Rikthimi i Luljeta Pulës, Mbretëreshës Teuta të ditëve tona…!

Nga: Sylë Mujaj, Rugovë – Zvicër

RIKTHIMI I TEUTËS SHQIPTARE

• Përkushtuar profesoreshës atdhetare dhe politikanes Luljeta Pula. Në një kohë kur rrënjët po zbehen nën hijen e harresës, një zë femre po i rikthen dritën identitetit kombëtar. Zëri i profesoreshës Luljeta Pula është si një rikthim i Mbretëreshës Teutë — i dinjitetshëm, i vendosur, dhe me kurorën e mendjes shqiptare mbi supe. Ajo nuk flet për fe, por për vetëdije; nuk flet për ndarje, por për bashkim të shpirtit kombëtar. Në analizën e saj, frika e Serbisë nga rikthimi i shqiptarëve në rrënjët e tyre të krishtera nuk është fetare — është politike dhe civilizuese. Sepse një komb që njeh origjinën, s’mund të manipulohet më me ideologji të huaja.                                       “Millosheviqi e Qosiqi e kanë ditur mirë këtë,” — shkruan Pula. “Ata nuk kërkuan të na zhdukin me luftë, por të na ndryshonin me fe. Sepse feja e huaj e keqkuptuar, është më e rrezikshme se çdo ushtri.”                                                                                                                                                                                                                     Por rikthimi që kërkon ajo, nuk është kthim në mesjetë — është ringjallje e ndërgjegjes kombëtare. Është kthim te drita, te rrënjët, te përkatësia që na bashkon me Evropën e me vetveten.                                                                                                                                                                                                                                                        Në këtë frymë, vizatimi bardh e zi i Teutës Shqiptare, me shqiponjën mbi sup, është jo vetëm art, por manifest: gruaja që mbron gjuhën, historinë dhe identitetin, është mbretëreshë e përjetshme e kombit tonë.                                                                   
  EPILOG POETIK – “Rikthimi”
  nga S. Muji ’25
  Në gjirin e detit ku lindi flamuri,

  dëgjohet përsëri zëri i Teutës.

  Jo nga muret, por nga gratë shqiptare

  që flasin me guxim dhe kujtesë.
  Ajo nuk vjen me kurorë ari,

  por me rruzare gjaku dhe dije.

  Ajo nuk kërkon fron,

  por një vend në ndërgjegjen tonë.
  Kur femra shqiptare flet si Teuta,

  dridhen kufijtë e mashtrimit.

  Sepse ajo nuk kërkon pushtet —

  ajo kërkon ndërgjegje.
  Dhe kur ndërgjegjja zgjohet,

  kombi nuk ka më frikë nga historia.