Pamje e Manastirit të Deçanit
Ismet Sopi, gazetar, Drenas-Llapushnik
Sa herë evropianët duan të na pengojnë në rrugën tonë të integrimeve, na vendosin përpara pengesa të natyrave të ndryshme, sikur tani me rastin e kërkesës për anëtarësim në Këshillin e Evropës, ku përmenden çështjen e pronave të manastireve ortodokse.
Nga kultet fetare askush nuk të largon, por kur ti i braktis vullnetshëm objektet e kultit që thua se “janë tonat” dhe njëherit i shpall “Non grata”, atëhere ndërrojnë rregullat e lojës. Shqiptarët e Kosovës dhe në ish republikat jugosllave nuk mund ta luajnë rolin e identitetit të dyfishtë.
Gjatë periudhës së pasluftës u ndërtuan afër njëmijë xhamia e u renovuan hamame dhe mejtepe të ndryshme dhe nuk u ngrit asnjë kishë në themelet e saj, përjashto këtë të Llapushnikut, në Rugovë, Kërvasari dhe zbulimi i Kishës së Nënkalasë në Drenicë.
Sentimentin fetar me parada të ndryshme e tregojmë çdo të premte duke i uzurpuar rrugët dhe sheshet, festat e ndryshme i bëjmë me aq pompozitet, jo në ambientet familjare dhe objekte të kultit, por i uzurpojmë hapësirat publike duke penguar zhvillimin normal të jetës në qytete, çdo vit miliona euro shpenzojmë me blerë gur me gjuajtur dreqin, dhjetra mijëra euro harxhojmë për dasma synetie, fëmijët tanë braktisin shkollat në Evropë dhe mbushin qendrat islamike dhe xhamitë.
Xhamia e Bresanës, Sharr i Prizrenit
Instituti i Historisë dhe ai Albanologjik janë shndërruar na faltore, organet e sigurisë mezi ia arrijnë t’i kryejnë detyrat e veta gjatë periudhës së agjërimit, ngase janë të dërmuar nga uria dhe etja, në Parlamentin tonë nuk mungojnë pozat e deputetëve mjekrrosha dhe ato me shamia, duke u shndërruar në popull më paradoks që Evropa ka në kontinentin e vjetër.
Vetë e futëm therren në këmbën e shëndosh.
E kemi sjell veten deri në atë shkallë sa evroamerikanët të pyesin: A ia ka vlejtur këtë popull ta nxjerrim nga kthetrat serbe!?
