Agim Vuniqi, Vashigton
____
Kemi dëgjuar shpesh diskursin folklorik: “Hajde veshi çizmet e prina ti, të marshojmë deri në Beograd.” Pas tetëmbëdhjetë vitesh shtet, një retorikë e tillë nuk dëshmon forcë, por varfëri të mendimit politik dhe moral.
Edhe më e rëndë bëhet kur një gjuhë e tillë shpërfaqet pikërisht në kohën kur po zhvillohen gërmimet për varrezat masive të viktimave të luftës. Ky duhej të ishte moment reflektimi, lutjeje dhe nderimi për të zhdukurit me dhunë, për familjet që ende presin drejtësi dhe për plagët që vazhdojnë të mbeten të hapura. Në vend të kësaj, hapet debat për “reciprocitetin e konsullatave”, sikur tragjedia njerëzore të mund të relativizohet nga kalkulimet e ditës.
Një shoqëri që humbet ndjeshmërinë ndaj viktimës rrezikon të humbasë edhe busullën e saj morale. Dinjiteti i shtetit nuk matet me parulla, as me thirrje emocionale, por me respektin që tregon për të vërtetën, drejtësinë dhe kujtesën kolektive.
Bota nuk ka nevojë të komentojë çdo deklaratë. Shpesh ajo vetëm vëzhgon. Dhe ndërsa ne vazhdojmë të vetëlavdërohemi për të kaluarën tonë të lavdishme, pyetja më e rëndësishme mbetet: a kemi guximin të përballemi me të tashmen, me përgjegjësinë që kërkon ndërtimi i një shteti serioz, apo do të vazhdojmë të zëvendësojmë humanizmin me retorikë dhe kujtesën me spektakël politik?
