Nona mbetet ndër të paktët njerëz që ka lënë gjurmë të jashtëzakonshme në jetën time. Eshtë fat për fëmijët të rriten me dashurinë e gjyshërve. Por ka disa gjyshër që janë ndryshe, në mënyrën si ata i përcjellin mesazhet, si e venë në dukje apo si i shtrojnë problemet qysh se nipat janë të vegjël. Dashuria, me të cilën ata mëkojnë butësi, ëmbëlsi, dhembshuri mbetet tejet e rëndësishme në fazat e veçanta të rritjes së fëmijës.
Që e vogël, e kisha kuptuar se Nona ime ishte edukatore e veçantë… Më thoshte gjithmonë, pa harruar asnjë rast ta përsëriste: “Mos lejo kënd me ta vrà buzëqeshjen e me ta tjetërsu dritën që derdhet n`sytë e tu. Ditën që t’ia lejosh dikuj me t’hy aq thellë sa t’lejë gjurmë n’buzëqeshjen tande, at` ditë ti ke humbë, zemra e nonës, e ka me t’u dashtë shumë kohë e shumë mund me e rifitu vetveten…”.
Ajo jetoi në kohë të vështira e me vuajtje të mëdha. E mbetur jetime nga të dy prindët, në moshën 7 vjeçare, e vetmja familje që pati, ishin dy vëllezërit e saj, që u rritën në kushte mungesash ekstreme dhe iu desh të punonin qysh të mitur për të mbajtur veten.
Në moshën 20 vjeçare, u martua me gjyshin tim, edhe ai me histori të njëjtë. Patën 10 fëmijë, ku më vogli i tyre ishte vetëm një vjeç, kur gjyshi, (që unë s’e njoha kurrë) ndërroi jetë. Jo shumë kohë më vonë, nën diktaturën që po bëhej gjithnjë e më e egër, nonës i arrestuan dy vëllezërit, mbasi i kishin shpallur familje kulakësh. Të dy vdiqën burgjeve. Po atë fat, pati edhe i biri i saj, i vetmi krah pune që mbante shtëpinë, mbas vdekjes së të shoqit. E dënuan fillimisht me vdekje, pastaj u treguan pak si “zemërgjerë” dhe e përplasën 17 vite burgjeve.
Nona, ishte lidhja ime e parë me Zotin, tempulli im i parë i lutjeve. S’kishte drojë, siç ndodhte në atë periudhë të errët, kur shumica frikeshin t’u mësonin fëmijëve gjëra të “rrezikshme”, ku besimi në Zot ishte ndër të parët.
“Eja te nona bijë, të lajmë me nonën fytyrën e bukur, të krehim flokët, të lajmë duart, krahët, këmbët e të ulemi bashkë t’i lutemi Zotit! Të mëson nona ty si t’ia hapësh shpirtin Atij, t’i jesh mirënjohëse, të kërkosh faljen e bekimin e tij, ta falenderosh që jemi e të kërkosh mbrojtje e mbështetje prej Tij. Të lutesh me t’i falë gabimet, me të dhënë forcë e durim me e përballu të keqen, dashni me të mbushë shpirtin, mirësi për me e shpërnda, dhembshuri për të ndihmu më të vorfnit, shpresë bijë, lutu me të dhanë shpresë. Mandej ka me t’rrëfy nona gjithë historitë e shenjtorëve e pak nga pak ke me e kuptu ma thellë se edhe vuajtja ka diçka të bukur në vetvete. Mundet me ta zbutë shpirtin, t’i kuptosh dhimbjen tjetrit, të mundesh me falë. E di sa e madhe është me dit me falë? Do të thotë të jetosh në paqe, të mos kesh mëri, inate, urrejtje e zili. Ti nuk mund të biesh prè e cilësive të këqija e për të gjitha këto, besimi në Zot, lutjet kanë me të ndihmu për gjithë jetën me e ruejtë shpirtin e pastër. Zoti është brenda teje bijë, mos u lodh ta kërkosh askund tjetër përpos zemrës dhe mendjes tande. Mos ki frikë kurrë të thuash të vërtetën e nëse aty ku jeton, e vërteta mund të jetë në rrezik, atëherë bëji vend të sigurt asaj brenda vetes e lejoji edhe tjerët ta njohin nëse dëshirojnë. Nuk ka asgjë më të bukur bota se një njeri i vërtetë. Mos bëj kurrgjë për t’i treguar të tjerëve se ti mundesh, bëj atë që ke dëshirë, atë që di të bësh mirë bëje me shpirt. Mos e gënje veten, mos ushqe iluzione të kota. Nëse e ke kuptu që je e aftë, jepja mundësinë mendjes tande të bukur të shpaloset në dituri që të mundesh me zgjedhë më mirë. Edhe dashnia do të jetë më e fortë e më e thellë për t’u jetu nëse mendja jote do të jetë ushqy mjaftueshëm me moralin e së mirës e së drejtës. Qëndro pranë gjithçkaje që të bën të lumtur e mos ki frikë ta kërkosh lumturinë. Mos lejo që zhurma e fjalëve përqark të mbysë e të turbullojë zërin tënd të brendshëm. Unë jam e vjetër e kam frikë se nuk do të jem aty kur ti të bëhesh zonjë në të gjitha kuptimet, por dua të jetoj me ty të sotmen, ta jetojmë thellë, në mënyrë që ti të kesh me vete të gjitha mësimet e nevojshme për më vonë. E përsëri s’kanë me të mjaftu bijë, se jeta shpesh është e padrejtë. Do të vish të më kërkosh me shpresën se do të gjesh përgjigje bindëse për lotët e dhimbjen tande por s’do t’më gjesh. Atëherë merre veten dhe nxirre shëtitje në pyll, në rrugë të largëta me pemë a ndokund ku gurgullojnë ujna, atje në natyrë, në heshtje të plotë, duke kërku përgjigje thellë brenda shpirtit… Njeriu i mençur s’humb kurrë sa kohë ka vetveten”.
Lumturohesha pamasë kur ndonjëherë, në të rrallë, n’ato kohë të zeza e të dhimbshme, i sillja nonës sime “bukë lepurushi”. I pëlqente shija paksa e ëmbël e asaj buke. Kishte butësi prej pambuku ajo bukë e vogël, që nuk i sillte dhimbje në gojë si buka e thatë e misrit që ishte e detyruar të konsumonte gjithë kohës. Dhe më buzëqeshte me sytë që e përkëdhelnin atë copë buke të bardhë, e më tregonte si duhej gatuar brumi për të bërë një bukë të tillë. Ajo i këndonte ushqimit, ndërsa e përga-tiste dhe më mahniste dashuria me të cilën bënte gjith-çka. Askush nuk gatuante si nona dhe isha e bindur se këngët që këndonte ndërsa gatuante e punonte kishin diçka magjike. Edhe pse i kisha mësuar përmendësh këngët e saj, tek mua s’e di pse, nuk funksiononte magjia…
I këndohej edhe zjarrit madje, të ishte i butë, lozonjar, i dashur e ta piqte bukën me temperaturën e duhur. Delikatesa e saj ishte mallëngjyese dhe kujdesej që unë ta kuptoja e ta bëja pjesë të pandashme të ditës dhe jetës time. Përpiqej që çdo gjendje apo ndodhì ta vërtiste me kujdes ku unë të mësoja diçka e të “urtësohesha“ duke menduar.
Njëherë, pësova një aksident të vogël, ndërsa luaja me fëmijët “lojën me shami”, siç e quanim ne. (loja ishte e tillë: viheshim në rresht përballë njërit tjetrit dy grupe fëmijësh në numër të barabartë. Njëri prej fëmijëve që nuk bënte pjesë në asnjërën prej skuadrave dhe duhet të qëndronte asnjanës gjatë lojës, mbante një shami dhe pozicionohej në një pikë të baraslarguar prej dy skuadrave. Thirrej një numër prej fëmijës që mbante në dorë shaminë dhe menjëherë shkonin me vrap dy fëmijët nga secila skuadër që mbanin numrin që thirrej. Kush e merrte i pari shaminë pa u prekur nga shoku e duke shkuar me shpejtësi në vendin që kishte, fitonte një pikë për skuadrën). Të gjithë luanin zbathur, shumica e fëmijëve kishin vetëm një palë këpucë a sandale që shpesh i kalonin sa tek njëri fëmijë tek tjetri, derisa bëheshin të pamundura për t’u përdorur. Ato shërbenin vetëm për të shkuar në shkollë ose për ndonjë vizitë tek miqtë me prindërit, pjesa tjetër jetohej zbathur. Fillimisht e kisha lojën më të vështirë se fëmijët e tjerë sepse më duhej njëfarë kohe të mësohesha zbathur, sidomos kur vrapoja, të mos ndjeja dhimbjen e gjembaçëve që më nguleshin apo guriçkave që më vrisnin shputat e këmbëve.
…Shoku ynë thirri numrin dy (isha unë dhe një djalë i skuadrës tjetër). Befas ndjeva të më ngulet një copë xhami në këmbë e dhimbja më shkoi në shpirt. Zakonisht isha më e shpejta në vrap nga fëmijët dhe isha gjithnjë ndër zgjedhjet e para që bënin kapitenët e skuadrave në rastet e lojrave të shpejtësisë dhe vrapimit. Dhimbja që ndjeva prej copës së xhamit në shputën e këmbës qe e tmerrshme. Skuadra ime e humbi pikën dhe sigurisht s’u gë-zua askush. U detyrova të largohem nga loja me lot në sy. Nona në oborr po ujiste lulet. Kujdesej për to si të ishin foshnja të porsalindura. Kur më pa të përlotur, u shqetësua, po nuk më tha asnjë fjalë. Ma hoqi copën e xhamit, më pastroi plagën, ma mjekoi me kujdes e ma lidhi me një pece të pastër. Kur u ndjeva ca më mirë, u ula tek pragu i portës dhe po ndiqja lojën që vazhdonte. Nona më pa dhe më thotë:
– S’po shkon të luash, bijë?
– Më dhemb këmba! E pe sa shumë u vrava, nuk vrapoj dot.
Ajo u afrua drejt meje dhe më pa ngultas, në sy. S’e kisha fort qejf atë shikim, se ia njihja mirë kuptimin.
– Pse, një copë xhami që të shpoi këmbën ta hoqi dëshirën për të luajtur? Kaq shpejt e braktis ti lirinë dhe gëzimin që të jep loja? Po skuadra jote që luan me një lojtar mangët, nuk të dhemb?
– Por kam frikë se duke mos vrapuar shpejt i sjell humbjen skuadrës sime! – iu përgjigja.
– E përse mendon kështu? Përse nuk mendon se je shumë më e fortë se dhimbja që ndjen. Nëse të tjerët përpiqen të përfitojnë prej dhimbjes tënde ti duhet t’u tregosh se gabohen, ty s’mund të të mposhtë një plagë e vogël në këmbë. Plagët e trupit janë kaq të padukshme përballë shpirtit tënd prej luaneshe, përballë forcës që ke dhe dëshirës për të dhënë më të mirën. Unë besoj se ti mund të fitosh, pavarësisht dhimbjes që ndjen. Ti je më e fortë se dhimbja jote, më e fortë se mendimi i kujdo që beson se mundet të të mposhtë prej vuajtjes që të shkakton plaga. Shko atje dhe tregoji shokëve të tu si vrapojnë luaneshat.
Në sytë e saj unë kam qenë gjithnjë e madhe, edhe kur isha e vogël. “Njeriu që ka shpirt prej dashnie” – thoshte ajo – “është i pamasë, madje mund të bëhet i madh sa hapësira e pakufi”.
Unë përbëja të gjitha ëndrrat e saj njëherësh, mundësia që ajo të jetonte nëpërmjet meje e t’i jepte botës një njeri të bukur më shumë, në kohën më të zezë kur njeriun e kishte dënuar me vdekje antinjeriu! “Vetëm me dashuri mund t’i mundim ata që na kanë shpallu armiq të pushtetit,” – thoshte nona. – “Ata s’e njohin dashurinë, njohin veç urrejtjen, mbjellin tmerr e të keqe, por ne s’jemi si ata. Jeta është e bukur, bijë! Mos e shndërro atë në luginë të errët, ku dielli del veç ndonjëherë në të rrallë. Bëje pranverë, bija ime, bëje jetën pranverë me dashuri… ti mundesh!”.
Ajo ishte e bindur se dashuria “inteligjente” le gjurmë të pavdekshme në jetën e njeriut e përçohet në formë “testamenti” nga një njeri me shpirt të bukur te një tjetër.
…U ktheva të marr pjesë në lojë. Vura re se fëmijët e skuadrës kundërshtare u gëzuan, ndërsa ata të skuadrës sime nuk dukeshin edhe aq të kënaqur, madje dikush protestoi, se kështu mund ta humbnim lojën për fare. Buzëqesha, e kuptova arsyen. Sapo u futa në rresht, djaloshi që mbante shaminë thirri: “dyshi”… Ishte numri im. Vrapova aq shpejt sa ishte e pamundur ta besoja se dhimbja më kishte kaluar. E kapa shaminë duke mos ia hequr shikimin kundërshtarit e brenda pak sekondave u ktheva në vendin tim me shpejtësi prej lepuri. Të gjithë shtangën aq sa skuadra ime harroi të brohorasë. Pashë nonën te pragu i portës, buzëqeshi, ma bëri me dorë dhe u fut në shtëpi e kënaqur. Shokët e skuadrës më përqafuan pa e fshehur habinë. Numri im u thirr edhe 10 herë të tjera e në të gjitha rastet s’e humba asnjëherë shaminë. Skuadra ime e fitoi lojën. Ky ishte leksioni i parë i nonës… kur isha vetëm 6 vjeç.
Asnjë dhimbje, asnjë plagë s’mund të ishte më e fortë se një shpirt i pathyeshëm që kërkon të triumfojë…
* * *
Një mbrëmje, ishim mbledhur rreth sobës me dru gjithë ne mbesat e vogla dhe s’di sesi u hap një bisedë mbi martesën dhe djemtë…
Nona po thurte çorape të “reja” me fijet e shpëtuara prej çorapeve të vjetra, që me raste, sipas vështirësisë së punës, na jepte edhe ne të qepnim e të arnonim, kështu edhe mësonim. Në bisedë e sipër më erdhi rradha mua të tregoja për modelin e djalit që mendoja të zgjidhja kur të rritesha… Unë s’e fillova përshkrimin me pamjen e jashtme të djaloshit që do të zgjidhja në të ardhmen, por e nisa kështu: “Ai duhet të më dojë shumë, po shumë dhe s’ka rëndësi sa do e dua unë! Ai duhet të më dojë shumë më tepër!” Më pas e plotësova edhe me ca fjali mbi pamjen fizike, që s’kishin pikë interesi, për mënyrën si i thashë.
Nona u ndal dhe më pa ngultas, me ata sytë e saj ngjyrë blu, që ngjasonin me ujin e detit në thellësitë e paprekura. Shikimi i saj më depërtoi aq thellë, sa ndjeva të m’i përshkojë të gjithë mendimet, befas isha bërë e tejdukshme. Pasoi heshtja… Mbrëmja më pas vazhdoi e qetë e u duk sikur ajo histori u harrua. Në fund të fundit, ne ishim tre çupulina të reja që flisnin për një të ardhme të panjohur e s’kishte ndonjë rëndësi të madhe…
Të nesërmen, po e ndihmoja të mblidhnim hithra për të gatuar byrekun tim të preferuar. M`i mbështillte duart me aq delikatesë me çorapë të vjetra, që mos t`mi prekte bima përcëlluese. (Mallëngjehem, njësoj si atëherë, kur e kujtoj skenën!) Në punë e sipër, papritur, më pyet:
– Pa më thuaj zemra ime, përse ai djali me të cilin do të martohesh një ditë, duhet me të dashtë aq fort?
Shtanga një çast, sepse besoja se ajo e kishte harruar atë bisedë. U mendova pak dhe iu përgjigja:
– Sepse unë e meritoj të më dojë shumë. Di t’i këndoj bukës kur e gatuaj, di të qep çorape, di të përballoj dhimbjen, s’kam frikë nga asgjë, di të vrapoj shpejt e për më tepër jam edhe bukuroshe. Ndaj mendoj se e meritoj të më dojë shumë!
Ajo vuri buzën në gaz e më tha:
– Ndoshta s’ka për të të pëlqyer shumë, po dua ta dish si e mendoj unë, dhe po ta them që ta mbash mend. Mendoj se je ti që duhet ta duash atë, shumë më fort se ai ty!
– Nona, ti po thua se unë duhet ta dua atë më shumë se ai mua? Po si mund të ma thuash ti këtë gjë, kur atë djalin ti s’e njeh fare e mua më ke mbesën më të dashur? Je e sigurt që më do fort aq sa thua?
Ajo buzëqeshi e më përkëdheli lehtë. Përkëdheljet e saj ishin ndryshe nga të kujtdo tjetër… Nisnin fillimisht me sy dhe mbaronin me një butësi prekjeje të jashtëzakonshme… Dukej si një pupël engjëlli që më flatronte lehtas fytyrën, flokët.
– Se të dua fort, ndaj dhe ta them. Ti je ende e vogël që unë të bisedoj me ty, siç bëjnë të rriturit, por e di fort mirë se një ditë do t’i kujtosh bisedat mes nesh e do dish t`ua nxjerrësh kuptimin fjalëve të mia. Ti, duhet të zgjedhësh në të ardhmen një djalë që të dojë më shumë lirinë tënde se ty! Këtë ti nuk e kupton dot sot por mos e harro. Një djalë, që edhe nëse humbet shumë gjëra në jetë, duhet ta dijë se s’do të jetë kurrë i humbur sa kohë ka fituar zemrën dhe mendjen tënde. Ky është djali krah të cilit do doja të të shihja. Njeriu në jetë, ka nevojë për mbështetje, për një dorë që s’duhet t’i mungojë asnjëherë, sa kohë ajo vjen prej dashurisë. Mos më keqkupto kur të them se je ti që duhet ta duash më shumë atë. Nëse do ta duash më pak nuk do ta falësh dot kurrë. Është i fortë zhgënjimi e dhimbja që sjelljet apo gjestet mund të shkaktojnë gjatë jetës. Ka gjëra në jetë që nuk mund të falen, ka të tjera që edhe mund të falen për hir të sakrificës, familjes e viteve të kaluara bashkë. Të gjithë gabojmë në jetë! Ka gabime që bëhen në kushte të papërfillshme o të parandësishme por që na vrasin njësoj shpirtërisht e bëhen me kohën burim vuajtjesh e grindjesh. Ndaj mendoj se përpara se me zgjedhë me mendje duhet me zgjedhë me zemër. Ushqeje zemrën pareshtur, që të jetë inteligjente po aq sa mendja. Të dyja në momente të caktuara të jetës duhet të bëjnë zgjedhje shumë të rëndësishme…
Pasi m’i tha këto fjalë më buzëqeshi, morëm trastën me hithrat e mbledhura e vazhduam drejt shtëpisë…
* * *
Një pasdite, po më mësonte si të qëndisja me kryq thasët e linit, që më pas i shndërronim në qilima të improvizuara për shtëpinë… Qëndismat e mia ishin plot ngjyra, nuk mungonte kurrë dielli, zogjtë apo lulet në to. Fillimisht ajo më kishte shpjeguar si duhej trajtuar thesi që të bëhej i manovrueshëm për t’u qëndisur. Futej fillimisht disa orë në ujë të ngrohtë me bikarbonat dhe lihej derisa zbardhej e zbutej. Pastaj lahej mirë, shpërlahej disa herë dhe lihej të thahej në vende ku mos ta kapte dielli që coha të mos forcohej sërish.
Duke bërë këtë praktikë pune bashkë, një ditë, u kthye drejt meje e më tha: “Kujdes bijë çfarë i kërkon Zotit, se ndodh që mund të ta japë!” Sigurisht, fraza që dëgjova m’u duk e pakuptimtë… dhe të vërtetën e asaj fraze e nxora pas 25 vitesh, kur nona ime nuk jetonte më.
…Po kalonim një periudhë tejet të vështirë në familje, e cila u bë shkak të shkruaja librin tim të dytë: “Mafia në familjen time”. Si pasojë e asaj gjendjeje të mbushur me frikë, ankth, lot e pasiguri, i lutesha vazhdimisht Zotit të më jepte një mundësi të shpëtoja fëmijët. Iu luta aq shumë… sa një ditë Zoti më dëgjoi!
U largova nga Atdheu, bashkë me dy fëmijët e mi, e lumtur që munda t’i shpëtoj nga kthetrat e së keqes, që për një kohë të gjatë qëndroi pingul mbi kokat tona… Një natë vonë, rreth orëve të para të agimit të një dite të re, ulur në një ballkon të vogël, shumë larg vendit tim, qëndroja duke kundruar qiellin e errët. Çuditërisht, nuk dallohej asnjë yll në qiell, edhe pse ishte stinë e ngrohtë. Fjolla e tymit të cigares i bashkangjitej frymës së flladit që e merrte në një vallëzim të çuditshëm derisa shpërbëhej në hapësirë. Më dhimbti fort vetmia, pasiguria e gjithçka e jetës që kisha lënë pas. Më dhimbnin më shumë prindërit.
“Kujdes çfarë i kërkon Zotit bijë, se ndodh që mund të ta japë!”, më kumboi në vesh pas kaq shumë vitesh… M’u bë sikur nona ishte aty me mua, në ballkonin e asaj shtëpie të huaj, larg vendit tim. Më shkundi kumbimi i asaj fraze që mendoja se e kisha harruar. Zoti më dha ekzaktësisht atë çka i kisha kërkuar e unë nuk po e përballoja dot vuajtjen e kërkesës time!
Instiktivisht thirra emrin e saj… dhe m’u duk se një dorë e butë më rrëshkiti mbi flokë e ndjeva buzët e saj të pambukta mbi kokën time. U riktheva e vogël krejt për një çast, si atëherë kur qendisnim kryq thasët e linit për t’i bërë shtroje. Ngashëreva së thelli, ndjeva mallin të më mbyste. Kuptova se pasiguria më kishte kallur tmerrin. Qielli atë mbrëmje s’kishte asnjë dritë për bè, asnjë vijë yjësie ku të derdhja me shikim ngashërimin e të rigjeja pak shpresë. Isha krejt e vetme në një botë të panjohur, me dy fëmijë të mitur ngjitur pas fustanit tim, që atë periudhë kishte ngjyrën e lotëve. Hyra në dhomë dhe i pashë, flinin paqshëm. I kundrova me dhimbje dy ëngjëjt e mi e s’dija nëse do të mund t’ua përçoja, në rrethanat që isha e detyruar të veproja, atë çka gjyshja ime pati shpresuar se do ta bëja një ditë: t`u mësoja atyre dashurinë siç ajo e kishte kultivuar në shpirtin tim.
“Falu njerëzve një copë të vogël shpirti kudo që shkon, bijë. Mos u mërzit nëse nuk e vlerësojnë, ndoshta s’e kanë parë kurrë diçka të tillë, por mos lejo askënd të ta shkelë atë!”
E kam ruajtur këtë postulat të saj të paprekur brenda vetes. Kam dhuruar prej shpirtit kudo ku jam ndodhur…
Shkëputur prej librit : Ervina Toptani “Rrëfehem me dashuri”
Albin Kurti në një prononcim për gazetën më prestigjioze amerikane “The New York Times” lidhur me fetë tek shqiptarët ka deklaru: “Për ne, fetë erdhën dhe shkuan, por ne jemi ende këtu”
Gjithënjë kur me një çështje të caktuar si për siguri, luftë, krizë ekonomike, sociale, politikë, religjion, shfaqje të ekstremizmave fetar e çështje të tjera merret një gazetë si është “The New York Times”, gazetë kjo më e njohura në gjithë rruzullin tokësor, atëherë duhet ta kuptojmë se artikulli i gjatë apo tema me të cilën është marrë gazeta është e një rëndësie të veçantë dhe duhet të merret shumë seriozisht nga populli e politika shqiptare në Republikën e Kosovës.
Albin Kurti i ka thënë gazetës: “Për ne, fetë erdhën dhe shkuan, por ne jemi ende këtu” me këte kryeministri i vendit ka hedhur poshtë rëndësinë e fesë në përcaktimin e identitetit kombtar shqiptar.
Sigurisht që në këte rast kryeministri ka tentu ti eskivoj pyetjes së gazetës duke mohuar ndikimin e fesë në shtet siç i ka ndodhur vet atij nga ekstremistët fetar islam që i ka pasur brenda subjektit të vet parlamentar, duke pasur ndikim të drejtëpërdrejt në pengimin e kalimit të disa ligjeve bazike të shtetit, ligje këto të cilat lidhen drejtpërsëdrejti me cenimin e demokracisë dhe liritë dhe të drejtat e qytetarëve.
Ligjet të cilat nuk morën dritën jeshile nga deputetët kontraverz me pikëpamje puro islame janë: Kodi Civil i Kosovës, Ligji mbi fertilitetin artificial IVH, pastaj ligji për të drejtën e krijimit të amësisë pa pas nevojën e martesës e ligje të tjera që kryesisht prekin liritë e të drejtat e njeriut. Këto ligje bazike të një shteti që pretendon integrimin në BE, domosdoshmërisht është dashtë të aprovohen nga kjo legjislaturë e cila kishte marrë e vetme shumicën apsolute të trupës zgjedhore në zgjedhjet e kaluara. Tani shtrohet pyetja se a ka pasur të drejt kryeministri në përgjegjëjen që ia ka dhënë gazetës duke thënë se: Feja te shqiptarët është e parëndësishme krahasu me përcaktimin që shqiptarët e kanë për identitetin e tyre kombtar.
Apo thjeshtë ai gazetës i përgjigjet politikisht në këte mënyrë: “Për ne, fetë erdhën dhe shkuan, por ne jemi ende këtu”! Nëse kryeministri e ka pasë fjalën për katolicizmin atëherë ka pasur të drejt, sepse vërtetë shqiptarët ishin të parët në Gadishullin Ilirik (Ballkan), por edhe në kontinentin e vjetër që sollën krishterizmin, por e vërteta qëndron se për 523 vjet sa zgjati okupimi, sundimi dhe lufta me otomanizmin, shqiptarët i zdeshi nga katolicizmi duke i konvertuar me shpatë, dhunë, represion e me joshje në musliman shumicën e arbnorëve tek të cilët le që ua imponuan fenë, por edhe ua coptuan territoret duke ua dhuruar serbo-sllavëve 3/4 e territoreve etnike që otomanët i kishin ndarë në vilajete prej të cilave vetëm Shqipëria arriti të fitoj pavarësinë në vitin 1912, derisa Dardania, Sanxhaku i Nishit, Rashka e Pazari i Ri, Ilirida, Lugina, Plava, Gucia, Ulqini e Malësia iu lanë Serbisë si dhe Qamëria ju la Greqisë.
Prandaj, z.kryeministër është mirë që së paku me kombin është mirë të mos bëhet politikë dhe të jeni më i drejtëpërdrejt dhe të ju tregoni qytetarëve se fetë, e sidomos islami, erdhi në këto troje, na mori shumë e na la ate më të keqen fenë e cila tmerrësisht po naj rrezikon kombin dhe perspektivën tonë euroatlantike.
Një popull që identitetin fetar e vendos 30% mbi identitetin kombtar, ai popull rrezikon të shuhet. Kjo po ju ndodh shqiptarëve të Kosovës të cilët po të mos ishin Rilindasit tonë sot shqiptarët, sidomos ata që mbetën në ish Jugosllavi do të shuheshin apo do të numëroheshin në dhjetra mij e jo më shumë.
Ata hoxhollar që krekosen se gjoja feja islame e ka ruajtur kombin nga asimilimi nuk e kanë asnjë fakt apo provë që e dëshmon një deklarim të tillë.
Shqiptarët e kanë ruajtur gjuhën shqipe falë qobanëve, të analfabetëve dhe të paditurëve që nuk arrinin dot ta mësojnë gjuhën turke dhe kështu mbetën shqiptar sepse përndryshe sot shqiptarët do të ishin të turqiziar siç ka ndodhur me shumë banorë të Shkupit, Prizrenit, Prishtinës, Mitrovicës, Gjilanit e qyteteve tjera që edhe sot vazhdojnë të ndjehen si turq edhe pse të njejtit janë shqiptar turqishtfolës.
Kryeministri e din por nuk don ta thotë në opinin për shkakun e humbjes së votave se: “Otomanët erdhën në trojet shqiptare, na okupuan, na rrahën, na turpëruan, na dhunuan, na vranë, na prenë, na konvertuan me dhunë në islam, na lanë gjakmarrjen e hakmarrjen, na lanë kulturën, na coptuan, na dërguan në Anadolli, naj mbollën analfabetizmin masiv, nuk na lejuan asnjë shkollë shqipe, na shkretuan ekonomikisht, sigurisht se ju erdhi koha të shkojnë në fillim shekullin e XIX por neve na lanë mozomakeq dhe të dërmuar nga të gjitha aspektet. Naj lanë fenë e cila po vazhdon të na grryej palcën kurrizore dhe po naj rrezikon seriozisht të ardhmen tonë në BE aty ku e kemi vendin si njëri prej popujve më të vjetër të Evropës.
Tani po ndalemi pak edhe në artikullin e gjatë të The New York Times ku ndër të tjera thuhet: shqiptarët duan ta ringjallin të kakuarën para islamike, duke shkruar për lëvizjen e konvertimeve fetare në Kosovë, gazeta thotë se një numër i vogël i shqiparëve etnik, kryesisht mysliman, po përqafojnë katolicizmin.
Kjo lëvizje, e njohur si: “Lëvizja e rikthimit”, synon të rilidhë Kosovën me të kaluarën e saj para-islamike, të cilën mbështetësit e kësaj lëvizjeje e shohin si një shtyllë të identitetit europian. Gazeta e citon At Fran Kolaj, njërin prej figurave kryesore të kësaj lëvizje i cili mbron tezën e tij se shqiptarët etnik po rifitojnë “identitetin e tyre origjinal”, që sipas tij ata e kishin para konvertimeve të dhunëshme të periudhës osmane.
Derisa kryemyftiu i BIK Naim Ternava këte fenomen e sheh si një fushatë kundër harmonisë fetare në Kosovë. Këtu rrjedhimisht shtrohet pyetja për cilën “harmoni fetare” po flet kryemyftiu?
Nëse në shtetin e Kosovës, censusi i fundit tregon se 93.49% e popullatës shqiptare na qenkan mysliman, atëherë ku na qenka kjo harmoni fetare, apo ndërmjet cilave fe kur shumica e shqiptarëve na qenkan mysliman dhe këtu mund të flasësh vetëm për harmoni brenda llojit e që un them se kjo harmoni nuk ekziston, duke pasur konflikte, rrahje, fyerje, kërcnime, mospranime të tarikateve si komunitete brenda islame dhe plot parregullsi të tjera të cilat janë shfaqur hapur këto vitet e pasluftës në Kosovë.
Vehabizmi e selafizmi, pjesëmarrja në luftrat e huaja, aktet terroriste nëpër vendet e përendimit, rrahjet e imamëve tradicional, imponimet e formave të faljeve ndryshe nga shkolla hanefite, veshjet e burrave krejt ndryshe nga traditat e kultura shqiptare, veshjet e grave me ferexhe, nikab, burkë e shami janë vetëm disa nga imponimet që janë bërë e vazhdojnë të bëhen edhe sot gjithandej nëpër qytetet e vendbanimet e Kosovës.
The New York Times gjithashtu shprehet i shqetësuar me konvertimet, duke u paraqitur i shqetësuar mbi financimin e huaj për institucionet islame dhe mundësinë e rikthimit apo riaktivizimit të ekstremizmit fetar islam. E gjithë masa e të kthyrve në katolicizëm e mbrojnë tezën e tyre se e vetmja formë për tu integru sa ma shpejt në BE është rikthimi në rrënjët tona apo përqafimi i katolicizmit si mënyra e vetme e sigurt dhe shumë më e shpejt e integrimit në BE dhe strukturat euroatlantike.
Shkrimi i The New York Times përfundon duke reflektuar mbi ekuilibrin delikat midis fesë, identitetit dhe politikës në Kosovë, duke theksuar se si kjo lëvizje e re ngjallë si një lloj shprese, por edhe shqetësim brenda një vendi që ende po e navigon identitetin e vet pas një lufte të rënd që kaloi ky popull gjatë viteve 1998/99.
Shqiptarët definitivisht duhet ti qëndrojnë besnik kushtetutes së tyre laike, në të kundërten çdo ndryshim apo dalje nga laiciteti këtij vendi mund ti kushtoj me zhbërje apo mosekzistencë të shtetit më të ri Republikës së Kosovës.
Padyshim që deklaratat dhe veprimet e ambasadorit amerikan Christopher Hill mund të ngjallin dyshime te shqiptarët, veçanërisht duke marrë parasysh rolin e tij në të kaluarën dhe qasjen e tij ndaj Serbisë. Fakti që ai përqendrohet në përmirësimin e marrëdhënieve mes SHBA-së dhe Serbisë, pa një qëndrim të qartë ndaj çështjeve të ndjeshme si njohja e Kosovës apo trajtimi i të drejtave të shqiptarëve, mund të shihet si një sinjal shqetësues.
Ambasadori amerikan në Beograd, Christopher Hill, është duke ndjekur një linjë politike të cilësuar si e dyfishtë, e cila jo vetëm që nuk favorizon Kosovën, por në disa raste ka krijuar perceptimin se është hapur pro-Serbe. Një qasje e tillë në politikën diplomatike përfaqëson një sfidë serioze për rajonin dhe mund të ketë pasoja afatgjata për stabilitetin e Ballkanit Perëndimor.
Deklaratat e ambasadorit Hill në mbështetje të dialogut, pa një kritikë konkrete për qasjen destruktive të Serbisë, tregojnë njëanshmërinë e tij të dukshme.
Hill ka deklaruar kohët e fundit për Televizionin Shtetëror Serb (RTS) se “Shtetet e Bashkuara janë të kënaqura që Serbia e mbështet procesin e dialogut.” Megjithatë, kjo mbështetje mbetet në letër, pasi Serbia në vazhdimësi refuzon të zbatojë Marrëveshjen e Brukselit dhe vazhdon ta pengojë Kosovën në arenën ndërkombëtare.
Qasja Vizionare e Kryeministrit Albin Kurti
Kryeministri i Kosovës, Albin Kurti, ka treguar një vizion të lartë në raport me Shtetet e Bashkuara të Amerikës, duke mbajtur një qëndrim kritik, por gjithashtu konstruktiv. Ai ka denoncuar politikat e disa figurave amerikane, duke përshirë edhe Hill, të cilat shpesh kanë treguar një qasje të favorshme ndaj Serbisë, në kurriz të interesave shqiptare. Ky qëndrim nuk ka dëmtuar aleancën strategjike me SHBA-në, por ka shërbyer si një sinjal për të pastruar politikat amerikane nga ndikimet e gabuara te disa individëve .
Kurti ka paralajmëruar që figura si Hill nuk janë përfaqësuesit tipikë të politikës amerikane dhe ka përgjithësuar se veprime të tilla janë më shumë përjashtim sesa rregull. Kjo qasje ndihmon që të ruhet balanca midis kritikës së nevojshme dhe ruajtjes së aleancave strategjike.
Ramush Haradinaj: Një “Pseudopolitikan” Në Mbrojtje të Politikave Antishqiptare
Një aspekt shqetësues në këtë situatë është edhe qëndrimi i disa figurave brenda vetë politikës shqiptare, si Ramush Haradinaj, i cili ka mbrojtur qëndrimet e figurave si Hill. Duke u pozicionuar kundër kritikëve, Haradinaj ka treguar një mungesë vizioni dhe njëanshmërë që dëmton interesat e Kosovës.
Në vende demokratike, politikanët që shpifin ose mbrojnë interesa të huaja në kurriz të vendit të tyre ballafaqohen me pasoja serioze, qoftë me dënime ligjore apo me përjashtim nga skena politike. Një qasje e tillë duhet të adoptohet edhe në Kosovë për të mbrojtur interesat kombëtare.
Përfundim: Nevoja për Një Politikë të Balancuar dhe Transparente
Politika e dyfishtë e ambasadorit Christopher Hill dëmton besimin ndërkombëtar dhe minon stabilitetin në Ballkan. Figura të tilla nuk duhet të lejohen të deformojnë proceset demokratike dhe interesat strategjike të aleatëve të SHBA-së.
Kosova, në krye me liderë vizionarë si Albin Kurti, duhet të vazhdojë të ngrejë zërin kundër qasjeve të gabuara dhe të mbrojë interesat e saj kombëtare, duke ruajtur gjithashtu partneritetin strategjik me Shtetet e Bashkuara te Amerikës dhe Bashkimin Evropian.
“Shpëtimi i nji populli nuk mund të mbështetet vetëm në trajtën e qeverimit, por duhet marrë në kujdes edhe shpirti që e frymëzon atë.” (Fishta në Hylli i Dritës, III, 1923, 104)
Në përvjetorin e kalimit të tij në amshim (23 tetor 1871 – 30 dhjetor 1940
Nga Frank Shkreli
Shpesh gjatë viteve, me 30 dhjetor, normalisht dhe modestësisht, por me respektin më të madh dhe me mirënjohjen më të thellë, kam kujtuar përvjetëtorët e kalimit në amshim të At Gjergj Fishtës, një prej kolosëve të shqiptarizmës dhe mbrojtësit të përbetuar të drejtave të shqiptarëve dhe të interesave të tyre kombëtare në trojet e veta shkullore. Ndonëse pak me vonesë — më mirë vonë se hiç – duke pasur parasysh se nuk vura re ndonjë shënim në median kryesore shqiptare, ndonjë kujtim të këtij përvjetori të kalimit në amshim të françeskanit e poetit shqiptar At Gjergj Fishtës (23 tetor 1871 – 30 dhjetor 1940) — kësaj figure të madhe të Kombit dhe Kishës Katolike Shqiptare – gjithnjë i harruar dhe i përjashtuar, zyrtarisht, me eiptetin armik i popullit e bashkpuntor fashist.
Pra, kanë kaluar 85-vite nga dita e kalimit në amshim të Atë Gjergj Fishtës – nga 30 dhjetori i vitit 1940 – dhe mediat kryesore shqiptare të cilat pretendojnë se janë të lira – 35-vjet pas “shembjes” së komunizmit në Shqipëri – preferojnë të injorojnë data të tilla, të figurave të tilla kombëtare si Fishta – me shpresën se po të mos “kujtohet”, At Gjergj Fishta dhe veprat e tija, në heshtje, do të “harrohen”. Dhe nëqoftse ai nuk përmendet kur e kërkon rasti, siç janë përvjetorët –– më në fund, përjashtimi i tij nga letërsia dhe historia e shqiptarëve, do të përjetësohet – ashtu siç e dëshironte regjimi sllavo-komunist i atëhershëm dhe apologjetët e sotëm, të atij sistemi anti-kombëtar sllavo-aziatik.
Dihet se At Gjergj Fishta njihet më së miri si poet, por ai ka shkruar shumë edhe në prozë. Janë këto shkrime në prozë që janë më shumë të një natyre politike. Ai në të vërtetë e ka filluar veprimtarinë e tij gazetareske si shkrimtar e poet, me botimin e gazetave e revistave, quajtur “Posta e Shqipnisë”, revista “Hylli i Dritës”, “Orën e Maleve”, Gruen Shqiptare”, e tjera.
Si për shumë çeshtje të botës së atëhershme shqiptare, Gjergj Fishta e ka përdor shtypin si një shkollë kombëtare dhe vatër kulture. Shkrimet e tij në poezi e sidomos në prozë, sipas At Daniel Gjeçajt, “tërheqin, nxisin, zemrojnë, pasurojnë mendje e shpirt, madhërojnë, mësojnë e qortojnë.” Është vështirë ta marrim me mendë se çfarë do të mendonte At Gjergj Fishta për shtypin shqiptar të sotëm, në përgjithësi. Nga ato që dimë nga shkrimet e tija në gazetat dhe revistat e kohës ës tij, pak e shumë, e dijmë se ç’mendonte ai për rolin dhe rëndësinë e shtypit të lirë, në kohën kur ai jetonte. Veprimtaria e tij bazohej në besimin në Zotin dhe në Lirinë e veprimit. Ai ka themeluar “Hyllin e Dritës” me moton; “Ubi Spiritus Domini, ubi Libertas” – Aty ku është shpirti i Zotit, aty është edhe Liria”. Për Fishtën, shkrimtari e gazetari i lirë është një edukator i Kombit shqiptar. Ndërsa shtypi i lirë për At Gjergj Fishtën është një armë e fortë që duhet përdorur mirë, pa e abuzuar, është shprehur shkrimtari Arshi Pipa, me një rast.
Atëherë cili duhet të jetë roli dhe qëllimi i një shtypi të lirë, sipas Fishtës, bazuar në shkrimet e tia, në Shqipërinë e 1913-s, të posa dalur nga robëria shumë shekullore dhe terri i padijes, nga 5-shekuj robëri. Kështu është shprehur ai me rastin e themelimit të revistës Hylli i Dritës; “Që e Përkohëshmja jonë (Hylli i Dritës (HD)) të arrij me ngjallë shpresën ndër zemra të Shqiptarëve se prej Hyut, ditë më të mira kanë me iu reshë Shqipënisë”, ka shkruar Fishta në artikullin e parë botuar në HD I, 1913.
At Daniel Gjeçaj ka vlerësuar se në atë artikull, Gjergj Fishta, “ka thekësua shumë mirë misionin dhe qëllimin e revistes françeskane, Hyllit të Dritës, qëllim i cili, sipas tij, ka për objekt, mbi të gjitha, Zotin e Kombin, Dijen e Fenë, Lirinë e Përparimin, Moralin e Kulturën.” Hylli i Dritës i Fishtës dhe Albania e Konicës, konsiderohen si më prestigjozet që janë botuar deri më sot në Shqipëri dhe jashtë Shqipërisë.
Në fillim të shekullit të kaluar, Atë Gjergj Fishta do theksonte me forcë rolin e shtypit të lirë për formimin e gjithanshëm të popullit shqiptar të sapo dalë nga robëria e gjatë shekullore otomane. E do polemizonte me forcë me “kalemxhnjtë” e kohës, duke këkuar që gazetat, “Nëse duen me e përdorue përnjimend këtë armë të fortë, që e kanë në dorë, për të mirë të njerëzimit, për me davarit terrin e mizorinë, e me përhapë të drejtën e qytetninë, ata duhet ta bajnë gazetën enciklopedi të moteve tona… domethanë që të ketë mbrendë gjithfarë njohunish të nevojshme për shoqninë e jetën e njerëzve, e për t’i pajisë me dije fetare, filozofike, ekonomike, gjeografike, politike, etj, etj. Përndryshe tue kenë se nuk u del koha me i peshue hollë e gjatë shkrimet, gazetarët nuk munden me e krye detyrën e vet, ashtu si pret njerëzimi prej tyne. Arsyeja, pra, për të cilën disa prej gazetave të sotme nuk i përgjegjen kësaj detyre të naltë, ashtë se nuk kanë tjetër literaturë, veç fletoreve e shkarravinave të veta. E këta njerz, sa ma të padijshëm që të jenë, aq ma shumë vehen me shkrue ndër gazeta e ngrihen mbi të tjerë si gjyqtarë e mësues, e mbahen si prijësa të Kombi e atdhetarë të flakët.”
Po këta të njëjtit, mandej sipas tij, me “rrena, me të shpifuna e me trillime gjithfarësh, pa turp e pa njerëzi (me shrkrimet e tyre) u marrin, nepër fletore, nderën burrave ma të kenun të shoqënive ma të zgjedhuna e herë ballafaqe, por ma të shumtën, të fshehun nën emna të rrêjshem, i marrin nëpër gojë e i lnurin, pa u lanë as vend me i dalë zot së drejtës! Këta, pa dyshim, janë murtaja e njerëzimit, qelbësina e kombit e shkandulli i gjithkujt. E kësi njerëzish gjinden sot me shumicë në Shqipni… Njerëz të përmendun shpesh për shnjerëzime, të njohun për vese, të rrjepun e të shkelveshun prej mbrapshtinash, porsi çakaj të tërbuem bërtasin, për mos me thanë, lehin, nëpër gazeta të poshtnueme”. (Marrë nga Kombsija e Kleri katolik, sipas Radio vatikanit)
A thua Fishta do kishte të njëjtin mendim mbi një pjesë të madhe të shtypit të sotëm në Shqipëri dhe anë e mbanë trojeve shqiptare, 35 vite pas shembjes së një perandorie tjetër të errët gjysëm shekullore – atë të perandorisë sllavo-komuniste ndërkombëtare?! Cili do duhej të ishte sot roli i gazetarit shqiptar anë e mbanë trojeve shqiptare dhe në mërgim – në rrethanat e liriës e demokrackisë në çerek shekullin e parë të XXI?!
Për Fishtën, shkrimtari e gazetari është një edukator i Kombit shqiptar. Ndërsa shtypi i lirë për At Gjergj Fishtën është një armë e fortë që e përdor mirë, pa e abuzuar, katedër edukimi, është shprehur shkrimtari Arshi Pipa me një rast për mendimet e Fishtës për lirinë e shtypit. “Në një mënyrë të posaçme roli i fletoristave (gazetarëve). Gjithkush e di fuqinë e madhe që kanë fletoret në shpirtin e nji populli. Këto janë ato që shëndrisin mendjen e nji populli dhe drejtojnë mendjen e tij drejt përparimit dhe përmirësimit të jetës. Veç duhet që këto të jenë shkrue e rregullue mirë. Për ndryshe, në vend që me kenë faktor i përlindjes, ato do të ishin rrënimi i shpirtit të popullit”, ka cituar Pipa, At Gjergj Fishtën mbi rolin e shtypit në një shoqëri, si ajo shqiptare. Fishta besonte në rolin pozitiv të gazetarit dhe gazetave, si transmetues të ngjarjeve bashkohore, por edhe si vatra të atdhedashurisë dhe të kulturës, ndërsa e konsideronte pendën, edhe si armë mbrojtëse e idealit kombëtar, ndër të tjera. “Me armë kemi ruajtur eksiztencën tonë. Me pendë do t’ia sjellin të mbarën dhe të mirën Atdheut”, ka shkruar Fishta për rolin e gazetarëve.
Ndërsa, studiuesi dhe njohësi i mirë i At Gjergj Fishtës dhe veprimtarisë së tij si poet e prozator, i ndjeri At Daniel Gjeçaj ka vlerësuar se prej njerzve të pendës Fishta priste shumë. “Mbi të gjitha, prej gazetarëve të lirë, Fishta priste moral në sjellje, guxim në punë, sinqeritet në veprim, dashuri në mision, vetmohim në shpërblim. Ata lypset të jenë mbrojtësit e së vërtetës dhe farkuesat e atij karakteri kombëtar fisnik e të shëndosh, të pathyeshëm e guximtar, por edhe njiherit të rysun, të disiplinuem, të ndieshëm, e të zellshëm për dije e për punë.”
Po gazetaria e sotëme në Shqipëri dhe anë e mbanë trojeve shqiptare, por edhe në mërgim, çfarë mund të mësojë nga At Gjergj Fishta — në këtë përvjetor të kalimit të tij në amshim — mbi rolin që gazetarët shqiptarë duhet të luajnë sot, si mbrojtës të së Vërtetës dhe si farkues të karakterit kombëtar fisnik shqiptar?
Zgjedhjet e ardhëshme në të cilat dy partitë kryesore do të marrin mandatet më të shumta për të formuan qeverinë e re, do të jenë vendimtare nëse do të vazhdohet me këtë qeverisje apo me qeverisje të re, ku opozita aktuale mund të drejtojë vëndin.
Është e vërtetë se nga Shqipëria ka ikur gjysma e popullsisë që pas viteve `90 e deri më sot; rreth 1.2 milion banorë u larguan nga `90 deri në 1998 de pjesa tjerët rreth 1 milion banorë janë larguar pas 1998 e deri më sot. Tendenca e largimeve ka qënë valë valë sa herë që në Shqipëri ka patur konflikte të ashpra politike të cilat kanë ndikuar tek elementët kryesorë të jetesës si: pagat e ulta, siguria publike, punësimi, problemet e Shëndetësisë dhe të arësimit, si dhe dëshira për të para botën perëndimore për të studjuar, punuar për tu pasuruar qoftë me punësim të rregullt qoftë me pasurim të shpejtë jo-ligjor.
Pavarësisht se vitet e fundit qeverisja ka zbatuar ato që u ka propozuar SHBA dhe BE, si reforma në Drejtësi, duke rritur punësimin, duke rritur pagat, duke u përpjekkur të rrisë pensionet qoftë me indeksim apo me shpërblime, gjëndja është përmirësuar pak, ka stabilitet dhe qetësi publike, ka një liberalizëm deri në çmënduri të lajmeve, opinioneve, liria e medias dhe e shoqërisë shkon deri budallallëk siç mund të jetë BBVIP-at, mos mbajtja në kontroll e korrupsionit, dështimet në Shëndetësinë publike ku individët paguajnë nga xhepi deri në 500 euro në vit për shërbime mjekësore ( ndërsa shteti paguan deri ne 300 euro në vit për sig. shëndetësore), mitmarrja, dhe niveli i dobët cilësor i arsimimit, i cili e ka zanafillën tek shkollat 9 vjecare e të mesme, e për pasoje dhe Universitetet, – kanë bërë që stabiliteti ekonomik në Shqipëri mund të jetë i përkohëshëm nëse nuk merren masa dhe të vihen në prioritet të qeverive të ardheshme: shëndetësia, arsimimi, punësimi dhe rritja e pagave ne publik dhe privat.
E parë në këtë prizëm mendoj se zgjedhjet e ardhëshme, nëse do të marrin pjesë edhe emigrantët, nuk do të zgjidhin në mënyrë të drejtë se kush do të qeverisë. Dhe kjo lind disa Pyetje:
-Përse duhet që vota e emigrantëve duhet të vendosë të ardhmen e Shqipërise në një kohë kur emigrantët nuk janë taksapagonjës në ShqIpëri?
-Përse duhet vota e meigrantëve kur ata nuk e njohin realitetin aktual të Shqipërisë?
-Përse duhet vota e emigrantëve kur ata me të ardhurat e tyre ndihmojnë familjet e tyre në Shqipëri, dhe kjo është e mjaftueshme për të ndihmuarekonominë familjare shqiptare?
-Përse duhet vota e emigrantëve kur ajo mund të manipulohet lehtë?
Po të shohim vëndet e tjera perëndimore, kur ata kanë zgjedhjet, për të votuar votojnë vetëm ata persona që janë dërguar me punë jashtë vëndit dhe jo-emigracioni.
Nëse do të pranonim se cilët emigrantë do të duhej të votonin, unë mendoj se do të votonin vetëm ata emigrantë që kanë shkuar me punë sezonale jashtë vëndit dhe që paguajnë kontribute këtu në Shqipëri.
Rregullimi i ligjit për Kodin zgjedhor është bërë nga Maxhoranca dhe Opozita që kanë rënë dakord në parim për një draft të dakordësuar për votën e Diasporës. Ne draft midis te tjerave shkruhet se votimi do te behet me Votë me postë për emigrantët, dhe se do te ndryshoje ndryshon herësi për ndarjen e mandateve. Jane rregulluar nenet 24 dhe 25 të Kodit zgjedhor si me poshtë:
Neni 24 -1. KQZ-ja drejton, mbikëqyr dhe është përgjegjëse për procesin për përgatitjen e kushteve dhe zbatimin e masave që mundësojnë votimin nga jashtë territorit të Republikës së Shqipërisë për zgjedhjet për Kuvendin.
Neni 24-2. Të drejtën e votës nga jashtë territorit të Republikës së Shqipërisë e ka çdo shtetas shqiptar me të drejtë vote që për arsye banimi, punësimi, studimi, kryerje të detyrave ushtarake apo arsye shëndetësore ndodhet jashtë territorit të Republikës së Shqipërisë në datën e zgjedhjeve.
Neni 25 pika 5.- Fletët e votimit të dërguara nga zgjedhësit që votojnë nga jashtë territorit të Republikës së Shqipërisë dhe të administruara, numërohen në ambientet e KQZ-së. Fletët e votimit të dërguara nga zgjedhësit jashtë vendit në momentin e mbërritjes në KQZ ndahen sipas zonës zgjedhore të vendbanimit më të fundit të zgjedhësit para largimit nga Shqipëria (PS dhe PD bien dakord për votën e Diasporës! Si do regjistrohen emigrantët dhe do të votohet me postë).
Gjithashtu jane rregulluar piket e tjera te neneve:
-“ Zgjedhësi që voton nga jashtë territorit të Republikës së Shqipërisë dhe që dëshiron të ushtrojë të drejtën e votës për zgjedhjet e radhës për Kuvendin duhet të regjistrohet në listën e zgjedhësve jashtë vendit.
-“Adresa e shtetasit që voton nga jashtë territorit të Republikës së Shqipërisë mbështetet në një nga dokumentet që paraqet në KQZ, sipas pikës 5 të këtij neni. Të dhenat e identitetit të shtetasit kërkohen të verifikohen nga KQZ në Rregjistrin Kombëtar të Gjendjes Civile dhe nese ato janë të njëjta behet nga DPGJC rregjistrimi në Regjistrin Kombëtar të Gjendjes Civile i adresës së shtetasit që voton jashtë territorit të Republikës së Shqipërisë në nje rubrikë të veçantë”, thuhet ne draft.
Në 11 janar, platforma online PER, do të hapet zyrtarisht për të pritur aplikimet e emigrantëve që duan të regjistrohen si votues nga jashtë. Platforma do të rrijë e hapur deri në 6 mars“
Sipas draftit konsensual që po diskutohet në Komisionin e Ligjeve, palët kanë rënë dakord që shqiptarët që ndodhen jashtë vendit, duket të bëjnë kërkesë për të votuar pranë Gjendjes Civile dhe KQZ-së, por ata duhet të paraqesin dokumentet e një adrese të saktë.
Në përfundim mendoj se rregullimi i Kodit zgjedhor me këto amendime dhe mballoma ligjore, vetëm do të shtonte ngatërresat dhe nuk do të ndihmonte realisht se cila parti do të fitonte zgjedhjet në 11 maj 2025, por do të krijonte justifimike dhe alibi-ra të reja për Partinë që do të humbiste por edhe për atë që do ti fitonte zgjedhjet.
Pse? Sepse, vetëm zgjedhësit shqiptare që paguajnë taksat kontributetet në Shqipëri e kanë votën e vërtetë se cilën Parti dhe individ do të zgjedhin. Të tjerët me gjithë respektin për emigrantët që janë larguar qoftë nga halli qoftë nga dëshira votën e tyre do ta japin sipas opnionit të të tretëve ose sipas pagesës apo nga ndonjë sublekt politik. Rezultati?… do të jetë i komprometuar.
Pak kush e di se në historikun e shtypit në gjuhën shqipe në Maqedoni ka ekzistuar edhe një revistë peroidike për letërsi, art dhe kulturë me emrin “SHENJEZAT”, e cila Iishte njëlloj suplimenti i revistës “BELEZI” (maqedonisht), botuar si nënfletë në vitet 1967-1968.
Redaktorë të këtij suplimenti kanë qenë Ismail Arsllani dhe Alush Kamberi, kurse autorët me krijimet e tyre në prozë dhe në poezi kanë qenë kryesisht nga Maqedonia (Nijazi Imami, Nexhmi Mehmeti, Muharrem Shahiqi, Zija Berisha, Faik Mustafa, Alush Kamberi, Ismail Arsllani, Enver Shala, Emine Preshtreshi etj.) dhe nga Kosova ( Ali Podrimja, Eqrem Kryeziu, Ibrahim Kadriu, Jakup Ceraja, Nexhmedin Soba, Bajram Olloni etj.)
E veçanta e kësaj reviste ishte se ajo në faqet e saj kishte aplikuar standardin e gjuhës shqipe pesë vjet para Kongresit të Drejtshkrimit, që i bie se ajo ishte pioniere e unifikimit të gjuhës shqipe në mbarë hapësirën shqiptare, para se ajo të ndodhte në Tiranë, në vitin 1972.
Për koincidencë, “Shenjëzat” e Shkupit mbanin emrin e njejtë me “Shenjëzat” e Koliqit në Romë, dhe kjo flet se , ndonëse në distancë dhe tërthorazi, kultura shqiptare edhe në kohë të vështira, gjeti mënyra se si të komunikojë me lexuesit duke përçuar mesazhe të përbashkëta mbi rëndësinë e artit dhe letërsisë në kultivimi e shijes estetike.
Ndonëse jetëshkurtër (1967 -68) dhe me kapacitete modeste, “Shenjëzat” e Shkupit, shikuar nga kjo distancë kohore dhe nga një perspektivë historike, e kreu misionin e saj në dy aspekte: në promovimin e unifikimit gjuhësor të shqipes, para se kjo të ndodhte në Tiranë dhe në Prishtinë, dhe në afirmimin e penave krijuese, duke iu ofruar atyre hapësirë shpehëse në dimensionin e gjuhës së standardizuar shqipe, një vlerë kjo që iu ndihmoi atyre më lehtë ta përvetësojnë dhe ta zbatojnë standardin gjuhësor në krijimet e tyre të mëvonshme.
Do të ishte mirë që për “Shenjëzat” të organizohet një si tip tribune në të cilën do të jepeshin edhe detaje të tjera mbi veprimtarinë e saj mjaft domethënëse në një kohë që s’ishte bash e favorshme për kulturën shqiptare në ish Jugosllavi./ ea
Tim Shkupi (Musa Lamallari) është ndër intelektualët e rrallë, ndoshta i vetmi që e jep një shpjegim të hollësishëm teologjik rreth “fesë së Bagdadit”, duke treguar qartë se në Kuran nuk ka asgjë nga ato që propagandohet nga hoxhallarët, kjo “kolonë e pestë” armiqësore që vepron brenda popullit tonë.
Timi ka treguar e tregon se në Kuran nuk ekziston fjala Islam, nuk flitet për xhami e as për “e-zane”. E gjithë kjo është propagandë islamizuese, të cilën shqiptarët duhet ta mënjanojnë për hirë të vetës së vet si banorë të lashtë të Gadishullit Ilirik.
Timi rreth intervistës sime me te kah fundi i vitit 2017, që e pata botuar në portalin Drini, ka sajuar edhe një video, përmes së cilës e shfleton gjerësisht intervistën me mua.
Atëhere dhe Sot, jam i lumtur që pata mundësi ta intervistoja Tim Shkupin, mikun tim nga vitet e rinisë, të njohur si “Imami i Shqiptarëve”.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
Me emrin e Perëndisë i Gjithëmëshirshmi Mëshirplotë!
Te nderuar abonues te kanalit “Zani Shqip i Kuranit”, ne vazhdim do te keni rastin ta degjoni intervisten e realizuar nga gazetari dhe shkrimtar Gjergj – Bajram Kabashi me Tim Shkupin per Revisten Drini, e cila interviste zgjoi kersherine dhe vetediijen e shqiptareve per shume informacione te reja qe i dha Tim Shkupi per here te pare ne shqiptari.
Intervistoj: Gjergj – Bajram Kabashi
Ja pyetjet, në të cilat qe përgjigjur Tim Shkupi, përgjigje që mbetën aktuale edhe sot për porosinë e tyre.
Musa Lamallari apo Tim Shkupi? Ka vite e vite që vazhdon të flasësh ndryshe për fenë islame dhe të jesh mjaft kritik ndaj shumicës së imamëve që predikojnë në viset shqiptare. Megjithëse e njoh deri diku personalisht, për hirë të lexuesve është me rëndësi të dihet se kush është Tim Shkupi ? Cili është shkollimi i tij dhe rruga e deritashme jetësore?
Tim Shkupi: Se pari FLM per interesimin, shpresoj se kjo interviste konvencionale me ju, do te zgjoje sadopak ndervetedijen e heshtur te shqiptareve ne vendlindje dhe Diaspore. Se dyti, Shyqyr Zotit, qe ma hapi gjoksin te jam krejtesisht ndryshe prej qyl paganeve te myslimanizmit te fese se Bagdadit, qe na kane torturuar psikologjikisht keto dy dekadat e fundit me brockulla dhe genjeshtra te perandorive te cofta, te ngordhura ne berrlogun e tyre te haremeve dhe hyrive te sheherzadeve te Nje mije e Nje Neteve me te ashtuquajturat ilahije blasfemuese ne televizionet shqiptaret per nje mije shpirtrat qe do te digjen ne zjarr te xhehenemit. Se treti, do te te korrigjoj te mos biesh ne gracka te qyl mullaheve se nuk ka “Fe Islame /الدين الإسلامي” ne Kuranin e Shenjte, ashtu sic e perceptojne pjesa dermuese ne shqiptari. E di se eshte e dhimbshme kur ta degjojne shume shqiptare te mashtruar, por nje prej tyre i mashtruar kam qene edhe une. Ne fakt, nuk e kemi nje ajet, shenje, fraze me harfe-germa arberore se dikund e ka perdorur Zoti “Fene Islame” te qyl mullaheve te myslimanizmit ne Librin e Tij, qe quhet Kuran. Ata eshte mire te pendohen, te mos i behen hisetar te GjitheMeshirshmit / الرحمن per shkak se tani e kane kuptuar se Islam/Nenshtrim eshte prone e Allahut dhe jo prone e shkollave te vdekura te Bagdadit, Damaskut, Rijadit, Kajros, Teheranit, Stambollit, lere te jete prone e imja, e tyre apo e te ashtuquajturave bashkesi islame, grupe apo forume islame. Te gjithe keta jane ne te Kuqen. Ne blasfemi. Shirk. Dhe ata e dijne se Allahu nuk e fale Shirkun, paganizmin e tyre. Une nje pjese te tyre i kam kolege te shkollave dhe nuk kam asgje personale, as nuk i dua pozitat e tyre, as nuk dua te debatoj per sektet e tyre, por kam frike se do te ngujohen keq ne vorteksin e djajve te tyre, qe i kane shoqerues dhe do ta humbin boten tjeter, pasiqe ne kete dynja denimi i tyre eshte shume transparent dhe per shkak te tyre po perjetojme edhe ne shqiptaret hidherimin e Zotit.
Besoj se kete qe paraqita si pergjigje per pyetjen e juaj eshte e mjaftueshme per pergatitjet e mia shkollore, keshtu qe nese ata ty ta sjellin nje fraze te ndonje ajeti nga Kurani qe permendet feja e tyre “Fe Islame /الدين الإسلامي”, pa kerkuar te tjera, lirisht me informo! Por ne traditen pagane te te ashtuquajturve myslimane eshte kulture me besuar ne vorrin e imameve te sekteve te tyre se cfare kane thene, e jo se cfare ka thene Allahu ne Kuran. Ata mundohen te arsyetohen me te ashtuquajturat hadithe, por per fatin e tyre te keq, nese nuk e njeh terminologjine e Kuranit, germat e Kuranit, eshte e logjikshme se nuk i kupton as librat e literatures se Bagdadit, qe quhen hadithe. Ja nje shembull: Me i pyet pse duhet me lag kapakun e kokes, nuk e dijne. Krejt cfare dijne me te thene: “eshte nje nga 4 konditat, farzet e abdestit”, por pse me lag kapakun e kokes dhe jo gjunjet, nuk kane pergjigje. Thjeshte nuk e dijne, edhe pse pergjigjet jane ne Kuran dhe jane shume te rendesishme per shendetin e njeriut. Kjo do te thote se une i njoh shume mire shkollat e tyre, pasiqe edhe vete kam kaluar neper to, pasiqe ne to nuk mesohet Kurani, fatkeqesisht. Dhe dua ta them per lexuesit e juaj, ne momentin qe distancohen prej qyl popave te Bagdadit, kthehen me fytyrat e tyre te Allahu, s’ka dyshim se fillojne te trokasin ne RA-HA-MIM rahmetin/meshiren e Allahut te Gjithefuqishem! Dhe pastaj duhet pune, angazhim 24 ore, ku edhe gjumi duhet te jete i kurdisur per te pranuar hidajetin/udhezimin e informacioneve qiellore.
Une me Kuran jam prej moshes 9 vjecare. Ne medresene “AlaUdin” ne Prishtinen jam regjistruar ne vitin 1980 dhe nuk kam pasur nevoje fare me mesuar, pervec disa lendeve selektive. Ndersa me 1984 kam shkelur token e faraoneve, Egjiptin dhe, pas nje jave kam qene ne ambasade te Shqiperise, ne Zamalek, per ta prekur gazeten “Zeri i Popullit” dhe, kuptohet isha me vize studentore, ku kisha fituar bursen e El-Ez’herit te Kajros per shkak se nuk kishte me te mire se sa une me Nota nga Shkupi, ndonese e kam pasur sjelljen Njesh me verejtje per perjashtim nga shkolla per shkak te aktiviteteve te mia jashte Medreses, ku nuk i pata nderpre lidhjet me shokun tim te bankes Shaip Murselin, qe e paten perjashtuar ne vitin 1981 dhe ishim bashke ne shume incidente qe ndodhnin asaj kohe ne Prishtine. Ndersa ne Kajro brenda 3 viteve e mesova se El’Ez’heri ishte kallep burokratik i regjimit, ku aty mesoheshte sekti Shafi, urrejtja sektare, endrra me destur per kalifate, urrejtja mbi cifutet, gjithcka ishte politike shteterore, programim me qene pagan i devotshem i shtetit me qendrim kunder Izraelit, por edhe kunder komunizmit dhe Rusise, besa, pasiqe kishte ndryshuar politika e jashtme e Egjiptit pas marreveshjes me Izraelin ne vitin 1978 dhe egjiptianet preferonin amerikanizmin per shkak te donacioneve nga Amerika. Qysh atehere e kisha bindjen se nga El-Ez’heri mund te dalish gjithcka, vetem njeri jo. Mua me vjen keq ta them, sepse disa kolege te mi mburren me kuazi-diploma te El-Ez’herit, ku une ne vitin 1988 ne provim ua kam perplasur bankat galabeve te atij univerziteti, pa e ditur atehere se kjo eshte nje ndjenje rebeluese qe e kane pasur profetet kunder trendit te hiporizise se shumices, perfshire ketu edhe Jezu Krishtin. Por vazhdova te qendroja ne Kajro dhe ta shoh Egjiptin ashtu sic deshiroja une dhe te mbaja lidhjet me shoqatat e ndryshme atdhetare ne Evrope dhe Amerike. Pasiqe 89/90 me kerkoni edhe policia ushtarake e Jugosllavise per refuzim me sherbyer ne armaten e tyre.
Ne Shkup jam kthyer ne vitin 1991 nga Zvicra, kam vazhduar aktivitet e mia, ku nuk kam qejf edhe shume me folur per to, vec po ju tregoj se kam qene aktiv ne Bashkesine Islame dhe kam punuar si imam dy vjet dhe ne vitin 1995 jam hallashtise dhe nuk kam dashur te jem afer tyre, ndonese ju kam ndihmuar per shkak se kam pasur miqe aty, kam dashur t’i shoh mire, e jo keq. Ende e kam dekretin e tyre, pasiq mua nuk me ka perzen askush prej aty. Ne vitin 1996 kam botuar libren “2001 Fundi i Botes” dhe “Historia e Fese Hyjnore” ne vitin 1998.
Perseri e kam mendimin se organizatat e hoxhallareve, bashkesite islame, jane nje lloj Vatikani dhe kam shpresuar se do kendellen ne mendim, te largohen nga ajo qe ka qene trashegimi pagane e Perandorise Osmane, pasiqe edhe ata e dijne se deri dje me FE jane quajtur “Tyrk Elhamdulilah”, e jo myslimane. Por me kalimin e kohes po shihet se kane rreshqit ne kurthen e Beogradit dhe shqiptaret dite e me shume po e shohin se dicka nuk eshte ne rregull me Fene e tyre, me organizimin e tyre, si ne Maqedoni, Kosove dhe Shqiperi. Ndersa kete termin “myslimane” per shkak te petrodollarit po e perdorin per te qene te degjueshem te grupeve sekrete te illuminatit te Lindjes se Mesme, ku kjo po demton aspiratat e shqiptareve dhe, si qyla, kot se koti po mundohen te mbjellin nje identitet politik dhe popull muslimane qe eshte Kufer. Pra, po tregohen jofalenderues per Fene e Shqiptareve dhe kane deshtuar te ju tregojne shqiptareve se sekti i tyre sunit-hanefi nuk i con shqiptaret ne xhenet, por perkundrazi ua ka ba jeten xhehenem ne toke, pasiqe llogarridhenia ne boten tjeter eshte individuale dhe jo kolektive. Njejte po hezitojne te ju tregojne shqiptareve se askundi Zoti nuk thote ne Kuran se myslimanet do te futen ne xhenet. Nuk e di pse po e mbajne fshefte.
Ne vitin 2000, jam vendosur ne Londer, ku kam jetuar dhe punuar. Por edhe kam mesuar. Kam kryer shume trajnime prej ne ceshtje te sigurise dhe arteve te tjera, kam ndjekur shume ligjerata ne institute te ndryshme ne Mbreterine e Bashkuar dhe i pasionuar pas germave, librave te shenjte, eskatologjise, historise, turizmit dhe endacak ne lirite e mia neper disa qytet te botes. Por rehat ne Londer. Aktiv ende si veprimtar i kauzes “Feja e Shqiptarit eshte Shqiptaria” dhe kryetar i Diaspores Shqiptare per Maqedoni dhe “Shyqyr Zotit, u dasht me ardh prej Londres ne Shkup me ia kerkuar fronin “car Nikolles”, qe me ua lehtesuar politikaneve te papergjegjshem shqiptare me sarma te Zajasit me u konvertua nga ikonat e Gruevskit ne sepca te Strumices, e disa te tjere neper koalicione Raki-Tatli.
Në ligjëratat tuaja paraqiteni me një plis të bardhë, të mbështjellë …Kush u zhgënjeu aq shumë që detyrohesh ta theksosh plisin, simbolin e lashtë të shqiptarizmit ?
Tim Shkupi: Nuk njoh une zhgenjim. As nuk ankohem, lere te them jam i pakenaqur. Plisin e kem tradite familjare. E kane bajt ne Shkup kur te tjeret nuk kane guxuar me thane se jane shqiptare. Pra, plisin e kam ne zemer per shkak se simbolizon kupen e qiellit, ka ngjyren e bardh te paqedashesise, eshte prej leshit te dhenve, qe jane kafshe xheneti, e jo kafshe te tokes. Jane 4 kafshe cifte qe nuk jane prej tokes, njejte sic nuk jemi edhe ne njerezit. Ne fakt i zbriten Ademit me ia lehtesuar ne Toke, sic iu paketua edhe valixhja me libas, rroba. Ata qe mendojne se jane prej evolucionit, prej specieve te tokes, ashtu do te jene ne boten tjeter Esfelu-Safilin. Jane tre gjera qe njeriun, pasardhesin e Ademit e dallojne nga kafshet:
Eshte bolliku ku une dhe t’i po komunikojme me rryme elektrike, zgjedhim cilin ushqim do ta konsumojme, cilen firme te farmerkave do ta kemi te ngjitur ne prapanice, cilin pllazh te detit do ta perjetojme, cilen parti, per cilen fe te korruptuar do te bejme tifo, etj. Te gjitha keto nuk i ka kafsha. Ky eshte dallimi i pare.
Tjetra. Njeriu mendon per neser. Planifikon. Intervistimi juaj eshte per Neser, per tjetren. Vetem njeriu beson se me sektin suni, shia dhe sufi do te jete ne parajse, e beson se ne boten tjeter do t’i kete 72 hyri te mylla Shefqetit, e beson se tjetra, ajo e fundit, pak para kijametit, zbulohet ilaçi i mosvdekjes me urine te lopes ne nje katund te Pejes. Te gjitha keto nuk i ka kafsha dhe nuk mendon per neser, per tjetren, ka vetem instikt sepse eshte vetem kafshe. Ky eshte dallimi i dyte.
U frymezova. Me erdh ideja. Zbriti dicka e bukur sot per mua nga qielli. Nga qielli i erdh kurbani hazreti Ibrahimit. Kafsha nuk frymezohet, sepse eshte kafshe dhe jo njeri. Ky eshte dallimi i trete.
Une nuk kam floke. Jam tullac. I nderroj kapelat. Por plisin ne paraqitjet e mia e mbaj per ta thyer nje programim qe e kane kurdisur ne menyre perfide pushtuesit e tokave shqiptare, armiqte e shqiptareve te cilet ne periudha te ndryshme kohore permes races se klerikeve te feve te korruptuara pa perjashtim e kane stigmatizuar, damkosur deri aty, qe shqiptari i painformuar te ndjehet inferior, i pavlere. Nje njeri arkaik, ku plisin gjithashtu selia e popave dhe regjimet e Beogradit kane punuar ta damkosin si dicka te keqe permes invazionit te tyre propagandistik per ta prekur thesarin, traditen dhe kulturen shqiptare. Perkunder asaj qe sot plisin e perdorim simbol te shqiptarizmes ne raste te ndryshme, evinimente kulturore e sportive, per fat te keq ende kemi njerez qe mundohen ta paraqsin shqiptarin me plis si nje njeri injorant, idiot, i pashkolluar dhe qe mund te manipulohet lehte nga secili dhe kushdo. Plisi mbi koken time dhe kjo gjuhe qe po flase jane fakte dhe prova te forta se ne ruajme thesare te ndryshme nga lashtesia, pra, nese dikush duhet te jete krenar, s’ka dyshim se duhet te jemi ne shqiptaret, por jo edhe dudumet qe ndonjehere me injorancen e tyre na e bëjne mjegulle Dexhalli rrugen e ndritshme te Kombit Shqiptar ne Ballkan. Eqerem Çabej thoshte “kësula e bardhë është ajo që, me gjithë ndryshimet e formës të rrjedhura nga fisi, e dallon shqiptarin nëpër gjithë Ballkanin”
Qe ta perfundoj pergjigjen e pyetjes suaj te dyte me nje pyetje per ty dhe lexuesit tuaj: Une me plis jam fals, nuk jam original ne paraqitjet e mia, kam rishkruar sjelljet, gjenet e mia apo mulla Shefqeti i 72 hyrive te xhenetit dhe mullahet tjere te bashkesive te ashtuquajtura islame qe tarbushin e kuq te mbeshtjellur me “zavoj” ne koke, sic e perdori ne dokumentaret e mia kete shprehje, jane fals, nuk jane original, ku jo vetem sjelljet, por i kane rishkruar edhe gjenet dhe ndjehen krenar ne tjetersim me myslimanizmin e tyre pagane ne shqiptari.
Une plisin e mbaj ne koke ne shume paraqitje te mia per ta thyer programimin e tjetersimit, per t’i luftuar simbolet pagane dhe per te ju thene shqiptareve se nuk mund te jesh shqiptare dhe musliman, shqiptar dhe katolik, shqiptar dhe ortodok, shqiptar dhe dervish. Nje shqiptar qe zgjedh njeren nga keto, ne vend te shqiptarise, eshte fakt se nuk ka atdhe, nuk ka komb dhe kot endrrron xhenetin/parajsen e races se klerikeve per shkak se jeten ua kane ba shqiptareve ferr/xhehenem ne dynja. Ata qe thone se mund tii mbajne te dyjat, do te thote se kane ndjenjen e biseksualizmit, jane atraktiv me shije per te dy gjinite, por i kane qejf 72 hyrite dhe jane ata qe kane lejuar poligamine/martesen me shume gra qe e ndalon Zot ne Kuranin famelarte.
Krejt ne fund te pyetjes se dyte, une e di se kur me shohin myslimanet e 95 perqindshit te Isa Mustafes me plis duke i informuar per te vertetat e Kuranit, u jap siklet, u ngjalli neveri, per shkak se jane adaptuar ne programim qysh ne femijeri se qyl mullahi me “zavoj” ne koke eshte ai qe duhet tua rrefej rrugen e Allahut. Tani disa e kane kuptuar se jane viktima te ketij programim, u vjen inati ta pranojne, keshtuqe e gjejne satisfaksionin me mendimin se jam me ndonje rol te Stupcave. Ndersa ata e kane jeten stupc ne dynja, stupc ne Ahiret. Pra, nuk e kam ndermend te bej kompromis me simbolet e roberise te races se klerikeve ne shqiptari, qofte edhe nese mbetem vetem une ne kete Beteje te Madhe!
Në shumë nga ligjëratat tuaja jeni mjaft qortues ndaj përdorimit të gjuhës së huaj, arabe, apo cilsdo shprehje të gjuhëve orientale, duke u përpjekur ti shpjegoni konceptet në Gjuhën Shqipe. Ndaj kujt reagon më shumë? Ndaj atyre që flasin në emër të Kuranit dhe sic thonë islamit famëlartë, apo?
Tim Shkupi: Kur jemi te gjuha nje e di se gjuha qe une flas eshte shume e vjeter. Ne fakt askush nuk e mohon Tufanin, permbytjen me uje dhe shpetimin e Nuhit. Sikurse dihet qyterimi mes lumit Tger dhe Eufrat dhe ngjarja me kullen e Babelit dhe pastaj ndarja e gjuheve dhe krijimi i popujve dhe fiseve. Te gjitha pistat na cojne atje se ne jemi pasardhes te Jafetit, djalit te hazreti Nuhut dhe gjuha qe sot flasim eshte ajo gjuhe qe shpejgone shume gjuhe te tjera. Si shqiptar kemi nje fjale me tre germa diamant, xhevahir A-R-B, kur shfaqim nje ndjenje shpirterore perball dikujt apo kur i themi: A e di ti se une kam gjak te paster arberor? Nga vete pyetja nenkuptohet se kur e themi aludojme se jemi te plote dhe nuk kemi perzierje ne gjak. Ne fakt kjo fjale qe permendet si cilesi per Kuranin ka kuptimin “i plote, i perkryer dhe pa kurrfar mangesie, defekti”. Nuk behet fjale per arabisht apo gjuhe arabe, sic e kuptojne sot shumica. Do te ishte budallaki te mendohet keshtu per shkak se gjuhet qe flasin njerezit kane defekte, kane mnagesi. Nuk jane te plota. Kurani ka zbritur me bitin e germave te Zanit. Ka zbritur nga nje dimension tjeter, ka zbritur me lejen e Zotit permes te derguarit te Tij, qe quhet Ra-Sin-Lam. Nuk jane kot germat ne Kuran qe nuk mund t’i perkthejen arabishtfolesit e sodit. Kemi nje periudhe te nates qe quhet ASAS ne Kuran ku vetem gjuha shqipe e motivon dhe e shpjegon se cfare eshte ASAS.
Gjithashtu kemi shprehjet tona “Toka e Arberit”. Kemi arbershet e Italise, qe u detyruan te shperngulen ne Itali nga dhuna dhe persekutimet e hordhive te jexhuxheve dhe mexhuxheve te Sulltanit. Prandaj edhe ketu me duhet te te korrigjoj se nuk ka gjuhe “gjuha arabe”, ashtu sic e kuptojne sot shumica. Ne fakt ka kidnapues te fjales ARB nga ata qe dikur jane quajtur GRB. Ebu Muhamed al-Hasan al-Hamdani 893-945, një studius musliman nga Jemeni, i cili thotë se arabët quheshin Gharab (“Perëndim”) nga Mesopotamasit sepse beduinët fillimisht banonin në perëndim të Mesopotamisë; termi është korruptuar më pas në “Arab”.
Rrënja e fjalës ka shumë kuptime në gjuhët semite, duke përfshirë shkretëtirë, nomadë, tregtarë, etj. Shumëllojshmëria e kuptimeve rezulton pjesërisht nga asimilimi i Gajn-it proto-Semitik me Ajn në disa gjuhë. Në hebraisht fjala ערב arav ka kështu të njëjtën rrënjë trikonsonantale që do të thotë “perëndim” (מערב maʿarav) “perëndimi i diellit”.
Në gjuhët semite është me rëndësi se si pozicionohen germat e rrënjës së fjalës. Duhet të kemi parasysh se germat B dhe R, janë te termi العبرية / Hebre, العربي / Arab, أوروبا / Evropa, غرب / Perendimi, etj. Por tre germat ARB i kemi edhe ne gjuhen shqipe, sidomos kur germa jonë “A” nuk shqiptohet si te anglezët “E” dhe nuk e ka kuptimin e “E” elif si te gjuha hebreje dhe arabe.
Nese e shkruan keshtu “gjuha arabe” ne Google Translate do te marrish me germa te Kuranit perkthimin “Elugatul Arabije”. Tani nese e shfleton Kuranin, kjo Elugatul eshte nga rrenja e fjales L-G-V, qe do te thote kotesi dhe permendet 11 here ne Kuranin e shenjte. Pra, kjo arabe nuk kishte qene ashtu sic na kane mesuar, as nuk kishte folur Zoti arabisht, lere te kishte folur nje nje gjuhe te nje fisi, sic jane munduar ta paraqesin rrenjen e fjales A-R-B shkollat e cofta te Bagdadit, ku shume teologe, intelektuale e kane lokalizuar Allahun ne nje pjese te botes, gjeografi te tokes dhe jane shndrruar viktima koti te paganizmit. Keshtu qe une thuajse nje pjese te tyre me argumente, ne menyre te paanshme i kam informuar shqiptaret te kanali im ne YouTube “Zani Shqip i Kuranit”. Gjithashtu kam kerkuar nga orientalisti Feti Mehdiu te dale te proncohet sa eshte gjalle dhe ta terheq librin e tij qe e quna Kuran. Une besoj se nje gje e tille do t’i ndihmonte shqiptaret, pasi nuk mund te krahasohen keta qe e kane perkthyer Kuranin me personalitet e Rilindjes Shqiptare, sic kane qene Sami Frasheri, Hoxhe Tahsini e te tjeret, qe jo nga nje gjuhe, por kane folur disa gjuhe dhe shqipen e kane renditur si gjuhe hyjnore. Ata kane ditur dicka. Nuk ia kane future kot kesaj pune. Por asnje prej tyre nuk ka qene i influencuar nga kirilica e sllavishtes se Beogradit, Sarajeves. Prandaj keta qe sot quhen Kuran, jane kopje te Bagdadit, Rusise dhe Serbise.
Para një kohe ishit i drejpërdrejtë në kritikën ndaj kryetarit të LDK-së, Isa Mustafës, në lidhje me përpjekjen e tij për ndarjen e të kombit shqiptar në bazë të përkatësisë fetare. ishte mjaft befasuese e trimëruese që një imam si ti e kritikon një kryetar partie, në vend që të ishte e kundërta. A mund të na sqarosh më shumë se ku e kanë burimin skenarët e tillë ti quajmë antishqiptar, skenar e program i kujt mund të jetë ky kur tashmë me e dijmë se Rilindja Kombëtare Shqiptare i ka tejkaluar qëllimet e tilla kombëtarisht jodashamirëse?
Tim Shkupi: Mund te jete dukur ashtu, por kritika ime ka qene per te gjithe klasen politike dhe intelektualet shqiptare. Ne fakt, ata te gjithe po propagojne dicka joshqiptare, kush me pak e kush me shume, duke lidhur aleance me neperkat pagane te fese se Bagdadit. Ky qendrim politikanet dhe intekletualet shqiptare i paraqet viktima koti te sektit hanefi dhe shfaqen ne stadiumin e idiotizmit si zilot per te mbrojtur dicka qe ka qene pushtuese ne mjediset shqiptare, e cila propagohet nga bashkesite e ashtuquajtura islame per ta ruajtur idene anakronike per baben e tyre Sulltan. Ne fakt imponohet ne menyre fanatike sekti hanefi ne te gjitha institucionet e shtetit dhe ne kundershtim me Kuranin famelarte. Njejte sic kam treguar ne dokumentaret e mia “Kombi Im”
Pra, e pranuat apo jo, ata jane kermije te dalur pas shiut, qe me injorancen e tyre ia keni kthyer shpinen emblemes sone kombetare “Feja e Shqiptarit eshte Shqiptaria”, qe eshte frymezim i Kuranit dhe jo sekti hanefi i bashkesive te ashtuquajtura islame, qe jane krijuar nga kralji serb dhe tita i kombit mysliman, e jo nga tanzimati i LGBT-se se Sulltanit. Ata jane ne nje tunel pa Drite. Jane xhahila dhe duhet te distancohemi prej tyre qe te mos mallkohemi per shkak te tyre.
Duhet ta pranojme, bashkesite Islame, grupet dhe shoqatat e ndryshme me shtesen “Islame”, me theks te vecante vip-mullahet e ekraneve te Dexhallit dhe te ashtuquajturit intelektuale te konvertuar ne fene e petrodollarit te Harlotit te Bibles, te gjithe sebashku ruajne me fanatizem dinin/kushtetuten e vdekur te hanefizmit te osmanistanit ne mjediset shqiptare, ne vend qe ta refuzojne dhe ta shohin termin Din nga perspektiva e Kuranit famelarte.
Eshte per te ardhur keq, kur edhe intelektuali me i pavarur shqiptar, qe nga paganet e fese Bagdadit quhet islamfob, behet viktime dhe bie ne kurthen e polarizimeve sektare te myslimanizmit per shkak se shkruan “Janë çu peshë vahabt shqipfolës”, ku nga kjo fraze ka krijuar me autofrike bindjen se myslimanizmi i tij tradicional i sektit hanefi i trasheguar nga pushtuesit turqe eshte fe me tolerante (liberale) se sa feja e Arabise Saudite. Ne vend qe te refuzoje polarizimet sektare qe behen ne emer te feve te shpikura, te distancohet me emblemen e Rilindjes sone Kombetar “Feja e Shqiptarit eshte Shqiptaria”
Ne fakt kjo embleme “Feja e Shqiptarit eshte Shqiptaria” eshte ajo qe eshte ne Kuran dhe qe e kerkon Allahu, Zoti i qiejve dhe tokes prej secilit shqiptar dhe nuk kerkon asgje prej te ashtuquajturve klerik, qofte myslimane, ortodoks apo katolik. Prandaj kjo qe kemi tre fe, jemi tolerant, jemi shembull i mire, eshte nje mashtrim i madh i vetekenaqesise ne mashtrim, sepse askush nga komb-shtetet e Europes nuk do te kishte qejf ta kete fatin e shqiptareve dhe shqiptaret te jene shembull i mire per ta, qe jane te ndare ne 5 shtete ne gadishullin ilirik.
Lere Isa Mustafa me “pasha Kuranin” qe nuk meriton as te jete ne skenen politike me haxhi Dullen, qe e fut gishtin e zuzes ne hunde njejte si mulla Shefqeti.
Thjeshtëm po të pyes Tim Shkup: A mund të ketë “pakicë” apo “shumicë” fetare brenda të njejtit komb?
Tim Shkupi: Mos me befte Allahu prej shumices se 95 perqindshit te Isa Mustafes, prej qyl popave te fese se Bagdadit. Ne jemi shqiptare dhe kemi dinin tone “Feja e Shqiptarit eshte Shqiptaria” ku besoj se jane te gjithe ata qe nuk i kane rishkruar sjelljet, gjenet dhe jane tjetersuar ne monstrume te dekades se trete te shekullit 21 dhe shoqerues i kane djajte e tyre, qe do ti marrin me vete ne gazep te dynjas dhe ne zjarr te xhehenemit ne Ahiret. Jane te njejtit qe kane thene jemi 95 perqind anetare te Lidhjes Komuniste te Jugosllavise.
Mua dhe Ty do te na ruaj Zoti jone dhe Zoti i tyre!
Duke biseduar me ty mu largua druajtja e të qenit të kujdeshëm në bisedë me një imam … Para se të jesh një imam, ti je një Shqiptar që shpjegon për fenë në mënyrë krejt tjetër, në mënyrën qysh nuk kemi dëgjuar deri tash. Sidomos befason fakti se të gjitha këto i flet një shkupjan, i lindur në Shkup, kryeqytetin e dikurshëm të Dardanisë (Kosovës), në kryeqytetin e Maqedonisë së sotshme, ku prej fundit të viteve të ’80-ta të shekullit të kaluar, e pothuaj deri sot, shumë qarqe antishqiptare, me theks të veçant shërbimet sekrete serbe, maqedonase dhe turke në bashkëpunim me elementin e shantazhuar të imamëve në këtë shtet, e bënë të pamundurën që popullit shqiptar në këtë shtet t’ia lënë kryesisht një rrugë: atë të xhamisë e islamizimit, e të pengohet sa të jetë e mundur forcimi i identitetit kulturor e arsimor i atij populli. Cila është gjendja e Shqiptarëve në Maqedoni dhe fati i tyre në këtë rrjet që ua kanë imponuar?
Tim Shkupi: Se pari fjala “imam” qe perdoret per klerike eshte gabim. Ne ceshtje te udhezimeve hyjnore nuk guxon askush te quhet “imam”. Ne fakt, ne qe ndjekim Kuranin, gjithashtu u besojme edhe librave tjere te zbritur para Kuranit, vetem qe Kuranit i afrohemi me qasje shume serioze si nje liber i kompletuar dhe i garantuar prej Atij qe i ka kurdisur akrepat e ores Diten kur i krijoi qiejt, Token dhe gjithcka tjeter qe dijme dhe nuk dijme mes tyre. Ne kemi vetem nje imam ne ceshtje te besimit. Ate qe na e ka caktuar Zoti ne Kuran, por qe eshte i pranueshem edhe te ata qe sot ndjekin Dhjaten e Vjeter dhe te Re . Ky imam eshte hazreti Ibrahimi, i cili me xhihadin/perpjekjen e tij per Zot, jo ne rruge te Zotit, por per Zot, ka kundershtuar paganizmin e sistemit politik te fese se Semiramisit ne Babiloni. Ne jemi te urdheruar te ndjekim diktatin e Ibrahimit ne besim. Aty ku mund te gjejme sigurine tone ne dynja duke qene te nenshtruar te Kushtetuta e madhe e Sunduesit se Dites se Gjykimit. Te kjo Kushtetute nuk ka veshtiresi, nuk ka druajtje, te jesh i kujdesshem qe te frikesohesh nga nje shqiptar si une qe ndjek diktatin e hazreti Ibrahimit ne Dinin ku te gjithe ne fund nenshtrohemi me ose pa qejf, sic u nenshtrua edhe Faraoni i hazreti Musaut.
Une nuk e shpjegoj fene. As nuk lodhem me kete pune sic e kuptojne “Fene” shumica e te ashtuquajtureve myslimane. Pra, une nuk besoj se Zoti ka zbritur Fe, por ka zbritur instrukcione, mesazhe, ka zbritur Fjalet e tij per t’ua lehtesuar njerezve jeten e tyre ne toke, e jo per t’ua veshtiresuar. As nuk i ka dekretuar kleriket e feve te korruptuara me shpjeguar Dinin/Kushtetuten e Tij, qe keta tane sot kane qejf t’i quajne imame apo mullahë, te cilet me fanatizmin e tyre pagane ruajne blasfemite 500 vjecare te pushtimit otoman ne trojet shqiptare. Fjalen DIN te Kuranit teologet dhe hoxhallaret e perkthejne si Fe, por me nje kuptim te bastarduar. Ne fakt une ua nxjerri kuptimin fjaleve, ajeteve te Kuranit me germat dhe shpjegimin, interpretimin qe vete Zoti ia ka ba Kuranit, ku nuk ka lene vend per askendin me prashit me hamendje, as per mua e as per dikend tjeter. Te gjithe mendojne se Kurani ka zbritur arabisht, ne gjuhen arabe, por kjo nuk eshte e vertete. Tani kete qe po e them, lexuesi shqiptar apo te interesuarit ne lidhje me kete dhe Kuranin, mund t’i gjejne te dokumetaret e mia te publikuara ne YouTube, te kanali Zani Shqip i Kuranit.
Ndersa kur jemi te Shkupi, duhet ta them nje te vertete tjeter, qe nuk ua ka thene kush deri me tani. Ne Shkup ka shqiptare, sikurse ka pasur gjithnje. Njejte Shkupi mbetet nje kryeqender shume e rendesishme ku gershetohen shume kultura, sikurse sot kemi prezencen e shume sherbimeve inteligjente te huaja qe operojne ne Shkup. Shtylla kryesore e paqes se Ballkanit eshte lugina e Bardharit dhe qyteti i Shkupit. Keshtu qarqet anti-shqiptare kane operuar ne Shkup shume me heret, qe nga koha kur Shkupi ka qene kryeqender e Dardanise. Tani une dhe shume shqiptare te tjere e dijme se Kosova sot me kryeqendren e saj Prishtinen eshte nje histori e re, por e cunguar, sepse Dardania pa Shkupin eshte sikurse trupi i njeriut pa koke. Nuk duhet te harrojme se ne Shkup kane dalur gazetat e para ne Shqip, per here te pare ekrani televiziv ka folur Shqip nga Shkupi, Teatri, e shume te tjera, duke sjellur ne kujtesen e juaj se shume patriote shqiptare kane operuar dhe vepruar nga Shkupi, sic eshte edhe rezistenca jone e fundit kunder Serbise, nje pjese e operimeve me te rendesishme per clirimin e Kosoves jane menagjuar nga ky qytet i lashte i Dardanise. Por, mbi te gjitha si shkupjan ne krenohemi se jemi nga nje qytet prej ku u lind dhe mori rrugen e humanizmit shqiptarja Gonxhe Bojaxhiu, sic njihet Nene Tereza.
Pra, ajo qe trumbetohet se ne Shkup ka islamizim, ku shqiptaret mendojne vetem per xhamia nuk mban, nuk eshte e vertete, por per kete duhet t’i pyesim politikanet ne Shqiperi dhe Kosove, ne fakt duhet t’i pyesim mediat qe jane nen kontrol te tyre. Ata si duket kete pune e bejne per inati te shqiptareve te Shkupit, nuk po them se po e bejne per bizneset e tyre te pista. C’faj kane shqiptaret e Shkupit? Kur ne ekranet televizive, mediat dhe portalet ne Tirane dhe Prishtine shohin pseudolajme nga Shkupi, ku e paraqesin Shkupin me nje fotografi krejtesisht tjeter prej asaj qe e ka Shkupi. Politikat redaktuese ne Tirane dhe Prishtine nuk i bejne shkupjanet, bile cuditemi kur shohim eksponentet te asaj qe imponohen si perfaqesues te islamit politk se sa te perkdhelur jane ne Prishtinë dhe Tirane, ku ne ketu ne Shkup i njohim si pazarxhinje qe manipulojne me shtresat e varfera te shqiptareve te Shkupit. Ja nje fakt ne lidhje me Shkupin. Ne sot kemi nje kanal televiziv shteteror qe udhehiqet nga nje shqiptare (grua) nga Shqiperia, dy te tjera gjysemprivate te financuar nga qeveria, ku gjithashtu drejtohen nga shqiptar qe nuk jane nga Shkupi. Tani ne lidhje me kete duhet ta pyesim Ali Ahmetin? Nuk kemi se per cfare t’i pyesim te tjeret. Une jam thelle i bindur se ju e dini se ne Shkup ka shqiptare qe jo te drejtojne television, por ka qe dijne edhe te udheheqin shtet. Ja nje shembull, sot zevendesKM i qeverise se Maqedonise, qe ka frenat e ekonomise eshte z. Fatmir Bytyqi, nje djal qe une e njoh shume mire qe nga koha kur ka operuar ne Oden Ekonomike te shqiptareve, por ne kete pozite eshte me merite dhe jo me lajka si te tjeret dhe, per cudi, aftesite e tij profesionale i kane pranuar maqedonasit dhe jo partite shqiptare. Eshte fakt se ka edhe pazarxhinje qe ne emer te islamit politik i jane ofruar partise se Zaevit, por ata nuk kane kurrfare vlere as te shqiptaret dhe as te sllavomaqedonasit, me perjashtim te grupet qe kamufllohen ne emer te xhamise apo te otomanizmit. Ata njihen mire ne Shkup. Ndersa ata nga partia e Ali Ahmetit shumica jane aty per ta joshur Aline, e jo qytetaret shqiptare. Jane shume te dobet. Ne Shkup jetohet edhe pa politike, pa prezence mediatike.
Nese shqiptari i Shkupit xhamine ne te kaluaren e ka pare si nje keshtjelle ne luften e brendshme te nderkembezave me kishat dhe kryqat e politikave te qeverise se Shkupit, atehere lind pyetje pse te gjitha ata xhami ne Tirone dhe Prishtine? Eshte ineteresant ta sjelli nje fakt per lexuesit e juaj. Gjate kohes se regjimit te Gruevskit, kur ndertoheshte ndonje kishe e vogel me 10 mije euro ne lagjet urbane si ne Cikago ne Shkupin e Ri, keta partneret e tij, partia e Ali Ahmetit per vota merrnin leje per xhami me qindra mijera euro dhe kontributet prej qytetareve shqiptare ne emer te asaj se shqiptaret do ta fitojne xhenetin!
Nuk duhet ta harrojme edhe nje fakt tjeter se ne Shkup ka edhe turqe, te cilet si komunitet jane komuniteti me i previligjuar se sa vete sllavo-maqedonasit, gje qe pak kush e di kete fakt. Ka qe 7 vjete une me shume sillem ne Shkup se sa ne Londer. Nuk e di se e kam pasur nje problem me sherbimet inteligjente te Maqedonise, organet e rendit apo te sigurise, pikerisht edhe atehere kur regjimi i Gruevskit me akuzonte se kam ardhur nga Diaspora, Londra me federalizuar shtetin e Gruevskit dhe te Ali Ahmetit. Nje histori tjeter e dhimbshme eshte se disa incidente qe kane ndodhur kane ardhur si rezultat i mosdurimit te grupeve te interest te shqiptareve ndermjet veti, jo per shkak te islamizimit, por per shkak te perfitimeve te paligjshme. Refuzimi i bashkeshortes sime per shtetesi ka ardhur nga shqiptaret e papergjegjshem qe kane shkruar referate koti per mua, ose me shprese se do te ju jap ryshfet, e jo nga sllavomaqedonet. Tani une per nje te drejte timen nuk jap as leke, as nuk e kapi telefonaten te thirri dikend, te tregoj se kush jam. Une dua ta ndryshoj kete gjendje ku secili nepunes i administrates se shtetit te kryeje detyrat e tij me profesionalizem, sepse atij nuk i ka thene as kryeministri, e as presidenti, sillu ne menyre te papergjegjshme me poziten e punes.
Kete punen e fese, shqiptaret i Shkupit, pjesa dermuese, e kane si kamufllim per te shperqendruar vemendjen e organeve te sigurise nga veprimtarite kriminele, ndersa shqiptaret ne Prishtine dhe Tirone e kane me seriozitet dhe me gjithemend e presin imam Mehdiun e Teheranit apo Bagdadit.
Dhe, sic e keni pare edhe vete, levizja e Re per t’i informuar shqiptaret me te Verteten e Kuranit, Dinit, Kushtetutes ka lindur ne Shkup, e jo ne Prishtine dhe Tirone. Se paku, ne Shkup ka shqiptare qe as nuk duan te degjojne per qyl popat e Bagdadit, ku rejtingu i tyre dita-dites po bie dhe me ndihmen e Zotit, shqiptaret po e kuptojne te verteten jo vetem ne Shkup, por gjithandej, por si duket kjo nuk ju konvenon politikaneve ne Tirone dhe Prishtine.
Keni dhënë mjaft shpjegime për fenë, duke qenë mjaft kritik për “fenë e Bagdatit”, atë që e imponuan Beogradi e Sarajeva, për të ashtuquajturën “Shkolla Hanefi” e Islamit që e përdorin apo keqpërdorin lidhjet e ndryshme të hoxhallarëve, në Kosovë, në Maqedoni e gjetiu në Gadishullin Ilirik dhe nuk u fol se si rrjedhim i të gjitha këtyre “shkollave”, me mijëra të rinj Shqiptarë u bënë panturq e panislamik prej shkollimit-indoktrinimit të tillë, duke ua mësyer luftërave fetare në emër të Islamit në Siri e Irak. Kanë rënë “shumë shehid”, siç thanë shumë hoxhë që i dërguan të gjithë ata në rrugën e pakthim, duke mos dashur ta shihnin të vërtetën e hidhur se përmes këtyre të ashtuquajturëve luftëtarë të religjionit islamik është vënë në shtyllën e turpit populli shqiptar. Siç e din edhe në bazë të rastit të fundit kur një i ri me prind nga Tetova, i lindur në Vjenë, bëri masakër duke i vrarë katër persona e plagosur shumë të tjerë në kryeqytetin e Austrisë. A ka shtekdalje dhe çfarë rruge, metodash e mjetesh duhet përdorur Shqiptarët që të mos ndodhin gjëra të tilla të trishtueshme e antinjerëzore?
Tim Shkupi: Se pari ta bejme nje dallim. Une kam thene se Beogradi dhe Sarajeva e kane imponuar emertimin mysliman si identitet politik. Kjo ka ndodhur pas luftes se dyte boterore, atehere kur e kane pare se mund te mashtrohemi lehte. Ju e dini se qendra e hoxhallareve ne Jugosllavi ka qene Sarajeva. Ata deshten te formojne komb mysliman ne ish-Jugosllavi, duke ua imponuar edhe shqiptareve nje gje te tille, por qe nuk pati jehone ne vitet 70-ta, me perjashtim te qylat e Bashkesive Islame te Kosoves dhe Maqedonise, por ne fund vete boshnjaket e paguan shume shtrenjte, ku hoqen dore nga kombi mysliman dhe nga ideja per shtet islam, deri sa edhe vete Alija Izetbegoviq pak para vdekjes u pendua per kete mashtrim te madh per shkak se u bind se s’ka komb islam dhe s’ka shtet islam.
Ndersa shkollen hanefite e kemi dhurate djallezore prej sundimit 500 vjecar te Sulltanit, qe kur kane pasur pushtet ka funksionuar shume mire ne programimin e njerezve, qe nga femijeria me “NA MA ZI!” Prandaj sot shumica e teolgëve thone se e ndjekin një islam tradicional, një islam të sektit hanefi, qe ka qene i imponuar me dhunë tek shqiptarët nga jeniçerët dhe velijt e Sulltanit. Ata e paraqesin fenë e Sulltanit si islam tradicional shqiptar, ku 90 perqind e inteletualeve kot se koti kane rene ne kete kurth, qe kane qejf te quhen te sektit hanefi, gjë që është mashtrim dhe blasfemi e madhe.
Sot hanefit kanë stigmatizuar sektin e ri të vehabive. Ne emer te luftes kunder tyre kane ndërtuar karriera në hyqmet, shtet dhe media. Hanefinjët janë aq të djallëzuar saqë mund të thuhet se nuk ka organizëm shtetëror e shoqëror të realizimit të njeriut, si subjekt shoqëror, ku nuk shfaqen hanefit ashtu si nuk ka bahçe të shtëpisë, ku nuk shfaqen kërminjtë pas shiut. Ne qofte se shqiptaret duan te mesojne me shume rreth fese se qylave te Bagdadit eshte mire ta ndjekin dokumentarin tim “FEJA E SHQIPTARIT ESHTE SHQIPTARIA”
Terroristi i Vjenes eshte prodhim i hoxhallareve tone. Nuk eshte i ISIS-it. Ai ka folur Shqip dhe ka kumunikuar me shqiptare. Ndersa qendra kryesore ku menagjohet sot anti-shqiptaria eshte ne Tirane, Prishtine, Prizren, Mitrovice dhe Tetove. Ne Shkup jane big bosat qe e bejne vetem gumin dhe larjen e parave te pista te petrodollarit.
Nga disa miqe kam informacione se shume gazetare te mediave te Kosoves ne Prishtine marrin rroga nga shoqata te ndryshme te Lindjes se Mesme. Ketu nuk ka asgje te keqe, por dilerat e ketyre lidhjeve i kushtezojne studentet, por edhe gazetaret te mos e duan shqiptarine, ta tallin dhe cdo gje shqiptare ta perbuzin, gje qe disa shoqata nga Qatari apo Emiratet kur derdhin para, nuk I derdhin per keto qellime, por thjesht per qellime fisnike, humane. Pra, djallezia eshte te shqiptaret e tjetersuar ne gjene qe mendojne se do te ngjallet lugati i vjeter i Bosforit dhe kjo nuk ka kurrfare lidhje me besim.
Duke biseduar në telefon me ty më the që xhamitë në kohën e pushtimit të Perandorisë Osmane kanë shërbyer edhe si vende të grumbullimit të të dhënave agjenturore për Portën e Lartë në Stamboll … Një konkludim ky mjaft bindës. Deshta me të pyet konkretisht: Pse i gjithë ky investim religjioz islamik i Republikës së Turqisë në gadishullin Ilirik, në viset Shqiptare, apo në “Arnautllukun” e mendjes së tyre ? Nuk ka xhami që në njëzet vitet e fundit nuk është meremetuar apo ndërtuar në Kosovë nga ana e Turqisë dhe nevojat për meremetime e ndërtime të tilla i “identifikon” TIKA e Turqisë në terren, apo jo? Tash mendojnë ta ndërtojnë edhe atë që qysh tash po e quajnë “Xhamia e Erdoganit” në Prishtinë, ku Dyaneti i afërt me Qeverinë Turke, do ti jep 35 milionë euro për ndërtimin e saj. Eshtë mjaft e qartë se me xhamizimin e tillë jonormal të vendit tonë po synohet tjetërsimi i natyrës së kombit dhe kontrollimi (influencimi) i jetës në Kosovë, edhe asaj politike. A ka ndonjë përgjigje e gjithë kjo, sipas Tim Shkupit?
Tim Shkupi: Kjo ne lidhje me xhamite eshte e vertete. Se pari sa ka qene gjalle hazreti Muhamedi nuk kemi nje fakt, nje prove se ai ka ndertuar xhami. Lere te kete dhene urdher te ndertohen xhami keshtu me nga 4 minare, sic do te ndertohet kjo ne Prishtine nga klasa politike e Prishtines. Rezidencen, Kuvendin e Medines se hazreti Muhamedit e quajne xhami, por ajo ne Medine nuk ka qene keshtu sic ne i shohim sot xhamite kudo neper bote. Kjo eshte nje imitim i kultures krishtere me kishat e tyre prej stilit romak dhe bizantin per t’i manipuluar shtresat e ndryshme te shoqerise. Ne 150 vjete e para pas vdekejes se hazreti Muhamedit, prej ne Spanje e deri ne Indi, nuk ka pasur me shume se dhjetra mesxhide, rezidenca dhe nuk jane quajtur xhami, por mesxhide dhe nuk kane qene me minaret. Minaret jane enderr e Sulltanit. Kurani ka zbritur pikerisht per ta ndertuar tempullin e adhurimit ne zemrat e njerzve, per t’i mbrojtuar nga fete e shpikura dhe simbolet e ndertimet prej gurit dhe sot betonit qe behen ne emer te fese.
Xhamite ne Turqi jane edhe sot Mesxhide, jane pjese e regjimit, institucione, ku e kane obligim Kushtetues me mbrotjur Republiken e Turqise. Turqit disi kane vazhduar te implemntojne nje sistem te perzier bizantino-arab-persian, duke i dhene ngjyre te asaj qe sot njihet “islam”, qe e paten aplikuar sulltanet prej kur dolen ne skene ne shekullin e 13. Prandaj sulltanet kane qene te suksesshem ne mashtrime dhe manipulime, kane pasur programime te forta dhe perandoria e tyre panderprerje eshte perandoria me e gjate ne historine e njerezimit nga shekulli 13 dhe deri ne shekullin 20, kur dihet se ajo romake ka pasur shkeputje.
Ndersa xhamite tona jane per xhenaze, qefina, tabuta, aty ketu ndonje veprimtari subverzive me fituar pak kulaq kodoshet, tradhtaret e shqiptarise, pasiqe shumica jane puntore te sllavizmit, pakica e tyre me vetedije dhe shumica pavetedije, kot se koti, por e perdorin Turqine si kamufllim per aktivitet e tyre, aty ku shqiptaret mashtrohen lehte me shumice!!!
Tani kur jemi te investimi, te donacionet, fajet nuk i ka Erdogani, as nuk i ka Dijaneti, ne fakt fajet jane te shqiptareve qe nuk dijne. Cfare pret prej nje mullahi me shkolle te Bagdadit? Ai nuk di tjeter pervec se me menduar per xhami, aty ku mendon me kenaq suiten e tij apo me gjete veten ne shoqeri, thjeshte eshte nje parazite i shoqerise ku shfrytzon simbolet e roberise me u impunuar si njeri i moralshem, kujdstar i Zotit, por gjithashtu duke shfrytezuar verberine tone, aty ku kemi qene te gjithe te programuar qe ne femijeri me traditen pagane te myslimanizmit, ku edhe te ashtuquajturit ateiste, agnostike te Kosoves kane rene ne kuthen e tyre.
Në Kalanë e Shkupit, mu në oborrin e shtëpisë së Tim Shkupiy, pasi kisha shkuar ta vizitoja në mars të vitit 2023 dhe t’ia ipja librin tim bashkëbisedues me Ibrahim Kelmendin, Riislamizimi, rreziku i radhës
Pse duhet që Shqiptarët të veprojnë si turqit, azerët, dagestanasit, egjiptianët, malaizezët, libiasit, pakistanezët, palestinezët, somalezët, marokenët, alegjerianët e të tjerë si këta popujj që i quajnë “popuj islamik”. Nëse Shqiptarët, siç e theksove edhe ti, janë vetëm Shqiptarë dhe që besimi nuk duhet theksuar në publik, pse u dashka shtruar “iftare të mëdha publike” nëpër qendra të ndryshme të Kosovës, pse u dashka “falë namazin në rrugë” etj?
Tim Shkupi: Tani ne jetojme ne kohen e globalizmit. Tani eshte veshtire te iket nga trendi, moda. Kjo me iftaret qe publikohet e shkatrron agjerimin. Ia humb qellimin agjerimit. Ne fakt agjerimi eshte nje rit qe fillon me germen SAD te forte, njejet si salati, eshte per individin-njeriun, ne fakt jane per shendetin e njeriut, e jo per t’u shperfaqur mizarbel keshtu sic shfaqen sot. Nuk e kemi nje urdherese ne Kuran qe Zoti thote te sillen keshtu, sic sillen te ashtuquajturit e sotshem mysliman. Tani une jam i pari shqiptar qe moti e kam deklaruar dhe dokumntuar me video incizim se agjerimi s’ka asgje te beje me te varferit, me shtru iftare. Sikur te kishte qene kjo poenta e agjerimit, sa iftare te shtruara kemi pare prej ne Pakistan e deri ne Bosnje, nuk do te ishte asnje i varfer prej myslimaneve. Lexuesit e juaj eshte mire t’i shohin dokumentaret e mia kur kam folur per agjerimin, ku si motiv kam marr Daut Demakun me 33 shartet e turqnise.
Ka plote te tjere qe nuk quhen myslimane dhe agjerojne, por nuk bejne zhurme fare. Keta qe i shohim jane ata qe jane zhurmaxhinje dhe i jane be hisetar Allahut ne pronen e tij, qe quhet Islam/Nenshtrim, ku Atij, Allahut i nenshtrohen te gjithe ne fund. Por ja qe regjimet e kohes i kane devijuar mesazhet dhe kane shpikur fene e tyre dhe Islamin/Nenshtrim e kane pervetesuar pa e pyetur Allahun. Prandaj jane te mallkuar me Kuran dhe nuk i kane punet mire thuajse askund ne bote.
Pas luftës së Kosovës së vitit 1998/1999, menjëhere në vend të asaj që e kemi pritur me shekuj për shkak të pushtuemeve të gjata nën turqit osmanli e serbët, në vend të Lirisë Shqiptare, u shfaq papritur e ashtuquajtuira Liria Muslimane ku pothuaj në të gjitha xhamitë e Kosovës, të vjetrat e të rejat, dëgjohet e-zani në formën e mën yrën më të paparanueshme dhe përkundër faktit se tashmë ekziston Ligji për Mbrojtje nga Ndotja Akustike, sikur të ishin mbi ligjet e shtetit, hoxhaallarët nuk po del kush ti pengoj. A u dashka domosdo të thirret ezani me me megafon zmadhues, z. Tim Shkupi ?
Tim Shkupi: Shkurt. Jo. Ketu nuk e kam fjalen per megafon, por edhe pa megafon. Zoti ne Kuran kur e perdore fjalen thirrje, e perdore ne pasiv NUDIJE per diten e Asamblese. Parlamentit, e jo per xhamine. Nuk ka nevoje Zoti per zerat e medhenje. Lera per megafonat e qyl popave te Sulltanit te fese se Bagdadit. Thjesht eshte programim “NA MA ZI” i trasheguar nga Feja e Sulltanit. Nuk ka lidhje as me Kuran dhe as me Profetin. Ajeti i parafundit ne suren Isra eshte shume i qarte se si duhet ta thirrim Zotin ne lutjet tona kur jemi vete. Folja urdherore aty eshte ne njejes, e jo ne shumes.
A mund ta kete ditur Ebu Hanifja punen e autoparlantit me HZ 440?
Nuk ma merr mendja, sepse ne kohen e tij nuk ka pasur autoparlanta?
Ky far Ebu Hanifja vetem ja ka futur Kot per muziken? Jo qe e ka ditur ta bej dallimin mes 432 dhe 440.
Tani te gjithe megafonat jane me 440, qe nuk eshte pune mire, lere te thirret Zoti ne kete menyre!
Ti e ke përcjellë edhe fenomenin e Islamit Politik të “Arnautllukut” … Sigurisht që e ke vërejtur që baza e tij është në Shqipëri, Tiranë konkretisht. Përfaqësuesin e kanë edhe në Prishtinë, por më shumë e më të fortë “intelektualisht” janë ata të Tiranës. Pse “lidhjet e hoxhallarëve” u dashka të kenë edhe islamistë politik ?
Le ta marrin pervojen e Alija Izetbegoviqit. Le te pendohen sa me pare, sepse do te deshtojne KEQ. Te mallkuarit nuk fitojne asnjehere. Ne pyetjen ne lidhje me Shkupin u pergjigja dhe pa e pare kete pyetje, tregova se ku jane qendrat e te ashtuquajturit islam politik. Pra, le ta dijne te gjithe se fjala “Islam” eshte Nenshtrim dhe ky nenshtrim eshte per Zotin dhe jo per qylat pagane qe shohin endrra ne pike te dites. Ata nese vazhdojne keshtu, qeverite tona nuk marrin masa, me Kuran e kemi urdher ta mbrojme DININ/KUSHTETUTEN tone: FEJA E SHQIPTARIT ESHTE SHQIPTARIA.
Pra, nuk guxojme te lejojme mbi Fene tone te imponohet ndonje Fe tjeter e huaj. Ne e kemi armik Serbin dhe Serbia, sic e dini, ende e mba Kosoven ne DININ, fene e saj, pra, deri sa Serbija nuk e hjek Kosoven nga DINI/Kushtetuta e saj, mbetet armik i shqiptareve. Kurani na urdheron qe edhe ata qe jane miqe me Serbine, bejne sehir per krimet qe i ka shkaktuar Serbia ne Kosove, te mos i marrim seriozisht, lere kur i shohim disa shqiptare te sillen pa pergjegjesi me perfaqesuesit e Serbise. Shkurt, shqip. Serbia mbetet armik dhe deri sa nuk e largon Kosoven nga DINI/Kushtetuta e saj, ne duhet te pergatitemi per Lufte. Zaten vetem Lufta ta sjelle Paqen.
Islamofobia apo Shqiptarofobia, cila është e vërteta Musa Lamallari, alias Tim Shkupi ?
Tim Shkupi: SHQIPTAROFOBIA PER FAT TE KEQ MBI 50 PERQIND.
Por eshte nje e mire se paganet nuk fitojne kurre. Perkunder qe thirren ne shumice, nuk fitojne, sepse Zoti i ka mallkuar. Mjafton per ta vetem 10 perqind e shqiptareve te angazhohen dhe shkrihen si kripa ne uje, shume me keq se haxhiqamilistet e Tirones, por duhet te kemi kujdes se paganet dijne te nenshtrohen te armiqte e shqiptareve shume lehte. Kete nuk duhet ta harrojme. Politikanet qe sot jane ne Hage e lejuan kete maskarade me myslimanizmin ne Kosove per shkak se ishin te ri, i shkatrroi deliri i tyre dhe nuk mund t’i kuptonin djallezite e tyre, ku sot shumica e institucioneve, mediave ne Prishtine jane nen ndikim te eksponenteve te myslimanizmit, qe Kosoven e shohin si dhurate te Sulltanit dhe jo si rruge SEBIL qe Zoti ua ka dhene shqiptareve kur rriten BESEN e tyre si shqiptare ne fillim te viteve te 90-ta.
Ku e ke studjuar teologjinë…?
Tim Shkupi: Kam qene ne Usulu Din, dega e akides dhe filozofise deri ne vitin e 3 dhe jam rebeluar, e kam lene per shkak te qendrimeve qe I kam edhe sot. Nuk kam dashur te jem pjese kallepit ku shperlahet truri. Kam deshmitar nje mik timin nga Gostivar qe eshte gjalle kur jam rebeluar ne dite provimit, i kam perplase bankat dhe karriket. Nese ai nuk ka harruar. Me thojke mos se kane me te perjashtuar, une atyre kollan e qystek. Normal kam edhe shkollime e trajnime tjera, sidomos sa kam qene ne Londer. Nuk e kam pare te arsyehsme te stolisem me diploma, perkunder qe kam pasur mundesi. Kam pasur leke e te gjitha, por nuk do isha ky qe jam sot.
Nga çlirimi i vendit e deri më sot KQZ-ja nuk ka pasur më shumë kohë (mbi 6 muaj) që të bëjë pastrimin e listave zgjedhore. Kur kësaj t’i shtohet regjistrimi i popullsisë, kjo nuk e arsyeton me asgjë mospunën e anëtarëve të Komisionit Zgjedhor!
Frika nga vota e Diasporës
Duket të jetë pak më tepër se paradoksale që Kosova me 1 milion e 600 mijë banorë t’i ketë 2 milion votues në zgjedhjet e 9 shkurtit 2025! Kjo mrekulli ndodhë vetëm në vendin e paradokseve të quajtur Kosovë!
Sigurisht që KQZ-ja me konstatimin e pabazuar në shifra e ka mbështetur në votën e mërgatës sonë. Por as kështu nuk përputhen shifrat, për shkak se kur mendohet për mërgatën, ajo është numerikisht shumë më e madhe seqë aludon KQZ-ja!
Këtë që e themë e bazoj në faktin se në cilin do shtet evropian janë më tepër se 400 mijë votues potencial nga Kosova!
Politikanët që e kanë gojën plotë ‘Diasporë’ i frikësohen votës së lirë të mërgatës sonë!
Sikur të ishte ndryshe, datën e zgjedhjeve do ta kishin caktuar në kohën e pushimeve dimërore, më saktësisht ditën e Dielë më datën 29 Dhjetor të vitit tashmë të kaluar 2024, ku shumica e mërgimtarëve do të kishin ardhur enkas për të votuar në Kosovë.
Nuk ndodhi kështu për faktin se të gjitha partitë pa dallim pushtet dhe opozitë i frikësohen votës së lirë të mërgimtarëve.
Ngase partitë politike, votën emërgimtarëve nuk mund ta blejnë dhe as përfitojnë qysh ia bëjnë me qytetarët rezident, të cilët janë në varësi të plotë nga bosët e partive politike, qoftë me vende të punës, pensione, asistencë sociale e gjithçka tjetër që lidhet me çështje ekzistenciale.
Në rastin e tanishëm janë vetëm 100 mijë mërgimtarë që kanë të drejtë të vojnë nëpër Ambasada (Konsullata) dhe përmes postës. Votë kjo e papërfillshme për të ndikuar në përgjindjet e partive në garën zgjedhore, e fare pak apo më mirë të themi aspak në arritjen e ndryshimeve të kërkuara në vendin tonë!
Zoti e di cfarë mrekullie do të ndodhë pas këtyre zgjedhjeve në Kosovë!
Përpos të vdekurve, nuk e di, kush tjetër do të votojë në Kosovë!
Mbase UFFO-t do të zbresin më 9 Shkurt në tokën e Kosovës!
Karrikatura t’Rugovës: Kur Dulla, Kica e Lumiri po përpiqen me u ba çka kurrë s’mundën me qenë”
___
O kqyrni more milet, këta pasardhës t’Isës e Hashimit tu e emitu Rugovën. Kqyrja hapin, kqyrja pamjen, si po ua mbushin mendjen vetit: “Tashma jena ba si Rugova!” po thonë këta zuzarë. Ani, kqyrjavni hapat Avdullah Hotit, Lumirit e Kicës, si po e bajnë kinse janë Rugova? A e sheh Kicën? Ju ka mbushë mendja që, prej se ka ardhë në LDK, qenka ba Ibrahim Rugova. Oj Kicë, edhe po t’ishe ashtu, dije që t’mungon “kalemi” nën tirqi, truni o bosh, e bitha e lagun. Ju lutemi, mos ma flliqni Rugovën.
Lumirit, kur i duhet, bahet Ibrahim Rugova. Kur s’i duhet, thotë: “Koha e Ibrahim Rugovës ka mbarue, tash identifikohuni me rrugën e re e me Lumir Abdixhikun.” E pa fije turpi, e heq foton e Rugovës mos me ja kapë kamerat. Ani trashëguesit e Isës e Hashimit? Po lujnë k… me foton e Rugovës e me partinë time, LDK-në.
Kur po i shoh këto foto t’këtyne zuzarëve, po m’kujtohet një muhabet i moçëm. Vëllai i gjyshit tem, Miftar Bajraktari, e kishte vra këmbën e tapallonte. Krejt katuni fillun me tapallu si Miftari. E njësoj po bajnë Dulla, Lubomiri e Kica sot. Ky imitim i tyne po m’përngjan në atë drenicakun që kish shku në Gjakovë te terzija e po i thotë: “A ban me ma pre një palë tirqi si t’Azem Bejtës?” Terzija e ndali punën, e kqyr e i thotë: “O jaran, tirqit t’i prej, po ti nuk i ki as bythët e Azemit, prandaj s’të rrinë mirë!”
E njajtë o puna e Kicës, Lumirit e Dullës. Këta emitorë s’kanë as mend, as krye, as bythë si t’Ibrahim Rugovës. Delni more prej asaj maskarade e mos na merrni fytyrën me emitu Ibrahimin. Rugova nuk emitohet me hapa, po me mend e me vepra. Veprat e juja kanë kryet te Isa e Hashimi, e Isa e Hashimi e kanë kryet te Vuçiçi e te Edi Rama
Vendosja e bustit të Gjergj Kastriotit në Prishtinë menjëherë pas vitit 2000 nga Akademik Mark Krasniqi, Ibrahim Rugova e të tjerë arbnorë që i mbështesnin…
Sa jane gjasat disa parti te perfundojne si parti islamiste ne Kosove, kur dihet fakti se nje pjese e aktereve te tyre jane ne listen e zeze Amerikane?
Pyetja eshte e thjeshte: A kishi pranuar me bashkepunuar me persona qe jane ne listen e zeze Amerikane?
– Kunder Amerikes do te jene vetem ata qe duan t’i shkoqin e shkelin pasaportat e shtetit te Kosoves dhe Shqiperise ne Sirin e Lavdrim Muhaxherit!
Opozita e Kosoves ne mungese te allternatives per t’u perballur me marketin e demave te Albin Kurtit, ka zgjedhur rrugen me te keqe te mundshme se mos valle me Qabe dhe fryme te Kadirovit te Çecenise do te mund te mposhtet çmimi i Albin Kurtit.
Nese ndodh kjo, atehere eshte normale pse ka rryme politike ne Serbi qe jetojne me shpresa se Perendimi do ta le Kosoven nen kontrollin e Beogradit!
