Jam një vajzë e UÇK-së, një vajzë që e përjetoi luftën në Kosovë, që pa dhimbjen, frikën, sakrificën dhe plagët e një kohe që nuk harrohet kurrë. Sot, pas 27 vitesh, kam vetëm një pyetje për institucionet tona: A ju kujtohet se edhe ne ekzistojmë? A ju kujtohet se edhe ne kemi pasur një jetë, ëndrra, shpresa dhe një të ardhme që e kemi pritur me vite?
Për 27 vjet nuk pamë asnjë qeveri, asnjë institucion që të hapte dyert për ne, që të interesohej se si jetojmë, si ia dalim dhe çfarë na mungon. Nuk pyeti askush se a kemi arritur të ndërtojmë jetën tonë, a kemi mundësi për shkollim, a kemi punësim, a kemi një dorë të zgjatur nga shteti për të cilin kemi pritur kaq shumë.
Ne nuk kërkuam privilegje. Nuk kërkuam mëshirë. Kërkuam vetëm të mos harroheshim. Kërkuam mundësi për shkollim, mundësi për punësim dhe një vend dinjitoz në shoqërinë tonë. Kërkuam që dikush të na shihte jo vetëm si pjesë të historisë, por si njerëz të gjallë, me halle, me nevoja dhe me të ardhme.
Është e dhimbshme të shohësh se si për 27 vjet emri i UÇK-së përmendet në çdo fjalim, në çdo Kuvend, në çdo debat politik. Shumëkush e përdor këtë emër për të fituar duartrokitje, për të bërë politikë e për të shitur mend, por kur vjen puna te veprat, te përgjegjësia dhe te kujdesi për njerëzit që kanë mbetur në harresë, dyert mbyllen.
UÇK-ja nuk duhet të jetë vetëm fjalë nëpër tribuna. Historia nuk duhet të përdoret vetëm kur u nevojitet politikanëve. Sakrifica nuk duhet të kujtohet vetëm në ditë përvjetorësh. Sepse pas çdo historie ka njerëz të gjallë, familje që ende përballen me vështirësi dhe njerëz që presin të trajtohen me dinjitet.
Ne jemi ende këtu! Nuk jemi vetëm emra nëpër libra historie, as fotografi që kujtohen një herë në vit. Jemi njerëz që jetojmë në këtë Kosovë, që kemi nevojë për shkollim, punësim, përkrahje dhe mundësi të barabarta.
Dhe pyetja ime është: Për 27 vjet, a nuk ju ra ndërmend të pyesni një herë se si jemi? A jemi gjallë? A kemi arritur të ndërtojmë një jetë? A kemi pasur mundësi të ecim përpara?
Sa e rëndë është të ndihesh e harruar në vendin tënd. Të shohësh se emri i sakrificës tënde përdoret nga të tjerët, ndërsa zëri yt nuk dëgjohet askund.
Nuk po kërkojmë të na ngrini në piedestal. Po kërkojmë të mos na ktheni shpinën. Nuk po kërkojmë fjalë të bukura, por vepra. Nuk po kërkojmë premtime, por mundësi reale. Nuk po kërkojmë të jetojmë me të kaluarën, por të kemi të drejtë ta ndërtojmë të ardhmen tonë.
Kosova nuk ndërtohet vetëm me fjalime në Kuvend, por edhe me kujdes për njerëzit e saj.
27 vjet pritje janë shumë. 27 vjet heshtje janë shumë. Dhe 27 vjet harresë janë një padrejtësi që nuk mund të mbulohet me asnjë fjalim patriotik.
Ne nuk kemi nevojë që të na kujtoni vetëm kur ju duhet emri i UÇK-së. Kemi nevojë që të na shihni, të na dëgjoni dhe të na respektoni edhe sot.
Sepse ne jemi gjallë. Kemi qenë këtu dje, jemi këtu sot dhe meritojmë të kemi një të ardhme edhe nesër.
Mos na harroni sa jemi gjallë, që të mos na kujtoni vetëm kur të bëhemi kujtim!
Po pyes: Ku ishit për 27 vjet? Ku ishit kur prindërit tanë kishin nevojë për përkrahje? Ku ishit kur familjet tona kërkonin mundësi për shkollim, punësim dhe një jetë më të dinjitetshme?
Sot është e lehtë të flasësh për krenari, për histori e për sakrificë, por krenaria duhet të dëshmohet edhe me vepra. Nuk mjafton ta përmendësh UÇK-në në Kuvend, nëse harron njerëzit që kanë jetuar me pasojat e asaj kohe.
Ne nuk kërkuam të na ngritni në qiell. Kërkuam vetëm të mos na lini të harruar në tokën tonë.
Prindërit tanë meritojnë të dëgjohen. Familjet tona meritojnë respekt. Edhe ne meritojmë një të ardhme, jo vetëm kujtime dhe premtime.
27 vjet janë shumë për të pritur. Dhe më e dhimbshmja është se ne nuk po kërkojmë të na kujtoni pas vdekjes, por të na shihni sa jemi gjallë!
UÇK-ja nuk është vetëm një emër për t’u përmendur në Kuvend. Është histori, sakrificë dhe njerëz që meritojnë të mos harrohen.
Ku ishte shteti kur fëmijët e familjeve të UÇK-së kishin nevojë për shkollim? Ku ishte kur prindërit tanë mundoheshin me çdo mundësi që fëmijët e tyre të kishin një të ardhme më të mirë? Ku ishte për punësimin, përkrahjen dhe kujdesin ndaj këtyre familjeve?
Për 27 vjet, shumë familje janë munduar t’ia dalin vetë. Prindërit kanë sakrifikuar, kanë punuar dhe kanë luftuar me jetën e përditshme që fëmijëve të tyre të mos u mungonte shkollimi dhe buka e gojës.
Dhe sot, kur dëgjojmë fjalime për UÇK-në në Kuvend, kur shohim politikanë që krenohen me historinë dhe sakrificën, na lind një pyetje e madhe: A ju kujtuan ndonjëherë familjet e UÇK-së? A ju kujtuan fëmijët e tyre? A ju interesoi ndonjëherë se si u rritën, a patën mundësi të shkollohen dhe a patën mundësi të ndërtojnë jetën e tyre?
Nuk mjafton të krenoheni me emrin UÇK vetëm në fjalime. Krenaria duhet të shihet edhe në përkujdesje, në drejtësi, në mundësi dhe në vepra.
Ne nuk kërkojmë lëmoshë. Kërkojmë respekt, barazi dhe mundësi të barabarta për fëmijët tanë. Kërkojmë që familjet që janë ndier të harruara për 27 vjet të mos vazhdojnë të mbeten jashtë vëmendjes institucionale.
Shteti nuk duhet të kujtohet për familjet e UÇK-së vetëm kur ka përvjetorë, ceremoni apo fjalime në Kuvend. Duhet të kujdeset për to edhe në jetën e përditshme.
27 vjet kanë kaluar, por pyetjet tona ende presin përgjigje.
Mos u krenoni vetëm me atë që ka ndodhur dje, por tregoni me vepra se kujdeseni edhe për njerëzit që jetojnë sot.
Ne jemi gjallë, familjet tona janë gjallë dhe edhe ne meritojnë të ardhme në Kosovën për të cilën aq shumë është sakrifikuar.
27 vjet kanë kaluar dhe asnjëherë nuk u kujtua dikush të na pyesë: A jeni gjallë? Si po jetoni? A keni nevojë për ndihmë?
Sot ju shohim duke folur në Kuvend, duke u krenuar me emrin e UÇK-së, duke qëndruar në hijen e saj dhe duke përdorur sakrificën e saj nëpër fjalime.
Asnjëherë nuk na thatë: A jeni gjallë? A po ia dilni?
Është turp të flasësh për krenari, ndërsa familjet që presin përkujdesje mbeten të harruara.
Mos u fshihni pas emrit të UÇK-së. Mos flisni në hijen e saj nëse nuk keni gjetur kohë të shihni edhe familjet që për 27 vjet kanë pritur një përkrahje nga shteti.
UÇK-ja nuk është dekor për fjalimet tuaja. Është histori që meriton respekt, ndërsa familjet e saj meritojnë kujdes dhe dinjitet.
27 vjet heshtje, 27 vjet pritje dhe asnjë pyetje për ne: A jemi gjallë?
Ne jemi gjallë! Dhe zëri ynë nuk do të heshtë vetëm pse ju keni zgjedhur të mos na dëgjoni.
