Kushdo që qahet për fundin e administratës demokrate në SHBA gjatë katër viteve të kaluara, harron qëllimisht (ose thjesht injoron pafytyrësisht), faktin se në këto vite ndodhën me radhë: një tërheqje kaotike e turpshme nga Afganistani, duke u lënë Talebanëve një ushtri ultramoderne nga më të zhvilluarat në Azi, një konflikt civil kasaphanë në Etiopi, dy luftëra Azerbajxhan – Armeni, me dëbimin e plotë të armenëve të Nagorni Karabakut, lufta në Ukrainë të cilës nuk i dihet fundi, që ia vuri flakën Kontinentit të Vjetër, e që shoqërohet me inflacion të çmendur, çmime të çmendura (çdo rritje çmimi, naftë, vezë, sheqer, ajër, ujë, bukë, që përligjet tinëzisht me luftën në fjalë), e që trimëroi një Rusi që ndihet sërish cariste befas, sikurse edhe një thuajse luftë në Taivan, me Kinën që pret veç rastin ta gllabërojë ishullin kryeneç demokratik, Lufta mes Izraelit, Hamasit, Hezbollahëve dhe Iranit, pa harruar ngjarjet në Ballkan, në Kosovë veçanërisht.
Kandidatja humbëse, premtonte vijimësinë e agjendave çoroditëse që kujdesen për pordhët e lopëve (që gjasme ndotin atmosferën, jo Kina, India, Pakistani, Indonezia, e tërë Bota e Tretë që e qelb planetin mijëra fish më shumë se Perëndimi dhe Europa e SHBA), luftën antigjinore ndaj evolucionit njerëzor, e dënglat e pakicave që i mbivendosen vullentit e mirëqenies së shumicës së njerëzve. Zgjedhjet nuk fitohen duke bërë spektakël me miliardere si Oprah që bën thirrje mos të votohen pasanikët (përse vetë, çfarë qenka ajo vallë? Varfanjake gjë?) apo me Taylor Swift e Jennifer Lopez (të cilën pa dyshim do ta votonin shumë më tepër amerikanë se Kamalën).
Ne shqiptarëve, na takon të jemi partnerë të denjë, të besueshëm e të zotët e vetes, të kësaj Amerike, pa vuajtur nga megallomanira sipas pandehmave se SHBA dhe presidentët e saj nuk i zë gjumi për fatet tona, sipas parimit “Ruaje veten, të të ruajë Zoti (Amerika)”.
