Kreu Blog Faqe 708

Sulmi terrorist ndaj damarit kryesor që furnizon vendin me ujë, ekspozoi një Kosovë të fortë përballë Serbisë

Drini.us
-
0
Sulmi terrorist ndaj damarit kryesor që furnizon vendin me ujë, ekspozoi një Kosovë të fortë përballë Serbisë

Goditja me eksplozivë e damarit kryesor që furnizon me ujë Kosovën, është bumerang për Serbinë. Sulmi shpërfaqi shtetin me institucione të forta që di t’i bëjë ballë edhe situatave emergjente të prodhuara nga akte terrorizmi, ngjashëm siç sprapsi edhe agresionin në Banjskë

Kosova ia përsëriti leksionin Serbisë. I dha të kundërtën e asaj që e synoi, me sulmin ndaj infrastrukturës kritike mbrëmjen e 29 nëntorit. Autoritetet shtetërore demonstruan fuqinë për ta përballuar çfarëdo që vjen nga shteti armiqësor, i cili qëllimet synon t’i realizojë nëpërmjet grupeve terroriste, si “Mbrojtja Civile” dhe “Brigada e Veriut”.

Demolimi me eksplozivë i një pjese kyçe të shtratit të Ibër-Lepencit, pati për qëllim ta paralizonte Kosovën, meqë nga liqeni i Ujmanit, nëpërmjet këtij kanali pjesë e madhe e komunave furnizohen me ujë për pije, ndërsa furrat e Korporatës Energjetike të Kosovës dhe ato të Ferronikelit, sigurojnë ftohjen dhe nga po ky ujë varet edhe puna e “Termokosit”.

Dëmi më eksploziv ishte i madh. Por, pasojat janë shumë më të vogla prej atyre që u synuan, përfshirë krizën humanitare e atë ekonomike.

Po. Pjesë e madhe e qytetarëve mbetën përkohshëm pa ujë për pijë. U demonstrua solidaritet mes ndërmarrjeve rajonale përgjegjëse për sigurimin e ujit, e po kështu institucionet ofruan autobote, në secilën lagje të prekur. E, në mbrëmje, Kompania Rajonale e Ujësjellësit “Mitrovica” kumtoi se ka filluar trajtimi dhe shpërndarja e ujit, ani se me kapacitet të reduktuar.

Dëmet tjera u evituan.

Brenda tre orëve, mobilizimi i institucioneve bëri që rrjedha emergjente në kanalin e goditur nga eksplozivi, të rikthehet dhe të mbërrijë te termocentralet. Kosova nuk përjetoi kolaps energjetik, e madje asnjë sekondë reduktim të energjisë.

Feronikeli e vazhdoi rutinën.

Prishtina u ngroh nga “Termokosi”, si çdo ditë tjetër.

Kjo është rezultat i mobilizimit të menjëhershëm të institucioneve. Rezultat edhe i aftësisë për t’u përballur me të papritura, përfshirë sulme terroriste si ky.

Pra, rezultati i testit që bëri Serbia, tregoi funksionalitetin e plotë të secilit institucion të shtetit të Kosovës.

Goditjen kryesore Serbia e mori nga institucionet e sigurisë. Vetëm pak orë pas sulmit, kryeministri Albin Kurti kumtoi për bastisje, të arrestuar dhe për dëshmi e prova materiale të kapura. Më vonë, policia konfirmoi se ka arrestuar 8 të dyshuar për sulmin terrorist në kanalin e Ibër-Lepencit dhe për dy sulmet me bomba që këtë javë u kryen ndaj një stacioni të policisë dhe një objekti komunal në veri.

Provat ekspozuan Serbinë si autor të sulmeve: Mbi 200 uniforma ushtarake, 6 zolla, 3 granata dore, 4 armë AK47, 4 revole, 1 armë gjuetie, 6 karikatorë të AK47, municion të kalibrave të ndryshëm, fitila ndezës për inicim të lëndëve plasëse, helmeta ushtarake, maska, thika e pajisje të tjera. Shumica nga to, besohet se i përkasin arsenalit të deponuar të ushtrisë serbe.

Dridhjen më të madhe nga detonimi me rreth 20 kilogramë eksplozivë, e ndjeu Serbia edhe në aspektin diplomatik. Me Kosovën u solidarizuan të gjithë aleatët, dhe shprehën gatishmërinë për të ofruar çfarëdo ndihme. Krahas apelit për hetim të thellë dhe për t’i vënë përgjegjësit para drejtësisë, iu përmend edhe emri Serbisë. Ky përbën mesazhin më të madh se, jo veç në Prishtinë, Beogradi zyrtar shihet si ideator dhe ekzekutues i sulmit më të madh që i ka ndodhur infrastrukturës kritike të Kosovës që nga paslufta.

Është e kuptueshme se konteksti politik i këtyre sulmeve nuk është i rastësishëm. Ka vite që presidenti i Serbisë, Aleksandër Vuçiq, hapur ka treguar se nuk do të kursejë mjete për t’ia aneksuar veriun Kosovës. Këtë e pati shpjeguar nëpërmjet termeve të shahut: “Ka ende figura në tabelë. Është e mundur për të luftuar me to, për të nxjerrë një lloj remi”.

Pra, ai do një fund “pa fitues”.

Më pas saktësoi se çfarë nënkuptonte me situatën “remi”.

“E di se në Kaçanik nuk ka serbë dhe kjo është një e vërtetë e hidhur”, pati thënë Vuçiqi në verën e 2018-s. “Mua më shumë më brengos fakti se Hashim Thaçi beson se Mitrovica Veriore ose Leposaviqi nuk i përkasin Serbisë”.

Hapur, ai e di që Kosova është e humbur, por nuk heq dorë nga veriu.

Prandaj, Serbia i është kthyer akteve terroriste, pasi “figurat” e deritashme nuk kanë dhënë rezultate: Dështoi në “lojën me demokracinë” nëpërmjet dorëheqjes së serbëve nga institucionet lokale e publike, e bashkë me to humbi edhe tabelat ilegale, edhe dinarin, edhe shumë institucione që i mbante ilegalisht; dështoi edhe në “lojën me zjarr”, kur nëpërmjet grupit paraushtarak përgjegjës për sulmin në Banjskë, nuk mund ta realizonte planin për aneksim, por humbi tre jetë njerëzish, tre të tjerë iu kapën dhe iu demaskua i gjithë grupi i prirë nga Milan Radoiçiq, për të cilin prokuroria dha prova se u ndihmua nga shteti serb me më shumë se 100 milionë euro.

Pra, goditja me eksplozivë e damarit kryesor që furnizon me ujë Kosovën, është bumerang për Serbinë. Sulmi shpërfaqi shtetin me institucione të forta që di t’i bëjë ballë edhe situatave emergjente të prodhuara nga akte terrorizmi.

Ndërkombëtarët sulmin në kanalin ujor në veri të vendit i referohen “si sulm terrorist”, por askush nuk bën me gisht në drejtim të Serbisë!

Drini.us
-
0
Ndërkombëtarët sulmin në kanalin ujor në veri të vendit i referohen “si sulm terrorist”, por askush nuk bën me gisht në drejtim të Serbisë!

Blerim Latifi, filozof nga Prishtina

Reagimet ndërkombëtare ndaj sulmit në kanalin ujor në Veri, ishin të forta dhe pothuajse të gjitha i referoheshin atij si “sulm terrorist”.
Por diçka thelbësore mungonte në to: asnjëra nuk bënte me gisht në drejtim të Serbisë. Kjo lë të kuptohet se sikurse në rastin e Banjskës, edhe për këtë të Varagës, Serbia nuk do të ketë pasoja. Në fakt, pasoja do të kemi vetëm ne, në kuptimin se po rrënjoset imazhi ndërkombëtar për Kosovën si një vend ku stabiliteti varet nga një fije e hollë, fije që mund të këputet sa çel e mshel sytë.
Hezitimi për ta penalizuar Serbinë për ndërhyrjet e saj subversive në Kosovë flet qartë se tanimë përparësinë morale që e kishim në raport me të në rrafshin ndërkombëtar, pothuajse e kemi humbur. Dikush duhet të japë llogari për këtë. Sepse k është dëmi ma i madh që na ka ndodhur. Shumë herë më i madh se ajo masë betoni e kanalit ujor. Kjo e fundit mund të riparohet, por pyetja kryesore është se a ka kush ndonjë ide konkrete se si t’i riparojmë kanalet e shkatërruara diplomatike të Kosovës. Kam arsye të forta për të menduar se përgjigjja në këtë pyetje është mohuese. Qofsha i gabuar!

Serbia po provokon “duke e matur pulsin” e shtetit të Kosovës

Drini.us
-
0
Serbia po provokon “duke e matur pulsin” e shtetit të Kosovës

Gani I. Mehmeti

AKTET  E SULMEVE TERRORISTE NË VERI, MATJE E PULSIT TË SERBISË NDAJ REPUBLIKËS SË KOSOVËS

Vuçiq e Gjuriq, janë të njëjtit që kanë mohuar edhe masakrën e Raçakut më 1999. Ata, madje, kanë shkaur aq larg sa kanë thënë se këtë e kanë krijuar vetë shqiptarët, duke menduar se edhe ne jemi si ata, që të vrasim veten, për të ndërmarrë masa ndaj të tjerëve, siç pati ndodhur rasti me Panda në Pejë. Të njëjtën lojë përpiqen ta luajnë edhe në këtë rast, duke «mohuar» se janë pjesëmarrës në sulmin me eksploziv në Ibër Lepenc.

E, kush do e bënte këtë vepër terroriste përveç serbëve, gjithsesi me përkrahje dhe ndihmë të krerëve të Serbisë. Kosova nuk është në luftë me askë, por Serbia është në luftë me Kosovën, prandaj, në çdo mënyrë përpiqet ta dëmtojë  edhe përmes sulmeve terroriste.

Dhe, lirisht, mund të themi se të gjitha këto sulme janë të dirigjuara nga Beogradi për të matur pulsin se sa ia vlen të sulmohet veriu i Kosovës, që është bërë pengesë e Vuçiqit për normalizimin e marrëdhënieve me Kosovën dhe njohjen e saj.

Serbia, është thënë shumë herë deri tani, nuk e ka për qëllim «mbrojtjen» e serbëve të Kosovës, siç e thonë, por e ka synim veriun e Kosovës për pasuritë natyrore që i ka.

Matjen e pulsit e ka në raport me palën ndërkombëtare se si do i cilësojnë sulmet në veri: nëse ndërkombëtrët nuk do ta vlerësojnë për sulm terrorist, të vazhdojnë. Por, nëse ndërkombëtarët e cilësojnë për vepër terroriste, atëhere edhe ta mohojnë edhe të pushojnë për disa ditë nga sulmet.

Vuçiq, deri sa ju nuk keni asnjë lidhje me sulmin në kanalin e ujit në fshatin Varagë të Zubin Potokut, kush do të ishte sulmuesi terrorist? Mbasi nuk keni ju lidhje, e di se kush është sulmuesi e na trego. Dikush është. E kush është, uroj të mësohet!

Sa u përket ndihmave që i ofron, faleminderit. Ndihma më e madhe është të ndalosh sulmet terroriste të të gjitha llojeve.

Derisa, Vuçiq priti se si do të cilësohej ky akt kriminal, nuk u paraqit. Thotë se nuk deshi të nxitojë! Po, sepse duhet të deklarohet ashtu si do ta vlerësojnë shtetet tjera sulmuesin. Tani, që u cilësa akt terrorist, u rreshtua edhe Vuçiqi në vijë me bashkësinë ndërkombëtare.

Edhe Marko Gjuriq, ministër i jashtëm i Serbisë është në deklarimin e Vuçiqit. Mohon se sulmuesi është nga Serbia. Ai, madje mbledh edhe PESËSHEN (QUINTIN) dhe u flet atyre, në përpjkeje për t’u «shfajësuar». Le të mbetet në dorën e tyre se sa i besojnë Gjuriqit.

Sulmi në stacionin policor në Zveçan më 26 nëntor nuk u alarmua shumë, madje nga ndërkombëtarët, me sa di, as që është zënë në gojë. Prandaj ndodhi sulmi në ndërtesën e komunës, po në Zveçan më 28 nëntor. Edhe ky sulm nuk shkaktoi reagime nga ndërkombëtarët. Duke menduar se nuk do të reagojë fare faktori ndërkombëtar, u bë sulmi terrorist në kanalin e ujit në fshatin Varagë të Zubin Potokut më 29 nëntor 2024.

Po të mos reagonin ndërkombëtarët, ose po të mos e quanin vepër terroriste sulmin, Vuçiq do i thërriste sulmuesit dhe do i priste si «heronj» në rezidencën e tij në Beograd, ashtu siç e pati pritur Radoiçiqin pas sulmit terrorist në Banjskë të Zveçanit më 2023.

Dhe, ka gjasa që larg syve të të tjerëve, i ka pritur sulmuesit, para se të reagonte, gjatë natës mes 29 e 30 nëntroit 2024.

Kundër manipulimit dhe shpifjeve: Mbrojtja e vlerave kombëtare dhe pajtimi i shoqërisë

Drini.us
-
0
Kundër manipulimit dhe shpifjeve: Mbrojtja e vlerave kombëtare dhe pajtimi i shoqërisë

Nga: Luan Dibrani

* Përqaresit dhe Abuzuesit me Vlerat Kombëtare: Pse Është E Domosdoshme Të Kundërshtohet Mashtrimi dhe Manipulimi me Informacionin

Në një kohë kur shoqëria jonë po përballet me sfida të mëdha politike, sociale dhe ekonomike, është e rëndësishme të mbrojmë vlerat tona kombëtare nga ata që abuzojnë me to për qëllime të ngushta dhe egoiste. Këta përqares dhe abuzues, që shpesh paraqiten si pseudogazetarë dhe “opozitarë të mençur”, janë të rrezikshëm për stabilitetin dhe unitetin e shoqërisë tonë. Ata përdorin gënjeshtra, shpifje dhe manipulime për të shpërndarë mesazhe që dëmtojnë imazhin e shtetit, rendin shoqëror dhe besimin në institucionet tona.

Manipulimi dhe Abuzimi me Mediat

Një nga mënyrat më të zakonshme për të abuzuar me vlerat kombëtare është përmes medias dhe platformave të komunikimit. Ata që vetëquhen si “gazetarë” shpesh përdorin këto hapësira për të shpërndarë informacion të rremë, i cili synon të përçajë dhe ta ndërlikojë opinionin publik. Me fjalë të tjera, janë ata që abuzojnë me fjalën e lirë për të krijuar një realitet të shtrembëruar, duke përhapur panik dhe dyshim për tema të ndjeshme kombëtare, politike dhe sociale.

Pse Ky Fenomen Është i Dëmshëm?

Këta individë përpiqen të mbjellin dyshime dhe të krijojnë ndasi midis qytetarëve dhe institucioneve shtetërore, duke i cenuar besimin e popullatës tek institucionet dhe liderët. Kur dikush përpiqet të manipulojë informacionin dhe ta përdorë atë për qëllime të ulëta politike, ai dëmton më shumë se vetëm imazhin e një personi apo grupi, por vlerat dhe arritjet tona kombëtare.

Në kontekstin e Kosovës, ku jemi duke ecur përpara përmes një periudhe të pasluftës dhe ndërtimit të shtetit, këta përqares abuzues i shkaktojnë shumë dëm unitetit tonë si komb. Ata janë të gatshëm të përfitojnë nga çdo mundësi për të krijuar tensione dhe për të përçarë përpjekjet tona për zhvillim dhe stabilitet. Kjo ndodhe për shkak të një logjike të ngushtë dhe të dëmshme, ku gjithçka që ndodh mund të shihet si një mundësi për përfitime personale, dhe kjo është e papranueshme.

Opozita e Kosovës dhe Përdorimi i Taktikave të Ngritjes së Dyshimeve

Në këtë kuadër, opozita e Kosovës ka një rol të rëndësishëm për të luajtur. Por, është e rëndësishme të theksohet se ajo duhet të jetë një opozitë konstruktive, që e mbron interesin e popullit dhe vlerat e shtetit. Përdorimi i taktikave të përçarjes, gënjeshtrave dhe shpifjeve, si ato që shohim nga disa individë të opozitës dhe nga ata që quhen gazetarë “të pavarur”, është një mundësi e humbur për të kontribuar në ndërtimin e një shoqërie të drejtë dhe të zhvilluar.

Kur opozita përdor manipulimin dhe mashtrimin si mjet për të fituar përkrahës, ajo nuk është më opozitë, por një forcë që shkatërron. Dështimi për të kuptuar se ndarja dhe përçarja janë të dëmshme për interesin e popullit, e bëjnë opozitën një element të rrezikshëm për stabilitetin e vendit.

Humbja e Busullës dhe Humbja e Drejtimit

Pikërisht në këtë periudhë, disa grupe politike kanë humbur busullën dhe kanë dështuar të ofrojnë udhëheqje të përgjegjshme për të ardhmen e Kosovës. Ata kanë rënë në një “qorrsokak”, ku argumentet e shëndosha janë zëvendësuar me shpifje dhe akuza të pabaza. Ky është një fenomen që ka ndikim të drejtpërdrejtë në të ardhmen e Kosovës. Nëse ky trend vazhdon, do të jetë e vështirë të arrihen përparime të qëndrueshme dhe të shëndetshme për vendin.

Nevojitet Pjesëmarrje dhe Përgjegjësi Kombëtare

Është koha që të gjithë qytetarët dhe aktorët politikë të Kosovës të kuptojnë rrezikun që paraqesin këta përqares dhe abuzues me informacionin. Ata që shpifin, që rrethojnë të vërtetën dhe që përçajnë, janë të papërgjegjshëm dhe të dëmshëm për të ardhmen e Kosovës. Qytetarët duhet të jenë të vetëdijshëm për këtë kërcënim dhe të mbrojnë vlerat kombëtare me çdo mjet të mundshëm, duke mbështetur ata që veprojnë në mënyrë të ndershme dhe që i shërbejnë interesave të popullit dhe shtetit.

Në fund, është detyra e çdo qytetari dhe lideri të angazhohet për të mbrojtur vlerat tona dhe për të kontribuar në një shoqëri të drejtë, të zhvilluar dhe të bashkuar. Ky është udhëzimi i duhur për një të ardhme të sigurt dhe të qëndrueshme për Kosovën.

Respekt Kapedan i Nderuar: Si Rrëna, Qarkullon dhe Përçan

„Një thënie e mençur nga figura legjendare e Nastradinit, që ilustron fenomenin e gënjeshtrës dhe shpifjes, mund të na shërbejë si një pasqyrë e qartë për situatat aktuale në shoqërinë tonë. Në këtë histori, Nastradini përshkruan një rrëne që fillon të qarkullojë nëpër katund, duke arritur deri në fund të tij, ku Nastradini, i prekur nga përhapja e gënjeshtrës, e pranon si të vërtetë“.

Ky shembull i Nastradinit na tregon se, siç ndodh me shpifjet dhe gënjeshtrat, edhe një histori e pavërtetë mund të përhapet aq shumë dhe aq shpejt sa të bëhet pjesë e realitetit të përditshëm, duke e bërë të vështirë për dikë që të dallojë të vërtetën nga gënjeshtra.

Lidhja me Shoqërinë dhe Situatën Politike të Kosovës

Siç Nastradini i përshkruan ngjarjet, ky fenomen i manipulimit dhe përhapjes së informacionit të rremë është po ashtu një problem aktual në shoqërinë kosovare, ku disa individë dhe grupe politike përdorin shpifjet dhe dezinformimin për të shpërndarë mesazhe që krijojnë ndasi dhe përçarje. Ata që abuzojnë me mediat dhe kanalet e komunikimit shpesh përhapin rrëna dhe ide të pasakta, duke krijuar një atmosferë pasigurie dhe dyshimi.

Siç e pamë në thënien e Nastradinit, gënjeshtrat e tilla mund të jenë kaq të fuqishme sa që ato mund të bëhen të pranuara si të vërteta nga shumica e popullit. Kjo është një formë e rrezikshme e manipulimit të masave, ku qytetarët, të pa informuar apo të konfuzuar, mund të pranojnë si të vërteta ato që nuk janë asgjë tjetër përveçse shpifje.

Kjo Mundësi e Dëmshme për Kombin:

Për të kuptuar se sa të rrezikshme mund të jenë këto manipulime, mjafton të mendojmë për ndikimin që kanë ato në besimin dhe unitetin e shoqërisë. Po ashtu, është e rëndësishme të vlerësojmë se këto gënjeshtra mund të shkatërrojnë gjithçka që është arritur deri tani, duke minuar përpjekjet e popullit të Kosovës për stabilitet, zhvillim dhe integrim. Pikërisht si në historinë e Nastradinit, kur një rrëne e thënë dhe e përhapur mund të merret si e vërtetë, ashtu dhe në realitetin tonë, përçarja që vjen përmes fjalëve të pavërteta është një kërcënim i madh për rendin shoqëror.

Përfundimi: Mbrojtja e Vlerave Kombëtare dhe Ndihma e Informacionit të Saktë

Si Nastradini, që një moment e pranoi gënjeshtrën vetëm për të kuptuar gabimin, shoqëria jonë gjithashtu ka përgjegjësinë të mbrojë vlerat e saj kombëtare dhe të mos lejojë që gënjeshtrat dhe manipulimet të marrin frymëzim në mendjet dhe zemrat e qytetarëve. Është detyra e çdo qytetari dhe lideri të angazhohet për një informim të drejtë dhe për të luftuar çdo formë të dezinformimit. Vetëm kështu mund të sigurojmë një të ardhme të qëndrueshme dhe të drejtë për Kosovën.

Në fund, siç e sheh edhe Nastradini në shembullin e tij, është e rëndësishme të reflektojmë dhe të qëndrojmë të qartë ndaj atyre që përpiqen të na mashtrojnë dhe të shohim përtej fasadës së gënjeshtrave, për të mbrojtur të vërtetën dhe ndihmuar në ndërtimin e një shoqërie më të fortë dhe më të bashkuar.

Beogradi – Koka e gjarpërit

Drini.us
-
1
Beogradi – Koka e gjarpërit

 

Nga: Dr. Sadri Ramabaja, Prishtinë

Përshkallëzimi i luftës hibride nga ana e Serbiasë, duke atakuar sistemin Iber-Lepenc dhe atë elektroenergjetik të Kosovës, ka pretendim të hapur që të shkaktojë sa më shumë panik e pasiguri.
Këtë marsh të Serbisë, qeveria jonë mund ta shfrytëzojë e ta shndërrojë në një mundësi për rimëkëmbjen e Kombit – me kusht që Shqipëria politike dhe Republika e Kosovës të përballen me dobësitë tona më të mëdha. Ky kusht ka të bëjë me teologjinë dhe ideologjinë e armiqëve tanë, të cilën duhet ta bëjmë të qasshme për qytetarin e rëndomtë, duke e shpërfaqur të tillë si është – në trajtën e luftës hibride.

Për Kosoëvn tashmë nocionet luftë hibride e terror psiqik nuk mund të shihen e trajtohen si nocione abstrakte. Lufta që i bëhet vazhdimisht Qeverisë Kurti përmes akteve të terrorit nga pala serbe dhe propaganda e një lagje mediash me seli në Prishtinë e Tiranë [sic!] dhe kjo valë terrori e përqëndruar në tri ditët e fundit në veri, kanë një qendër komanduese.

Unë besoj se antifragjiliteti është i ngulitur në ADN-në tonë kolektive. Vuajtjet tona si shqiptar na kanë forcuar. Përballja me luftën hibride, që mund të jetë si uverturë e luftës reale, na bën më të fortë.

Historia e këtij krahu të Atdheut tonë është e gjatë dhe e mundimshme. Kemi pasur kohë të arta në luftën e gjatë për mbijetesë dhe ruajtje të kulturës e gjuhës sonë, identitetit e truallit tonë.
Cili luftëtar lirie qëe kishte bartur uniformën e UÇK-së së vegjëlisë në vitet e lavdishme të historisë sonë moderne 1998/99, do ët mund të kishte parashikuar se çfarë do t’i priste ata, një pjesë, në uniformën e Policisë së Kosovës, tani dy dekada më vonë? Ne shqiptarët e këtij brezi, parajsën e fituar nën siglën e UÇK-së nuk lejojmë asesi t’na shndërrojnë në një parajsë të humbur.

Në qershor 1999, falë UÇK-së së vegjëlisë dhe miqëve tanë, ndodhi mrekullia: Ky krah i Atdheut tonë u çlirua. Tani kemi Republikën e Kosovës, shtetin e dytë shqiptar në truallin e të parëve tanë. Fatmirësisht, kundër të gjitha gjasave, kjo pjesë e kombit, e pambrojtur, që bënte jetën e kolonisë së fundit në Europë, më në fund jeton e lirë. Dhe tani që jemi këtu, shtëpitë dhe familjet tona kanë nevojë për mbrojtje; fëmijët tanë kanë nevojë për perspektivë të qartë.

Ne shqiptarët, pak a shumë si edhe sivllezërit tanë hebrenj, ashtu si shkruan Michael Tobin, një psikolog i njohur, jetojmë midis paradokseve të pafundme – frikës dhe vetëbesimit, dëshpërimit dhe optimizmit, pikëllimit dhe shërimit, humbjes dhe fitores – dhe fatkeqësive dhe konfuzioneve të tjera të panumërta që janë të gdhendura në historinë tonë kolektive e aktuale.

Serbia duke mos qenë në gjendje të pajtohet të jetojë në gjeografinë e saj, nuk po arrinë dot të pajtohet me realitetin e krijuar në qershor 1999. Me këtë sjellje, duke pretenduar hapur veriun e Kosovës, ajo sikur harron se ka brenda kufijve të saj politik një krahinë të tërë shqiptare – nga Nishi deri tek Vraja e Kurshumlija, ku shtriheshin 8 qytete dhe 998 katunde shqiptare, ku jetonte një pjesë e madhe e kosovarëve që sot mbajnë si kujtim emrat e vendbanimeve të të parëve të ytre si mbiemra.
Si njohës i kësaj historie politike, do të shtroja pyetjen e rëndomtë, si mund të jetojmë ne tutje nën breshërinë e terrorit shtetëror serb, e të pajtohemi me humbjen e asaj krahine shqiptare?!
Si mund të pretendojnë ideologët dhe gjeneralët serb se, gjithë kjo çmenduri e tyre për rikthim në vendin e krimit, është normale kur presin që luftën hibride ta përkthejnë në luftë reale, ndërkaq të gjykojnë kaq naivisht se djalëria shqiptare nuk di gjë nga historia.
Përgjigja vjen në kontekstin e historisë dhe mbijetesës shqiptare.

Rreziku ka një emër: Serbi.
Në të kundërtën, liria dhe shpresa ka një kohë të vështirë kur përballet me luftën hibride, siç është kjo valë e terrorit serb në këtë fundnëntori që po lëmë pas.
Nuk ka dyshim se ku ndodhet koka e gjarprit. Beogradi mund të dhe duhet të mposhtet.

Imami matrapaz Zekeria Idrizi, në kërkim të viktimave të reja… !

Drini.us
-
0
Imami matrapaz Zekeria Idrizi, në kërkim të viktimave të reja… !

Nga: Bardh Nëngurra 

Letërsi dhe “letërsi”, por edhe matrapazë të letërsisë! Matrapazi, rrenci e mashtruesi Mulla Zekerija Idrizi, edhe pse s’i ka katër këmbë, vepron si Ujku. Ndërron qimen, por jo zakonin! Pas të gjitha aventurave përfituese, aventura e tij a rradhës ka të bëjë me krijuesit letrarë. Në këtë fushë, ai ka gjetur një tjetër minierë ari për veten e tij, ndërsa për fushën e letrave, po bën një gabim intelektual, pasi në ato vepra që ai boton, fut edhe vlera të rreme.

Këtë e thonë të gjithë krijuesit letrarë seriozë e profesionistë, të vetëdijshëm për dukurinë e dekadave të fundit ku shkruajnë e shkarravisin, krahas atyre që janë vërtet të talentuar, edhe ata dhe ato që nuk kanë lexuar më letërsi artistike, pasi kanë mbaruar klasën e pestë të shkollës fillore. Ky është një realitet i dhimbshëm por i vërtetë, pasi kur lexon krijimet e tyre, sidomos ato poetike, ve re se janë shumë larg të të shkruarit të një poezie të mirëfilltë. Por egoja e tyre e dobët dhe e sëmurë, i con nëpër këto veprime të paskrupullta, duke shkarravitur bejte dhe duke ua dhënë botuesve të etur për para e përfitime perverse, vetëm e vetëm që të quhen poete e poetë. Dhe duket se këtë e ka kapur edhe i supertalentuari, por në mashtrime, Zekerija Idrizi.

Ky NJERI i pafytyrë, i lindur dhe edukuar që të jetë MASHTRUES e MATRAPAZ. Pasi shkollohet për hoxhë, dikush e dërgon në Gjermani, që të ushtrojë profesionin e imamit për shqiptarët e fesë islame, refugjatë në Gjermani. Punon disa vite Mulla Zekerija, por shpirti i tij prej mashtruesi, nuk gjen qetësi. I lind ideja se ka zgjedhur profesion të gabuar, kështu i thotë dikushi nga mbrendia e vetëdijes së tij. Fillon të shkruajë libra, mulla Zekirijaja.

Ky, që deri dje e quante Gjergj Kastriotin kaurr e Shën Nënën Terezë, kaurre dhe maxhupe e Kalkutës, merr përsipër të shkruajë libra bash për Gjergj Kastriotin dhe Nënën Terezë.

Tash vendos mulla Zekirijaja që të bëhet më Shqiptar se Gjergj Kastrioti dhe në libër i përkulet jetës dhe veprave të Gjergj Kastriotit dhe Nënës Terezë. Ky njeri perfid, për t’i botuar librat, heton burimin e parave. Iu drejtohet Shqiptarëve mërgimtarë në Amerikë, kryesisht atyre të Malësisë së MADHE, të besimit katolik. Për t’i bindur ata, për të fituar besimin e tyre dhe për t’ua marrë dhjetëra e dhjetra mijëra dollarë, ky del në media dhe thotë se e ka braktisur fenë islame, se i është neveritur puna për të pastruar kufoma si dhe shumë rrena të pista.

Kështu i mashtroi mërgimtarët Shqiptarë të fesë Katolike disa vite rresht dhe me financimet e tyre, botoi disa libra. Por nuk u durua shumë gjatë dhe nuk e harroi zanatin. E vuri callmën e imamit përsëri dhe filloi së pari me deklarata të buta: …”Unë i kam gruan dhe vajzat që mbajnë mbulesë në kokë dhe unë nuk i pengoj…”

Kur një ditë të pranverës së këtij viti, doli me Deklaratë publike që e postoi në FACEBOOK me titullin “KERKIM FALJE ALLAHUT”! Ishte penduar mulla Zekirijaja dhe me përulje i kishte kërkuar FALJE ALLAHUT, pse për një kohë ka lënë islamin dhe ka shkruar libra për kaurrë. Mirëpo, për këtë matrapazllëk të poshtër që bëri, edhe pse të gjithë ata që ky i mashtroi, e kuptuan, përsëri askush nuk reagoi.

U mjaftuan vetëm me ankesa mes veti dhe harruan gjithçka. Matrapazi Zekerija Idrizi apo HOXHË-POPI Zekerija Idrizi, nuk kaloi gjatë dhe doli përsëri në gjueti dhe këtë herë për viktima zgjodhi shkrimtarë dhe poetë nga trojet SHQIPTARE.

Futet nëpër rrjete sociale ky MATRAPAZ i rryer për gënjeshtra e mashtrime dhe josh poetë dhe poete që t’i besojnë atij dhe t’ia dërgojnë poezitë, shkrimet dhe librat e botuara, sepse ky ka botuar dhe do të botojë në vëllime, portrete shkrimtarësh dhe poetësh Shqiptarë. Ky mashtrues duhet demaskuar. Ky njeri i keq, duhet deklasuar.

Publikisht i ftoj Shqiptarët Katolikë të Amerikës, Zvicrrës dhe vendeve të tjera, të cilët ky i ka mashtruar dhe iu ka marrë mijëra e dhjetëra mijëra dollarë, ta detyrojnë që t’i kthejnë ato para. Po ashtu, publikisht iu tërheq vërejtjen Shkrimtarëve dhe Poetëve të Shqipërisë dhe trojeve që mos t’i besojnë këtij matrapazi, këtij mashtruesi që për pak Lek, ndërron fe e komb dhe po për pak Lek, i pranon që të dyja përsëri.

Sarpsborg, Norvegji, më 29.11.2024

Islamizmi dhe Vehabizmi, cilat janë dallimet…?

Drini.us
-
0
Islamizmi dhe Vehabizmi, cilat janë dallimet…?

Protestuesit myslimanë mbajnë tabela ku thuhet se “Islami do të dominojë botën” dhe “Në ferr me demokracinë”. Në Maldive, shtator 2014

Islamizimi për Shqiptarët është shumë më i rrezikshëm se vehabizmi (po ashtu i pranishëm gjithandej), pasi me islamizim si term më i gjerë shndërrohemi në turkoshak-panislamik, pra «pjesëtar i Umetit të Profetit Mohammad!»..

E mira e së mirës është që në kohën e Islamit Global të largohemi përgjithësisht prej secilës formë të Islamit, qoftë edhe prej asaj më të butës, të quajtur gabimisht “islam tradicional”
Ai ka qenë “islam” pa qendrën e vendosjes dhe të orientimit për të na zhbe, do të thotë “islam tradicional” që nuk ka ekzistuar kurrë.
Apo të thuhet ndryshe: “Ishte Islam që Serbia e ruajti për ne”, se i ka penguar dhe pengon identiteti kombëtar shqiptar.

***

Islamizmi

Islamizmi është një ideologji politike që synon që shoqëria të qeveriset sipas Islamit. Islamistët duan që Islami jo vetëm të jetë një fe për t’u besuar dhe praktikuar nga muslimanët, por edhe një sistem politik dhe një sistem ligjor (Sharia) që ndjekësit e tyre besojnë se duhet futur. Përkrahësit e islamizmit duan të forcojnë pozitën e fesë në shoqëri. Ata besojnë se shteti duhet të qeveriset sipas librit të shenjtë të Islamit, Kuranit. Burrat dhe gratë duhet të kenë të drejtat që Kur’ani u jep atyre.

Islamizmi e ka të orientuar shënjestrën kundër imperializmit perëndimor, ashtu edhe kundër tradicionalizmit në shtetet myslimane. [1] Islamistët mund të punojnë për qëllimin e tyre me mjete paqësore, por ka prirje ekstreme që përdorin dhunën dhe terrorin.

Islamizmi është kompleks dhe jo një koncept pa mëdyshje. [2][3] Islamizmi përfshin si lëvizjet e dhunshme ashtu edhe ato jo të dhunshme, ashtu edhe aktorët progresivë dhe reaksionarë. Grupet militante dhe të dhunshme përbëjnë një pjesë relativisht të vogël. Xhihadizmi militant u shfaq në Lindjen e Mesme në vitet 1960-1970 dhe kundërshtarët e tyre ishin regjimet politike lokale. Në vitet 1980-1990, islamizmi u adoptua si ideologji nga lëvizjet çlirimtare në Çeçeni dhe Palestinë, midis vendeve të tjera. Xhihadizmi global ishte veçanërisht i përhapur në vitet 1990, kur Osama bin Laden promovoi idenë se Shtetet e Bashkuara dhe Perëndimi duhej të luftoheshin përpara se Palestina të mund të çlirohej. [4] Salafizmi me orientim puritan konsiderohet një formë e islamizmit. [5]

Vahabizmi (arabisht: الوهابية: ‘al-Wahhābiya(h)’) është një shkollë e Islamit Sunnit e themeluar nga Muhammad ibn Abd al-Wahhab në vitet 1700. Është feja zyrtare e Arabisë Saudite dhe ka qenë mësimi i familjes mbretërore që nga viti 1740, pasi al-Wahhab hyri në një aleancë me Muhammad bin Saud në familjen Saud.

Abd al-Wahhab u shkrua si “Abdul Vechab” në Perëndim dhe vehabistët e quajtur “Vechabis”. [1]

Historia

Drejtimi e ka origjinën në Najd në brendësi të Arabisë. Kjo ishte një fushë e stërmadhe që në praktikë ishte përtej kontrollit të pushteteve shtetërore. Perandoria Osmane në atë kohë kishte kontroll mbi zonën në veri të Najdit, dhe mbi vijat bregdetare në të dy anët e gadishullit duke përfshirë qytetet e shenjta të Mekës dhe Medinës. Osmanët nuk u interesuan shumë për hinterlandin e varfër me burime të Arabisë. Zonat e brendshme ishin kryesisht pa qytete, me bashkësitë fisnore të udhëhequra nga shefat që ishin në konflikt të vazhdueshëm pa u bërë askush dominues. Emiri Muhammed ibn Saud (1726-1765) i el-Dir’iyya ishte një nga këta. [1]

Themeluesi i saj, al-Wahhab, ishte kundër mënyrës se si praktikohej Islami në Perandorinë Osmane dhe në Gadishullin Arabik. Ai ishte veçanërisht kundër adhurimit të shenjtorëve dhe profetëve (duke përfshirë profetin Muhamed). Ai gjithashtu besonte se Islami ishte korruptuar nën dominimin osman. Ai gjithashtu nuk e pëlqeu komercializimin dhe kultivimin e varreve. [1] el-Wahhab argumentoi se muslimanët duhej të ktheheshin në mësimet e Islamit pas Ahmad ibn Hanbalit, që do të thoshte bindje e rreptë ndaj Kur’anit dhe hadithit dhe refuzim i çdo gjëje që mund të perceptohej si ripërtëritje e paligjshme. al-Wahhab ishte kritik ndaj fisnikërisë dekadente osmane dhe egjiptiane, të cilën ai besonte se thjesht po pretendonin të ishin muslimanë. Familja Saud gradualisht zgjeroi sundimin e tyre dhe në vitet 1800 pushtoi Mekën, e cila sfidoi pushtetin e sulltanit. Vahabizmi u përhap kryesisht në Gadishullin Arabik. Devotshmëria e veçantë e sufijve u refuzua dhe vëllazëria është ndaluar në Arabinë Saudite. [2][3][4][5] Përhapja e vahabizmit ndodhi nga forca ushtarake, siç ishte tipike në atë kohë dhe në këtë zonë. Intoleranca fetare e futur nga vehabistët ishte e pazakontë, për shembull, myslimanët e tjerë trajtoheshin si heretikë. [1]

Ibn Abd el-Wahhab filloi lëvizjen e tij në Najd; Që këtu, ai promovoi versionin e tij të Islamit Sunit.

Muhammed ibn Saud vdiq në vitin 1765 dhe u pasua nga djali i tij Abd al-Aziz ibn Muhammed ibn Saud (vdiq në vitin 1803). Abd al-Aziz ishte gjithashtu dhëndri i Ibn Abd al-Wahhab dhe u bë figura kryesore në zgjerimin e vahabizmit. Abd al-Aziz dhe Vahabizmi u frikësuan ideologjikisht dhe ushtarakisht. Sulltani i Kostandinopojës u përpoq pa sukses të luftonte ushtarakisht Abd al-Azizin dhe vahabitë. Osmanët u dobësuan, ndër të tjera, pas fushatës së Napoleonit në Egjipt dhe në vitin 1803 Abd al-Aziz pushtoi Mekën. Ai futi vahabizmin dhe u sigurua që të shkatërronte të gjitha Mauzoleumet dhe xhamitë me kube. [1]
Familja Saud vazhdoi ndihmën e tyre politike ndaj vahabizmit duke siguruar mjete financiare dhe përfitime politike për më shumë se 150 vjet. Arabia Saudite u krijua në vitin 1932. Kjo lëvizje vehabiste u rrit nga viti 1970 dhe u përhap përtej botës islamike me mbështetje në eksportet saudite të naftës dhe faktorë të tjerë. Departamenti i Shtetit i SH.B.A.-së llogarit se mbi 40 vjet, kryeqyteti Riad ka investuar më shumë se 10 miliard dollarë në lloje të ndryshme bamirësish në një përpjekje për të përhapur vahabizmin. [6]

Atributi
Vahabitët jetojnë fuqishëm nga Kurani dhe Sunna, siç besojnë profeti Muhamed dhe brezat e parë të muslimanëve pas tij. Në qendër të mënyrës së jetesës janë shpjegimet që al Wahhab shkroi për Kuranin në librin Kitab al-Tawhid (“Libri i monoteizmit”). Libri riprodhon një interpretim të hollësishëm se si duhet praktikuar feja. Libri dënon, ndër të tjera, muzikën, lojërat dhe lojën. Për më tepër, përshkruhen disa rregulla për veshjen dhe sjelljen. [Citimi i nevojshëm] Vahabizmi është shumë kritik ndaj shkollave të tjera dhe interpretimeve të Islamit; Veçanërisht kundër islamit shiit,[7] që vehabistët e konsiderojnë si një sekt heretik, dhe gjithashtu kundër sufizmit. [7][8]

Lëvizja përshkruhet si një lëvizje “ultra-konservatore”[9], “fondamentaliste”,[10][11] ose “puritanike”[5][12] lëvizje. Vehabistët (të quajtur edhe vehabistë[13]) besojnë se ata vetë po rivendosin “adhurimin e vërtetë monoteist” (tawhid). Vetë vehabistët preferojnë të quhen Salafi ose Muwahhid. [14][15]

Vahabistët i konsiderojnë myslimanët e tjerë që vizitojnë faltoret e shenjtorëve dhe festojnë ditëlindjen e Profetit Muhamed si ata që kryejnë bidah (risi)[16], edhe pse jo e gjithë risia është e ndaluar nga Sharia dhe dijetarët muslimanë në shumicë e konsiderojnë mawlid si të lejueshme. [17]

Vehabistët përshkruhen nga disa si neo-Kharijitë. [18][19] Zargar shkruan se qasja e al-Wahhab ndaj mësimeve të Islamit pas Ahmad ibn Hanbalit është në kundërshtim me mësimet e tij bazë. [20]

Lidhje me terrorizmin modern

Vahabizmi është i lidhur me terrorizmin global. [21][22] Grupet ekstremiste si Al-Kaeda, Talebanët, ISIS dhe Boko Haram janë përkrahës të një forme vahabizmi. [7][23][24][25] Përkatësia e këtyre grupeve me Islamin është e diskutueshme. Grupi terrorist Al-Kaeda dhe Osama bin Laden janë frymëzuar gjithashtu nga Sayyid Qutb dhe Vëllazëria Muslimane. [26][27]

Pikëpamjet e muslimanëve të tjerë mbi vahabizmin

Objektiviteti: Objektiviteti i këtij seksioni është i diskutueshëm. Shënim! Ndryshimet që nuk kanë citim burimor dhe/ose devijojnë nga një paraqitje objektive mund të hiqen.
Shumica e muslimanëve janë kritikë ndaj vahabizmit. Vehabistët kritikohen se nuk e përshtatin Islamin me kërkesat e kohëve moderne. Vahabizmi thotë se Islami është vetëm forma dhe praktika e Islamit që tre gjeneratat e para treguan pas kohës së Profetit Muhamed[28]. Jo vetëm vëllai i tij, Sulayman ibn abdul wahhab[29], por edhe 53 nga dijetarët muslimanë të botës. [30][31][32]

Etimologjia

Sipas shkrimtarit saudit Abdul Aziz Qassim dhe të tjerëve, ishte Perandoria Osmane ajo që “i etiketoi mësimet e Abdul Wahhab në Arabinë Saudite si vahabizëm”. Britanikët gjithashtu përdorën të njëjtin term dhe më vonë u zgjeruan në Lindjen e Mesme.

Vahabis, muwahhidun dhe salafis

Ibn Abd-Al-Wahhab nuk ishte i gatshëm të renditte dijetarët dhe individët e tjerë, ose të thërriste një shkollë islame sipas emrit të një personi. [33][34][35]

Sipas Robert Lacey, vehabistët gjithmonë nuk kanë dashur të quhen vahabistë, duke preferuar në vend të kësaj të quhen Muwahhidun (Unitarians). [36] Një tjetër term i preferuar ishte thjesht “myslimanët” pasi përkatësia e tyre është e ashtuquajtura “Islami i pastër”. [37] Megjithatë, kritikët besojnë se terma të tillë atëherë nënkuptojnë se jo-vehabistët nuk janë monoteistë apo myslimanë. [37][38] Përveç kësaj, termi Muwahhidun dhe Unitarians është i lidhur edhe me sekte të tjera. [39]

Terma të tjerë që Wahhabis janë të njohur për të preferuar dhe përdorur janë ahl el-hadith (“njerëzit e ahadith”), salafi da’wa ose al-da’wa ila al-tawhid[40] (“misioni salafi” ose “misioni monoteist”, si emri i shkollës së tyre të ligjit në vend se të pasuesve të tyre) ose Ahl ul-Sunna wal Jama’a (“populli i Muhamedit dhe konsensusi i umma”),[41] Ahl al-Sunnah (“populli i Sunna”), [42] ose “reforma ose lëvizja salafi e sheikut” (ku sheiku është ibn Abdul-Wahhab). [43] Më herët Salafis iu referuan vetes si thjesht “myslimanë” dhe e konsideruan kalifatin fqinj të Perandorisë Osmane al-dawlah al-kufriyya (një komb i pafe) dhe i shpallën shtetasit e saj jomyslimanë. [44][45][46] Emërtimi i vehabistëve për veten si “populli i Sunna”-s ishte i rëndësishëm për pretendimin e vahabizmit për ose për autenticitetin, sepse në epokën osmane, vetëm sunnizmi ishte doktrina legjitime. [47]

Shumë shkrimtarë si Quinton Wiktorowicz inkurajojnë përdorimin e termit Salafi në vend të kësaj, duke argumentuar se “duhet të jetë e vështirë për të gjetur individë që i referohen vetes si vahabistë ose organizata që përdorin termin ‘Vahabi’ si emrin e tyre të markës, ose i referohen ideologjisë së tyre në këtë mënyrë (përveç nëse ata janë duke folur me një audiencë perëndimore të panjohur me terminologjinë islame)”. [33] Një gazetar i New York Times shkruan se sauditët “urrejnë” termin vahabizëm pasi ata “ndjejnë se i vë ata mënjanë ose në kundërshtim me portretizimin e Islamit si një besim monoteist”. [48]

Vija ndarëse midis vehabistëve dhe salafive

Shumë studiues bëjnë dallimin midis vehabistëve dhe salafistëve. Sipas studiuesit amerikan Christopher M. Blanchard,[49] Vahabizmi është “një përkatësi konservatore islamike me qendër Arabinë Saudite dhe përhapjen e vahabizmit prej andej,” ndërsa Salafiyya është “një lëvizje islamike puritane më e përgjithshme që u shfaq në epoka të ndryshme rreth botës islame, dhe jo vetëm Arabia Saudite.” [50]

Sido që të jetë, shumë e konsiderojnë vahabizmin si një version më të rreptë të salafizmit saudit. [51][52] Vahabizmi është versioni saudit i salafizmit sipas Mark Durie, i cili pretendon se familja Saud “është aktive dhe e zellshme” në përdorimin e ekonomisë së vendit të tyre për të “financuar dhe promovuar salafizmin në mbarë botën”. [53] Ahmad Moussalli pranon se vahabizmi është një nën-grup i salafizmit dhe shton: “Si rregull i gishtit të madh; Të gjithë vehabistët janë edhe salafistë. Por jo të gjithë salafistët janë domosdoshmërisht vehabistë.”

Tre tipare të rëndësishme që vahabistët dhe salafistët kanë të përbashkët janë si më poshtë:

Përbuzje për Islamin pas kohës së el-Salaf el-Salih (dy ose tre gjeneratat e para muslimane)

Mohimi i sufizmit

Duke mos iu përmbajtur njërës prej katër shkollave islame të së drejtës (Madhhabët sunitë, shkollat e së drejtës së jurisprudencës myslimane).
Dhe dy veçori që bëjnë dallimin midis vehabistëve dhe salafistëve:

Përpjekje për të përndjekur muslimanët e tjerë në mënyrë që t’i bindin ata për aqeedah të vetë-bërë (besimin e besimit)
Përpiquni të ndriçoni masat rreth krizës politike dhe ekonomike me të cilën përballet bota muslimane.

Profesori i Ligjit dhe Rendit, Khaled Abou El Fadl, thekson se ekonomia saudite e naftës hodhi themelet për “simbolikën dhe gjuhën e salafizmit” në vitet 1960-70, kështu që salafizmi në vitin 1970 u bë pothuajse i padëgjueshëm, dhe tani të dyja ideologjitë, salafizmi dhe vahabizmi, janë të përziera së bashku. Abou El Fadl beson se shenja dalluese e vahabizmit u ndryshua në “salafizëm” pasi ideologjia vehabiste nuk mund të përhapej në botën myslimane me atë shenjë dalluese.

Historia

Objektiviteti: Objektiviteti i këtij seksioni është i diskutueshëm. Shënim! Ndryshimet që nuk kanë citim burimor dhe/ose devijojnë nga një paraqitje objektive mund të hiqen.
Ideologjia vehabiste filloi si një lëvizje reforme në tokat e largëta të rajonit të Najdit. Pas rënies së Perandorisë Osmane pas Luftës së Parë Botërore, dinastia Saud me ideologji vehabiste emigroi në qytetet e shenjta të Mekës dhe Medinës. Pas zbulimit të naftës pranë Gjirit Persik në vitin 1939, ata kishin filluar eksportet e tyre të naftës dhe të ardhurat e tyre u rritën shpejt në miliarda kroner. Këto të ardhura u përdorën për të krijuar literaturë vehabiste në formën e librave, mediave, shkollave, universiteteve, xhamive, shkollave juridike, vendeve fitimprurëse të punës për gazetarët, akademikët dhe “dijetarët” islamikë— kjo i dha vahabizmit një “pozitë të shquar force” në Islam anembanë botës.

Në vendet me fuqi vehabiste, ulama vehabiste fitoi kontrollin e arsimit, ligjit dhe institucioneve fetare në shekullin e 20-të, duke qenë në të njëjtën kohë në gjendje të “peshojë” veprimet doktrinale të stërmunduara si importimi i teknologjisë moderne dhe komunikimi dhe ndërveprimi me jomyslimanët, në mënyrë që të konsolidohet forca e kujdestarit të saj politik, dinastisë Al Saud. [54]

Në dy dekadat e fundit të shekullit të njëzetë, megjithatë, disa kriza kanë dobësuar “besueshmërinë” vehabiste në Arabinë Saudite dhe në pjesën tjetër të botës muslimane. Këto ishin kriza si pushtimi i xhamisë Al-Haram në vitin 1979 nga militantët; vendosjen e trupave amerikane në Arabinë Saudite gjatë Luftës së Gjirit kundër Irakut në vitin 1991; dhe sulmet e 11 shtatorit në vitin 2001.[55]

Në secilin rast, forcat vehabiste u përdorën për të ndërmarrë veprime kundër humbjes së ndjekësve të vehabizmit,[55] duke zbuluar kështu varësinë e tyre nga dinastia Saud dhe politikat e saj të pazakonta. [56][57] Fundi i Luftës së Gjirit dhe aleanca antikomuniste e konservatorizmit dhe sulmet e 11 shtatorit krijuan mosbesim të madh ndaj dinastisë Saud. [58]

Muhammed ibn Abd-al-Wahhab

Themeluesi i vahabizmit, Muhammed ibn Abd-al-Wahhab, lindi rreth viteve 1702-03 në oazën e ‘Uyayna në Najd. [59] Ai pretendoi të reformonte Islamin dhe doli me idetë e veta dhe aqidat e veta (besimet e besimit) bazuar në ideologjinë e tij. Ai besonte se versioni tawhid që muslimanët kishin ndjekur që nga kohët e lashta nuk ishte i saktë, dhe kështu ai i akuzoi ata për kryerjen e bida (risi në Islam) dhe shirk (idhujtari) në fenë e Islamit, edhe pse me sa duket ishte ibn Wahhab që doli me një version të ri dhe interpretimin e Islamit, pra që kreu bida sipas dijetarëve muslimanë[60][61] dhe organizatave islame në mbarë botën. Ndër të tjera, Universiteti Islamik Al-Azhar.

Thelbi i ideologjisë së mësimeve të Ibn Abd al-Wahhab ishte se ai akuzoi muslimanët për kryerjen e shirkut (idhujtarisë) dhe kafir (të pafeve). Muslimanët kishin që nga koha e Profetit Muhamed, ahle bayt (familja e tij), sahaba karaam (shokët e tij), tabiun, taba tabiun (pasardhësit), auliya (miqtë e Zotit), myslimanët e drejtë besimtarë, praktikonin praktikën e vizitës së faltoreve nga shërbëtorët e ngushtë të Zotit. Muslimanët i vizituan ata me synimin që duaja e tyre (lutja e qëlluar) të kishte më shumë shanse për t’u pranuar në përputhje me këtë. Myslimanët i vizitonin këto vende varrimi nga shërbëtorët e ngushtë të Perëndisë për të bërë lutje me qitje atje, duke e përdorur shenjtin si një wasila (ndërmjetës) midis tyre dhe Perëndisë. Por Ibn Wahhab kishte mësimet e veta që ai donte t’i zëvendësonte me atë që muslimanët kishin ndjekur për të gjitha vitet që nga koha e Profetit Muhamed. Vizita e faltoreve ishte një sunnah i Profetit Muhamed; Ai vetë bëri një lutje qitjeje në varret e martirëve të betejës së Uhudit së bashku me shokët e tij[62][63]. Ibn Abdul Wahhab hodhi poshtë hadithe të tilla dhe i quajti llogari të dobëta, edhe pse përmbajtja e hadithit nuk ka të bëjë me atë nëse një hadith është i dobët apo i fortë, pasi shpallja e një hadithi të dobët apo joautentik varet nga kush e ka thënë atë dhe jo përmbajtjen aktuale të tij[64]. Në çdo rast, Ibn Wahhab deklaroi muslimanët në shumicë për të kryer shirk dhe bida[65]. Ai nuk besonte në gjëra si wasila, dashuria për Profetin Muhamed dhe familjen e tij si pjesë e qenësishme e imaanit (besimit). Si pasojë, ajo e çoi atë në një interpretim ekstremist të Islamit dhe u bë nga të çrregulltit. Dhe që këtu, fitna në Islam filloi të përhapet me hapa dhe kufij.

Ibn Vahab shkatërroi varret e shenjta të miqve të ngushtë të Zotit, kudo që ai ecte. Disa nga ata që ai shkatërroi ishin ato të Zayd ibn el-Khattab. Ky ishte një nga sahabët (shokët) e Profetit Muhamed. Përfundimisht, një sundimtar më i fuqishëm, Sulaiman ibn Muhammed ibn Ghurayr, bëri që Uthman ibn Mu’ammar të dëbonte ibn Wahhab nga ‘Uyayna. [66]

Ibn Wahhab në aleancë me familjen Saud për më shumë se 250 vjet

Shteti i parë saudit 1744-1818

Sundimtari i qytetit fqinj, Muhammed ibn Saud, ftoi ibn ‘Abd al-Wahhab në vitin 1744 për të bërë një pakt. [67] Ibn Saud mbrojti dhe promovoi doktrinat e ideologjisë vehabiste, dhe ibn Abdul Wahhab në këmbim mbështeti sundimtarin duke i dhënë atij njohjen dhe pushtetin në vend. Ibn Wahhab premtoi se kushdo që promovonte mesazhin e tij do të sundonte tokën. [68] Aleanca midis misionit vahabi dhe familjes Saud ka zgjatur për më shumë se 250 vjet tani. Bashkëpunimi i tyre ka qenë reciprok. [67][69] Martesat ndodhin midis familjeve të të dyjave, dhe Ministri i Fesë është gjithmonë anëtar i dinastisë Saud dhe i pasardhësve të Ibn Abdul Wahhab, dhe kështu fitna vehabiste në Islam vazhdon të përhapet jashtë. [70]

Ibn Abd al-Wahhab shpalli xhihadin kundër fiseve fqinje. Fiset fqinje praktikuan atë që muslimanët e kanë praktikuar gjatë gjithë viteve që nga koha e Profetit Muhamed dhe brezave të mëvonshëm, domethënë, duke vizituar faltoret e shenjtorëve (shërbëtorë të ngushtë të Zotit) dhe duke bërë du’a (lutje qitjeje) atje, duke përdorur shenjtin si një wasila (lidhje e ndërmjetme) me All-llahun. Por ibn Wahhab me të ashtuquajturin “version të ri” të Islamit e shpalli këtë shirk (idhujtari) dhe pabesi (kufr) pa asnjë bazë në Sharia madje duke folur. [71]

Pas vdekjes së Muhammed bin Saud në vitin 1765, djali dhe pasuesi i tij, Abdul-Aziz bin Muhammed, praktikoi metodën: “konverto” ose vdis [72]. Kjo metodë u bazua në metodën takfir nga Ibn Taymiyya. [73]
Bn Wahhab dhe e ashtuquajtura lëvizje e tij reformuese përfundimisht u zgjeruan në Gadishullin Arabik dhe më vonë morën Mekën dhe Medinën në fillim të viteve 1900. [71][74] Sipas akademikut DeLong-Bas, ishte në atë kohë që vehabistët praktikonin plotësisht metodën takfir të Ibn Taymiyya, e cila me pak fjalë konsistonte në deklarimin e kujtdo që kundërshtonte pikëpamjen e Ibn Wahhab për “Islamin”, si kafir (të pafe), fajtor për shirk ose bid’a. Dhe si pasojë, fitna u përhap me zell në ummah (komuniteti mysliman). Kjo ideologji vehabiste dhe salafiste ka konservatorizmin si bazë të saj, gjë që me sa duket ka çuar në radikalizëm, ekstremizëm dhe terrorizëm në rastin më të keq. Kështu është shtrembëruar imazhi i Islamit. Dhe kjo po përdor forcat anti-islamike në avantazhin e tyre në përpjekjet “pa pushim” për ta treguar Islamin si diçka të keqe, edhe pse fjala Islam vjen nga origjina salama, prandaj salam; paqe; Sinonim i sigurisë, sigurisë[75].
Ideologjia e Bn Abdul Wahhab është një ideologji e tillë ekstremiste, saqë lëvizja e tij sulmoi edhe simbolin e madh islamik të guximit, domethënë qytetin karbala të martirit madhështor Hussain në vitin 1802. Uthman b. ‘Abdullah b. Bishr tha se vehabistët e konsiderojnë veten muslimanë dhe për këtë arsye nuk kanë nevojë të dallohen nga myslimanët e tjerë, pasi myslimanët e tjerë janë, sipas ideologjisë vehabiste, të pafe.’

Vahabitët rrëzuan muret në qytetin Karbala dhe vranë shumë njerëz atje si në sheshe, ashtu edhe në zonat e banimit. Ata shkatërruan kupolën që ishte vendosur mbi varrin e martirit el-Husayn dhe morën çdo gjë që gjetën në të dhe rrethinat e saj; ndër të tjera, kuadri rreth kupolës, i cili ishte i impregnuar me diamant dhe rubinet dhe xhevahire të tjera; si dhe zotërime të ndryshme, rroba, qilima, ar dhe argjend, dhe të bëra posaçërisht kopje të Kuranit.
Saud bin Abdul-Aziz bin Muhammad bin Saud arriti të vendosë sundimin mbi Sirinë juglindore midis viteve 1803 dhe 1812. Megjithatë, forcat egjiptiane që vepronin nën sundimin osman të udhëhequr nga Ibrahim Pasha arritën të kundërsulmonin gjatë fushatës që filloi në vitin 1811.[76] Në vitin 1818, ata mundën Al-Saud dhe rimarrën qytetin e Dirijahut nga Al-Saud dhe Vahabis[77]. Kështu forcat egjiptiane, nën mbikëqyrjen e Perandorisë Osmane, arritën të rimarrin kontrollin e Sirisë juglindore, dhe për pasojë penguan vahabizmin të përhapet më tej. [78]

Një shtet më i vogël saudit (Emirati i Nedsjdit) zgjati nga viti 1819 deri në vitin 1891. Dhe meqë kufijtë e tij ndodheshin brenda rajonit të Najdit, ideologjia vahabi ishte e mbrojtur nga fushatat e mëtejshme osmane ose egjiptiane. [79]
Rreth viteve 1880, vahabizmi u bë seriozisht i njohur si mënyra kombëtare e jetesës së rajonit të Najdit. [80] Dhe prej andej ata përhapën fitna në Islam në mbarë botën, dhe e kanë bërë këtë për të gjitha vitet që nga ajo kohë.
Abdul-Aziz Ibn Saud
Pas rënies së Perandorisë Osmane në vitin 1901, pasardhësi i gjeneratës së pestë të Muhammad ibn Saud, Abdul-Aziz ibn Saud[81] nisi një fushatë ushtarake që rezultoi në pushtimin e pjesës më të madhe të Gadishullit Arabik dhe krijimin e Arabisë Saudite të sotme. [82]

Nën Abdul-Azizin, politika u zgjodh mbi idealizmin fetar. Suksesi i tij politik dhe ushtarak i dha ulama vahabit kontrollin mbi institucionet fetare me juridiksion mbi territore të rëndësishme. [Citimi i nevojshëm]

Drini / WikipediA

Opozitarizmi i brendshëm, i shëndetshëm për partitë politike!

Drini.us
-
0
Opozitarizmi i brendshëm, i shëndetshëm për partitë politike!

Florim Zeqa   

Shprehja e lirë dhe mendimi ndryshe janë standard dhe vlerë e demokracisë. Opozitarizmi i brendshëm e ndihmon rriten dhe zhvillimin e shëndetshëm të subjekteve politike. Zërat ndryshe brenda partive politike nuk duhet kuptuar si oponencë por si pasuri dhe vlerë e brendshme partiake.

Ata që ishin dje, janë sot, do të jenë edhe nesër në Parlament

Pikërisht ata që e kanë gojën plot demokraci dhe ndryshim janë rrënuesit e demokracisë dhe penguesit e reformave brenda partive tona politike!

Fakti se nga njëra palë zgjedhje në tjetrën nuk po ndodhë ndryshimi, por vetëm vazhdimësia, nuk po ndodhë rifreskimi i parlamentit por vetëm riciklimi i deputetëve nga njëra legjislaturë tek tjetra, është dëshmi e konstatimit tim të mësipërm!

Rifreskimi i Parlamentit duhet të fillojë me rifreskimin e listave zgjedhore të partive politike, gjegjësisht me ripërtëritjen e kandidatëve në listat zgjedhore. Kjo duhet të vie në shprehje edhe si rezultat i ngritjes së vetëdijes shoqërore.

Bie fjala, dikush që ka qenë një herë kandidat për deputet apo në kryesi të partisë të mos i zë vendin tjetrit duke kandiduar përseri, por të lëshojë rrugë për ndryshime dhe rifreskim të partisë politike!

Sikurse partia politike që nuk duhet të shndërrohet në pronë private të liderit të partisë, as Parlamenti nuk guxon të kthehet në çerdhe të veteranëve deputet!

Duke parë këtë vijimësi politike, në mungesë të një alternative të re politike, qytetarët e vendit janë të detyruar që në zgjedhjet e 9 shkurtit 2025 më shumë të përqendrohen në kandidat sesa në parti politike, pasi të gjitha partitë politike janë bërë përafërsisht të njëjta!

Kur e themë këtë e kam parasysh faktin se përafrimi i partive politike nuk qëndron në numra dhe as në emra, por në vlera (anti)demokratike.

Në të gjitha listat e partive politike ka kandidat që e meritojnë dhe që janë të aftë t’i përfaqësojnë interesat e qytetarëve në mënyrë dinjitoze në Kuvendin e Republikës së Kosovës!

Duke zgjedhur më të mirët nëpër të gjitha partitë e njëjta mund të bëhet një rifreskim i vogël, por jo i mjaftueshëm për ndryshime rrënjësore në Parlament.

Ndryshimet politike nuk vijnë vetëvetiu, atyre duhet t’iu prijnë elitat intelektuale dhe bërthamat e shëndosha atdhetare të cilat janë burim i pashterrshëm i shoqërisë sonë.

Për fund, opozitarizmi i brendshëm apo zërat ndryshe janë të shëndetshëm për partitë tona politike, në veçanti për ato që udhëheqin me shtetin. Opozita me sindikatat janë korrektor i përhershëm i gabimeve dhe lëshimeve që ndodhin gjatë qeverisjes së vendit.

Delenxhiut i them: Ik, shko paguje rrymën, s’është politika për ty!

Drini.us
-
0
Delenxhiut i them: Ik, shko paguje rrymën, s’është politika për ty!
Agim Muhaxheri, Kaçanik
___
Albin Kurti vajti sot në vendin e krimit, atje ku një ditë më heret ndodhi sulmi terrorist, shpërthimi në kanalin e Ibër Lepencit, matanë lumit Ibër…
… Shpërthim ky i rrezikshëm që e la një pjesë të Kosovës pa ujë.
Policia i bën hetimet për ti kapur terroristët – mashat e luftënxitësit Vuçiq, shkaktarët e sulmit zingjiror në Zubin Potok. Sulmin e dënoi ambasada amerikane në Prishtinë. Ambasadori amerikan Jeffrey Hovenier e tha troç se SHBA është në mbështetje të Qeverisë së Kosovës…
Megjithkëtë, horrat, me vetëdije o pavetëdije janë në valë të njejta me Vuçiqin e Serbisë armike. Të gjorët i grahin fushatës anti Albin Kurti. Tallen me Qeverinë e Kosovës, por edhe me SHBA-n, sipas asaj: “Ne ja kemi tërhequr vërejtjen atij (Albin Kurtit), por ky s’po ngon…”, shprehen në fcb tipat me hu në krah.
Delenxhinjtë, kopukët, pishpirikët, kodoshët e kombit nuk e duan shtetin, por pushtetin…
Delenxhiut i them:
Ik, shko paguje rrymën, s’është politika për ty!

Sulmi në kanalin e sistemit Ibër-Lepenc, sulm në arterien jetësore të Kosovës !

Drini.us
-
0
Sulmi në kanalin e sistemit Ibër-Lepenc, sulm në arterien jetësore të Kosovës !

Zeqir Bekolli, Drenas

Ujëmani përbën njërin prej asetëve kryesore që disponon Kosova. Ndërsa sulmi në kanalin e Sistemit “Ibër-Lepenc” është sulm në arterien e Kosovës, e cila furnizon gjigandët kryesorë me ujë, siç janë: KEK-u dhe Ferronikeli, pa i llogaritur edhe fushat bujqësore dhe fshatrat e qytetet e vendit.
Ky sulm tinzar, para së gjithash, është edhe një sinjal tejet serioz, pas atij të Banjës në Veri, për një sulm të mundshëm ndoshta edhe me përmasa më të mëdha. Në këtë rrethana tejet të rënduara me luftërat në Ukrainë dhe Lindjen e Afërt (Izrael-Palestinë…), zona potenciale për luftëra të reja mund të jenë edhe Kosova dhe Republika Srpska në Bosnjë, për faktin se Rusia është e interesuar të shtrijë ndikimin e saj, por edhe ta shpërqendrojë NATO-n dhe SHBA-në nga koncentrimi në Ukrainë, me qëllim që t’i marrë sa më shumë territore ose ta pushtojë të tërën. Shkaku për këtë është se ajo përpiqet të shfrytëzojë raportet Kosovë-Serbi, por edhe disponimin e Republikës Srpska për shkëputje. Në të dyja rastet, NATO është e obliguar të ndërhyjë; kështu, asaj i krijohet më shumë hapësirë në raport me Ukrainën.
Është tashmë e ditur se shkëndijat për luftën mes Izraelit dhe Palestinës erdhën nga Rusia, me qëllimet e sipërpërmendura.
Ndaj, rastet e sulmeve të ditëve të fundit në Veri dhe ky i fundit në kanalin e ujit, janë sinjale serioze për institucionet e vendit dhe një paralajmërim për mundësinë e shpërthimit të ndonjë konflikti në atë pjesë të vendit, por edhe dëshmi se Serbia nuk është duke fjetur.
1...707708709...1,790Faqja 708 nga 1,790