollave të mesme në Kosovë nuk e kuptojnë dhe nuk dijnë me e interpretu atë që e lexojnë!?
Kjo nuk e alarmoi drejtorinë e arsimit të Prishtinës. Porse shkurtimi i orarit mësimor për Ramazan!?
Përparim Rama duhet të përshihet: Nuk preket shkolla në shtetin laik për interesin fetar!
Kan være et bilde av tekst
4.
Dy ndjenjat ma të zakonshme të përjetueme në shkollë janë stresi (79.8 për qind) dhe mërzia (69.5 për qind).
Agjerimi i arsimtarëve dhe sidomos i nxansave, i rritë ndjeshëm këto përqindje.
Fëmijë nuk i tërheq shkolla kazermë dhe rreshti, me mësues të stresuem e zemruem nga agjërimi dhe nxansa të pa pasion për çkadoqoftë!?
Për këtë, ekspertët tashmâ kanë bërë shumë studime.
Ekspertët kanë nji koncensus të gjânë që uria gjatë agjërimit shpesh rrit stresin afatshkurtë, i cili zakonisht quhet stres i të qenmit “i untë + i zemruem”. Ky fenomen nxitet nga nivelet e rrituna të kortizolit (hormoni i stresit) dhe, për shumë njerëz, çon në nervozizëm, tension dhe lodhje të shtueme.
5.
Sipas një hulumtimi të organizatës ETEA – siç raporton Koha.net (2923), 70 % e gjimnazistëve nuk munden me i numërue tre tituj të librave që i kanë lexu gjatë tanë jetës së tyne.
Ndërsa Drejtoria e Arsimit i jep hapësirë fesë, aty ku duhet msue me dyshue!
6.
Zotni Përparim Rama duhet me i thânë jo përfshimjës së fesë në shkollat e kryeqytetit që janë nën juridiksionin shtetnor.
Kan være et bilde av tekst

Si është e mundur që , më shumë të flitet për “disa krime të shqiptarëve”, se sa për gjenocidet e serbëve ndaj nesh?

Drini.us
-
0
Si është e mundur që , më shumë të flitet për “disa krime të shqiptarëve”, se sa për gjenocidet e serbëve ndaj nesh?

Mentor Llugaliu, Prishtinë

A e keni pyet najhere veten ose ndonjë politikan, historian, studiues politikolog, sociolog a filozof:
Qysh erdh puna që një qerekshekull mas luftës, gjenocidit, masakrave e spastrimit etnik që i boni Serbia mbi shqiptarët e Kosovës, të flitet ma shumë për krimet e supozume të disa shqiptarëve ndaj disa serbëve e disa shqiptarëve sesa të flitet për gjithë ato krime të faktume që i kryjti shteti i Serbisë mbi shqiptarët, kundër të cilave krime atëbotë u ngrit në kambë krejt bota demokratike?
Çka ndodhi, kush gaboi, ku gabuam?
1. Është rregull e çdo armiku me shërbime të fuqishme informative që nëse nuk munden me ta ndalë një proces (luftë, kryengritje, protestë, paknaqësi, shpallje të Pavarësisë), atëherë të vendosin njerëz të tyne mbi ato procese, në mënyrë që t’i kontrollojnë ato, ti devijojnë, ti tjetersojnë, ti njollosin dhe e shpesh herë ti shuajnë vetvetiu. Në rastin konkret kështu ka ndodhë në Kosovën e gjatë dhe pasluftës. Luften e nisen patriotët më të mëdhej të këtij vendi, e ajo “çuditërisht” përfundoi nën udhëheqjen e njerzëve që nuk kanë asgjë me patrotizëm e shqiptari, përfundoi në duart e njerëzve të udhëhequn nga shërbimet sekrete që ishin të lidhuna me shërbimin sekret të Serbisë, sidomos shërbimi sekret francez edhe fatkeqësisht ai shqiptar. Këta njerëz pastaj rekrutuan komplet aparatin shtetnor me resurse antishqiptare.
Ende pa përfundu mirë lufta më 1999, Serbia atëbotë i ka bo përgatitjet për Kosovën e pasluftës. BIA serbe i ka udhëzu kompanitë prodhuese serbe që të bien në kontakt me biznesmenët shqiptarë, me disa të tillë ka kontaktu direkt, duke ju ofru produkte serbe, mall veresi, me qëllime të qarta: Mos me humbë tregun e Kosovës dhe përmes parave që gjenerohen nga ai mall e treg me i korruptu figurat politike, akademike, juridike, mediale, etj. Me efekt të menjëhershëm plot biznesmenë kosovar Serbia i ka bo milionerë, të cilët më vonë i kanë korruptu politikanët, akademikët, mësimdhënësit, gjykatësit, prokurorët, avokatët, gazetarët dhe këdo që ka pasë ndikim në publik.
Psh. A kishi mujtë me paramendu në vitin 1999 që një komandant i UÇK-së, një djalë trim e me ideale, një vëlla dëshmori e një i plagosun nga serbët, një luftëtar me gjithë atë elan lirie… që dikur pas disa viteve t’i shkojë e ta pres në konak një terrorist si Radojçiqi?
Unë për veti kurrë nuk kisha besu, sidomos për Ramushin. Për Hashimin e Kadriun, edhe s’jam befasu, ata edhe ashtu janë kanë larg vijave të frontit.
Deri te ky afrim në mes të paafrushmëve Ramush dhe Radojçiq ka ardhë kryekëput nga puna e biznesmenëve që i ceka ma lartë, të cilët me pare ia kanë zbutë e turbullue Ramushit patriotizmin dhe të kalumen. Tash shtrohet pyetja, kur u zbutë Ramushi, paramendoni ata që janë kanë të zbutun, si: bijtë e udbashave, jugonostalgjikët, shërbëtorët të të gjithë pushtuesëve e pushteteve?
2. Një një sferë përmes së cilës Serbia na lufton dhe e cila është shumë vështirë e dokumentueshme është sfera mediale. Biznismnët e lartpërmendun kanë investu para të mëdha duke hapë mediume (televizione, portale, radio, gazeta), kanë ble gazetarë, të ashtuquajtun analista… përmes të cilëve i sulmon sukseset e Kosovës, i sulmon patriotët e Kosovës, njerëzit e ndershëm, i promovon bijtë e udbashave, promovon antivlera në media, mbjellë urrejtje, etj..
Ky është një grup i organizum kriminal që për qëllim e ka pengimin e përparimit të Kosovës në çdo sferë , sepse vetëm një Kosovë e dobët ka shansa që të rikthehet prap nën sundimin e Serbisë.
P.sh. para sulmit terrorist në Banjskë, çdo natë të lume në televizionet tona ke pasë analista që kanë bo thirrje për me i lëshu pe Serbisë në dialog, kanë bo thirrje për tërheqje të Policisë nga Veriu, kanë bo thirrje për formim të Zajednicës. Asnjë thirrje e tillë nuk është bo rastësisht. Të gjitha me agjendë.
P.sh. Qysh është e mundshme një ministër serb me i quajt “terrorist” ata që kryen sulmin terrorist në Banjskë, ndërsa një pseudoanalist shqiptar me i quajt “serbë problematik”?
Qysh është e mundshme që një ‘pogllavicë’ e mediave, një e vetquajtun juriste e mediave, të kërkojë që mediumet ta bojkotojnë prezencën e Kryeministrit Kurti në varrimin e heroit Bunjaku, dhe që aksionin antiterorist të Policisë sonë shembullore me quajt ‘eksperiment të rrezikshëm të Qeverisë”?
Qysh është e mundshme që një drejtor i deridjeshëm i një prej mediumeve më të ndjekura në Kosovë me deklaru që sulmi në Banjskë është rrebelim kundër Vuçiqit?
Madje disa shkuan aq larg sa shtrojshin paralele në mes luftëtarëve tonë për liri dhe terroristëve, duke e miratu heshturazi marrëzinë e Vuçiqit që deklarojke se ‘Radojçiqi ka mu bo Adem Jashari i serbëve’.
Para disa viteve një kësi analisti fondthithës dhe jo vetëm, deklarojke që “na nuk duhet me u sjellë keq me edhe këta pak serbë në kanë mbetun”. Një pseudoshkrimtar i Drenicës vendoske paralele në pozitës së serbëve tash në Kosovë dhe shqiptarëve në kohën e Milloshevqit. Një gazetar shumë serioz i paraluftës e krahasojke Kryeministrin Kurti me Musolinin, një tjetër me Hitlerin. Këto çmenduri po dalin nga goja dhe lapsi i shqiptarëve.
Përderisa na në kohën e Millosheviqit ne si shqiptarë s’kemi pasë gjëra dhe të drejta elementare njerëzore, jemi vra, masakru e persekutu vetëm se jemi shqiptarë… serbët në Kosovën e pavarur janë superpopull me super të drejta, me vende të rezervume, me të drejtë vetoje për gjithçka në Kosovë. Shqiptarët deri së voni ua paguanin rrymen, ujin, tatimet. Pronat ua shisnin shqiptarëve me çmime të berzes së Dubait, nganjëherë ka 2 a 3 herë dhe në fund i akuzojnë shqiptarët se po i shpërngulin me dhunë…
3. Po ti kthehemi edhe njëherë prap pasluftës; Njerëzit që u katapultuan dhe e përvetësuan luftën, me ndihmen e atyre shërbimeve të lartcekura, për sundim, pushtet, rrjedhimisht për para e kontrollë me inxhinieri socioligjike krijuan një diskurs publik që ne ishim trimat, ne luftuam, ne fituam.
Serbia na vrau, na masakroi, na dhunoi, na deportoi, kryejti mbi ne krimet më të llahtarshme, ndërsa ne në vend që ti dokumentonim ato krime të freskëta… ne i thurnim lavdata vetes, krijonim mite për trimëritë tona të hatashme, siç e do rendi jonë kombëtar thurem vargje e kompozuam këngë… sikur të ishim na të fortit e pushtuesit.
Për dallim prej ne, Serbia edhe pse kishte kryer gjithë ato krime, atë gjenocid, masakra e spastrim etnik, ajo u viktimizua, u paraqit e liga, e dëmtuara dhe dalngadalë, po sigurt nga agresorja, nga kolonizatorja, nga autorja e gjithë atyne krimeve ndaj shqiptarëve, në sytë e të ashtuquajrurëve ndërkombëtare e shndërroi veten në viktimë. Në ndërkohë ne edhe sot e kësaj dite të dhanun e habitun mas hajnive, krimit, korrupsionit ende mendojmë që bota demokratike duhet të na trajtojë si viktima të çertifikume lufte. Natyrisht në një botë pranë një lufte të tretë, ky koncept i joni i të mendumit thënë më së buti është budallaki.
Madje njerëz të afërt me të katapultumit dhe uzurpatorët e lirisë, shtetit e pasurisë së Kosovës për me i shpëtu gjykimeve për krime të tyne propozuan publikisht të falen krimet e Serbisë me zhargonin “çka kanë me u dënu njerëzit mas 20 vjete”.
Dmth për me i shpëtu njerëzit të cilët i shantazhon Serbia, hajde ti falim edhe gjithë ata vrasës, masakrues, dhunues, deportues të Serbisë. Në ndërkohë Serbia, përmes të katapultumëve të vet mbi jetën tonë na pamundësoi krijimin e një sistem drejtësie ku çdo krim i supozum trajtohet korrekt dhe me fakte, kështu që pashmangshëm u detyrum që për disa krime ende te supozuara me na njollos si shtet e si shoqni.
Me këtë NARRACION, shprehje të cilen e përdorë vet ai që propozonte falje të krimeve, po besoi që po e shihni ku gabuam dhe ku erdhëm; të njollosemi e gjykohemi ne për të cilët para 27 viteve u çu në këmbë krejt bota demokratike me na shpëtu!

Vendimi i Drejtorisë së Arsimit të Prishtinës për përshtajen e orarit të nxënësve “për shkak të ramazanit”, vendim islamik…!

Drini.us
-
0
Vendimi i Drejtorisë së Arsimit të Prishtinës për përshtajen e orarit të nxënësve “për shkak të ramazanit”, vendim islamik…!
____
Vendimi i Drejtorisë së Arsimit në Komunën e Prishtinës përë përshtatjen e orarit të mësimit me Ramazanin , tregon më së miri se Serbia përmes Hoxhallarëve të saj dhe mijëra agjentëve të rekrutua nga ta , po korr rezultate në rrënimin e shtetit dhe kushtetutes tonë Laike ,derisa shumica e intelegjences Shqipëtare , akademia e shkencave, instituti i historisë ose janë shitur ose janë në gjumë të thellë.
Ky vendim është kundër shtetit të Kosovës, është vendim islamik kundër kombit shqiptar dhe kundër Nenit 8 të Kushtetutës së Republikës së Kosovës…!
Islami Politik i sponzorizuar nga armiqt tanë, Serbia, Rusia, Turqia çdo dit dhe më shumë para syve tanë po i jep pamje tjetër Dardanis tonë para nesh, por edhe para miqve tanë që luftuan për lirin tonë.
Është koha e fundit që të gjith ne që ndjehemi Shqipëtarë të protestojm fuqishëm kundër këti vendimi anti kushtetues të Islamikëve të rekrutuar nga BIK-u ,nëpër organet vendimmarrëse dhe ti dalim në mbrojtje shtetit tonë sekular, Europjan.
Qëllimi i BIK-ut i nxitur nga Serbia është Islamizimi i Shtetit të Kosovës , dhe barazimi i saj me vende si Irani, Siria, Palestina.
Kjo pasqyr, kjo pamje i intereson Serbisë.
Nuk ka të arritur më të madhe për Serbin se sa të shof qytetet tona me vajza të mbuluara me të zeza, dhe djem të ri pantollshkurtër e plot lesh …
Kosovës do ti këputej për gjithmonë rruga drejt Europes.

Protestat në Iran, dita 52: Hipokrizia është konstanta e fundit e regjimit islamik

Drini.us
-
0
Protestat në Iran, dita 52: Hipokrizia është konstanta e fundit e regjimit islamik

Grupet e aeroplanmbajtësve USS Dwight D. Eisenhower dhe USS Gerald R. Ford në Mesdheun lindor në vitin 2023. Foto: Marina e Shteteve të Bashkuara

Arnt Jensvoll  / Document.no

Serielogo Opprør i Iran 2025-26

Kryengritja në Iran 2025 – 26

Javën e fundit e ka karakterizuar kontakti i intens diplomatik midis regjimit dhe SHBA/Izraelit, ndërsa shtypja e lëvizjes së protestës brenda vendit është absolute.

Më 11 shkurt, Irani shënoi 47-vjetorin e revolucionit islamik të 1979. Regjimi organizoi paradat ushtarake dhe ceremonitë zyrtare me flamuj dhe slogane anti-SHBA. Ali Khamenei në një fjalim hodhi poshtë kërkesën e SHBA-së për të kufizuar programin raketor të Iranit dhe e quajti këtë një “vijë e kuqe” për mbrojtjen e vendit.

Nën sipërfaqe po vlon pakënaqësia
Burime të opozitës raportojnë për bojkotimin e 47-vjetorit të revolucionit dhe nga ballkonet dhe rrugicat vazhdojnë të dëgjohen slogane anti-regjimi si “Vdekje diktatorit” dhe “Rroftë shahu”.

SHBA intensifikon presionin ndaj Iranit. Presidenti Donald Trump u takua me kryeministrin e Izraelit Benjamin Netanyahu më 11 shkurt për të diskutuar strategjinë. Ai sigurohet gjithashtu që Khamenei të jetë sa më shumë pa gjumë gjatë natës.

Trump ka dërguar aeroplanmbajtësen USS Gerald R. Ford dhe disa shkatërrues në Gjirin Persik në ndërtimin më të madh ushtarak amerikan në rajon që nga Lufta e Gjirit.

Trump përsëriti kërcënimin për një veprim ‘të shpejtë dhe të dhunshëm’ nëse Irani nuk pranon kërkesat për zero pasurim, kufizime raketash dhe ndalim të mbështetjes për grupet proxy si Hizbollah, Hamas dhe Houthit.

Irani refuzon kërkesat kategorikisht. Khamenei dhe këshilltari ushtarak Ali Shamkhani e quajtën programin e raketave «një pjesë të palëkundur të mbrojtjes së Iranit» dhe mohojnë të negociojnë për të. Bisedimet indirekte vazhdojnë në Oman. Deri tani, Irani ofron vetëm pranim të kufizuar për programin bërthamor. Rusia dhe Kina mbështesin Iranin diplomatikisht dhe tre vendet u takuan në Vjenë për diskutime mbi programin bërthamor – ndoshta për të parandaluar eskalimin.

Presidenti i Iranit pretendon se Kina i ka tradhtuar ata ekonomikisht:

Lëvizja protestuese nga dhjetori 2025 është shtypur ushtarakisht, por të njëjtën gjë nuk mund të thuhet për pakënaqësinë ndaj regjimit. Javën e kaluar ka pasur protesta sporadike studentore në universitetet e Teheranit dhe Mashhadit me thirrje për “Reza Pahlavi” dhe ndryshim të regjimit. Përkujtimet 40-ditore (chehelom) për viktimat e masakrave më 8-9 janar ranë më 17 dhe 18 shkurt dhe sollën një prani të fortë të sigurisë pranë varrezave – dhe arrestime të reja.

Udhëheqësi në mërgim, princi i kurorës Reza Pahlavi, mbajti një fjalim për rreth 250,000 iranianë në Mynih. Ai u prit si një yll popi dhe hero, me lot, qarje dhe duartrokitje. Ai theksoi se regjimi është «në rrugë për të kolapsuar» dhe bëri thirrje për mbështetje ndërkombëtare për kalimin në një qeverisje sekulere. Për shumë iranianë, ai simbolizon një figurë tranzicioni ose një alternativë ndaj sistemit teokratik.

Sipas vlerësimeve të ndryshme, në Toronto morën pjesë nga 350,000 deri në 750,000 njerëz në demonstratë. Ngjarja u lavdërua nga kryeministri i Ontarios si «demonstrata më e madhe dhe më e civilizuar» e këtij lloji.

– Ata u dhanë lule policëve dhe pasi demonstrata përfundoi, pastruan mbeturinat nga rrugët. Të gjithë ata që duan të shprehin mendimin e tyre në një shoqëri demokratike duhet të mësojnë nga shoqëria iraniane.

Mbretëresha e Persisë
Vajza e Reza Pahlavit, princesha Noor, foli gjatë ceremonisë në Los Angeles. Saktësisht po të flasim në mënyrë hipotetike, ajo mund të bëhet mbretëreshë e Iranit, dhe kjo do të ishte hera e parë që Persia ka një sundimtare grua me ndonjë formë të pushtetit ekzekutiv që nga mbretëresha Boran në vitin 632 pas Krishtit. Ishte një periudhë tranzicioni kaotike përpara rënies së perandorisë sasanide në duart e arabëve dhe islamit në vitin 651 pas Krishtit. Që atëherë – për më shumë se 1400 vjet – asnjë grua nuk ka qenë kreu i shtetit në Iran/Persi.

Në Los Angeles shumë protestues u lënduan në një sulm me kamion të regjimit kundër mbështetësve të Pahlavit. Kamioni kishte një pankartë me mbishkrimin «Jo Shah». Shoferi u arrestua më vonë nga policia.

Shpërthime dhe zjarre
Irani kohët e fundit ka përjetuar një frekuencë të pazakontë të zjarrve dhe shpërthimeve në impiante industriale, instalacione ushtarake, tregje dhe centrale elektrike. Burimet zyrtare i shpjegojnë këto ngjarje si aksidente: shkarkime të shkurtëra elektrike, rrjedhje gazi, mbeturina që përfshihen në zjarr, mirëmbajtje e dobët, pakujdesi.
Fotografitë satelitore dhe burimet e përgjithshme tregojnë se disa nga objektet e prekura janë strategjikisht të rëndësishme, shpesh të lidhura me prodhimin e armëve, bazat e IRGC-së, infrastrukturën energjetike – gjë që dobëson narrativën e rastësisë. Së fundmi raportohet për ndërprerje të energjisë elektrike në të gjithë Teheranin.
Mediet opozitar, llogaritë e mërgimtarëve iranianë dhe disa analiza perëndimore sugjerojnë se numri i lartë i zjarreve mund të jetë rezultat i sabotazhit të koordinuar – por nuk ka prova konkrete.
Regjimet tregon shenja dobësie. Të afërmit e të vrarëve shpërndajnë informacion personal mbi ekzekutorët dhe herë pas here ata gjejnë hakmarrje:

Profesori Agim Vinca me homazh për profesor Latif Berishën

Drini.us
-
0
Profesori Agim Vinca me homazh për profesor Latif Berishën

Agim Vinca, poet dhe studjues i letërsisë nga Prishtina

 

HOMAZH PËR PROFESOR LATIF BERISHËN

 

 

Profesor Latif Berishën e kam pasur pedagog dhe pastaj edhe koleg. Ishte njeri dhe pedagog i shkëlqyeshëm. I kam ndjekur rregullisht ligjëratat tek ai në vitin e dytë të studimeve dhe kam hyrë në provim. I kam dy dhjetëshe në indeks nga lënda e tij: Histori e letërsisë shqipe -Romantizmi. Nuk e them për mburrje, por si fakt, në një kohë kur notat ishin shumë më të shtrenjta se ç’janë sot.

Kur u zgjodha asistent, në vitin 1972, profesor Latifi ka qenë anëtar i komisionit. Dy të tjerët ishin Enver Gjerqeku dhe Rexhep Qosja.

Latif Berisha i takonte brezit të intelektualëve shqiptarë që kishin kryer studimet në Beograd. Në vitin 1965 fillon punën në Fakultet. Ishte studiues i letërsisë dhe poet, autor i përmbledhjes me poezi “Tufa” (1957), njërës njërës nga veprat e para të këtij lloji në Kosovë.

 

 

E kam përjetuar rëndë vdekjen e tij më 24 mars 1999.

Me atë rast në ditarin tim shkrova: “Lajmi për vrasjen e profesor Latif Berishës në shtëpinë e tij në Mitrovicë jehoi rëndë edhe në atmosferën e tmerrshme të këtyre ditëve në Kosovë. Gjithçka e kam pritur këto ditë, por jo edhe vdekjen e profesor Latifit, i cili ishte një njeri me virtyte të rralla njerëzore. E kam pasur profesor kur isha student dhe pastaj koleg plot njëzet vjet. Kurrë prej gojës së tij nuk kam dëgjuar fjalë të keqe për njeri. Vetëm fjalë të mira dilnin prej gojës së tij dhe vetëm shikime dashamirëse rrezatonin sytë e tij tashmë të mbyllur përgjithmonë. Pas marrjes së këtij lajmi tragjik, i mbyllur në banesën time në Prishtinë, në ditarin tim shënoj, ndër të tjera, edhe këtë fjali: ‘Njerëzit që vrasin njerëz si Latif Berisha nuk janë njerëz po bisha!’. Nuk kam fuqi të shkruaj më shumë për të. Së paku jo hëpërhë”. Prishtinë, 25 mars 1999.

Profesor Latif Berishën e kam nderuar edhe për së gjalli. Në vitin 1980 kam mbajtur, bashkë me studentët, në Fakultet, një tribunë letrare kushtuar profesor Latifit si poet. Fjalën e mbajtur me atë rast e pata botuar te gazeta e studentëve “Bota e re”. E kam këtu fotokopjen e këtij shkrimi: “Lirika e një kohe“ (Mbi Tufën e Latif Berishës), 15 mars 1980. Në hyrje Redaksia ka vënë këtë shënim:

“Në kuadër të Grupit letrar «Jeronim De Rada» të Fakultetit Filozofik të Prishtinës, i cili me organizimin e orëve të shumta letrare dhe kohëve të fundit Tribunës letrare është duke treguar një gjallëri të plotë në jetën tonë kulturo-letrare studenteske, para do kohe u organizua edhe një mbrëmje, apo si e quajnë ndryshe TRIBUNË LETRARE, kushtuar poetit tonë të mirënjohur Latif Berishës, kontributi i të cilit mbeti i madh jo vetëm në lëmin e poezisë.

Në atë mbrëmje të këndshme në sallën e mbushur plot e përplot dashamirë të fjalës së shkruar artistike, e ku ishte i pranishëm edhe vetë poeti, me të cilin u zhvilluan edhe disa dialogje përkitazi me veprimtarinë e tij poetike, poezitë i lexuan anëtarët e Grupit recitativ «Aleksandër Mojsiu», ndërsa fjalën e rastit e mbajti ligjëruesi i Fakultetit Filozofik të Prishtinës, Mr. Agim Vinca, të cilën për hir të lexuesve tanë po e botojmë në tërësi”.

Të them se tribunën e parë ia patëm kushtuar Esad Mekulit (ishte i pranishëm vetë poeti, “baca Esad”), të dytën Latif Berishës. Pas kësaj të dytës një koleg i Degës, kritik letrar, më tha: “E ke ulur nivelin!”. Nuk u pajtova me të, natyrisht dhe këtë mospajtim e shpreha me gojë dhe me shkrim. Po lexoj një paragraf nga shkrimi “Lirika e një kohe”, paragrafin e parë.

“Latif Berisha është njëri nga krijuesit e gjeneratës së parë të shkrimtarëve shqiptarë të pasluftës në Jugosllavi. Poezia e tij, modeste, si përkah sasia, ashtu edhe përkah cilësia, mbeti për një kohë të gjatë në kujtesën e lexuesit të kësaj ane. Duke qenë para së gjithash një lirikë e ngrohtë dhe e sinqertë, e shkruar në frymën dhe formën e poezisë sonë tradicionale, ajo vazhdon t’i ketë ithtarët e saj edhe në kohën tonë. Historiani i nesërm i kësaj letërsie do të shënojë pa tjetër se «Tufa» e L. Berishës është njëra nga përmbledhjet e para të poezisë origjinale në Kosovë. Ndaj veprave të tilla pioniere, sado modeste që të jenë, duhet pasur respekt. Ato duhet shikuar në kontekstin e kohës kur janë shkruar, të momentit kur kanë lindur”.

Vijmë te një moment tjetër, më i vonë, i kohës së okupimit: promovimi i panoramës së krijuesve të Mitrovicës, Vushtrrisë dhe Skënderajt, “Degë me sytha”, që u bë në një shtëpi private në Mitrovicë më 24. 6. 1994. Profesor Latifi ishte, natyrisht, i pranishëm në atë promovim dhe ishte i përfshirë si krijues në atë botim. Ishte koha e mbijetesës. Në Mitrovicë vepronte një qerthull veprimtarësh dhe intelektualësh në krye me Profesor Latif Berishën. Pjesë e këtij qerthulli ishin edhe poeti i njohur Jakup Ceraja, profesori Fazli Hajrizi e shumë të tjerë. Edhe botimi i librit “Degë me sytha” ishte një formë e rezistencës. Në promovimin e këtij libri unë mbajta një fjalë (“Një degë e trungut letrar gjithëkombëtar”), të cilën në librin “(Po)etika e fjalës”, të botuar pas luftës (2010), ia kushtova profesor Latifit. (“Profesor Latif Berishës, me respekt e evari”). (Më lejoni të them se me atë rast pata zbuluar një poet të ri, që më vonë do të bëhet njëri nga krijuesit më të mirë të poezisë shqipe në Kosovë. Sigurisht jeni kureshtar për emrin e tij: Sabit Idrizi, poezinë e të cilit qysh atëherë e pata cilësuar si poezi “me thellësi ndjenje dhe dendësi shprehjeje”).

E pata përjetuar rëndë vdekjen e Profesor Latifit, si thashë më lart, duke cituar edhe shënimin në ditar. Por kjo që do të them në vazhdim është diçka e pazakonshme dhe pak e njohur për publikun.

Në vitin akademik 1998/1999 qeshë angazhuar në Degën e Gjuhës dhe të Letërsisë Shqipe në Shkup. Shefi i Degës, prof. Avzi Mustafa, insistonte që unë të ligjëroja në degën të cilën e drejtonte ai. “Po du’ me ia ngrit rejtingun Katedrës”, më thoshte. Pas disa mëdyshjesh e hezitimesh pranova. Udhëtoja nga Prishtina në Shkup një herë në javë, me dy kolegë orientalistë, që mbanin mësim në Fakultetin e Shkencave Islame.

Ditët e para të bombardimeve i kalova në Prishtinë, në banesën time. Kur m’u ngushtua hapësira, kalova, me shumë vështirësi, në Maqedoni. U bëra refugjat në vendlindje!

Dhe erdhi dita që të shkoja në Shkup, për të mbajtur mësim, sipas orarit. Vesha kostumin e tim nipi (sepse kisha dalë me teshat e trupit), i hipa autobusit dhe shkova në Shkup. Arrita në fakultet dhe hyra në sallë. Salla ishte plot me studentë, mbi 30, shumica vajza. U thashë studentëve: “Unë nuk kam ardhur për të mbajtur mësim! Nuk mundem dhe nuk dua… Është vrarë, në shtëpinë e tij në Mitrovicë, Profesori im, i cili ma ka ligjëruar mua lëndën të cilën unë jua ligjëroj juve, Latif Berisha”.

Ishte 2 prill 1999. Në sallë qetësi absolute. “Ju ftoj ta nderojmë me një minutë heshtje Profesorin tim dhe gjithë të tjerët, që po vriten e masakrohen këto ditë në Kosovë”.

Studentët hopën në këmbë me lot në sy. Askush nuk lëvizte as qerpikun. Pas një minute të plotë unë shqiptova fjalën: “Lavdi”, kurse ata e përsëritën njëzërit! Ishte një moment i papërsëritshëm! Dhe, e tërë kjo zhvillohej në Universitetin

“Shën Kirili dhe Metodi” të Shkupit, që ishte çerdhe e albanofobisë, në një nga sallat e Fakultetit Filologjik “Dr. Bllazhe Koneski”, ku ishin mbajtur sa e sa tubime kundër nacionalizmit shqiptar, përfshirë edhe një tubim kundër shkrimeve të mia në “Danas”.

Maqedonasit protestonin para ambasadës amerikane kundër bombardimeve të NATO-s, kurse unë mbaja zi për profesor Latif Berishën dhe viktimat e tjera të terrorit serb në Kosovë aty ku ishte e ndaluar të flisje shqip! Në vitin tjetër akademik nuk u përsërit më angazhimi im.

Këtë rrëfim e kam bërë publik në gazetën “Koha” të Shkupit më 19 korrik 2014 dhe e kam përfshirë në librin tim “Jetë e vdekje përqafuar”, botuar në Prishtinë (2023).

Të gjitha këto për të cilat fola mungojnë, fatkeqësisht, në librin që po përurohet sot, i cili ka aq shumë material, tekste, faksimile, fotografi, programe konferencash, kopertina librash, postime në rrjetet sociale etj., madje edhe gjëra që nuk lidhen fare me Latif Berishën. Ia kam thënë gojarisht autorit, tani po i them publikisht. Gjithmonë kam konsideruar se është më e ndershme të flasësh hapur dhe sinqerisht, sesa pas shpine dhe tinëzisht. Kjo është kredo imja si njeri dhe krijues.

Unë po të isha autor do të bëja autokritikë dhe do të kërkoja falje publikisht.

Kërkoj ndjesë për këtë paraqitje timen pak të pazakonshme në këso rastesh, të nderuar miq dhe ju falënderoj për mirëkuptim.

(Fjalë e mbajtur në promovimin e librit të Prof. dr. Isak Shemës, LATIF BERISHA. JETA DHE VEPRA, në Institutin Albanologjik të Prishtinës, më 10 shkurt 2026).

1...259260261...1,746Faqja 260 nga 1,746