Është ai i lashti i bukuri i ashpëri
Mu si thonë kronikat e Ibni Kemalit,
Si dëshmojnë shënimet e Evlia Çelebiut-
Qytezë e gurtë mes qiellit e malit.
*
Ka harruar francezi Filip Difren – Kane
Se ai nga murtaja nuk braktiset kurrë,
E kur mu për Gryke nis të fryjë erë morti
Në sanxhak të Shkupit jetës i bëhet gurrë.
*
Është bujtinë e Bogdanit e Tomë Raspasarit
Pikolominin e mashtruar nuk e qas në gji,
Mbledh forcë së brendshmi malit ia skuq ballin
S’duron strehë t’i bëhen gjeneralë as ushtri.
*
Me Idriz Seferin me Isa Boletinin – në prita
Nën qiellin e vranët i fshehur ndez yje,
Kudo në tehe baladash në zemër legjendash
Emri i tij me krisma këngës i ka hije.
*
Është tokë e mbjellë me gjak e rrashta
I përmbysur pamëshirshëm i lindur përsëri,
Ku gurgullon lumi e ushtimën merr mali
Mes gurësh e drurësh shqipton fjalën liri.
___
(Kjo poezi u botua në revistën „Zëri“ të
Prishtinës në shtator 1990)
