Kreu Blog Faqe 775

Milosheviqi, sundimtar kriminel apo filoshqiptar klandestin ?

Drini.us
-
0
Milosheviqi, sundimtar kriminel apo filoshqiptar klandestin ?
Ibrahim Kelmendi, Gjermani
___
Pasi ta keni përcjellë këtë dokumentar “Fakte me Adnan Merovcin”, tejet informues, do më interesonte opinioni i atyre që kanë autonomi dhe përgatitje për të menduar raciobalisht, nëse Millosheviqi e ka toleruar këtë veprimtari patriotike të “alternativës kosovare” (e udhëhequar nga Ibrahim Rugova), sepse ishte filoshqiptar klandestin, apo sepse e kishte zgjedh si taktikë për t’i nënshtruar shqiptarët pa përdor dhunë fizike?
Opinioni im ishte dhe vazhdon me qenë: Beogradi fashistoid e kishte kap “alternativën kosovare” me marioneta të rekrutuara nga UDB/SDB/RDB, prandaj mendonte se duke i toleruar të simulonin republikën virtuale të Kosovës, Deklaratën për pavarësi më 2 korrik 1990, miratimin e Kushtetutës për Republikën e Kosovës, më 7 shtator 1990 në Kaçanik, “zgjedhjet e lira” për Presidentin dhe Kuvendin e Republikës se Kosovës, më 24 maj 1992, etj., etj. Edhe pasaporta u ka dhënë atyre që bënin “turizëm politik” në Perëndim për ta diskredituar regjimin e Millosheviqit dhe për të kërkuar përkrahje për Republikën e Kosovës. Pothuajse asnjë lideruci të “alterantivës kosovare”, “pacifiste”, nuk ia ka ndaluar angazhimet, nuk ia ka marrë pasaportën serbe, nuk e ka përndjek me polici e nuk e ka burgos.
Respekt për Profesoreshën Luljeta Pula, të cilën kam pas rastin ta njoh gjatë ngazhimeve të saj disa ditore në Kopenhagë, bashkë me personalitete si priftin Domë Lush Gjergji, avokatin Bajram Kelmendi dhe të tjerë që nuk po më kujtohen për momenti. Ai delegacion erdhi në Kopenhagë për të marrë pjesë në aktivitetet “paralalele” që po mbaheshin në Kopenhagë me rastin e mbajtjes të samitit të “Konferencës se Helsinkut”. Delegacionit ia kishte mundësuar atë ardhje, strehim, e agjendë LPK-ja, Dega në Danimarkë, duke pos e publikuar këtë kontribut organizativ e as përmasat e shpenzimeve financiare që i kanë pas…
Pyetje “provokuese”:
Nëse tani bashkëqytetarët serbë do të bënin veprimtari ilegale, antikushtetuse, si ato që i ka bërë “pacifisti” Ibrahim Rugova & Co, çfarë qëndrimi ndaj tyre do të mbante KM Kurti? Do të lejonte t’i serbët të mbanin kuven për të shpall “zajednicën”, do të toleronte të mbante konferencë shtypi çdo të premte “presidentin e zajednicës”, siç e ka toleruar Millosheviqi “presidentin e republikës” (Ibrahim Rugovën)?!
Uroj të jemi tolerantë gjatë shfaqjes se opinioneve dhe polemikave e dabtit!

Për kë është i përshtatshëm rendi i ri botëror ?

Drini.us
-
0
Për kë është i përshtatshëm rendi i ri botëror ?
Nga: Lirim Gashi, Prishtinë
___
(në shqip, gjermanisht dhe anglisht)
___
Çelësi për hapjen e derës drejt një kapitulli të ri global paqësor dhe afatgjatë, mbahet nga fuqitë e mëdha të botës, veçanërisht nga SHBA, Rusia dhe Kina.
Shumë njerëz gabimisht e interpretojnë luftën në Ukrainë si provë se diktatori Putin e shihte politikën e zgjerimit të NATO-s si një kërcënim për Rusinë.
Jo, Putini nuk kishte frikë nga zgjerimi i NATO-s, por nga demokratizimi i Ukrainës, i cili mund të transferohej dhe përhapej në Rusi nëpërmjet rusëve që jetojnë atje dhe të kërcënonte pushtetin e tij absolut.
Kështu, menjëherë pas revolucionit të Maidanit, ai mori të gjitha masat për të ndarë territoret e rusëve që jetonin në Ukrainë dhe për t’i futur ato nën çatinë e shtetit rus.
Por edhe kjo nuk mjaftoi për të – ai donte të pushtonte të gjithë Ukrainën.
Nga ana tjetër, në pamundësi për të dëmtuar drejtpërdrejt Perëndimin, ai bëri gjithçka për të nisur një luftë kibernetike hibride kundër SHBA-së, e cila rezultoi në ardhjen e Trump në pushtet.
Trump më pas bëri gjithçka tjetër për të dhe historia njerëzore vazhdon të ecë në një të ardhme të pasigurt.
Putin e kuptoi se ai mund t’i bënte vendet më të fuqishme evropiane edhe më të varura nga Rusia nëse do ta dobësonte SHBA-në duke vendosur dikë në pushtet atje, i cili do të ndante shoqërinë amerikane në mënyrë të papajtueshme.
Por as kjo nuk i mjaftoi – njeriu që do të vinte në pushtet në SHBA me ndihmën e tij duhet të ndante Uashingtonin dhe Brukselin deri në pamundësi për pajtim të shpejtë.
Dhe ndërsa Putini e kapërcen izolimin e tij ekonomik të vendosur nga Perëndimi me ndihmën e Kinës dhe mungesën e armëve me ndihmën e Koresë së Veriut, Iranit dhe Indisë, Trump e sheh Kinën si kërcënimin kryesor për primatin ekonomik të SHBA-së, kështu që ai është i interesuar për pajtimin me Rusinë dhe për krijimin e një pakti të përbashkët me të kundër Kinës.
Prandaj shtetet e Evropës Perëndimore në përgjithësi dhe Kosova në veçanti duhet të mësohen me një SHBA të paparashikueshme, e cila gjithnjë e më shumë po distancohet nga politika dhe diplomacia e saj tradicionale.
Uroj që edhe qeveria jonë t’i kishte informacionet që kam unë dhe të mund të zhvillonte një taktikë dhe strategji veprimi shumë më efikase, sepse Putin dhe Trump janë të interesuar për krijimin e një rendi të ri botëror, që do ta kthente botën në kohën e para luftës së dytë botërore kur socializmi dhe nacionalsocializmi u gatuan nga kuzhina e njëjtë ideologjike.
Dhe për kë është i përshtatshëm rendi i ri botëror?
Nëse do të ishte më i drejtë dhe më i barabartë, atëherë sigurisht që do t’i favorizonte njerëzit nga kombet e dobëta, të vogla, të shtypura, të diskriminuara dhe të pabarabarta që jetojnë në shtete të dobëta.
Mirëpo unë druaj se do të jetë në përpjesëtim të drejtë me fuqinë e popujve dhe shteteve, duke marrë parasysh se kush po e udhëheqë Rusinë sot dhe kush do t’i udhëheqë Shtetet e Bashkuara të Amerikës nesër.
Prandaj është pothuajse e sigurt se individët nga kombet e vogla jo vetëm që do të zhvlerësohen, shtypen dhe diskriminohen politikisht, ekonomikisht dhe ushtarakisht, por edhe shtetet e tyre të dobëta do të gjymtohen territorialisht.
Si mundemi ne shqiptarët të lidhim, kombinojmë dhe bashkërendojmë interesat tona të mbijetesës me interesat gjeopolitike, gjeostrategjike, ekonomike dhe ushtarake të fuqive të mëdha?
Ne duhet t’ua bëjmë aleatëve tanë ekzistues të qartë me kokëfortësi, vendosmëri dhe paturpësi, se ata mund të llogarisin në besnikërinë tonë vetëm nëse na japin të njëjtin status që gëzon kombi dhe shteti serb.
Përndryshe, në këtë kohë kur dinjiteti njerëzor dhe vlerat shpirtërore e materiale të individëve, kombeve dhe shteteve ofrohen si mall për shitje në pazar, ne do të jemi të detyruar të veprojmë si tregtarë, shitës e blerës të mençur dhe të negociojmë me të gjitha superfuqitë.
Apo edhe me saktë ne do të jemi të detyruar t’i japim favorin dhe besnikërinë tonë vetëm superfuqisë që e vlerëson më së shumti dinjitetin tonë njerëzor dhe vlerat tona shpirtërore dhe që i blen më së shtrenjti të mirat tona materiale.
Pse e them këtë hapur, me guxim dhe pa hezitim apo turp?
Sepse ne jetojmë në një kohë në të cilën të gjitha vlerat dhe arritjet e provuara vihen sërish në provë dhe respektohen vetëm interesat e të fortëve.
Të flasësh për drejtësinë dhe barazinë e individëve, kombeve dhe shteteve në këtë kohë është si të ngushëllohesh me iluzionin e ekzistencës së Babadimrit, i cili na sjell dhurata të reja të dyfishta nga Uashingtoni dhe Brukseli sa herë që drejtuesit e këtyre dy kryeqendrave botërore kërkojnë t’ia plotësojmë një dëshirë Serbisë.
Paraardhësit e Albin Kurtit na kanë gënjyer vazhdimisht se kemi marrëdhënie të shkëlqyera me Uashingtonin dhe Brukselin, për t’u paraqitur para nesh si politikanë të mençur, vizionarë dhe burrështetas.
Mirëpo realiteti e ka vërtetuar gjatë gjithë kohës se nuk është ashtu.
Përndryshe nuk do të na kishin izoluar aq gjatë në karantinën dhe laboratorin më të madh politiko-mjekësor të Evropës, sikur të ishim të infektuar nga ebola, zgjeba, malaria, sifilizi, kolera dhe hepatiti B.
Unë jam shumë i shqetësuar për varësinë e Gjermanisë nga gazi rus dhe litiumi serb.
Por varësia tjetër e Gjermanisë më shqetëson edhe më shumë:
Varësia e saj nga politika franceze, e cila është skizofrene dhe ambivalente ndaj Kosovës për shkak të afërsisë tradicionale me Serbinë dhe Rusinë.
Shpresoj që Donald Trump t’i kthehet politikës tradicionale republikane, përndryshe botën shqiptare e presin ditë të vështira.
Nëse qeveritë tona të pasluftës do t’i kishin përmbushur në mënyrë korrekte dhe me përkushtim të plotë detyrat e tyre shtëpiake në politikën e brendshme dhe të jashtme, marrëdhëniet tona me partnerët më të rëndësishëm në botë do të ishin forcuar aq shumë, saqë sot nuk do të kishim fare nevojë për t’u shqetësuar.
Por ato ia lejuan vetes të gjitha mëkatet dhe gabimet fatale që mund t’i bënin, duke e vënë qeverinë aktuale në një pozicion jashtëzakonisht të vështirë negociator.
Sepse ato u dhanë shumë arsye partnerëve tanë të Evropës Perëndimore dhe Amerikës së Veriut që të mos na marrin seriozisht dhe ta lejojnë kriminelin e luftës Vuçiq të bëjë çfarë të dojë me ne.
___
FÜR WEN IST DIE NEUE WELTORDNUNG GEEIGNET ?
___
Autor: Lirim Gashi
___
Der Schlüssel zum Öffnen der Tür zu einem neuen, langfristigen und friedlichen globalen Kapitel liegt bei den Großmächten der Welt, insbesondere bei den USA, Russland und China.
Viele interpretieren den Krieg in der Ukraine fälschlicherweise als Beweis dafür, dass Diktator Putin die NATO-Erweiterungspolitik als Bedrohung für Russland ansah.
Nein, Putin hatte keine Angst vor der NATO-Erweiterung, sondern vor der Demokratisierung der Ukraine, die durch die dort lebenden Russen nach Russland übertragen und ausgebreitet werden könnte und seine absolute Macht bedrohen könnte.
So ergriff er unmittelbar nach der Maidan-Revolution alle Maßnahmen, um die Gebiete der in der Ukraine lebenden Russen aufzuteilen und sie unter das Dach des russischen Staates zu bringen.
Aber auch das reichte ihm nicht – er wollte die gesamte Ukraine erobern.
Andererseits war er nicht in der Lage, dem Westen direkten Schaden zuzufügen, und tat alles, um einen hybriden Cyberkrieg gegen die USA zu starten, der zu Trumps Aufstieg an die Macht führte.
Trump hat dann alles andere für ihn getan und die Menschheitsgeschichte marschiert weiter in eine ungewisse Zukunft.
Putin erkannte, dass er die mächtigsten europäischen Länder noch abhängiger von Russland machen könnte, nur wenn er die USA schwächte, indem er dort jemanden an die Macht brachte, der die amerikanische Gesellschaft unversöhnlich spalten würde.
Aber selbst das reichte ihm nicht – der Mann, der mit seiner Hilfe in den USA an die Macht kommen würde, sollte Washington und Brüssel so spalten, dass eine schnelle Versöhnung unmöglich wird.
Und während Putin seine vom Westen verordnete wirtschaftliche Isolation mit Hilfe Chinas und den Waffenmangel mit Hilfe Nordkoreas, Irans und Indiens überwindet, sieht Trump China als größte Bedrohung für die wirtschaftliche Vormachtstellung der USA und ist daher an einer Versöhnung mit Russland interessiert und der Abschluss eines gemeinsamen Pakts mit ihr gegen China.
Deshalb müssen sich die Länder Westeuropas im Allgemeinen und Kosovo im Besonderen an die unberechenbaren USA gewöhnen, die sich zunehmend von ihrer traditionellen Politik und Diplomatie distanzieren.
Ich wünschte, unsere Regierung hätte die Informationen, die ich habe, und könnte eine viel effizientere Strategie und Taktik entwickeln, denn Putin und Trump sind daran interessiert, eine neue Weltordnung zu schaffen, die die Welt in die Zeit vor dem Zweiten Weltkrieg zurückversetzen würde, als Sozialismus und Nationalsozialismus, aus der gleichen ideologischen Küche gekocht wurden.
Und für wen ist die neue Weltordnung geeignet?
Wenn es gerechter und gleichberechtigter wäre, dann würde es sicherlich Menschen aus schwachen, kleinen, unterdrückten, diskriminierten und ungleichen Nationen begünstigen, die in schwachen Staaten leben.
Aber ich befürchte, dass es in direktem Verhältnis zur Macht der Völker und Staaten stehen wird, wenn man bedenkt, wer heute Russland und wer morgen die Vereinigten Staaten von Amerika führen wird.
Es ist daher fast sicher, dass Einzelpersonen aus kleinen Nationen nicht nur politisch, wirtschaftlich und militärisch abgewertet, unterdrückt und diskriminiert werden, sondern dass auch ihre schwachen Staaten territorial verkrüppelt werden.
Wie können wir Albaner unsere Überlebensinteressen mit den geopolitischen, geostrategischen, wirtschaftlichen und militärischen Interessen der Großmächte verbinden, kombinieren und koordinieren?
Wir müssen unseren bestehenden Verbündeten mit Sturheit, Entschlossenheit und Schamlosigkeit klar machen, dass sie nur dann auf unsere Loyalität zählen können, wenn sie uns den gleichen Status gewähren, den die serbische Nation und der serbische Staat genießen.
Andernfalls werden wir in dieser Zeit, in der die Menschenwürde sowie die spirituellen und materiellen Werte von Einzelpersonen, Nationen und Staaten als Ware zum Verkauf auf dem Basar angeboten werden, gezwungen sein, als kluge Händler, Verkäufer und Käufer zu agieren und mit alle Supermächten verhandeln.
Oder genauer gesagt, wir werden gezwungen sein, unsere Gunst und Treue nur der Supermacht zu erweisen, die unsere Menschenwürde und unsere spirituellen Werte am meisten schätzt und die unsere materiellen Güter am teuersten kauft.
Warum sage ich das offen, mutig, ohne zu zögern und ohne mich zu schämen ?
Denn wir leben in einer Zeit, in der alle bewährten Werte und Errungenschaften erneut auf den Prüfstand gestellt werden und nur die Interessen der Stärkeren respektiert werden.
In dieser Zeit über die Gerechtigkeit und Gleichheit von Einzelpersonen, Nationen und Staaten zu sprechen, ist, als würde man sich in der Illusion der Existenz des Weihnachtsmanns trösten, der uns neue doppelte Geschenke aus Washington und Brüssel bringt, wann immer die Führer dieser beiden Welthauptstädte es wünschen das wir den serbischen Staat einen Wunsch erfüllen.
Albin Kurtis Vorgänger haben uns immer wieder vorgelogen, dass wir ausgezeichnete Beziehungen zu Washington und Brüssel hätten, um vor uns als weise Politiker, Visionäre und Staatsmänner zu erscheinen.
Die Realität hat jedoch stets bewiesen, dass dem nicht so ist.
Sonst hätten sie uns nicht so lange in Quarantäne isoliertn und in Europas größtes medizinisches Labor, als wären wir mit Ebola, Krätze, Malaria, Syphilis, Cholera und Hepatitis B infiziert.
Ich bin sehr besorgt über die Abhängigkeit Deutschlands von russischem Gas und serbischem Lithium.
Aber die andere Abhängigkeit Deutschlands macht mir noch mehr Sorgen:
Seine Abhängigkeit von der französischen Politik, die aufgrund seiner traditionellen Nähe zu Serbien und Russland gegenüber dem Kosovo schizophren und ambivalent ist.
Ich hoffe, dass Donald Trump zur traditionellen republikanischen Politik zurückkehrt, sonst stehen der albanischen Welt schwierige Tage bevor.
Hätten unsere Nachkriegsregierungen ihre innen- und außenpolitischen Pflichten korrekt und mit vollem Engagement erfüllt, wären unsere Beziehungen zu den wichtigsten Partnern der Welt so stark gestärkt worden, dass wir uns heute überhaupt keine Sorgen mehr machen müssten.
Aber sie erlaubten sich alle möglichen Sünden und fatalen Fehler und brachten die derzeitige Regierung in eine äußerst schwierige Verhandlungsposition.
Denn sie lieferten unseren westeuropäischen und nordamerikanischen Partnern viele Gründe, uns nicht ernst zu nehmen und dem Kriegsverbrecher Vucic zu erlauben, mit uns zu machen, was er will.
___
WHO IS THE NEW WORLD ORDER SUITABLE FOR?
___
Author: Lirim Gashi
___
The key to opening the door to a new, long-term and peaceful global chapter lies with the world’s major powers, particularly the United States, Russia and China.
Many mistakenly interpret the war in Ukraine as evidence that dictator Putin viewed NATO expansion policies as a threat to Russia.
No, Putin was not afraid of NATO expansion, but of the democratization of Ukraine, which could be transferred and spread to Russia by the Russians living there and threaten his absolute power.
So, immediately after the Maidan Revolution, he took all measures to divide the territories of Russians living in Ukraine and bring them under the umbrella of the Russian state.
But that wasn’t enough for him either – he wanted to conquer the entire Ukraine. On the other hand, he was unable to cause direct harm to the West and did everything he could to launch a hybrid cyberwar against the US, which led to Trump’s rise to power.
Trump then did everything else for him and human history marches on into an uncertain future.
Putin realized that he could make the most powerful European countries even more dependent on Russia just by weakening the United States by bringing to power there someone who would irreconcilably divide American society.
But even that wasn’t enough for him – the man who would come to power in the USA with his help would divide Washington and Brussels so much that quick reconciliation would become impossible.
And while Putin is overcoming his economic isolation imposed by the West with the help of China and the lack of weapons with the help of North Korea, Iran and India, Trump sees China as the greatest threat to the economic supremacy of the USA and is therefore interested in reconciliation with Russia and the conclusion of a joint one pact with her against China.
Therefore, the countries of Western Europe in general and Kosovo in particular must get used to the unpredictable USA, which is increasingly distancing itself from its traditional politics and diplomacy. I wish our government had the information I have and could develop a much more efficient strategy and tactics, because Putin and Trump are interested in creating a new world order that would return the world to the time before World War II, when socialism and National Socialism were cooked from the same ideological kitchen. And who is the new world order suitable for?
If it were fairer and more equal, then it would certainly favor people from weak, small, oppressed, discriminated and unequal nations living in weak states.
But I fear that it will be in direct proportion to the power of peoples and states, considering who will lead Russia today and who will lead the United States of America tomorrow. It is therefore almost certain that individuals from small nations will not only be politically, economically and militarily devalued, oppressed and discriminated against, but that their weak states will also be territorially crippled. How can we Albanians connect, combine and combine our survival interests with the geopolitical, geostrategic, economic and military interests of the great powerscoordinate?
We must make it clear to our existing allies with stubbornness, determination and shamelessness that they can only count on our loyalty if they grant us the same status that the Serbian nation and state enjoy.
Otherwise, at this time when human dignity and the spiritual and material values ​​of individuals, nations and states are offered as commodities for sale in the bazaar, we will be forced to act as wise traders, sellers and buyers and negotiate with all superpowers .
Or more precisely, we will be forced to show our favor and allegiance only to the superpower that most values ​​our human dignity and our spiritual values ​​and that purchases our material goods most dearly.
Why do I say this openly, courageously, without hesitation and without being ashamed?
Because we live in a time in which all proven values ​​and achievements are being put to the test again and only the interests of the strongest are respected. Talking about the justice and equality of individuals, nations and states at this time is like taking comfort in the illusion of the existence of Santa Claus, who brings us new double gifts from Washington and Brussels whenever the leaders of these two world capitals We would like the Serbian state to fulfill a wish.
Albin Kurti’s predecessors repeatedly lied to us that we had excellent relations with Washington and Brussels in order to appear to us as wise politicians, visionaries and statesmen.
However, reality has always proven that this is not the case. Otherwise they wouldn’t have isolated us in quarantine for so long and sent us to Europe’s largest medical laboratory as if we were infected with Ebola, scabies, malaria, syphilis, cholera and hepatitis B.
I am very concerned about Germany’s dependence on Russian gas and Serbian lithium.
But Germany’s other dependencies worry me even more: Its dependence on French politics, which is schizophrenic and ambivalent towards Kosovo due to its traditional proximity to Serbia and Russia. I hope that Donald Trump returns to traditional Republican politics, otherwise the Albanian world will face difficult days. If our post-war governments had fulfilled their domestic and foreign policy duties correctly and with full commitment, our relations with the world’s most important partners would have been strengthened to such an extent that today we no longer have to worry at all.
But they allowed themselves all sorts of sins and fatal mistakes and put the current government in an extremely difficult negotiating position. Because they gave our Western European and North American partners many reasons not to take us seriously and to allow the war criminal Vucic to do whatever he wants with us.

Media amerikane “CN Traveler”: Zbuloni Shqipërinë, perlën e fshehur të Evropës

Drini.us
-
0
Media amerikane “CN Traveler”: Zbuloni Shqipërinë, perlën e fshehur të Evropës

Nga: Atila Kota

TIRANË, 19 korrik /ATSH/- Vit pas viti, Evropa është në mendjen e turistëve të panumërt. Shqipëria, destinacioni mesdhetar mbetet nën radar për t’u vizituar në 2024, sipas një artikulli të botuar në të përditshmen amerikane CN Traveler (Condé Nast Traveler).

I vendosur në veri të Greqisë dhe në jug të Malit të Zi, ky vend ballkanik krenohet me traditat e vjetra, vijën bregdetare mahnitëse dhe kuzhinën vendase.

Shqipëria nuk është prekur ende nga turizmi masiv, kështu që vizitorët mund të shijojnë peizazhin e pacënuar në të gjithë vendin – të eksplorojnë natyrën, shtigjet e njohura të ecjes në Alpet Shqiptare në veri, dhe të relaksohen në Rivierën piktoreske Shqiptare në jug.

Po çfarë e bën atë veçanërisht tërheqëse? Një e kaluar shumë e pazakontë. Nëse po planifikoni një udhëtim, këto janë vendet më të mira për të vizituar në Shqipëri.

Tirana

Të vlerësosh vërtetë Shqipërinë do të thotë të kuptosh historinë e saj, dhe kryeqyteti i gjallë i Tiranës krijon një bazë të shkëlqyer për të mësuar se pse është vendi i bunkerëve.

Një shifër e saktë është e pamundur të përcaktohet (disa janë ricikluar, të tjerë janë shkatërruar), por të dhënat thonë se ekzistojnë diku midis 175,000 dhe 750,000 nga këto “kërpudha betoni” të braktisura në Tiranë.

Duke personifikuar paranojën që përcaktoi udhëheqjen komuniste të Enver Hoxhës nga viti 1944 deri në vdekjen e tij në 1985, ato u ndërtuan pas Luftës së Dytë Botërore në vende strategjike si në majat e shkëmbinjve – por edhe në fusha, në qoshet e rrugëve dhe përgjatë vijës bregdetare në rast të një bastisjeje nga armiqtë.

Dhe pasi Hoxha e tërhoqi plotësisht Shqipërinë nga politika ndërkombëtare dhe nga marrëveshjet e tregtisë ekonomike, vendi mesdhetar rihapi dyert e saj për turistët vetëm pas rënies së komunizmit në 1991.

Sot, shumë nga bunkerët e mbijetuar kanë evoluar në hapësira sociale dhe kulturore si sallone, bare, piceri, sallone tatuazhesh dhe studio artistësh, duke shfaqur zgjuarsinë e shqiptarëve të ditëve tona.

Në Tiranë, për shembull, një nga bunkerët më të mëdhenj tani qëndron si Bunk’Art 2, një muze me 24 dhoma që rindërton historinë e Ministrisë së Punëve të Brendshme nga viti 1912 deri në 1991, duke rikrijuar qelitë e saj të marrjes në pyetje, imazhet e gjalla dhe  instalimet e artit.

Ekspozitat dhe detajet përbëjnë një hapësirë ​​vërtet tërheqëse.

Në qytet ndodhet gjithashtu “Shtëpia me Gjethe”, një muze intrigues që pushton ndërtesën që dikur përdorej nga Gestapo gjatë Luftës së Dytë Botërore, përpara se të shërbente si pjesë e taktikave të pamëshirshme të vëzhgimit të policisë politike të shtetit komunist, “Sigurimi” – një tjetër mjet mizor persekutimi i përdorur nga Hoxha.

Më i vogël në përmasa, por po aq i vlefshëm për t’u vizituar është Muzeu i hapur i Postbllok Memorial – i cili përmban një pjesë të Murit të Berlinit dhuruar për Bashkinë e Tiranës nga Bashkia e Berlinit, një bunker dhe disa shtylla nga një prej burgjeve dhe kampeve në Shqipëri.

Është interesante se lagjia e modës e Bllokut ndodhet afër, duke shfaqur anën e qetë të Tiranës – simbolet e progresit shoqëror dhe zhvillimit ekonomik ndërthuren me kujtimet e një të shkuare të trazuar.

Ju gjithashtu mund të vizitoni “Komiteti Bar” – vendi i përsosur për t’u shoqëruar me të rinjtë vendas, shumë prej të cilëve kanë mendime të forta se çfarë do të thotë të jetosh në një Shqipëri më liberale dhe gjithnjë e më ambicioze.

Midis bollëkut të prodhimeve mesdhetare dhe ngrohtësisë së gastronomisë ballkanike – e shoqëruar nga ndikimet osmane – kuzhina shqiptare është sa shumëplanëshe aq edhe qendrore për identitetin e vendit.

Restorant “Mullixhiu” është në një mision për të hulumtuar dhe riinterpretuar trashëgiminë e kuzhinës shqiptare.

Meqë ra fjala, nuk është vetëm ruajtja e kuzhinës së tyre ajo që shqiptarët e kanë për zemër.

Bëni një shëtitje të qetë në perëndim të diellit në Sheshin Skënderbej – ku zhvillohet një aktivitet i dashur shoqëror – dhe zbuloni një pjesë të atraksioneve kryesore në këtë shesh të konsiderueshëm publik.

E rihapur si një shtëpi kulti në 1991 – Xhamia e Et’hem Beut konsiderohet unike për shkak të motiveve që zbukurojnë afresket e saj – përshkrimet e pyjeve dhe ujëvarave janë një pamje e rrallë në xhamitë në mbarë botën.

Kulla e Sahatit – rreth 115 metra e lartë u ndërtua në 1822. Bëni paqe me lartësitë dhe shkallët e mbyllura, pasi ngjitja në majë të këtij monumenti të epokës osmane shpërblehet me pamje nga sheshi Skënderbej dhe më gjerë.

Berat apo Gjirokastër?

Të dy qytetet historike janë pretendentë të shkëlqyer kur bëhet fjalë për eksplorimin e periudhës së Shqipërisë osmane, një ndikim që vazhdon të ndihet edhe sot e kësaj dite.

Dhe ndërsa udhëtimet ditore nga Tirana në Berat dhe Gjirokastër janë të realizueshme, ia vlen të bëni një vizitë në këto qytete historike.

Por – nëse keni kohë vetëm për një – rekomandimi ynë është të shkoni në Gjirokastër.

I njohur si “Qyteti i Gurtë”, rrugët e e tij të pjerrëta me kalldrëm i çojnë vizitorët deri në Kalanë e mrekullueshme të Gjirokastrës, një nga më të mëdhatë në Ballkan – me  pamje të pakrahasueshme të Malit të Gjerë dhe luginës së Drinit

Ngjitja, edhe pse disi e mundimshme, është pjesë e përvojës në një peizazh gjelbërimi e ndërthurur me arkitekturën osmane të ruajtur në mënyrë perfekte.

Në shtëpinë e Polifonisë, një iniciativë synon të mbrojë dhe promovojë muzikën tradicionale popullore shqiptare. Në vitin 2022, një muze iso-polifonie u hap poshtë Xhamisë së Pazarit të Gjirokastrës të shekullit të XVIII.

Sarandë apo Himarë?

Duke u shtrirë rreth 296 milje përgjatë deteve Adriatik dhe Jon, vija bregdetare e Shqipërisë ofron diçka për çdo lloj vizitori falë gamës së saj të madhe të mrekullive natyrore, fshatrave piktoreskë dhe plazheve sekrete.

Qendra turistike e Sarandës është shtëpia e vendpushimeve të shumta dhe restoranteve luksoze.

Fshati bregdetar i Himarës është shumë më autentik në ndjesi. Për shkak se mbetet relativisht i paprekur nga zhvillimi urban, është më i përshtatshëm për këdo që ka nevojë për qetësi.

Për adhuruesit e natyrës, niseni turneun nga Syri i Kaltër, një burim i rrethuar me gjelbërim dhe i mbuluar me mister- asnjë zhytës nuk ka mundur të zbresë më thellë se 50 metra për shkak të presionit të fortë të burimit nëntokësor, kështu që thellësia e vërtetë e këtij monumenti natyror mbetet e panjohur.

Butrinti është thesari arkeologjik më mbresëlënës i Shqipërisë dhe vizitorët mund të zbulojnë rrënojat që i bëjnë jehonë gjurmëve historike të këtij vendi të Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s-

Ky vend historik përfshin harqe romake dhe mozaikë bizantinë. Gjithashtu ju mund te vizitoni “Dean” në Butrint, një statujë e perëndeshës që shfaqet me krenari në kartolina, si dhe teatrin antik që vazhdon të organizojë festivale çdo verë.

Aventurat ujore ju garantohen në Parkun Kombëtar Detar Karaburun-Sazan, ku mbizotërojnë kanionet, shkëmbinjtë e thepisur dhe malet.

Bëni një zhytje në Shpellën e Haxhi Aliut, një shpellë karstike që mban emrin e një dervishi dhe shenjtori bektashi të nderuar në Shqipëri.

Riviera Shqiptare është e mbushur me plazhe magjepsëse.

Për të shmangur plazhet e mbushura me njerëz të Sarandës vizitoni plazhin e Gjipesë, i vlerësuar së fundmi si një nga plazhet më të mira në botë.

I vendosur midis Himarës dhe Dhërmiut, kjo shtrirje e largët me rërë të bardhë është e rrethuar nga shkëmbinj të lartë e të thyer – që flasin për bukurinë magjepsëse që krijohet nga kontrasti.

Xhihadi global dhe hegjemonizmi arab

Drini.us
-
1
Xhihadi global dhe hegjemonizmi arab

Xhihadisti shqipfolës Lavdërim Muhaxheri, tashmë i rënë “shehid” për “Allah e Islam”, me një vëlla të tij mysliman.

Driton Tali

Sipas Abdul Bari Atuan,redaktorit të gazetës “Al Quds”, në intervistën dhënë BBC: plani strategjik i xhihadistëve përbëhet nga qëllimi që: t’i zbrapsin të gjitha forcat ushtarake kufare nga tokat islame (lexo arabe); të rrëzohen nga pushteti të gjitha qeveritë sekulare në shtetet islame dhe të implementohet sheriati gjithandej; dhe në fund ekspandimi apo zgjërimi me tutje i islamit deri sa e terë bota të jete islame (Dar al Islam).
Prandaj “Shteti Global Islamik” jo rastësisht shpjegohet me: Allahu është objektivi ynë; Profeti është lideri ynë; Kur’ani është ligji ynë; xhihadi është rruga jonë; dhe vdekja në rrugën e Allahut është shpresa jonë më e lartë”.
Ndonëse (siç e ceka në kolumen e mëparshme mbi “Keqpërdorimin e xhihadit për nevoja politike”), Muhamet Abdul Vehabi vuri themelet e selafizmit (vehabizmit) megjithate formulimin modern islamit politik ja dhanë egjiptianët Hasan el Bana, themeluesi i “Vëllazërisë Muslimane” dhe sidomos gazetari Sajid Kutub, i cili po ashtu ishte udhëheqës i shquar i “Vëllazërisë Muslimane”.
Derisa Hasan el Bana ishte vet imam dhe rrjedhte nga një familje imamësh, është interesant se në rastin e Sejid Kutubit, ai ishte sekular deri ne vitin 1948. Derisa nuk shkoi ne ShBA për studime. Sipas shumë autorëve ( bie fjala Tariq Ali, autor i librit “Përplasja e fundamentalizmeve…” – The Clash of Fundamentalisms: Crusades, Jihads and Modernity), Sajid Kutubit në atë vizitë dy gjëra i bënë përshtypje: njëra ishte segregacioni dhe tjetra ishte liria të cilën femrat e gëzonin.
Pasi që kthehet në Egjipt, Kutub i bashkohet “Vëllezërisë Muslimane” e cila në atë kohë veç ishte zhvilluar si lëvizje politike me kërkesën që shoqëria të udhëheqej nga parimet e Kur’anit.
Me 1954, kur Naseri, filloi t’i burgosë aktivistët e “Vëllazërisë Muslimane” edhe Sejid Kutub burgoset. Sipas Reza Asllan (autor i beselerit “Nuk ka zot tjetër përveç Perëndisë…” – No god but God: The Origins, Evolution, and Future of Islam), në burg Kutub, se bashku me aktivistët tjerë maltretohen egërisht, dhe që nga atëhere ai radikalizohet.
Në kohën kur “Vëllazëria Muslimane” persekutohej nga pushteti ushtarak i Egjiptit, shumë aktivistë të shquar u strehuan në Arabinë Saudite dhe shtetet tjera arabe të Gjirit Persik. Njëri nga ata ishte edhe dijetari islam Muhamed Kutub (vëllau i vogël i Sejid Kutubit) ligjëratat e të cilit për një kohë do t’i ndjekë edhe një student i ri, i cili në atë kohë studionte ekonominë dhe biznesin, me emrin Osama Bin Laden, e i cili më vonë bëhet shumë i njohur si udhëheqës i organizatës terroriste “El Kaida”.
Islami politik: muslimanë të të gjitha vendeve bashkohuni
Muhamed Kutub në ligjëratat e tij, në universitetet “Umm Al Qura” (Mekë) dhe “Universitetin e Mbretit Abdylazizë” (Xhedë), i influencuar nga vëllau i tij më i madh Sejidi (Kutub), bënte thirrje në muslimanë që ata të jenë më dominantë, Kërkonte “Al Sahwa’n” – zgjimin arab! Edhe ai, sikur ideologët tjerë të “islamit politikë”, pati humbur shpresën se shoqëria arabe mund të ndryshohej vetëm me anë të fjalimeve (të kota) dhe duke ndejtur qetë.
Gjithashtu, Sejid Kutub në shkrimet e tij interpretonte Kur’anin, në frymën selafiste, ashtu sikurse shoqëria arabe të ishte nën rrethim – e sulmuar. Ne burg ai shkruajti librat, tashmë shumë të cituara “Në hije të Kur’anit” (Fi Zilal al-Quran) dhe librin “ Shenjat në Rrugë” (Ma’alim fi Tarik).
Në këto libra, njejtë sikur Muhamed Abdyl Vehabi, argumentonte se Kur’ani është burim i vetëm i diturisë dhe udhërëfyes i jetës së përditëshme. Apelonte për marrjen e armëve kundër atyre që të zënë rrugën. Përdorte ajete të ndryshme për të shpjeguar se çka duhet bërë kur je nën rrethim dhe konflikt me jo besimtaret.
Avokonte se bota ka ndryshuar dhe qeveritë e vendeve islamike nuk janë ka i mbrojnë njerëzit e tyre ashtu siç duhet nga të huajt.
Andaj kërkonte nga çdo individ të marrrë përgjegjësinë për “luftën e shenjtë” (xhihad) për qëllim të mbrojtjes se islamit dhe kërkonte që muslimanët e gjithë botës të bashkohen në atë luftë të shenjtë.
Botën e ndante në “Dar al Harb” (shtëpinë e kaosit apo luftës – pjesën jo muslimane të botës) dhe në “Dar al Islam” (Shtëpi të Islamit). Sipas Kutubit “Dar al Harb” është çdo vend ku ligji i kufarëve (kushtetuta sekulare) sundon, edhe nëse secili banor në atë vend është musliman. Kurse “Dar al Islam” është ai vend ku sundon sheriati islamik, pa marrë parasysh se a janë të gjithë banorët muslimanë apo të përzirë me jo muslimanë (me dhimmi – pra të krishterë apo hebrejë) ose të gjithë janë dhimmi pos të disa muslimanëve të cilët e mbajnë pushtetin në atë vend. Dhe avokonte që nëpërmes xhihadit “Dar al Harb” të shndërrohet në “Dar al Islam”.
Këto mësime u bënë inspirime për shumë ekstremistë si të Al-Kaidës, si të ISIS e po ashtu edhe për terroristët tjerë të cilët për synim kanë që “Dar al Harb” t’a shndërrojnë në “Dar al Islam” nën slloganin “muslimanë të të gjitha vendeve bashkohuni”.
Islami si sitem i jetës: programi politik i islamistëve
Plani i “Vëllazërisë Muslimane”, i quajtur “Projekti” i zbuluar para disa viteve (2001) pati zgjuar goxha interesim te shumë njohës të kësaj çëshjte. Sidomos fakti se u zbulua kur u kontrolluan zyret e Jusuf Nadas, drejtorit të Bankës Al-Taqwa, në Lugano, i cili ishte anëtar aktiv i “Vëllazërisë Myslimane” për më shumë se 50 vite. Bile, Nadas për një kohë ishte edhe njëri nga udhëheqësit ndërkombëtar të organizatës. Kjo veç sa e thekson seriozitetin e organizimit.
“Projekti” Ishte i shkruar në arabisht, mbante datën e hartimit 1982, dhe përmbante 12 pika të sqaruara në 14 faqe.
Për dallim nga pamfletet tjera të stilit “Vdekje Amerikës” apo “Vdekje Izraelit” ose “Për Kalifatin Islamik” etj, “Projekti” në vehte përmbante një plan të detajuar edhe në aspektin operativ afatshkurtë dhe ate strategjik afatgjatë.
Kujdes të veçantë “Projekti” i jepte edhe mënyrës se si diversitetin egzistues kulturor (qoftë brenda popujve që i takojnë religjionit islam apo jo) t’i bëhet “invazion kulturor” pos tjerash duke përdorur edhe slloganin “Islami si sistem i jetës”.
Sllogan i cili nga definicioni përmban kërkesën që islami të jetë prezent në të gjitha sferat e jetës: si në institucione, rrugë, shkolla, spitale, pazare etj. D.m.th., islami të jetë shteti dhe jo vetëm një lidhje personale shpirtërore mes të individit me Krijuesin. Pra nuk mjaftojnë si bie fjala veç shahadeti, namazi, axhërimi, haxhi apo zeqati e sadaka.
Dhe, siç dihet shteti islam nuk është shtet kombëtar por shtet ku adhurohet Allahu sipas Synetit. Ku sundon sheriati (jo demokracia e cila është shirk – mëkat) i cili rregullon mënyrën sesi vishesh (nikabin – ferexhen); sistem ku ligjërohet se nuk mund të shkosh në xhehnet nëse nuk i lutesh (arabisht) Krijuesit; ku duhet lexuar Kur’anin në arabisht e jo në gjuhët tjera sepse kuptimi i vërtet i jepet në arabishte; sistem i cili rregullon mënyrën se si martohesh; mënyrën se si sillesh me gruan tuaj (dhe femrat në pergjithësi); dhe ato (femrat) në shoqëri; apo se si i edukon fëmijtë etj. Me fjalë tjera lutesh arabisht, mendon arabçe, flet arabisht, vishesh arabçe, dukesh arabçe …

Revista polake “Glos Poranny”(1929) / Një rrëfim i rallë i Aleskandër Moisiut për fëmijërinë në Durrës dhe dëshirën e tij për t’u arratisur në Korfuz

Drini.us
-
0
Revista polake “Glos Poranny”(1929) / Një rrëfim i rallë i Aleskandër Moisiut për fëmijërinë në Durrës dhe dëshirën e tij për t’u arratisur në Korfuz

Aleksandër Moisiu (1879 – 1935)

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 21 Korrik 2024 

Revista polake “Głos Poranny” ka botuar, me 22 dhjetor 1929, në faqen n°2, rrëfimin e rallë të Aleskandër Moisiut për fëmijërinë në Durrës dhe dëshirën e tij për t’u arratisur në Korfuz, të cilin, Aurenc Bebja, nëpërmjet Blogut “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar : 

Aleksandër Moisiu

Kur numërova deri në shtatë…

Burimi : Głos Poranny, 22 dhjetor 1929, faqe n°2

Burimi : Głos Poranny, 22 dhjetor 1929, faqe n°2

“Po i numëroja flokët… ose më mirë nuk po i numëroja, se nuk i kisha numëruar ende deri në shtatë. Unë tashmë shkova në shkollë, por në Durrës (“Dyrrahu” i lashtë i romakëve të lashtë – në Shqipëri – në detin Adriatik). Aty mësova shkrim e këndim, por jo në gjuhën amtare, italisht, por në shqip dhe greqishten e re. 

Veç kësaj, shkolla në Durrës nuk ndryshonte shumë nga shkollat e vendeve perëndimore apo veriore — ishte e bollshme, e ajrosur mirë, me klasa të vogla, — vetëm se mësuesi mbante një plis të kuq në kokë në vend të një kapeleje. — Nxënësit bënin të njëjtën gjë, por ata kryesisht vinin zbathur në shkollë. Vetëm disa nga nxënësit mbanin plis dhe vishnin çizme. Dhe unë, mes tyre, me sa duket, këto plisa tërhoqën njëri-tjetrën, sepse ne të pestë, djem me plis, lidhëm menjëherë miqësi, kopjuam detyrat e njëri-tjetrit, ndihmuam njëri-tjetrin me sugjerime, “luanim sa më shumë pas shkollës”, shkëmbyen shprehje miqësie, rriheshim me njëri-tjetrin, — me pak fjalë, bëmë gjithçka që sjell një lidhje intime. 

Por Durrësi ishte i vogël, shumë i vogël, mjetet e komunikimit ishin turpësisht të ngadalta; Përveç disa kuajve të shpejtë arabë që qëndronin dhe galoponin në shërbim të personaliteteve të caktuara të qytetit, kishte vetëm qerre buajsh. 

Dhoma ime kishte pamje nga deti, kështu që unë mund të shihja anijet që vinin e shkonin; ato vinin nga Trieste dhe po shkonin në Korfuz. E njihja mirë Triesten, aty ku linda : atje isha ulur në një vagon, në një tramvaj, atje pashë edhe në Stacionin e Jugut një përbindësh të tillë, duke fishkëllyer me një zhurmë skëterrë dhe duke nuhatur tmerrësisht – një lokomotivë – jo, Trieste nuk më tundoi. Por Korfuzi, — çfarë është Korfuzi?… Shpesh rrija pranë babait, ndërsa ai luante letra me shokët e tij. E dëgjoj shpesh fjalën “Korfuz”. Fjala në rrugë ishte: “Korfuzi”… Kapiteni i një anijeje me vela greke, që ishte mik me ne, po na sillte “sulltane” të mëdha nga “Korfuzi”, duke nxituar me një ritëm të çmendur porti, më rrëzoi sepse duhej të arrinte në anijen që shkonte për në “Korfuz”, një vajzë lozonjare, e lidhur me mua “nga Kislel”, më tregoi një histori nga “Korfuzi”, duke lavdëruar hënën vendase në greqisht. Une e di akoma tekstin dhe melodinë : “O Argira Panselinos!” Ajo rrotulloi sytë nga gëzimi me fjalën “Korfuz”… Është e qartë si dita : Më duhet të shkoj në Korfuz. 

Bëra komente përçmuese për Durrësin dhe miqtë e mi me plis për pjesën tjetër të botës që e njihja tashmë. Mendova për portet që kishte hasur vapori Lloyd’s gjatë rrugës për në Trieste : Zara, Spalatto, Sebenico, Kotorri, Tivari, Ulqini… E gjithë kjo nuk ishte asgjë, e denjë për vëmendje… Është e lehtë të përjashtohen të gjitha këto qytete. Ai nuk e humbi qëllimin. Kishte tashmë njëfarë besimi tek unë, ndjeva forcën time dhe bërtita : “Korfuzi është i bukur, më i bukuri në botë!” 

As që u mundova të bindja shokët e mi se Durrësi, me qerret e tij të buallicave të pista, të ngadalta, si kërmilli, ishte i mërzitshëm dhe i padenjë për ne… Por Korfuzi! Duhet të shkojmë në Korfuz : ramë dakord për këtë, ramë dakord si kurrë më parë, siç nuk kanë bërë kurrë të rriturit. 

— Por — tha njëri prej nesh — si të shkojmë në Korfuz? 

Më duhet të pranoj se kjo pyetje disi e paarsyeshme, ndonëse e pranoi plotësisht rëndësinë e saj, më vuri paksa në humor të keq, ngatërroi konceptin tim dhe e vuri në rrezik rolin tim drejtues. Propozimet vijuan njëra pas tjetrës.. 

— Ne do të vjedhim një varkë, do të dalim kontrabandë mbi një vapor (avullore), do të pimë një gotë dhe do të largohemi! Të gjithë do të lidhemi me një litar pas anijes. 

— Por balenat? — një nga djemtë më frikacakë u tmerrua… 

Mbajta ekuilibrin tim të hekurt dhe qëndrova i zymtë, si një re e rëndë dhe e errët. I lashë të bërtisnin dhe më pas zbulova zgjuarsinë time : 

— Asnjë vapor, asnjë varkë, asnjë notar dhe asnjë peshkaqen fare? Nuk do të na rrëzojnë… 

Fillova duke skicuar diçka midis një aeroplani dhe një anijeje me vela; transport i rehatshëm si një karrocë, i shpejtë si një dallëndyshe, i lehtë si një pendë; dhe nuk do të kem frikë as nga dallgët as nga retë! I premtova se “aparati” do të ishte komplet gati për mëngjesin e së hënës… Kur prindërit e mi të dashur janë ende në gjumë, ne do të dalim fshehurazi nga shtëpitë tona herët në mëngjes, do të presim në port, pranë kalatave të mjera prej druri dhe do të fluturojmë për në… Korfuz! Betohemi solemnisht: E hënë, para lindjes së diellit, largohemi nga komoditeti i shtëpisë, largohemi nga Durrësi i mjerë. U betuam, morëm zotimin tonë. 

Ditët në vijim — tre në mos gaboj — ishin ditë të vështira. Më pas vura re diçka si pagjumësi dhe mungesë oreksi. E lidha veten me një betim se do të ndërtoj aparatin e lartpërmendur, por, o Zot, nuk kam qenë kurrë vetëm! Motrat e mia në shtëpi (unë isha fëmija më i vogël) vazhdonin të më tallnin për shkak të këtij mendimi të turpshëm dhe fytyrës time të zymtë dhe më thërrisnin Sokrat… Në mendjen time grisja çarçafë dhe çmontoja dërrasat, shkatërroja arkat e zbrazëta, djegja qymyr dhe alkool të kontaminuar, por asgjë nuk doli prej saj në realitet — vetëm në ëndrrën time fluturova mjaft lart. I shmanga me guxim vështrimet pyetëse të shokëve të mi të fluturimit: Heronjtë nuk thonë ah, ai thotë… Në shkollë, asnjë nga „fluturuesit” tanë nuk iu përgjigj pyetjeve të mësuesit — çfarë kuptimi ka të dish se sa bën 2 herë 2, ose që Zoti e krijoi botën në gjashtë ditë, ose që kryeengjëjt me krahët e mëdhenj të shndritshëm të luleradhiqeve ruajnë portat e parajsës… Ha-ha, mund të qeshësh me të madhe! 

Të dielën — një ditë para fluturimit — më duhej të shkoja për një shëtitje nëpër qytet me babanë dhe vëllezërit e motrat, si një qen që ndoqa lart e poshtë kodrave, dhe në mbrëmje më zuri gjumi si një urith. 

Është e hënë, murmuritjet ma prishën gjumin e thellë herët në mëngjes, nga dritarja e hapur ranë gurë në dhomën time — u zgjova — dhe e kuptova! 

Shumë shpejt qëndrova para shokëve të mi, të cilët më kërkuan një varkë me vela ajrore, për të cilën nuk pata përgjigje. Të gjitha këto duhet t’i dija edhe unë: „pollezki”, kulakët, shqelmat. Fytyra më ishte gërvishtur, qime të panumërta m’u shkulën; çunat që gufonin nuk dinin mëshirë. Qëndrova aty, duke mos u mbrojtur, duke mos iu kundërpërgjigjur me goditje apo gërvishtje, e durova dënimin, vetëm duke mërmëritur në mënyrë profetike : 

— E megjithatë ajo do të shfaqet, do të jetë aty! 

Thjesht “Galileo Galileu!”… 

Pas këtij gjykimi përmbledhës, u tërhoqa zvarrë në shtrat dhe kur dielli ishte tashmë lart në horizont, u zgjova nga stuhitë : 

— Aleksandër, si dukesh? Sandrini Sandruccia! Pesoro! Angelo kush të ka gërvishtur? Kush të ka dhënë kaq shumë goditje? Kush të ka shkulur flokët? 

Plot ide, si fëmijët, fajësova macet dhe minjtë, mushkonjat dhe madje edhe akrepat… Më shëruan dhe ushqyen me kujdes. Megjithatë, babai im kishte aq shumë besim tek unë, sa mendoi se po pija dhe më rrahu. 

Më vonë, jo shumë kohë pas kësaj — nuk jetoja më në Shqipëri — u bë realitet ajo që ëndërronte djali shtatëvjeçar : Bleriot! Inxhinieri nga Cambrai, Louis Blériot, ishte gjeniu i tij që e shpiku atë — makinën time, ishte dora e tij që e drejtoi në qiell mbi Kanalin La Manche. E përshëndeta ngrohtësisht mikun tim Blériot : frymëzimi i zjarrtë dhe respekti për të gjitha mendimet e mia kurorëzoi ballin e heroit, por një gjethe dafine, një gjethe shumë e vogël, dërgoi mendimet e mia krenare drejt djalit shtatëvjeçar të Durrësit të vogël me buallin e tij të ngadaltë…”

Kreshnik Hajrizi, Juljan Shehu dhe Lirim Kastrati, në mesin e futbollistëve më të respektuar të skuadrës polake Widzev Lodz

Drini.us
-
0
Kreshnik Hajrizi, Juljan Shehu dhe Lirim Kastrati, në mesin e futbollistëve më të respektuar të skuadrës polake Widzev Lodz
Arif Ejupi, Gazetar dhe Publicist
Nga Arif Ejupi

Kreshnik Hajrizi mbrojtës i FC.Lugano ,nënkampion i Superligës së Zvicrës dhe Finalist i Kupës së këtij vendi, në periudhën e ardhme dyvjeçare do të vishet me fanellën e skuadrës polake “ Widzev Lodz.

Hajrizi karrierën e ka filluar më 2016, me skuadrën juniore të BSC Young Boys të Bernës. Kurse më 2019 ka kaluar në ekipin tiçinez FC Chiasso, anëtare e të ashtuquajturës Challenge League të Zvicrës.

Paraqitjet e tij të mira në këtë skuadër u kanë rënë në sy aksionarëve fqinj të FC.Lugano dhe më 2021,kanë rënë në ujdi që Kreshnik Hajrizi , të luajnë në këtë ekip të Superligës së Zvicrës me mjaft sukses deri para pak ditëve.

Hajrizi me FC Lugano, ka zhvilluar 49 ndeshje. Ai falë formës së mirë ndërkohë është ftuar edhe në kombëtaren e Republikës së Kosovës.

Perspektivë dhe me të ardhme premtuese është Lirim Kastrati i cili e ka një karrierë goxha të pasur

Ai ka filluar të shfaqet për herë të para përpara publikut me skuadrën FC. Kika të Hogoshtit të Dardanës (ish-Kamenica) e Kosovës. Gjatë viteve 2014-2017, Kastrati ka luajtur në FC Shkëndija të Tiranës.

Përsosmëria dhe loja atraktive Kastratin e çojnë në skuadrat e njohura të Kroacisë FC Lokomativa dhe FC Dinamo të Zagrebit.

Kroacia me Ligën e futbollit më të fortë në rajon e kompleton edhe më tepër Kastatin, i cili më 2021 kalon në Legia Varsovi të Polonisë. Ai këtu luan 24 ndeshje dhe shënon dy gola.

Lirim Kastrati prej vitit 2022 e deri më sot kur ka nënshkruar me polakët ka luajtur në ekipin hungarez Ferhevar. Ai fanellën kaltër e kuq e ka veshur 42 herë ,duke qenë edhe në listën e shënuesve me 8 gola.

Lirim Kastrati është edhe lojtar i kombëtares së Kosovës. Ai përpara dardanëve është prezantuar në 20 ndeshje.

Katrati me një përvojë13 vjeçare në klube dhe fusha të ndryshme sërish është rikthyer në Kampionatin polak. Ai kësaj radhe do të luajë në Vidzev Lodz, skuadër elitare e Polonisë.

Në skuadrën polake Widzew Lodz, më 2022 nga Laçi i prefekturës së Lezhës së Shqipërisë, pati kaluar edhe Juljan Shehu,i cili të shumtën e kohës luan në pozitën e mesfushorit. Shehu 25 vjeç prirjet e tij prej futbollisti me të ardhme të ndritur i ka treguar edhe në klubet shqiptare FC Partizani dhe FC Internacional të Tiranës.

Juljan Shehu një Kampionat të plotë ka qenë edhe futbollist i Kastriotit të Krujës. Ai në këtë ekip ka luajtur 31 ndeshje dhe ka shënuar 4 gola.

Gjatë kësaj periudhe Shehu ka luajtur edhe në Kombëtaren e Shqipërisë, në kategorinë U-21 e njohur si grupi i së ardhmes. Shehu një vit luajti edhe tek skuadra greke Paniliakos.

Tre çunat shqiptarë shpresojmë se do ta bëjnë më të pasur dhe më joshës kampionatin e sivjetmë të Polonisë.

Flamujt Islamik dhe përdorimi i tyre në Trojet tona

Drini.us
-
0
Flamujt Islamik dhe përdorimi i tyre në Trojet tona

Foto 1. Flamuri i Muhamedit, në mes flamuri i ISIS-it(i konceptuar nga Abul A’la Maududi 1903-1979, nga Pakistani) dhe flamuri i çetnikëve. Mund të duket koincidencë, por në realitet flamuri i Xhihadit Islamik është shpikur në vitet 1941, kur është shpikur  edhe flamuri i çetnikëve.

Gjergj – Skannder Jashari

Cili është flamuri i vërtetë që identifikohet apo që më shumë ka të bëjë me Islamin, deri më sot, ka mendime pro dhe contra, mesin e muslimanëve. Mirëpo studiuesit e mirëfilltë, kanë dhënë me fakte historike versionet e flamujve që janë përdorur nga Muhamedi dhe Perandoria e tij( Arabe). Pavarësisht që në mesin e studiuesëve dhe teologëve islam, shohim debate, kundërshtime e pretendime të ndryshme, e disa herë kanë qenë edhe shkak për konfrontime brenda islamike.

Fatkeqësisht në gjitha shoqëritë islamike, tentohet që simbolet nacionale a shtetërore të një shteti musliman, të identifikohen dhe interpretohen nga hoxhallarët që janë në varësi të atij shteti, si simbole më të vërteta islame. Një gjë të tillë, e kemi pasur edhe në shekullin e fundit në Atdheun tonë. Ku shumë hoxhallarë e kanë identifiku flamurin e Turqisë si flamur islam dhe flamurin e ISIS-it a të Arabisë Saudite si flamur islam. Kujtojmë rastin e predikimit të hoxhës kontravers dhe të dyshuar si bashkëpunëtorë të UDB-së, Jakup Asipin nga një fshat i Kumanovës, që deklaronte për “flamurin e Perandorisë Osmane si flamur islam, kurse Flamurin tonë Kombëtar” e fyente. Ngjajshëm kemi pa dhe dëgju shumë hoxhallarë vehabist-salafist, që kanë glorifiku flamurin e ISIS-it dhe të Arabisë Saudite sio flamur Islam, i Muhamedit etj, derisa kanë fy, nënvlerësu a quajt “leckë” Flamurin tonë Kombëtar.

Por cili ishte flamuri i vërtetë i Muhamedit dhe Islamit, apo cili flamur ka më shumë të bëjë me Muhamedin dhe Islamin:

  • Muhamedi përdorte flamurin me ngjyrë të zezë, kurse palltoja e tij ishte me ngjyrë të gjelbër të cilën e preferonte dhe e ndjeksëve të tij kur pushtuan Mekën dhe plaçkiste karvanet.[1]
  • Kalifati Rashidun vitet 632-656/661, flamurin kishte me ngjyrë të gjelbër.[2]
  • Kalifati Umajad vitet 661-744/750, flamurin me ngjyrë të bardhë.[3]
  • Kalifati Abasid vitet 750-1517, kishte flamurin me ngjyrë të zezë.[4]
  • Kalifati Fatimid në vitet nga 909-1171, kishte flamurin me ngjyrë të bardhë.[5]

Nëse kërkohet origjina e flamujve të zinjë, i pari i tillë është flamuri i Muhamedit-muslimanëve-islamit, pastaj edhe Kalifati Abasid prej kryengritjes së Abu Muslimit që ishte lider në Revolucionin Abasid e përdori kundër Kalifit Umajad të të njejtës Perandori Arabe.[6] Flamuri i Muhamedit, ishte shamia e zezë e Ajshës,[7] por varësisht nga sekti islam, pretendojnë që ishte me ngjyrë solide të zezë, gjelbër a të bardhë.[8]

Pastaj pas Muhamedit, flamur tre ngjyrësh të zi, bardhë dhe pink, e përdorën edhe Lufta fshatare Gjermane e shekullit XVI, pastaj Afganistani në vitet 1709-1738, pastaj katalanasit në Luftën për ndarje nga Spanja gjatë viteve 1713-1714, pastaj Flamuri i Zi Anarkist, në vitet e 1880-ta,[9] pastaj Partia Fashiste Italiane, pa harruar edhe flamurin e çetnikëve. Prej nga mund të kuptohet me lehtësi dhe qartësi se përdorimi i ngjyrës së zezë në sfondin e flamujve, kanë qenë të qëllimshëm, e që kanë reprezentu ideologji, qëllime e projekte ogurzeza për njerëzimin.

Konceptin modern të flamurit të shtetit Islamik, i atribuohet Abul A’la Maududi( 1903-1979), teologut islamik të Pakistanit që formoi partinë Jamaat-e-Islami dhe inspiruesit të revolucionit islamik të Ruhollah Khomeinit.[10] Mund të duket koincidencë, por në realitet ka flamuri i Xhihadit Islamik është shpikur në vitet 1941,[11] kur është dizajnuar edhe flamuri i çetnikëve. Gjithashtu edhe nacionalizmi arab i fillimshekullit XX, në flamur e kanë ngjyrën e zezë që reprezenton ngjyrën e dinastisë Abaside.[12] Hadithet justifikojnë përdorimin e flamurit të zi, prej revolucionit Abasid.[13] Flamurin e zi, të Muhamedit, Kalifatit Abasid etj, e kanë adoptu edhe shumë grupe terroriste islamike, në të cilën kanë vendosur edhe shahadetin.[14]

Mirëpo ne duhet t’iu besojmë deklarimeve të radikalistëve, ekstremistëve dhe terroristëve islamik, që i bëjnë hapur e me krenari, njejtë deklarohen edhe teologët islamik padallim e në veçanti ata vehabist, që tentojnë të imitojnë Muhamedin. Ata tentojnë të imitojnë Muhamedin si në xhihadin kriminal ashtu edhe në xhihad. Në xhihadin kriminal si: plaçkitjet, grabitjet dhe vjedhjet që Muhamedi dhe banda e tij, ia bënte karvaneve të tregëtarëve( në dy dekadat e fundit kemi pa shumë raste kur grupe terroristësh islamik edhe në Republikë të Kosovës, kanë kryer xhihad kriminal, duke vjedhur bastore sportive, kazino, artari, biznesmen etj). Snobizmin që kanë islamikët, ndaj Muhamedit, kërkon imitim sa më të plotë, edhe për sa i përket xhihadit( asnjë rast nuk mund ta shihni që grupet terroriste islamike të mos përdorin flamurin e zi- flamurin e Muhamedit).

Prandaj Flamuri i Xhihadit Islamik, sipas studiuesëve theksojnë që flamuri i zi reprezenton kërkesat e tyre për ri-themelimin e kalifatit Islamik, e që flamuj të ngjajshëm përgjatë historisë islamike janë përdorur në vazhdimësi, përfshirë edhe në Afganistan në fillim të shekullit XX.[15]Edhe shumica e flamujve të organizatave terroriste islamike, që kanë përdorur si symbol të xhihadit është flamuri standard i Muhamedit, me ngjyrë të zezë dhe me shkrimin e shahadetit me ngjyrë të bardhë.[16] E që flamuj të tillë kanë shumica e organizatave terroriste islamike, sidomos gjatë viteve 1990-ta dhe në fillim të viteve 2000-ta.[17] Të tilla organizata terroriste islamike si: Hamasi,[18] al-Shabaab, Talebanëve afgan,[19] Fronti Al-Nusra, [20]Al-Kaida, Brigadat ‘Abdallah ‘Azzam, Al-Murabitum, Al-Kaida në Gadishullin Arab, Al-Kaida në subkontinentin Idinan, Al-Kaida në tokat e Magrebit islamik, Ansar al-Islam,  Ansar Bayt al-Maqdis, Ansar al-Sharia në Bengazi, Ansar al-Sharia në Darnah, Ansar al-Sharia në Tuniz, Ansaru, Boko Haram, Hurras al-Din, Hizbul Mujahideen, ISIS-i, Rrjeti i ISIS-it ne Bangladesh, ISIS-i ne Republiken Demokratike te Kongos, ISIS në Azinë Lindore, ISIS-Korosan, ISIS-Libi, ISIS-Mozambik, ISIS-Sahel, ISIS-Sinai, ISIS-Somalia, ISIS-Afrika Perëndimore, Unioni i Xhihadit Islamik, Lëvizja Islamike e Uzbekistanit, Jama’at Nusrat al-Islam wal-Musimin, Lashar-e-Tayyiba, Tehrik-e Taliban Pakistan etj.[21] ISIS-i dhe të gjitha organizatat terroriste islamike që u dhanë më sipër dhe të tjera, kanë përvetësuar flamurin e Muhamedit.[22]

Përdorimi i flamurit të ISIS-it, është inkriminuar si vepër penale në disa vende të Europës Perëndimore, si me Aktin e Terrorizmit 2000, seksioni 13(1b) të Britanisë së Madhe,[23] pastaj në Holandë, nga gushti i 2014-ës,[24] Gjermani,[25] për të cilat edhe janë shqiptu dënime penale. Për fat të keq në shtetet tona, asnjëra nuk është inkriminuar si vepër penale as propaganda terroriste, as përdorimi i flamurit të ISIS-it a organizatave terroriste, e për më keq, tolerohet përdorimi i flamurit të Arabisë Saudite si flamur islam, për ceremoni mortore islame.

Mirëpo edhe më tej vazhdojnë debatet pro dhe contra, në lidhje me pretendimet e islamikëve se cili është flamuri i vërtëtë i Muhamedit dhe Islamit, të cilin do duhej ta përdornin edhe shtetet islamike, kalifati islamik, terroristët dhe organizatat terroriste islamike, por edhe në ceremonitë fetare islame. Derisa në shumë vende ballkanike, aziatike etj është i kufizuar a ndaluar përdorimi i flamurit të një shteti tjetër, p.sh: edhe Serbia e ndalon përdorimin e Flamurit tonë Kombëtar qoftë edhe në varrime, dasma a përkujtime të Dëshmorëve dhe Festave tona Kombëtare- por ajo nuk e ndalon përdorimin e flamurit të ISIS-it, Arabisë Saudite etj. Natyrisht përdorimi i flamujve të tillë( qoftë i ISIS-it, Arabisë Saudite a Turqisë), të shtyrë në forma të ndryshme nga agjenturat serbe, do duhej nënkuptuar, hetuar si një a disa nga veprat penale që kanë të bëjnë: cënim të integritetit territorial dhe sovranitetit të vendit; sigurisë publike; rendit kushtetues; nxitjes, shtytjes a ndihmës në aktet terroriste; nxitje të përçarjes dhe mos durimit etj.

Më:20/07/2024

Gjergj-Skender Jashari  i burgosur politik nga  EULEX, për   rastet  e sulmeve kundër policisë dhe xhandarmërisë  së Serbisë në  Dobrosin komuna e Bujanocit. Ky shkrim është  pjesë e  marrur nga  punimi i bërë  gjatë  qëndrimit në  burgimin politik!

Master drejtimi juridiko-penal dhe studime joformale ushtarake.

[1] A flag worth dying for: the power and politics of national symbols, Tim Marshall, New York, NY: Scribner, an imprint of Simon & Schuster, Inc, 2017, faqe 110–111.

[2] The Rise and Fall of the Hashimite Kingdom of Arabia, Joshua Teitelbaum, London: Hurst & Company, 2001, faqe 205; A flag worth dying for: the power and politics of national symbols, Tim Marshall, New York, NY: Scribner, an imprint of Simon & Schuster, Inc, 2017, faqe 110–111.

[3] The Rise and Fall of the Hashimite Kingdom of Arabia, Joshua Teitelbaum, London: Hurst & Company, 2001, faqe 205; A flag worth dying for: the power and politics of national symbols, Tim Marshall, New York, NY: Scribner, an imprint of Simon & Schuster, Inc, 2017, faqe 110–111; A Tale of Two Factions: Myth, Memory, and Identity in Ottoman Egypt and Yemen. Jane Hathaway, Albany, New York: State University of New York Press, 2003, faqe  97; “Art and Architecture: Themes and Variations”. The Oxford History of Islam, Sheila S. Blair; Jonathan M. Bloom, Oxford: Oxford University Press, 1999, faqe 215–267; Ritual, Politics, and the City in Fatimid Cairo, Paula A. Sanders, SUNY series in Medieval Middle East History, SUNY Press, 1994, faqe 44.

[4] The Rise and Fall of the Hashimite Kingdom of Arabia, Joshua Teitelbaum, London: Hurst & Company, 2001, faqe 205; A flag worth dying for: the power and politics of national symbols, Tim Marshall, New York, NY: Scribner, an imprint of Simon & Schuster, Inc, 2017, faqe 110–111; A Tale of Two Factions: Myth, Memory, and Identity in Ottoman Egypt and Yemen, Jane Hathaway, Albany, New York: State University of New York Press, 2003, faqe  97; “Art and Architecture: Themes and Variations”. The Oxford History of Islam, Sheila S. Blair; Jonathan M. Bloom, Oxford: Oxford University Press, 1999, faqe 215–267; Ritual, Politics, and the City in Fatimid Cairo, Paula A. Sanders, SUNY series in Medieval Middle East History, SUNY Press, 1994, faqe 44.

[5] A Tale of Two Factions: Myth, Memory, and Identity in Ottoman Egypt and Yemen, Jane Hathaway, Albany, New York: State University of New York Press, 2003, faqe  97; “Art and Architecture: Themes and Variations”, The Oxford History of Islam, Sheila S. Blair; Jonathan M. Bloom, Oxford: Oxford University Press, 1999, faqe 215–267; Ritual, Politics, and the City in Fatimid Cairo, Paula A. Sanders, SUNY series in Medieval Middle East History, SUNY Press, 1994, faqe 44.

[6] Revolt, The Social and Military Aspects of the ʻAbbāsid Revolution: Black Banners from the East II, Moshe Sharon, 1990, faqe 78; Studies in Muslim Apocalyptic, David Cook, Darwin Press, 2002, faqe  197.

[7] Armies of the Muslim Conquest,  David Nicolle, Osprey Publishing, 1993, faqe 6.

[8] Flags of the Night Sky, When Astronomy Meets National Pride, André G. Bordeleau, 2013, faqe 233.

[9] Demanding the Impossible, Peter Marshall, Fontana, London,  1993, faqe 558.

[10] The Sorrowful Muslim’s Guide, Hussein Ahmad Amin,  2018, faqe 19; At the Hands of Fate: the Political Economy of Islamic Insurance,  Muhammad Sigit Andhi Rahman, 2020, faqe 193.

[11] “The Jewish Hand: The response of the Jamaat-e-Islami Hind”, Irfan Ahmad, In Peter van der Veer; Shoma Munshi, (eds.). Media, War and Terrorism: Responses from the Middle East and Asia. Psychology Press, 2004, faqe 138.

[12] “Flags of the Arab World”, in Saudi Aramco World, Edmund Midura, 1978, faqe 4–9.

[13] Black Banners from the East: The Establishment of the ’Abbāsid State–Incubation of a Revolt, F. Donner, (1986), by Moshe Sharon. (The Max Schloessinger Memorial Series, monograph 2.) The Magnes Press, Jerusalem; E. J. Brill, Leiden, 1983, Middle East Studies Association Bulletin, 20(1),73-75; Touraj Daryaee Apocalypse Now: Zoroastrian Reflections on the Early Islamic Centuries, University of California, Los Angeles, faqe 193-194.

[14] “ISIS: The Role of Ideology and Eschatology in the Islamic State”, Justin O’Shea, The Pardee Periodical Journal of Global Affairs. 1 (2), Boston University: 51–65.

[15] “Flag being held by Lindt Chocolat Cafe hostages is not an Islamic State flag”, David Wroe,  James Massola, The Sydney Morning Herald, 16 dhjetor 2014.

[16] ISIS,  Katie Marsico, 2015, faqe 31.

[17] “Islamism, Salafism, and jihadism: A primer”, Shadi Hamid, Rashid Dar, Brookings, 15 korrik  2016; “What the ISIS Flag Says About the Militant Group”, Time Prusher, Ilene, 09/09/2014.

[18] A Flag Worth Dying For: The Power and Politics of National Symbols, Tim Marshall, Scribner, faqe 148.

[19] https://www.dni.gov/nctc/groups/afghan_taliban.html (20.06.2024).

[20] https://www.dni.gov/nctc/groups/al_nusrah_front.html (20.06.2024).

[21] https://www.dni.gov/nctc/ftos.html (20.06.2024).

[22] Jihadist Preachers of the End Times, ISIS Apocalyptic Propaganda, 2019, faqe 100.

[23] “Terrorism Act 2000”, legislation.gov.uk,  20 korrik 2000.

[24] “Dutch ban display of Isis flag in advance Amsterdam march”, Peter Cluskey, Irish Times, 2 gusht 2014.

[25] “Germany Bans Support for ISIS”, Melissa Eddy, The New York Times, 12 shtator 2014.

Shqetësim alarmues!

Drini.us
-
0
Shqetësim alarmues!
  • Vendimet e Gjykatës Themelore në Prishtinë do të pamundësojnë padinë kundër Serbisë për krimin e gjenocidit që ka kryer në Kosovë!

Më 15 korrik 2024 njoftuam opinionin publik për shqetësimin e Qendrës “Gjenocidi në Kosovë – Plagë e hapur” për arsye se:

  • më 29 mars 2022, z. Ilir Morina, prokuror i Departamentit për Krime Lufte i Prokurorisë Speciale të Republikës së Kosovës, ka ngritur aktakuzë kundër Muharrem Alidemajt, për arsye se dyshohej që, “si pjesë e forcave ushtarake dhe policore serbe, më 28 mars 1999, në fshatin Izbicë, ka kryer veprën penale Krimi i luftës kundër popullsisë civile”;
  • për veprën penale “Krimi i luftës kundër popullsisë civile”, e sanksionuar me nenin 142 lidhur me nenin 22 të Ligjit Penal të Republikës Socialiste Federative të Jugosllavisë, si ligj në fuqi në kohën e kryerjes së veprës penale, aktualisht i sanksionuar sipas veprës penale “Krimet e luftës në shkelje të rëndë të nenit 3 të përbashkët për konventat e Gjenevës”, nga neni 146, lidhur me nenin 31 të Kodit Penal të Republikës së Kosovës, më 12 korrik 2024, në Gjykatën Themelore në Prishtinë, trupi gjykues me përbërje: Vesel Ismajlin (kryetar), Kushtrim Shytin (anëtar) dhe Violeta Namanin (anëtare), dënoi me 15 vjet burg Muharrem Alidemajn për pjesëmarrje në krime lufte gjatë vitit 1999 në Izbicë.

Faktet inkriminuese që përmenden në këtë aktakuzë si elemente të “krimeve të luftës”, ishin cilësuar si elemente të krimeve të kundër njerëzimit nga Gjykata Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë, në procesin gjyqësor kundër udhëheqësve të shtetit serb: Millan Millutinoviqit (Milan Milutinović), Nikolla Shainoviqit (Nikola Šainović), Nebojsha Pavkoviqit (Nebojša Pavković), Vllastimir Gjorgjeviqit (Vlastimir Đorđević) dhe Sreten Llukiqit (Sreten Lukić).

Siç e kemi theksuar në shqetësimin tonë, vendimi i procesit gjyqësor kundër udhëheqësve shtetërorë të Serbisë në vitin 2009, ishte rezultat i një marrëveshjeje të prokurorëve të Gjykatës Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë, me autoritetet serbe, për të hequr kualifikimin e veprës penale si krim i gjenocidit dhe për ta ulur në krimet e një shkalle më poshtë, në krime kundër njerëzimit. Mirëpo gjatë Konferencës për Rishikimin e Statutit të Romës të Gjykatës Penale Ndërkombëtare, të mbajtur nga 31 maj-11 qershor 2010, u miratua dokumenti i tretë themelor i së drejtës penale ndërkombëtare, “Elementet e Krimeve”. Teksti “Elementet e Krimeve” është një dokument i domosdoshëm për të gjithë juristët që trajtojnë krimet e parashikuara me të Drejtën Ndërkombëtare Humanitare, dhe mbi bazën saktësimeve të reja që përfshihen në këtë dokument, aktet e krimeve që kanë kryer forcat serbe në Kosovë përbëjnë bazë të fuqishme juridike për të kualifikuar aktet materiale të krimit si akte gjenocidale dhe, rrjedhimisht, të jepen arsyet e kualifikimit të veprës penale nga krime kundër njerëzimit në krim të gjenocidit.

Pa sjellë asnjë argument për arsyet e ndryshimit të kualifikimin ligjor të veprës nga krime kundër njerëzimit në krime lufte, prokurori dhe trupi gjykues i sipërpërmendur, e ulën në nivelin më të ulët natyrën e krimit që Serbia kishte kryer kundër shqiptarëve të Kosovës.

Duke i cilësuar si akte të krimeve të luftës, aktakuza e ngritur nga z. Ilir Morina, prokuror i Departamentit për Krime Lufte i Prokurorisë Speciale të Republikës së Kosovës, ka prezantuar në mënyrë të gabuar gjendjen faktike të elementeve të krimit si krime lufte, dhe në këtë mënyrë, ka futur në lajthitje trupin gjykues, i cili, edhe pse “nuk detyrohet me propozimet e prokurorit të shtetit lidhur me kualifikimin ligjor të veprës” (neni 359, alinea 2 e Kodit të Procedurës Penale), solli vendimin gjyqësor që përligj ndryshimin e kualifikimit të veprës kriminale që forcat serbe kishin kryer në fshatin Izbicë të komunës së Skenderajt, duke e degraduar në shkallën më të ulët të krimeve të rënda të parashikuara me të drejtën penale ndërkombëtare.

Pesë ditë pas këtij vendimi, Gjykata Themelore në Prishtinë solli edhe një vendim, nëpërmejet të cilit bëhej ndryshimi i kualifikimin ligjor të veprës nga krime kundër njerëzimit në krime lufte.

Sqarim:

  • më 25 shtator 2022, i njëjti prokuror i Departamentit për Krime Lufte i Prokurorisë Speciale të Republikës së Kosovës, Ilir Morina, ka ngritur aktakuzë kundër Ekrem Bajroviqit, për arsye se dyshohej që, “gjatë kohës së luftës në Kosovë, gjatë viteve 1998-1999, në komunën e Istogut dhe në fshatrat përreth, individualisht dhe në bashkëkryerje me persona të tjerë, si pjesë e forcave ushtarake dhe policore serbe, ka kryer veprën penale Krimi i luftës kundër popullsisë civile”;
  • për veprën penale “Krimi i luftës kundër popullsisë civile”, e sanksionuar me nenin 142 lidhur me nenin 22 të Ligjit Penal të Republikës Socialiste Federative të Jugosllavisë, si ligj në fuqi në kohën e kryerjes së veprës penale, aktualisht i sanksionuar sipas veprës penale “Krimet e luftës në shkelje të rëndë të nenit 3 të përbashkët për konventat e Gjenevës”, nga neni 146, lidhur me nenin 31 të Kodit Penal të Republikës së Kosovës, më 17 korrik 2024, në Gjykatën Themelore në Prishtinë, trupi gjykues me përbërje: Mentor Bajraktari (kryetar), Arben Hoti dhe Kujtim Krasniqi (anëtarë), dënoi me 12 vjet burg Ekrem Bajroviqin, për pjesëmarrje në krime lufte të vrasjes së 16 shqiptarëve dhe keqtrajtimit të 84 shqiptarëve të tjerë.

Rikujtojmë se, pas marrëveshjes që gjyqtarët e Gjykatës Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë kishin bërë me autoritetet e Serbisë, për t’i mbajtur të fshehura provat nga Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë dhe nga publiku dhe të mos akuzonin Serbinë për Krimin e Gjenocidit që kishte kryer ndaj shqiptarëve të Kosovës, udhëheqësit e lartpërmendur të shtetit serb u akuzuan dhe u dënuan për krime kundër njerëzimit.

Edhe në këtë rast, pa sjellë asnjë argument për arsyet e ndryshimit të kualifikimin ligjor të veprës nga krime kundër njerëzimit në krime lufte, prokurori dhe trupi gjykues i sipërpërmendur e ulën në nivelin më të ulët natyrën e krimit që Serbia kishte kryer kundër shqiptarëve të Kosovës.

Edhe në këtë rast, duke i cilësuar si akte të krimeve të luftës, aktakuza e ngritur nga z. Ilir Morina, prokuror i Departamentit për Krime Lufte i Prokurorisë Speciale të Republikës së Kosovës, ka prezantuar në mënyrë të gabuar gjendjen faktike të elementeve të krimit si krime lufte dhe, në këtë mënyrë, ka futur në lajthitje trupin gjykues, i cili, edhe pse “nuk detyrohet me propozimet e prokurorit të shtetit lidhur me kualifikimin ligjor të veprës” (neni 359, paragrafi 2 i Kodit të Procedurës Penale), solli vendimin gjyqësor që përligj ndryshimin e kualifikimit të veprës kriminale që forcat serbe kishin kryer komunën e Istogut dhe fshatrave përreth, duke e degraduar në shkallën më të ulët të krimeve të rënda të parashikuara me të drejtën penale ndërkombëtare.

Dy vendimet e lartpërmendura të Gjykatës Themelore në Prishtinë shpërfaqin shkelje të rënda në kualifikimin ligjor të veprës penale, të cilat me pasaktësitë e mëdha që ngërthejnë në vetvete, krijojnë  precedentin, i cili mund të përdoret nga mohuesit e gjenocidit në Kosovë si argument i jurisprudencës së gjykatave vendore, se gjoja në Kosovë nuk ka ndodhur gjenocid, madje as krime kundër njerëzimit, por vetëm krime të shkallës më të ulët: krime lufte, dhe në këtë mënyrë t’i mbyllet rruga mundësisë për të paditur Serbinë për krimin e gjenocidit që ka kryer ndaj shqiptarëve të Kosovës gjatë luftës 1998-1999. 

Gjenevë, 20 korrik 2024

QENDRA “GJENOCIDI NË KOSOVË – PLAGË E HAPUR”

Organet e drejtësisë në Kosovë, dështim i plotë me rastin e Faton Hajrizit

Drini.us
-
1
Organet e drejtësisë në Kosovë, dështim i plotë me rastin e Faton Hajrizit

Luan Dibrani

Organizatat që merren me monitorimin e punës së sistemit të drejtësisë, konsiderojnë se viti 2019, ka qenë vit i dështuar sa i përket luftimit të krimit të organizuar dhe luftimit të korrupsionit të nivelit të lartë. Asnjë thotë për KP, se mungesa e aktakuzave për veprat penale të korrupsionit e bënë Prokurorinë Speciale të dështuar. Në bazë të ligjit, në bazë të asaj që qytetarët presin, është që Prokuroria Speciale e Kosovës, e cila do të duhej të ishte lider në hetimin dhe ndjekjen e kryerësve të veprave penale, qoftë të krimit të organizuar, qoftë të korrupsionit të nivelit të lartë. Kur kjo prokurori dështon, atëherë sigurisht se dështon i tërë sistemi. “Mos e krahasoni Faton Hajrizin me Milan Radoiçiqin. Fatoni ka qenë kriminel recedivist i thjeshtë, që ka kryer krime në Kosovë, ka ikë nga burgu dhe e ka vrarë një polic në Serbi rastësisht. Milani ka qenë nënkryetar i një partie politike, i cili është stërvitur nga strukturat shtetërore në Serbi dhe ka hyrë me grup të organizuar terroristësh dhe të armatosur rëndë me qëllim pushtimin e një pjese të Kosovës. Fatonin e ka ndjekur shteti i Kosovës për ta arrestuar. Milani ka gëzuar mbështetjen dhe mbrojten e shtetit të Serbisë, si hero. Çdo barazim i Fatonit dhe Radoiçiqit i shkon për shtati vetëm Serbisë dhe është kundër interesave të Kosovës”, thuhet në postimin e Kelmendit.

Faton Hajrizi u vra sot nga forcat e policisë serbe pasi kaloi rreth 36 orë në arrati për shkak të vrasjes dhe plagosjes së një tjetër polici serbë.

Ai ka theksuar se Radoiçiqi ishte i stërvitur për të kryer sulme në Kosovë, ndërkaq Hajrizi ishte thjeshtë një i kërkuar nga Policia e Kosovës për krimet që ka kryer në Kosovë. Sipas Kelmendit, një krahasim i tillë i shërben vetëm interesave të Serbisë.

Sipas Muratit përgjegjësia duhet të kërkohet tek institucionet, të cilat sipas tij kanë përgjegjësi ligjore për të krijuar rrethana sigurie për të burgosurit dhe për t’i edukuar ata, teksa vuri në dukje se institucionet kanë përgjegjësi edhe kur të burgosurit arratisen dhe duhet t’i kapin ata.

“Ky rast simbolizon problemet më të thella që kemi në shoqëri, duke përfshirë gjendjen e burgjeve dhe situatën brenda tyre. Ne duhet të punojmë që njerëzit të dalin të integruar në shoqëri, e jo të bëhen fundamentalistë fetarë radikalë apo kriminelë më të regjur se kur hynë në burg”, tha Murati në emisionin “Info Plus” në RTK.

Faton Hajrizit është një sagë e gjatë dhe e dhimbshme për familjen dhe shoqërinë e Kosovës. Ai e përshkruan këtë situatë si një dështim jo vetëm të sistemit të drejtësisë, por edhe të shoqërisë në përgjithësi, duke nënvizuar nevojën për më shumë punë në integrimin e personave të tillë.

turpi e mbuloft sherbimin korektus dhe drejtesin ne kosove ruset hyn ne kosove te na pushtojn e ky te mbahet 25 vite burg dhe te vdes rrugeve te serbis turpi ju mbuloft sepse ky eshte detyruar te beje ni gje te till e jo pse ka dashur se nuk arsyetohet vrasja e asni njeriu per zgjidheje ka pasur shum me te mire ne kosove po kuku per ate popull atje ende udb -ja e ka drejtesin ne dore ne kosove. Organet  edrejtesise ne Kosove  dështim i plote me rastin e  humbjes se jeztes  se Faton Hajrizit!

Dy të mëdhenj për një të madh, Agolli e Koliqi për Azem Shkrelin

Drini.us
-
0
Dy të mëdhenj për një të madh, Agolli e Koliqi për Azem Shkrelin

Dritëro Agolli: Kur në Kosovë takova Azem Shkrelin

Përzgjodhi: Frank Shkreli

Azem Shkrelí lindi më 1938 në Rugovë të Pejës. Shkollën fillore e kreu në vendlindje, ndërsa në Prishtinë ai vazhdoi shkollën e mesme për të vazhduar fakultetin Filozofik, degën e gjuhës dhe të letërsisë shqipe. Për shumë vjet ai ka qenë kryetar i shoqatës së Shkrimtarëve të Kosovës, drejtor i Teatrit Krahinor në Prishtinë dhe themelues e drejtor i Kosova Filmit.

Ka botuar këto vepra në poezi Bulzat (1960), Engjujt e rrugëve (1963), E di një fialë prej guri (1969), Nga bibla e heshtjes (1975), Pagëzimi i fjalës (1981), Nata e papagajve (1990), Lirikë me shi (1994), Zogj dhe gurë (1997). Në prozë: Karvani i bardhë (1961), Sytë e Evës (1975), Muri përfundi shqipes Shtatë nga ata, si dhe dramat: Fosilet (1968), Varri i qyqes (1983) etj. Poezitë e tij janë përkthyer në shumë gjuhë të huaja.  Në fund të viteve 1950, do të shfaqet brezi i “të nëntëve” i prirë nga Azem Shkreli, i cili vendosi kulme poetike në letërsinë shqipe, është shprehur, shkrimtari Ali Aliu.

“Azem Shkreli ishte nga shkrimtarët e parë të Kosovës që njoha nga afër. Nga ai kisha lexuar poezi dhe kisha dëgjuar të më tregonte ndonjëri, se jeton në Prishtinë një poet me emrin Azem Shkreli, se ka një pamje të tillë dhe se flet kështu apo ashtu dhe kaq. Por kur shkova për herën e parë në Kosovë në vjeshtën e 1972-së për Ditët e Poezisë që organizoheshin në Gjakovë e takova edhe Azemin mes grupit të shquar të poetëve të asaj ane të Shqipërisë.

Në fillim më bënë përshtypje lëvizjet e tij të përhershme si veriu. Ai ulej pak në tryezë dhe papritur ngrihej, shkonte të takonte ndonjërin, kthehej për të qëndruar pakëz në tryezë dhe ikte përsëri,se dikush e priste në ndonjë anë. Por edhe kur rrinte në tryezë, shpesh heshtëte me sy të përhumbur diku dhe dukej sikur nuk dëgjonte asgjë nga ç’flitej. Vetëm kur fjala vinte tek poezia dhe tek arti në përgjithësi dhe kur ndizej ndonjë polemikë, sytë e tij dilnin nga përhumbja duke shkrepëtirë, shikonte me kokën mënjanë dhe pastaj hidhej për të pohuar apo mohuar ndonjë mendim. Atëherë harronte të lëvizte nga tryeza dhe bëhej një bashkëbisefues i mirë. Megjithatë ai nuk fliste shumë.

Kjo ishte përshtypja ime e parë në takimet e fillimit me Azem Shkrelin. Në ato takimet poetike të Gjakovës , ku lexonim nga një vjershë poetët pjesëmarrës , unë lexova disa vargje kushtuar nënës sime, që fillonin: Nëna ime , e bukura Hatixhé, Më e bukura nga gjithë fshatarkat, Atje në minder mbi një dyshemé, Më polli mua kur u kthye nga arat. Azem Shkreli gjithë ato ditë që qëndrova në Prishtinë, sa më takonte, e bënte zërin si timin, më imitonte dhe përsëriste: -Dritëro! -Hë, Azem?-përgjegjesha unë. Dhe ai qëndronte para meje, duke më imituar në recitim dhe duke përsëritur vargjet: Nëna ime, e bukura Hatixhé, Më e bukura nga gjithë fshatarkat… Pastaj qeshte dhe tundte kokën: -E, Dritëro, nëna ime e bukura Hatixhé? Edhe ti boll i bukur ke dalë! Kaluan vitet dhe ne u bëmë miq. Sa herë që vinte në Tiranë, kur ishte drejtor i Teatrit të Prishtinës dhe më vonë drejtor i Kosova Filmit, ne takoheshim herë në Hotel Dajti dhe herë në Lidhjen e Shkrimtarëve dhe Artistëve, takoheshim edhe me Beharen, të shoqen e tij, një grua e dashur, e këndshme në kuvendime , e pashme dhe atdhetare.

Por më vonë, pas lëvizjeve për liri dhe pavarësi në Kosovë, në fillimin e viteve 80-të, dhe pas mbylljes së kufinjve, rrallë takoheshim. Vetëm në vitet 90-të, filluan përsëri të vinin në Tiranë poetët e Kosovës, si zogj shtegtarë, të vinin nga vendet e tjera të Evropës, nga Gjermania, Zvicra apo Austria. Ne këtej po nuk mund të lëviznim për në Kosovë për ato arsye që përmenda. Megjithatë, në vitin 1992, pas Mbrëmjeve Poetike të Strugës, unë dhe gruaja ime Sadija, morëm guximin dhe shkuam në Prishtinë, duke e kaluar kufirin me Maqedoninë së fshehurazi.

Në Prishtinë ne fjetëm atë natë gushti në shtëpinë e mikut tonë të dashur, Ali Aliut, që bashkë me të shoqen e tij Merza, grua fisnike dhe e palodhur për mysafirët, na pritën ngrohtë dhe mirë. Të nesërmen dolëm nëpër Prishtinë, e cila nuk e kishte atë gëzimin e njëzet vjetëve të shkuar , por dukej sikur ishte mbuluar nga një hije e rëndë si teneqe, hije e pushtimit të egër sërb. Nën këtë hije si teneqe ne u takuam me Rexhep Qosen, me Ibrahim Rugovën, Adem Demaçin e të tjerë. Mes tyre takuam edhe Azem Shkrelin. Ai na tha se gruan e kishte të sëmurë rëndë nga veshkat dhe ne vumë re një trishtim në sytë e tij. Por Azemi ishte i çuditshëm! Na ftoi për drekë në shtëpi, edhe se Beharen e kishte të sëmurë. Në shtëpi ne e gjetëm Beharen duke punuar për tryezën e mysafirëve. Kishte një fytyrë gati gri, fytyrë prej të sëmuri të vërtetë, por sëmundjen mundohej ta vinte poshtë me punën. U përqafuam dhe u ulëm bashkë me Ali Aliun, që ishte me ne. Pastaj erdhi edhe Ibrahim Rugova dhe një tjetër që nuk më kujtohet. U ul edhe Beharja në tryezë dhe ne shijuam gjellët e saj të mira. Azemi, në fillim i heshtur, u gjallërua. Duke pirë ne filluam të flisnim për politikën, dhe vetëm për atë, për gjendjen në Tiranë, për rrugën e demokracisë në Shqipëri, për genocidin sërb në Kosovë, për problemet e Lidhjes Demokratike e me radhë. Azemi, i menduar, donte t’ia ndryshonte drejtimin bisedës: -E po, si nuk folëm për letërsinë! tha ai dhe psherëtiu. -Kur gjëmojnë topat, hesht muza!- përsërita unë një shprehje latine. Vërtetë, Azemin e shqetësonte letërsia: si do ecte ajo në kushtet e reja të ndryshimeve demokratike pas rënies së sistemit të socializmit totalitar, cilat do të ishin raportet mes shkrimtarëve dhe çfarë lidhje do të kishin shkrimtarët e Shqipërive këtej dhe andej Drinit.

Këto shqetësime ai i kishte të sinqerta, pasi ishte një shkrimtar i vërtetë, një poet i shquar me një origjinalitet të papërsëritshëm. Ai është njê poet modern i një natyre të veçantë. Në poezinë e ti shkrihet fryma kombëtare me frymën evropiane me një harmoni të natyrshme, duke krijuar një variacion të lakmueshëm në artin poetik. Vargjet e tij janë metrikë dhe ametrikë, të matur e të lirë, po gjithmonë të shoqëruar me muzikalitetin poetik. Në to ndjehet shqetësimi për kohën dhe njeriun, kombin dhe lirinë. Në gjithë poezinë e Azem Shkrelit mbizotërojnë zogjtë dhe guri. Këto janë dy simbole apo metafora të qëndresës dhe ëndrrës ka këto dy metafora. Këtë e tregon edhe titulli”Zogj dhe gurë”. Unë këtë libër e kam lexuar në dorëshkrim para nja dy muajve se të vdiste Azemi. Ai erdhi në shtëpi tek unë, si gjithmonë kur ndodhej në Tiranë, dhe ma dha dorëshkrimin në gjysma letrash. -Ky është libri im i fundit-tha ai. -Jo i fundit, por i gjashtëmbëdhjeti! thashë unë duke qeshur. -Fjala që vjen! tha ai i skuqur pakëz. Unë pastaj e pyeta për Ali Podrimjen se çfarë po bënte, biseduam për Fahredin Gungën dhe e kujtuam me dhimbje për vdekjen e tij të papritur.

Folēm për Din Mehmetin dhe për poezinë e tij, që unë e çmoj shumë, e me radhē. Pastaj kujtuam ato shtatë-tetë ditë të vitit 1992, kur ai bashkë me Ali Podrimjen banuan në shtëpinë time. Në ato ditë mbrëmjeve polemizonim për partitë e majta dhe të djathta në Shqipëri. Unë mbroja të majtën , ata anonin nga e djathta. Kur polemika ndizej. Azemi ngrihej në këmbë me kokën mënjanë dhe me duart në xhepa, ndërsa Aliu shtrihej në kanape me krahun nën qafë. Heshtnim për një çast dhe pastaj fillonim e lexonim vjersha. Ata kishin qenë në Vlorē dhe kishin shkruar vargje me motive nga ai qytet dhe nga deti. E, Azem? Poezia nuk na zemëron si politika!-thosha unë. Po të mos ishte poezia, do të kishim ngrënë njëri-tjetrin, siç ke thënë ti njëherë! kujtonte Azemi një thënien time të vjetër diku në ndonjë tryezë. Pas disa ditëve nga çasti që ma la dorëshkrimin “Zogj dhe gurë”, erdhi dhe e mori, doemos të përcjellë me lavdërimet e mia të përzemërta. Kur hyri në shtëpi ai ishte skuqur dhe merrte frymë me zor. – Janë të larta këto shkallët tuaja!- i tha ai Sadijes. Dhe këto ishin fjalët e fundit që dëgjova prej tij…”

“Shkreli zë vend në krye të poezisë aktuale shqiptare. Krahas cilësisë, poezia e Shkrelit shënoi kthesë në rrjedhat e poezisë në Kosovë: e zgjeroi spektrin tematik; e subjektivizoi dhe intimizoi heroin lirik dhe çka është më me peshë, solli një ndjesi të re, të mprehtë ndaj gjuhës, ndaj fjalës. Kështu, ajo i hapi rrugë bindshëm poezisë së viteve pesëdhjetë, të ngarkuar me patosin e euforisë kolektive.

Poezia e tij, shënoi kthesën e parë më të rëndësishme, në radhë të parë, duke e çliruar unin lirik intim nga ai kolektlv, duke skalitur në të temën e dashurisë për vendlindjen dhe duke portretizuar njeriun e truallit rugovas, me ngjyrimet e traditës dhe të lashtësisë, dashurinë për vashën, lirikën peizazhiste, etj.

Shfaqja e Azem Shkrelit si poet, përpos që përputhej me ardhjen e talentit të fuqishëm, shënonte njëkohësisht kthesën e parë drejt hapjes dhe modernizimit të poezísë shqipe të Pasluftës. Shkreli u ngjít natyrshëm në kulmet e poezisë së sotme shqiptare dhe këtë vend ai e konsolidoi dhe e përforcoi nga njëra vepër poetike në tjetrën, deri në atë të fundit, që e la dorëshkrim “Zogj dhe gurë”, botuar më 1997.

Vdiq në pranverën e vitit 1997”, përfundon artikulli i Dritëro Agollit, në kujtim të takimeve me Poetin dhe shkrimtarin e njohur nga Shkreli i Rugovës, Azem Shkrelin – shkrim i plotë i Agollit, botuar gjatë viteve në disa gazeta e portale.

“Kroje të reja në Parnaz Shqiptar”, ishte shkrimi i Ernest Koliqi, në të cilin vlerësonte shkrimtarët dhe poetët e rinjë shqiptarë të Kosovës në vitin 1957, në numrin e parë të revistës së tij, Shëjzat. Një ndër ata poetë e shkrimtarë të Kosovës radhitej edhe Azem Shkreli – bazuar në një antologji (Shkëndijat e para” — Shtëpia Botuese, “Mustafa Bakija”, Prishtinë, 1956). “Këtyne djelmve ndjellamirë i buzqeshë prej s’largu Lavdija e majeve të Parnazit edhe i joshë me i u ngjitun termal rrmoreve të thepisuna për me shijue, në kaltheritë e heshtuna pranë qiellit,  shugurimin e saj të hyjnueshëm e  hyjnues.  Këta i ngjiten malit të Zànave, heshtja e të cilit vlon me gurgullime gurrash harmonioze, nga  ana e andejme, e na përpiqemi me i hypun n’anë të këndejshme,  por,në  kreshten vetmitare, të ruejtun nga Ora e amshueme e Fisit, na pret  e njàjta lavdi.”.   Për Koliqin njëri prej këtyre “djemëve ndjellamirë që buzqeshin prej s’largu” me poezinë dhe shkrimet e tyre, ishte sipas mendimit të tij edhe Azem Shkreli.

Ernest Koliqi

“Më pelqen shumë Azem Shkreli. Tringullon nji notë trishtimi në poezinë e tij, por e shkrime në melodi të thjeshtë e depërtuese që therë e ledhaton në të njàjtin hov. E thurë me natyrëshmëni vargun e vet që dridhet si gëm plym me lule t’ërshëme në frymë të flladeve ma të holla të melankonisë. Kishim me dashtun të riprodhojmë këtu dy vjershat që bartin emnin e tij n’antologjinë që kemi në dorë, por tyranija e vendit  na shtrëngon të kënaqemi vetem me dy citate të shkurta. Vjersha, “Nanës”, fillon në mënyrë shumë të prekëshme:

“Sisen prej goje ma hoqe, nanë, pa u ngi,

E m’lé tue qà;

Dhe, si të vdissha nanë, s’me dhe ma të pi,

as erdhe me më pa”.

Nënkuptohet në gjymsaterr që i a shton shortin këtij shfrim i nji dramë familjare?  Ndoshta nji divorc me randim vuejtjesh mbi fmìnë e mitun   e të pafaj?  Rritet djali e plaket në deshir të s’amës prej së cilës zakoni i rrebët e ndau për së gjalli.

“Por… Prëhnin t’and, nanë, gjithmonë mall e pata

E motet ndèr veti po ndrrohen;

Andrrat e mija, nanë, qënkan andrra të gjata,

Dhe, qe,  rrudhat e ballit po m’shtohen.”

Edhe tjetra këtu, rrjedh me lëvizje plot hir, vlerësonte Koliqi poetin e ri nga Shkreli i Rugovës, Azem Shkrelin:

“Këtu linda dhe këtu do t’mbes

E të vdes.

Se ky mur,

kjo votër me gurë

E ky prak

Janë t’lam me gjak të t’parve mij

Që luftuen,

Qendruen,

Dhe ranë për liri —

E liri s’panë.”

Me këtë poezi të Azem Shkrelit, përfundon Ernest Koliqi shkrimin “Kroje të reja në Parnaz Shqiptar”, botuar në revistën e tij “Shëjzat” — në numrin e parë të kësaj reviste të famëshme — Gusht, 1957, duke iu uruar shkrimtarëve dhe poetënve shqiptarë të Kosovës, duke thirrur lutjen e Zotit që mbi ta të vegojë fati i mirë për të gjithë ata, në veçanti, si dhe për letrat shqipe në përgjithësi.

Ishin këto dy vlerësime të Poetit të Shkrelit të Rugovës – Azem Shkrelit – nga dy të mëdhej të letrave shqipe, Dritëro Agolli dhe Ernest Koliqi – njëri nga jugu dhe tjetri nga veriu i trojeve shqiptare — me vlerësimet e tyre për një poet dhe shkrimtar nga Dardania – Agolli pas vdekjes së poetit Azem Shkreli në vitin 1977 dhe Koliqi me vlerësimin e tij në vitin 1957 – në fillim veprimtarisë Azem Shkrelir, njërit prej “djemëve ndjellamirë që buzqeshin prej s’largu” – lind e rritë në trojet e Dradanisë së lashtë.

1...774775776...1,782Faqja 775 nga 1,782