Nga Frank Shkreli
_____
Ajo që ndodhi në Varrezat Kombëtare të Arlingtonit, në Ditën e Veteranëve, duhet t’i kujtojë çdo amerikani kuptimin e sakrificës, detyrës dhe patriotizmit. Ka vende në Amerikë ku heshtja flet më shumë se fjalët, ku historia ndihet në çdo gur dhe ku sakrificat e brezave të tërë amerikanësh kërkojnë nderimin më të thellë. Varri i Ushtarit të Panjohur, në Varrezat Kombëtare të Arlingtonit, është një prej këtyre vendeve të shenjta të kujtesës kombëtare amerikane. Tomb of the Unknown Soldier | U.S. Department of War. Më 11 nëntor, në Ditën e Veteranëve (Veterans Day), Amerika ndalet për të nderuar burrat dhe gratë që kanë shërbyer në mbrojtje të vendit. Është një ditë kujtese, mirënjohjeje dhe reflektimi kombëtar. Por këtë vit, ceremonia në Arlington u shoqërua me një episod që meriton më shumë vëmendje sesa një lajm i zakonshëm.
Pas ceremonisë së Ditës së Veteranëve, specialisti i ushtrisë amerikane Thomas Iglesias, një prej ushtarëve të ngarkuar me ruajtjen e Varrit të Ushtarit të Panjohur, u detyrua t’i kujtonte një grupi vizitorësh, ku ndodheshin edhe Sekretari amerikan i Mbrojtjes (Departmentit të Luftës), Pete Hegseth, dhe pjesëtarë të shoqëruesve të tij, rregullin themelor të sjelljes në atë vend të shenjtë: “Të gjithë vizitorët duhet të ruajnë në çdo kohë një atmosferë heshtjeje dhe respekti!” Këto fjalë, të shqiptuara nga një ushtar i ri amerikan në krye të detyrës, ishin shumë më tepër sesa një paralajmërim rutinë. Ato përfaqësonin një parim themelor: askush, pavarësisht gradës ushtarake, pozitës politike, funksionit shtetëror apo famës publike, nuk qëndron mbi dinjitetin e atyre që dhanë jetën për Amerikën.
Varri i Ushtarit të Panjohur nuk është një monument i zakonshëm. Ai simbolizon mijëra e mijëra ushtarakë amerikanë, emrat e të cilëve mund të mos njihen kurrë, familjet e të cilëve mund të mos kenë marrë kurrë eshtrat e tyre dhe sakrifica përfundimtare e të cilëve mbetet pjesë e kujtesës kolektive të kombit amerikan. Është një vend ku dallimet ndërmjet të pushtetshmëve dhe njerëzve të zakonshëm zhduken. Përpara kujtimit të të rënëve, të gjithë janë të barabartë. Pikërisht për këtë arsye, episodi që përfshiu shoqëruesit e Sekretarit të Mbrojtjes meriton reflektim. Duhet theksuar se pamjet filmike të publikuara nuk provojnë se kush qeshi dhe as nëse vetë Sekretari Hegseth bëri ndonjë zhurmë. Megjithatë, specialisti Iglesias kishte përgjegjësinë të garantonte respektimin e rregullave të sjelljes në atë memorial dhe ai e përmbushi detyrën e tij. Në të vërtetë, aspekti më domethënës i këtij episodi nuk ishte vetë tërheqja e vëmendjes, por profesionalizmi dhe vendosmëria e ushtarit që e bëri atë. Specialisti Iglesias nuk ngurroi të përmbushte përgjegjësinë e tij për shkak të gradës apo pozitës politike të personave që kishte përballë. Ai zbatoi standardet e institucionit që përfaqëson dhe traditën e shenjtë të monumentit që ruan. Ky është kuptimi i disiplinës ushtarake, i integritetit profesional dhe i respektit ndaj detyrës. Ekziston edhe një dimension tjetër i rëndësishëm në këtë histori. Vendimi i mëvonshëm i Sekretarit Hegseth për ta dekoruar specialistin Iglesias me Medaljen e Lavdërimit të Shërbimit të Përbashkët (Joint Service Commendation Medal) është një vlerësim i mirëpritur për sjelljen e tij. Ky gjest na jep gjithashtu rastin të kujtojmë se autoriteti i një funksioni publik sjell përgjegjësi dhe jo privilegje që i vendosin bartësit e tij mbi rregullat që vlejnë për të gjithë të tjerët.
Shtetet e Bashkuara janë një vend i ndërtuar mbi parimet kushtetuese, respektin për institucionet dhe përgjegjshmërinë e atyre që i shërbejnë kombit. Uniformat ushtarake, postet qeveritare dhe autoriteti politik nuk i pakësojnë këto detyrime. Përkundrazi, i bëjnë ato edhe më të mëdha. Varrezat Kombëtare të Arlingtonit janë ndër institucionet më solemne të kujtesës kombëtare amerikane. Në territorin e tyre prehet historia e sakrificave amerikane, nga brezat e parë të ushtarakëve të këtij vendi deri te ata që shërbyen në konfliktet e mëdha të shekujve XX dhe XXI. Rojet e Varrit të Ushtarit të Panjohur, pjesëtarë të Regjimentit të 3-të të Këmbësorisë Amerikane, të njohur si “The Old Guard”, e kryejnë këtë shërbim pa ndërprerje, ditë e natë, në çdo stinë dhe në çdo kusht atmosferik. Misioni i tyre nuk është një ceremoni dekorative. Ai është një shprehje e gjallë e zotimit të kombit amerikan për të mos harruar kurrë të rënët. Dhe ndoshta ky është mësimi më i rëndësishëm i 11 nëntorit 2026. Patriotizmi nuk matet me titujt që mbajnë njerëzit, me postet që zënë, me fotografitë që bëjnë apo me fjalimet që mbajnë. Ai matet me respektin për vendin, institucionet, historinë dhe, mbi të gjitha, për ata që sakrifikuan jetën për lirinë e tij.
Në Ditën e Veteranëve, specialisti Thomas Iglesias i kujtoi Amerikës diçka që nuk duhet të ketë nevojë për t’u kujtuar: te Varri i Ushtarit të Panjohur, heshtja nuk është thjesht një rregull mirësjelljeje. Ajo është një shprehje mirënjohjeje. Ndonjëherë, mesazhi më i fuqishëm patriotik nuk vjen nga Shtëpia e Bardhë, Pentagoni apo korridoret e Kongresit amerikan. Ndonjëherë, ai vjen edhe nga një ushtar i ri që qëndron roje përpara kujtimit të heronjve të panjohur të Amerikës.
Askush nuk është aq i rëndësishëm sa të mos i kujtohet detyrimi për të respektuar ata që dhanë jetën për Amerikën. Specialist Iglesias na kujtoi se, përpara sakrificës njerëzore dhe dinjitetit të të rënëve, detyra dhe respekti qëndrojnë mbi çdo gradë e post. Dhe në këtë Ditë të Veteranëve, fjalët e tij meritojnë të dëgjohen shumë përtej portave të Varrezave Kombëtare të Arlingtonit.
Frank Shkreli
Sekretari Departmentit të Luftës (Pentagonit), Pete Hegseth duke dekoruar specialistin Thomas Iglesias me Medaljen e Lavdërimit të Shërbimit të Përbashkët (Joint Service Commendation Medal), është një vlerësim i mirëpritur për sjelljen e tij. Ky gjest na jep gjithashtu rastin të kujtojmë se autoriteti i një funksioni publik në Amerikë, sjell përgjegjësi dhe jo privilegje që i vendosin bartësit e tij mbi rregullat që vlejnë për të gjithë të tjerët. (Foto nga faqja e US Deprtmnent of War)
